In the recent articles we have been referring to a few passages from the Spirit of Prophecy that identify a period of time from September 11, 2001 until Michael stands up and human probation closes. During that period of time, there are a handful of prophetic illustrations which identify the final work of Christ in the Most Holy Place.

در مقالات اخیر به چند بخش از روح نبوت اشاره کرده‌ایم که دوره‌ای زمانی را از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا هنگامی که میکائیل قیام می‌کند و مهلت بشر بسته می‌شود مشخص می‌کنند. در طول آن دوره، چند نمونهٔ نبوی وجود دارد که کار نهایی مسیح را در قدس‌الاقداس نشان می‌دهند.

The work of Christ in the sanctuary is represented in the vision of the Ulai River of Daniel chapter eight, and Sister White has informed us that the vision of the Ulai River is now in the process of fulfillment. The final work accomplished in the heavenly sanctuary, which is now in the process of fulfillment, is represented in a variety of prophetic terms. It is represented as, among other prophetic representations, the sealing time, the latter rain, the closing work of salvation, and the cleansing of the temple. It is important to bring those terms together, and also to place them in their correct historical setting.

کار مسیح در قدس آسمانی در رؤیای نهر اولای در باب هشتم کتاب دانیال نمایانده شده است، و خواهر وایت به ما اطلاع داده که رؤیای نهر اولای اکنون در روند تحقق است. کار نهایی‌ای که در قدس آسمانی انجام می‌گیرد و اکنون در حال تحقق است، با اصطلاحات نبوی گوناگونی توصیف شده است. از جمله آن را زمان مُهرگذاری، باران پسین، کار پایانیِ نجات و پاک‌سازی هیکل می‌نامند. مهم است که این اصطلاحات را کنار هم بیاوریم و نیز آنها را در بستر تاریخی درستشان قرار دهیم.

“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

The “work of the third angel” is also “the work of salvation,” which prepares “the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.”

«کارِ فرشتهٔ سوم» همچنین «کارِ نجات» است که «قدیسان را آماده می‌کند تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهند شد، بایستند.»

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

و ملت‌ها خشمگین شدند، و خشم تو فرارسیده است، و زمانِ مردگان نیز فرارسیده است تا داوری شوند، و تا تو پاداش دهی به بندگان خویش، یعنی پیامبران، و به قدیسان، و به آنان که از نام تو می‌ترسند، کوچک و بزرگ؛ و نابود کنی کسانی را که زمین را نابود می‌کنند. مکاشفه ۱۱:۱۸.

The nations are angered before probation closes (which is when God’s wrath is poured out), yet when the nations are angered, they are also “held in check.” The “time” when the nations are angered, identifies the beginning of the closing work of salvation, and the closing work of salvation is the sealing of God’s people.

ملت‌ها پیش از بسته شدن دورهٔ مهلت (که همان هنگام ریخته شدن خشم خداست) خشمگین می‌شوند؛ با این حال، وقتی ملت‌ها خشمگین می‌شوند، «در مهار نگه داشته می‌شوند». آن «زمان» که ملت‌ها خشمگین می‌شوند، آغاز کار پایانیِ نجات را نشان می‌دهد، و کار پایانیِ نجات همان مُهر کردن قومِ خداست.

“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ نفوس را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودش خواهند دید. آنان همیشه جانبِ برخوردِ صادقانه و بی‌پرده را با آن گناهانی خواهند گرفت که به‌آسانی دامنگیرِ قومِ خدا می‌شوند. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابرِ تختِ خدا بایستند، آنان عمیق‌ترین احساس را نسبت به خطاهای مردمی خواهند داشت که خود را از آنِ خدا می‌دانند. این معنا به‌قوت در تمثیلِ پیامبر از کارِ نهایی، به‌صورتِ تصویرِ مردانی که هر یک سلاحی برای کشتار در دست داشتند، بیان شده است. یکی از ایشان جامهٔ کتان بر تن داشت و دواتِ کاتب بر پهلوی او بود. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر بگذر، از میانِ اورشلیم، و نشانی بر پیشانیِ مردانی بگذار که برای همهٔ رجاساتی که در میانِ آن انجام می‌شود آه می‌کشند و می‌نالند.» شهادات، جلد ۳، ۲۶۶.

