کتاب دانیال - شماره شصت‌وچهار

در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

و ملت‌ها خشمگین شدند، و خشم تو فرارسیده است، و زمانِ مردگان نیز فرارسیده است تا داوری شوند، و تا تو پاداش دهی به بندگان خویش، یعنی پیامبران، و به قدیسان، و به آنان که از نام تو می‌ترسند، کوچک و بزرگ؛ و نابود کنی کسانی را که زمین را نابود می‌کنند. مکاشفه ۱۱:۱۸.

قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ نفوس را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودش خواهند دید. آنان همیشه جانبِ برخوردِ صادقانه و بی‌پرده را با آن گناهانی خواهند گرفت که به‌آسانی دامنگیرِ قومِ خدا می‌شوند. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابرِ تختِ خدا بایستند، آنان عمیق‌ترین احساس را نسبت به خطاهای مردمی خواهند داشت که خود را از آنِ خدا می‌دانند. این معنا به‌قوت در تمثیلِ پیامبر از کارِ نهایی، به‌صورتِ تصویرِ مردانی که هر یک سلاحی برای کشتار در دست داشتند، بیان شده است. یکی از ایشان جامهٔ کتان بر تن داشت و دواتِ کاتب بر پهلوی او بود. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر بگذر، از میانِ اورشلیم، و نشانی بر پیشانیِ مردانی بگذار که برای همهٔ رجاساتی که در میانِ آن انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌نالند.» شهادات، جلد ۳، ۲۶۶.

شیطان اکنون در این زمان مُهر کردن از هر حیله‌ای بهره می‌گیرد تا ذهن‌های قوم خدا را از حقیقت حاضر دور نگه دارد و آنان را به تزلزل اندازد. پوششی دیدم که خدا بر قوم خود می‌گسترانید تا آنان را در زمان تنگی محافظت کند؛ و هر نفسی که بر حقیقت مصمم بود و دلی پاک داشت، با پوششِ قادرِ مطلق پوشانیده می‌شد.

شیطان از این آگاه بود و با قدرتی عظیم فعال بود تا ذهن‌های هرچه بیشتری از مردم را تا آنجا که می‌توانست نسبت به حقیقت متزلزل و مردد نگه دارد...

دیدم که شیطان به این شیوه‌ها در کار است تا قوم خدا را منحرف کند، بفریبد و از خدا دور سازد، هم‌اکنون، در این زمان مُهر شدن. دیدم برخی برای حقیقت حاضر محکم نمی‌ایستادند. زانوهایشان می‌لرزید و قدم‌هایشان می‌لغزید، زیرا محکم بر حقیقت استوار نبودند، و تا چنین می‌لرزیدند، پوشش خدای قادر مطلق نمی‌توانست بر آنان گسترده شود.

"شیطان همهٔ مکر و فنون خود را به کار می‌گرفت تا آنان را همان‌جا که بودند نگه دارد، تا زمان مهر شدن بگذرد، تا پوشش بر قوم خدا کشیده شود، و آنان بی‌سرپناه در برابر خشم سوزان خدا، در هفت بلای آخر، بمانند. خدا آغاز کرده است این پوشش را بر قوم خود بگستراند، و به‌زودی بر همهٔ کسانی که باید در روز کشتار سرپناه داشته باشند کشیده خواهد شد. خدا با قدرت برای قوم خود عمل خواهد کرد؛ و به شیطان نیز اجازه داده خواهد شد که عمل کند." نوشته‌های اولیه، ۴۳، ۴۴.

ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

کتاب مقدس پیوسته به‌روی قوم خدا گشوده می‌شود. همواره حقیقتی بوده و خواهد بود که به‌طور ویژه به هر نسل مربوط می‌شود. ریویو اند هرالد، ۲۹ ژوئن ۱۸۸۶.

«برای یوحنا صحنه‌هایی ژرف و هیجان‌انگیز در تجربهٔ کلیسا گشوده شد. او موقعیت، خطرات، کشمکش‌ها و رهاییِ نهاییِ قومِ خدا را دید. او پیام‌های پایانی را ثبت می‌کند که قرار است محصولِ زمین را رسیده سازند: یا چون خوشه‌هایی برای انبارِ آسمانی، یا چون دسته‌های هیزم برای آتش‌های نابودی. موضوعاتی بس مهم بر او مکشوف شد، به‌ویژه برای کلیسای واپسین، تا آنان که باید از خطا به سوی حقیقت بازگردند دربارهٔ خطرات و کشمکش‌های پیشِ رویشان تعلیم یابند. هیچ‌کس لازم نیست نسبت به آنچه بر زمین خواهد آمد در تاریکی بماند.» نبرد عظیم، ص ۳۴۱.