The nations are held in check so as to not prevent the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Revelation chapter seven, the angry nations that are held in check are represented as four winds that are held in check during that very same period of time, and that time is specifically identified as a period of time.

ملت‌ها مهار شده‌اند تا مانعِ مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار نفر نشوند. در باب هفتم مکاشفه، ملت‌های خشمگینی که مهار شده‌اند، به‌صورت چهار باد نشان داده می‌شوند که در همان دوره زمانی مهار نگه داشته می‌شوند، و آن زمان به‌طور مشخص به‌عنوان دوره‌ای از زمان معرفی شده است.

“Satan is now using every device in this sealing time to keep the minds of God’s people from the present truth and to cause them to waver. I saw a covering that God was drawing over His people to protect them in the time of trouble; and every soul that was decided on the truth and was pure in heart was to be covered with the covering of the Almighty.

شیطان اکنون در این زمان مُهر کردن از هر حیله‌ای بهره می‌گیرد تا ذهن‌های قوم خدا را از حقیقت حاضر دور نگه دارد و آنان را به تزلزل اندازد. پوششی دیدم که خدا بر قوم خود می‌گسترانید تا آنان را در زمان تنگی محافظت کند؛ و هر نفسی که بر حقیقت مصمم بود و دلی پاک داشت، با پوششِ قادرِ مطلق پوشانیده می‌شد.

“Satan knew this, and he was at work in mighty power to keep the minds of as many people as he possibly could wavering and unsettled on the truth. …

شیطان از این آگاه بود و با قدرتی عظیم فعال بود تا ذهن‌های هرچه بیشتری از مردم را تا آنجا که می‌توانست نسبت به حقیقت متزلزل و مردد نگه دارد...

“I saw that Satan was at work in these ways to distract, deceive, and draw away God’s people, just now in this sealing time. I saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.

دیدم که شیطان به این شیوه‌ها در کار است تا قوم خدا را منحرف کند، بفریبد و از خدا دور سازد، هم‌اکنون، در این زمان مُهر شدن. دیدم برخی برای حقیقت حاضر محکم نمی‌ایستادند. زانوهایشان می‌لرزید و قدم‌هایشان می‌لغزید، زیرا محکم بر حقیقت استوار نبودند، و تا چنین می‌لرزیدند، پوشش خدای قادر مطلق نمی‌توانست بر آنان گسترده شود.

“Satan was trying his every art to hold them where they were, until the sealing was past, until the covering was drawn over God’s people, and they left without a shelter from the burning wrath of God, in the seven last plagues. God has begun to draw this covering over His people, and it will soon be drawn over all who are to have a shelter in the day of slaughter. God will work in power for His people; and Satan will be permitted to work also.” Early Writings, 43, 44.

"شیطان همهٔ مکر و فنون خود را به کار می‌گرفت تا آنان را همان‌جا که بودند نگه دارد، تا زمان مهر شدن بگذرد، تا پوشش بر قوم خدا کشیده شود، و آنان بی‌سرپناه در برابر خشم سوزان خدا، در هفت بلای آخر، بمانند. خدا آغاز کرده است این پوشش را بر قوم خود بگستراند، و به‌زودی بر همهٔ کسانی که باید در روز کشتار سرپناه داشته باشند کشیده خواهد شد. خدا با قدرت برای قوم خود عمل خواهد کرد؛ و به شیطان نیز اجازه داده خواهد شد که عمل کند." نوشته‌های اولیه، ۴۳، ۴۴.

Sister White wrote these words in 1851, five years before God’s people entered into the Laodicean condition, and delayed the sealing process by rejecting the increased light of the “seven times.” That light would have increased and finished God’s work of covering His people in advance of the seven last plagues. Instead, God’s people rebelled and were consigned to wander in the wilderness of Laodicea, as typified by ancient Israel’s rebellion and wilderness wandering. How many of ancient Israel’s rebels entered into the Promised Land? What passage in the Bible, or the Spirit of Prophecy identifies any Laodiceans that will be saved? The answer is, “None!” for a Laodicean is just as lost as those of ancient Israel who died in the wilderness.

خواهر وایت این سخنان را در سال ۱۸۵۱ نوشت، پنج سال پیش از آنکه قوم خدا وارد وضعیت لائودیکی شوند و با رد کردن نورِ افزونِ «هفت زمان»، فرایند مُهر کردن را به تأخیر بیندازند. آن نور می‌توانست افزوده شود و کار خدا را در پوشاندن قوم خود پیش از هفت بلای آخر به پایان برساند. اما به جای آن، قوم خدا تمرّد کردند و محکوم شدند که در بیابان لائودیکیه سرگردان باشند، چنان‌که شورش و سرگردانی اسرائیل باستان در بیابان نمونه‌اش بود. چند نفر از شورشیان اسرائیل باستان وارد سرزمین موعود شدند؟ کدام بخش در کتاب‌مقدس یا روح نبوت نشان می‌دهد که لائودیکیانی نجات خواهند یافت؟ پاسخ این است: «هیچ‌کدام!» زیرا یک لائودیکی درست به همان اندازه گمشده است که آنان از اسرائیل باستان که در بیابان مردند.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand is a period of time, and it begins when the four angels restrain the four winds, which is also when the nations are angered, yet held in check. During the sealing time God prepares His people to stand in the time of the seven last plagues, and that preparation is represented as pulling “a covering” over His people, and it is also represented as finishing the work of salvation and finishing the work of the third angel. The preparation which is represented by all these illustrations is based upon the reception of “present truth.”

مهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار، یک دوره زمانی است و از زمانی آغاز می‌شود که چهار فرشته چهار باد را مهار می‌کنند؛ همان زمانی که ملت‌ها خشمگین می‌شوند، اما در مهار نگه داشته می‌شوند. در زمان مهر کردن، خدا قوم خود را آماده می‌کند تا در زمان هفت بلای آخر ایستادگی کنند، و آن آمادگی به‌صورت کشیدن «پوششی» بر قوم او نمایانده شده است، و همچنین به‌صورت به پایان رساندن کار نجات و به پایان رساندن کار فرشته سوم نیز تصویر شده است. این آمادگی که با همه این تمثیل‌ها نمایانده شده، مبتنی بر پذیرش «حقیقت حاضر» است.

Those who will not stand “stiffly for present truth,” are those who were “wavering,” because their minds were not focused upon “present truth.” She writes that she “saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.”

کسانی که «محکم برای حقیقت حاضر» نمی‌ایستند، همان کسانی‌اند که «متزلزل» بودند، زیرا ذهنشان بر «حقیقت حاضر» متمرکز نبود. او می‌نویسد که «دیدم برخی که محکم برای حقیقت حاضر نمی‌ایستادند. زانوهایشان می‌لرزید و پاهایشان می‌لغزید، زیرا بر حقیقت محکم استوار نشده بودند، و پوشش خدای قادر مطلق نمی‌توانست بر آنان گسترده شود در حالی که چنین می‌لرزیدند.»

The “present truth” is what provides the “covering” and the “covering” is also represented as the “seal of God.” The “seal of God” was typified by the blood that covered the doors of the Hebrews, that allowed the destroying angel to pass over the homes where the door was “covered” with the blood. The “covering” is the “sealing,” and the “sealing” is accomplished by the “present truth.”

«حقیقت حاضر» همان چیزی است که «پوشش» را فراهم می‌کند، و «پوشش» نیز به‌عنوان «مهر خدا» شناخته می‌شود. «مهر خدا» نمونه‌اش همان خونی بود که بر درهای عبرانیان زده شد؛ خونی که به فرشته هلاک‌کننده اجازه داد از خانه‌هایی که درِ آن‌ها با آن خون «پوشانده» شده بود بگذرد. «پوشش» همان «مهر شدن» است، و «مهر شدن» به‌وسیله «حقیقت حاضر» انجام می‌گیرد.

Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

Every reform movement had its own specific theme, and the theme of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand is “Islam of the third Woe”. The “present truth” in the last days is Islam of the third Woe.