کار در بتل کریک نیز از همان قماش است. رهبران آسایشگاه با بی‌ایمانان درآمیخته‌اند و کم‌وبیش آنان را به شوراهای خود راه داده‌اند، اما این مانند آن است که با چشمان بسته به کار مشغول شوند. آنان بصیرتی ندارند که ببینند هر لحظه چه چیزی ممکن است بر سر ما فرو ریزد. روحی از درماندگی، جنگ و خون‌ریزی وجود دارد، و آن روح تا خودِ پایان زمان فزونی خواهد یافت. به محض آنکه قوم خدا بر پیشانی‌هایشان مهر شوند—نه مهر یا نشانه‌ای که دیدنی باشد، بلکه استقرار در حقیقت، هم از نظر فکری و هم روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان آنان را متزلزل ساخت—به محض آنکه قوم خدا مهر شوند و برای لرزش آماده گردند، آن فرا خواهد رسید. در واقع، هم‌اکنون آغاز شده است. داوری‌های خدا اکنون بر این سرزمین نازل شده است تا به ما هشدار دهد، تا بدانیم چه در راه است. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۰، ۲۵۲.

مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

قرار است در کلیساها تجلّی شگفت‌انگیزی از قدرت خدا پدید آید، امّا بر کسانی که خود را در برابر خداوند فروتن نکرده‌اند و با اعتراف و توبه درِ دل خویش را نگشوده‌اند اثر نخواهد گذاشت. در ظهور آن قدرت که زمین را با جلال خدا روشن می‌کند، آنان فقط چیزی خواهند دید که در کوریِ خود آن را خطرناک می‌پندارند؛ چیزی که ترسشان را برمی‌انگیزد و خود را برای مقاومت در برابر آن آماده می‌کنند. چون خداوند مطابق با انتظارات و آرمان آنان عمل نمی‌کند، با آن کار مخالفت خواهند کرد. می‌گویند: «چرا نباید روح خدا را بشناسیم، وقتی سال‌های بسیار در این کار بوده‌ایم؟» زیرا به هشدارها و التماس‌های پیام‌های خدا پاسخ ندادند، بلکه پیوسته گفتند: «من توانگرم، و دارایی‌ام افزون شده، و به هیچ چیز نیاز ندارم.» ماراناتا، ۲۱۹

بسیاری تا حد زیادی در دریافت باران نخستین ناکام مانده‌اند. آنان همهٔ برکاتی را که خدا بدین‌سان برایشان فراهم کرده است به دست نیاورده‌اند. انتظار دارند که این کمبود با باران پسین جبران شود. وقتی فراوان‌ترین فیض عطا شود، قصد دارند دل‌های خود را بگشایند تا آن را دریافت کنند. آنان دچار اشتباهی هولناک‌اند. کاری که خدا در بخشیدن نور و معرفت خود در دل انسان آغاز کرده است باید پیوسته پیش برود. هر فرد باید نیاز خود را دریابد. دل باید از هر آلودگی خالی شود و برای سکونت روح پاک گردد. شاگردان نخستین به‌وسیلهٔ اعتراف و ترک گناه، با دعای جدی و وقف کردن خود به خدا، برای فرو‌ریختن روح‌القدس در روز پنتیکاست مهیا شدند. همان کار، اما در درجه‌ای بالاتر، اکنون باید انجام شود. آنگاه عامل انسانی فقط باید برکت را درخواست می‌کرد و منتظر می‌ماند تا خداوند کار مربوط به او را کامل کند. این خداست که کار را آغاز کرده، و او کار خود را به انجام خواهد رساند و انسان را در عیسی مسیح کامل خواهد ساخت. اما نباید از فیضی که باران نخستین نمایانگر آن است غفلت شود. تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. اگر هر روز در به‌کاربستنِ فضایل فعال مسیحی پیش نرویم، ظهورات روح‌القدس را در باران پسین بازنخواهیم شناخت. ممکن است بر دل‌های پیرامون ما فروبریزد، اما آن را نه تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد. شهادات برای خادمان، ۵۰۶، ۵۰۷.