هر جنبش اصلاحی موضوع خاص خود را داشت و موضوع جنبش اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر «اسلامِ ویلِ سوم» است. «حقیقتِ حاضر» در ایامِ آخر، اسلامِ ویلِ سوم است.

“The Scriptures are constantly opening to the people of God. There always has been and always will be a truth specially applicable to each generation.” Review and Herald, June 29, 1886.

کتاب مقدس پیوسته به‌روی قوم خدا گشوده می‌شود. همواره حقیقتی بوده و خواهد بود که به‌طور ویژه به هر نسل مربوط می‌شود. ریویو اند هرالد، ۲۹ ژوئن ۱۸۸۶.

It is a present truth “message” that seals God’s people in the last days, and the sealing time is represented as beginning when the four winds are held in check. The nations were angered on September 11, 2001, and at that point the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, as the latter rain, which is “a message”, began to be unsealed.

این یک «پیامِ حقیقتِ حاضر» است که قومِ خدا را در روزهای آخر مُهر می‌کند، و نشان داده شده است که زمانِ مُهر کردن از هنگامی آغاز می‌شود که چهار باد مهار می‌شوند. ملت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ خشمگین شدند و در همان هنگام مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار آغاز گردید، زیرا «بارانِ پسین»، که «یک پیام» است، آغاز به گشوده شدن کرد.

“To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

«برای یوحنا صحنه‌هایی ژرف و هیجان‌انگیز در تجربهٔ کلیسا گشوده شد. او موقعیت، خطرات، کشمکش‌ها و رهاییِ نهاییِ قومِ خدا را دید. او پیام‌های پایانی را ثبت می‌کند که قرار است محصولِ زمین را رسیده سازند: یا چون خوشه‌هایی برای انبارِ آسمانی، یا چون دسته‌های هیزم برای آتش‌های نابودی. موضوعاتی بس مهم بر او مکشوف شد، به‌ویژه برای کلیسای واپسین، تا آنان که باید از خطا به سوی حقیقت بازگردند دربارهٔ خطرات و کشمکش‌های پیشِ رویشان تعلیم یابند. هیچ‌کس لازم نیست نسبت به آنچه بر زمین خواهد آمد در تاریکی بماند.» نبرد عظیم، ص ۳۴۱.

When the nations were angered, they were simultaneously held in check, and the “latter rain” began to fall, and the latter rain is the message of “present truth” that seals God’s people.

وقتی امت‌ها خشمگین شدند، هم‌زمان مهار شدند و «باران آخر» شروع به باریدن کرد، و باران آخر پیام «حقیقت حاضر» است که قوم خدا را مهر می‌زند.

“The work in Battle Creek is after the same order. The leaders in the sanitarium have mingled with unbelievers, admitting them to their councils, more or less, but it is like going to work with their eyes shut. They lack the discernment to see what is going to break upon us at any time. There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already. The judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 10, 252.

کار در بتل کریک نیز از همان قماش است. رهبران آسایشگاه با بی‌ایمانان درآمیخته‌اند و کم‌وبیش آنان را به شوراهای خود راه داده‌اند، اما این مانند آن است که با چشمان بسته به کار مشغول شوند. آنان بصیرتی ندارند که ببینند هر لحظه چه چیزی ممکن است بر سر ما فرو ریزد. روحی از درماندگی، جنگ و خون‌ریزی وجود دارد، و آن روح تا خودِ پایان زمان فزونی خواهد یافت. به محض آنکه قوم خدا بر پیشانی‌هایشان مهر شوند—نه مهر یا نشانه‌ای که دیدنی باشد، بلکه استقرار در حقیقت، هم از نظر فکری و هم روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان آنان را متزلزل ساخت—به محض آنکه قوم خدا مهر شوند و برای لرزش آماده گردند، آن فرا خواهد رسید. در واقع، هم‌اکنون آغاز شده است. داوری‌های خدا اکنون بر این سرزمین نازل شده است تا به ما هشدار دهد، تا بدانیم چه در راه است. انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۱۰، ۲۵۲.

The “sealing” is “a settling into truth.” In the context of the sealing time she writes, “There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time.” When the nations are angered, they will be held in check, but the “war and bloodshed,” represented as the four winds “will increase until the very close of time.” Islam of the third Woe progressively escalates its warfare until the very close of time, and the prophetic understanding of Islam as the “theme” in the reformation of the one hundred and forty-four thousand, simultaneously increases during the same period of time. The progressive escalation accomplished by Islam runs parallel to the outpouring of the latter rain during the identical period of time, for the latter rain is a “message”.

«مُهر شدن» «استقرار در حقیقت» است. در زمینهٔ زمان مُهر شدن او می‌نویسد: «روحیه‌ای از استیصال، جنگ و خونریزی وجود دارد، و آن روحیه تا خودِ پایان زمان افزایش خواهد یافت.» هنگامی که ملت‌ها خشمگین شوند، مهار خواهند شد، اما «جنگ و خونریزی» که به‌صورت چهار باد به تصویر کشیده شده‌اند «تا خودِ پایان زمان» افزایش خواهند یافت. اسلامِ «وای سوم» به‌تدریج جنگ‌افروزی خود را تا خودِ پایان زمان تشدید می‌کند، و درک نبوی از اسلام به‌عنوان «موضوع محوری» در اصلاحِ صد و چهل و چهار هزار، هم‌زمان در همان دوره افزایش می‌یابد. تشدید تدریجی‌ای که به‌وسیلهٔ اسلام تحقق می‌یابد، در همان بازهٔ زمانی با فروبارشِ بارانِ دیرهنگام هم‌راستا پیش می‌رود، زیرا بارانِ دیرهنگام یک «پیام» است.

“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The latter rain begins to “sprinkle” and ultimately escalates to a full outpouring. The “sprinkling” of the latter rain is identified as the rain being “measured”, and the full outpouring is when it is poured out “without measure”. Sister White clearly identifies a time when the latter rain is falling, and some receive it, and some don’t. At that time the rain is being “measured”, or it is “sprinkling”.

باران پسین با "نم‌نم" آغاز می‌شود و در نهایت به ریزش کامل می‌انجامد. "نم‌نم" باران پسین به عنوان بارانی "به اندازه" شناخته می‌شود، و ریزش کامل هنگامی است که "بی‌ اندازه" ریخته می‌شود. خواهر وایت به روشنی زمانی را مشخص می‌کند که باران پسین در حال باریدن است و برخی آن را دریافت می‌کنند و برخی نه. در آن زمان باران "به اندازه" می‌بارد، یا "نم‌نم" است.

Some people will recognize that something is happening, but it will only frighten them.

برخی از مردم متوجه خواهند شد که چیزی در حال رخ دادن است، اما این فقط آن‌ها را خواهد ترساند.

“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of their heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their expectations and ideal, they will oppose the work. “Why,” they say, “should we not know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?” Because they did not respond to the warnings, the entreaties, of the messages of God, but persistently said, “I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.”” Maranatha, 219

قرار است در کلیساها تجلّی شگفت‌انگیزی از قدرت خدا پدید آید، امّا بر کسانی که خود را در برابر خداوند فروتن نکرده‌اند و با اعتراف و توبه درِ دل خویش را نگشوده‌اند اثر نخواهد گذاشت. در ظهور آن قدرت که زمین را با جلال خدا روشن می‌کند، آنان فقط چیزی خواهند دید که در کوریِ خود آن را خطرناک می‌پندارند؛ چیزی که ترسشان را برمی‌انگیزد و خود را برای مقاومت در برابر آن آماده می‌کنند. چون خداوند مطابق با انتظارات و آرمان آنان عمل نمی‌کند، با آن کار مخالفت خواهند کرد. می‌گویند: «چرا نباید روح خدا را بشناسیم، وقتی سال‌های بسیار در این کار بوده‌ایم؟» زیرا به هشدارها و التماس‌های پیام‌های خدا پاسخ ندادند، بلکه پیوسته گفتند: «من توانگرم، و دارایی‌ام افزون شده، و به هیچ چیز نیاز ندارم.» ماراناتا، ۲۱۹