ما نباید منتظر بارانِ پسین بمانیم. این باران بر همه کسانی فرو می‌ریزد که شبنم و رگبارهای فیضی را که بر ما می‌بارد، بشناسند و از آن بهره‌مند شوند. وقتی ذرات نور را گرد می‌آوریم، وقتی رحمت‌های استوار خدا را—که دوست دارد ما به او اعتماد کنیم—قدر می‌دانیم، آنگاه هر وعده‌ای تحقق خواهد یافت. [اشعیا ۶۱:۱۱ نقل شده است.] تمام زمین باید از جلال خدا پر شود. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحه ۹۸۴.

«دیدم که چهار فرشته چهار باد را باز خواهند داشت تا کار عیسی در مقدسگاه به انجام برسد، و آنگاه هفت بلای آخر فرا خواهند رسید.» نوشته‌های نخستین، ص ۳۶.

یک بار، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در هنگام شب فراخوانده شدم تا ساختمان‌هایی را ببینم که طبقه پشت طبقه به سوی آسمان بالا می‌رفتند. تضمین شده بود که این ساختمان‌ها ضدحریق‌اند، و آن‌ها را برای جلال دادن صاحبان و سازندگانشان برپا کرده بودند. این ساختمان‌ها بالاتر و باز هم بالاتر قد می‌کشیدند، و در آن‌ها گرانبهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این ساختمان‌ها به آنان تعلق داشت از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم به بهترین وجه خدا را جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌هایشان نبود.

"با خود اندیشیدم: 'ای کاش آنان که بدین‌گونه اموال خود را سرمایه‌گذاری می‌کنند، مسیر خود را چنان‌که خدا می‌بیند، می‌دیدند! آنان پشت سر هم بناهای باشکوهی برپا می‌کنند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان هستی تا چه حد نابخردانه است. آنان با همه توان دل و ذهن خود در این نمی‌کوشند که چگونه می‌توانند خدا را جلال دهند. آنان این را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.'"

همزمان با برپا شدن این ساختمان‌های رفیع، مالکانشان با غرور جاه‌طلبانه شادمان بودند که پولی دارند تا آن را صرف ارضای نفس و برانگیختن حسادت همسایگان کنند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند از راه اخاذی، از راه ستم بر تهیدستان به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان حساب هر معامله‌ای نگه داشته می‌شود؛ هر معامله ناعادلانه، هر عمل فریبکارانه، همان‌جا ثبت است. زمانی فرا می‌رسد که مردم در تقلب و گستاخی به نقطه‌ای می‌رسند که خداوند اجازه نمی‌دهد از آن فراتر روند، و خواهند دانست که بردباری یهوه حدی دارد.

صحنه‌ای که سپس در برابر دیدگانم گذشت، هشدار آتش‌سوزی بود. مردم به ساختمان‌های بلندمرتبه و ظاهراً ضدحریق نگاه کردند و گفتند: «آنها کاملاً ایمن‌اند.» اما این ساختمان‌ها چنان طعمۀ آتش شدند که گویی از قیر ساخته شده‌اند. خودروهای آتش‌نشانی برای مهار ویرانی کاری از دستشان برنمی‌آمد. آتش‌نشانان قادر نبودند دستگاه‌ها را به کار بیندازند.

به من دستور داده شده که وقتی زمانِ خداوند فرا برسد، اگر هیچ تغییری در دل‌های انسان‌های مغرور و جاه‌طلب رخ نداده باشد، انسان‌ها درخواهند یافت که دستی که برای نجات نیرومند بود، برای نابود کردن نیز نیرومند خواهد بود. هیچ قدرتِ زمینی نمی‌تواند دستِ خدا را بازدارد. هیچ مصالحی را نمی‌توان در ساختِ بناها به کار برد که آنها را از نابودی مصون بدارد، وقتی زمانِ مقررِ خدا فرا برسد تا به سبب بی‌اعتناییِ آنان به شریعتِ او و جاه‌طلبیِ خودخواهانه‌شان، کیفر را بر آنان نازل کند. شهادات، جلد ۹، ۱۲، ۱۳.