“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

بسیاری تا حد زیادی در دریافت باران نخستین ناکام مانده‌اند. آنان همهٔ برکاتی را که خدا بدین‌سان برایشان فراهم کرده است به دست نیاورده‌اند. انتظار دارند که این کمبود با باران پسین جبران شود. وقتی فراوان‌ترین فیض عطا شود، قصد دارند دل‌های خود را بگشایند تا آن را دریافت کنند. آنان دچار اشتباهی هولناک‌اند. کاری که خدا در بخشیدن نور و معرفت خود در دل انسان آغاز کرده است باید پیوسته پیش برود. هر فرد باید نیاز خود را دریابد. دل باید از هر آلودگی خالی شود و برای سکونت روح پاک گردد. شاگردان نخستین به‌وسیلهٔ اعتراف و ترک گناه، با دعای جدی و وقف کردن خود به خدا، برای فرو‌ریختن روح‌القدس در روز پنتیکاست مهیا شدند. همان کار، اما در درجه‌ای بالاتر، اکنون باید انجام شود. آنگاه عامل انسانی فقط باید برکت را درخواست می‌کرد و منتظر می‌ماند تا خداوند کار مربوط به او را کامل کند. این خداست که کار را آغاز کرده، و او کار خود را به انجام خواهد رساند و انسان را در عیسی مسیح کامل خواهد ساخت. اما نباید از فیضی که باران نخستین نمایانگر آن است غفلت شود. تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. اگر هر روز در به‌کاربستنِ فضایل فعال مسیحی پیش نرویم، ظهورات روح‌القدس را در باران پسین بازنخواهیم شناخت. ممکن است بر دل‌های پیرامون ما فروبریزد، اما آن را نه تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد. شهادات برای خادمان، ۵۰۶، ۵۰۷.

In the passage she identifies that there is a time when “the richest abundance of grace shall be bestowed,” thus identifying a time when the latter rain is poured out without measure. In connection with that fact, she identifies that only those who are living up to the light they have will receive greater light. In that principle, it is clear that the light (which is the present truth) progressively increases. In the last sentence she identifies a time when the latter rain is falling, and some are recognizing and receiving it, and others are not. If you don’t recognize the message, which is the latter rain, you will not receive it.

در آن فراز، او تصریح می‌کند که زمانی فرا می‌رسد که «فراوان‌ترین فیض اعطا خواهد شد»، و بدین‌سان زمانی را نشان می‌دهد که بارانِ آخر بی‌حد و حصر فرو ریخته می‌شود. در پیِ همین نکته، او اعلام می‌کند که تنها کسانی که به قدر نوری که دارند زندگی می‌کنند، نورِ بیشتری دریافت خواهند کرد. بر اساس همان اصل، روشن است که نور (که همان حقیقتِ حاضر است) به‌تدریج افزایش می‌یابد. در جملهٔ پایانی، او زمانی را مشخص می‌کند که بارانِ آخر در حال باریدن است و برخی آن را تشخیص داده و می‌پذیرند و برخی دیگر نه. اگر پیام، که همان بارانِ آخر است، را تشخیص ندهید، آن را دریافت نخواهید کرد.

“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

ما نباید منتظر بارانِ پسین بمانیم. این باران بر همه کسانی فرو می‌ریزد که شبنم و رگبارهای فیضی را که بر ما می‌بارد، بشناسند و از آن بهره‌مند شوند. وقتی ذرات نور را گرد می‌آوریم، وقتی رحمت‌های استوار خدا را—که دوست دارد ما به او اعتماد کنیم—قدر می‌دانیم، آنگاه هر وعده‌ای تحقق خواهد یافت. [اشعیا ۶۱:۱۱ نقل شده است.] تمام زمین باید از جلال خدا پر شود. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، صفحه ۹۸۴.

At the time when the angry nations are held in check, the latter rain begins to be “measured.” When “the richest abundance of grace shall be bestowed,” is identifying when the latter rain is poured out without measure.

در زمانی که ملت‌های خشمگین در مهار نگه داشته می‌شوند، بارانِ پسین شروع به «سنجیده شدن» می‌کند. وقتی «غنی‌ترین فراوانیِ فیض عطا شود»، این زمانِ فرو ریختنِ بی‌پیمانه‌ی بارانِ پسین را مشخص می‌کند.

At the time when the nations are angered, yet held in check, the latter rain begins to fall, but it is “measured” because the church at that point is mixed with wheat and tares. It is the rain that brings both the wheat and the tares to maturity, and the latter rain is the message of present truth that is either recognized and received, or not. All of these prophetic concepts are clearly identified in the Scriptures. On September 11, 2001, the latter rain began to “sprinkle”, and it escalates progressively until the Midnight Cry message arrives and the wise and foolish virgins are forever separated.

در زمانی که امت‌ها خشمگین‌اند، اما مهار شده‌اند، باران پسین شروع به باریدن می‌کند، اما «پیمانه‌شده» است، چون کلیسا در آن مقطع با گندم و علف‌های هرز درآمیخته است. این همان بارانی است که هر دو، گندم و علف‌های هرز را به بلوغ می‌رساند، و باران پسین پیام حقیقت حاضر است که یا شناخته و پذیرفته می‌شود، یا نه. همهٔ این مفاهیم نبوی به‌روشنی در کتاب‌مقدس مشخص شده‌اند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، باران پسین شروع به «نم‌نم» باریدن کرد، و به‌تدریج شدت می‌گیرد تا پیام فریاد نیمه‌شب برسد و دوشیزگان دانا و نادان برای همیشه از هم جدا شوند.

The wise are then lifted up as an ensign to call God’s other flock out of Babylon, and the latter rain is then poured out without measure, and continues to fall until Michael stands up and human probation closes.

آنگاه خردمندان چون پرچمی برافراشته می‌شوند تا گلهٔ دیگرِ خدا را به بیرون آمدن از بابل فراخوانند، و بارانِ پسین آنگاه بی‌حد و اندازه فرو می‌ریزد و همچنان می‌بارد تا میکائیل برخیزد و مهلت بشر پایان یابد.

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

«دیدم که چهار فرشته چهار باد را باز خواهند داشت تا کار عیسی در مقدسگاه به انجام برسد، و آنگاه هفت بلای آخر فرا خواهند رسید.» نوشته‌های نخستین، ص ۳۶.

The holding of the four winds, represents God’s providential control over the escalating judgments that he allows to take place in the last days. The four angels hold the four winds during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, but in that period of time there is the “spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase.” When the last of God’s children have been sealed, Michael will stand up and the four winds will be fully released, and the Seven Last Plagues will arrive.

بازداشتنِ چهار باد، نمایانگر کنترلِ مشیتیِ خدا بر داوری‌های فزاینده‌ای است که او اجازه می‌دهد در ایامِ آخر رخ دهند. چهار فرشته در زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، چهار باد را بازمی‌دارند، اما در آن دوره «روحِ استیصال، جنگ و خون‌ریزی، و آن روح افزایش خواهد یافت.» هنگامی که آخرینِ فرزندانِ خدا مُهر شدند، میکائیل برخواهد خاست و چهار باد به‌طورِ کامل رها خواهند شد، و هفت بلای آخر فرا خواهند رسید.

In the “hour of the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “troublous times,” of Daniel chapter nine, when the street and wall are finished, is the time when “the nations will be angry.” In that time period, the latter rain will be poured out in “measure.” Isaiah identifies the time when the latter rain is measured, and he marks that time as the “day of the east wind.” The “day of the east wind,” was September 11, 2001.

در «ساعت زلزله عظیم»ِ باب یازدهمِ مکاشفه، یعنی در «زمان‌های پرمشقت»ِ باب نهمِ دانیال، زمانی که خیابان و دیوار به پایان می‌رسند، همان زمانی است که «امت‌ها خشمگین خواهند شد». در آن دوره، باران آخر به «اندازه» ریخته خواهد شد. اشعیا زمانی را که باران آخر اندازه‌گیری می‌شود مشخص می‌کند و آن زمان را «روز باد شرقی» می‌نامد. «روز باد شرقی» یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ بود.

We will continue to consider the “measuring” of the latter rain in the next article, but it should be remembered that the jewel of Miller’s dream that is represented upon the sacred tables of Habakkuk as the three Woes of Islam, is to shine ten times brighter in the last days, than when it was first gathered together by Miller.

ما به بررسی «اندازه‌گیری» بارانِ آخر در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد، اما باید به یاد داشت که گوهرِ رؤیای میلر که بر الواحِ مقدسِ حبقوق به‌صورتِ سه «وایِ» اسلام نمود یافته است، در ایامِ آخر ده‌برابر درخشان‌تر از زمانی خواهد درخشید که نخستین‌بار به‌دستِ میلر گردآوری شد.

“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

یک بار، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در هنگام شب فراخوانده شدم تا ساختمان‌هایی را ببینم که طبقه پشت طبقه به سوی آسمان بالا می‌رفتند. تضمین شده بود که این ساختمان‌ها ضدحریق‌اند، و آن‌ها را برای جلال دادن صاحبان و سازندگانشان برپا کرده بودند. این ساختمان‌ها بالاتر و باز هم بالاتر قد می‌کشیدند، و در آن‌ها گرانبهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این ساختمان‌ها به آنان تعلق داشت از خود نمی‌پرسیدند: «چگونه می‌توانیم به بهترین وجه خدا را جلال دهیم؟» خداوند در اندیشه‌هایشان نبود.

“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

"با خود اندیشیدم: 'ای کاش آنان که بدین‌گونه اموال خود را سرمایه‌گذاری می‌کنند، مسیر خود را چنان‌که خدا می‌بیند، می‌دیدند! آنان پشت سر هم بناهای باشکوهی برپا می‌کنند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان هستی تا چه حد نابخردانه است. آنان با همه توان دل و ذهن خود در این نمی‌کوشند که چگونه می‌توانند خدا را جلال دهند. آنان این را، که نخستین وظیفه انسان است، از نظر دور داشته‌اند.'"

“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

همزمان با برپا شدن این ساختمان‌های رفیع، مالکانشان با غرور جاه‌طلبانه شادمان بودند که پولی دارند تا آن را صرف ارضای نفس و برانگیختن حسادت همسایگان کنند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند از راه اخاذی، از راه ستم بر تهیدستان به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان حساب هر معامله‌ای نگه داشته می‌شود؛ هر معامله ناعادلانه، هر عمل فریبکارانه، همان‌جا ثبت است. زمانی فرا می‌رسد که مردم در تقلب و گستاخی به نقطه‌ای می‌رسند که خداوند اجازه نمی‌دهد از آن فراتر روند، و خواهند دانست که بردباری یهوه حدی دارد.

“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

صحنه‌ای که سپس در برابر دیدگانم گذشت، هشدار آتش‌سوزی بود. مردم به ساختمان‌های بلندمرتبه و ظاهراً ضدحریق نگاه کردند و گفتند: «آنها کاملاً ایمن‌اند.» اما این ساختمان‌ها چنان طعمۀ آتش شدند که گویی از قیر ساخته شده‌اند. خودروهای آتش‌نشانی برای مهار ویرانی کاری از دستشان برنمی‌آمد. آتش‌نشانان قادر نبودند دستگاه‌ها را به کار بیندازند.

“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

به من دستور داده شده که وقتی زمانِ خداوند فرا برسد، اگر هیچ تغییری در دل‌های انسان‌های مغرور و جاه‌طلب رخ نداده باشد، انسان‌ها درخواهند یافت که دستی که برای نجات نیرومند بود، برای نابود کردن نیز نیرومند خواهد بود. هیچ قدرتِ زمینی نمی‌تواند دستِ خدا را بازدارد. هیچ مصالحی را نمی‌توان در ساختِ بناها به کار برد که آنها را از نابودی مصون بدارد، وقتی زمانِ مقررِ خدا فرا برسد تا به سبب بی‌اعتناییِ آنان به شریعتِ او و جاه‌طلبیِ خودخواهانه‌شان، کیفر را بر آنان نازل کند. شهادات، جلد ۹، ۱۲، ۱۳.