هشتم متعلق به هفت است - شمارهٔ دو

سلسلهٔ نبوّتی که این نمادها در آن دیده می‌شوند، از مکاشفه باب ۱۲ آغاز می‌شود، با اژدهایی که کوشید مسیح را در هنگام تولدش نابود سازد. گفته شده که اژدها همان شیطان است (مکاشفه ۱۲:۹)؛ همو بود که هیرودس را برانگیخت تا نجات‌دهنده را به قتل برساند. اما عامل اصلیِ شیطان در به‌راه‌انداختن جنگ بر ضدّ مسیح و قوم او در سده‌های نخستین عصر مسیحیت، امپراتوری روم بود که در آن بت‌پرستی دین غالب به‌شمار می‌رفت. ازاین‌رو، هرچند اژدها در درجهٔ نخست نمایانگر شیطان است، در معنایی ثانویه نماد رومِ بت‌پرست نیز هست.

در باب 13 (آیات 1 تا 10) از وحش دیگری «شبیه به پلنگ» توصیف می‌شود که اژدها «قدرت و تخت و اقتدار عظیمِ خود» را به او داد. این نماد، چنان‌که بیشتر پروتستان‌ها باور داشته‌اند، نمایانگر نهاد پاپی است؛ نهادی که وارث قدرت و تخت و اقتداری شد که زمانی در اختیار امپراتوری روم باستان بود. دربارهٔ آن وحشِ شبیهِ پلنگ چنین گفته شده است: «به او دهانی داده شد که سخنان بزرگ و کفرآمیز می‌گفت... و دهان خود را به کفرگویی بر ضد خدا گشود تا به نام او و به مسکن او و به آنان که در آسمان ساکن‌اند کفر بگوید. و به او داده شد که با مقدسان جنگ کند و بر آنان چیره شود؛ و به او اقتدار بر همهٔ قبایل و زبان‌ها و امّت‌ها داده شد.» این نبوت که تقریباً با توصیف «شاخ کوچک» در دانیال 7 یکسان است، بی‌تردید به نهاد پاپی اشاره دارد.

«قدرت به او داده شد تا چهل‌ودو ماه ادامه دهد.» و پیامبر می‌گوید: «دیدم یکی از سرهای او چنان بود که گویی تا حد مرگ زخم خورده است.» و باز: «هر که به اسیری ببرد، به اسیری خواهد رفت؛ و هر که با شمشیر بکشد، باید با شمشیر کشته شود.» این چهل‌ودو ماه همان «زمان و زمان‌ها و نصفِ زمان»، یعنی سه سال و نیم، یا ۱۲۶۰ روزِ دانیال ۷ است—زمانی که طی آن قدرت پاپی می‌بایست بر قوم خدا ستم روا دارد. این دوره، چنان‌که در فصل‌های پیشین آمده، با برتریِ نهاد پاپی در سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت. در آن زمان پاپ به‌دست ارتش فرانسه به اسارت گرفته شد، قدرت پاپی زخم مرگبار خود را دریافت کرد، و پیشگویی «هر که به اسیری ببرد، به اسیری خواهد رفت» تحقق یافت.

در اینجا نماد دیگری معرفی می‌شود. پیامبر می‌گوید: «حیوانی دیگر دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ داشت مانند بره.» آیه ۱۱. هم ظاهر این حیوان و هم شیوهٔ برآمدنش نشان می‌دهد که ملتی که نمایندگی می‌کند با آن‌هایی که در نمادهای پیشین عرضه شده‌اند تفاوت دارد. پادشاهی‌های بزرگی که بر جهان حکومت کرده‌اند، به پیامبر دانیال به صورت جانوران درنده نشان داده شدند؛ و زمانی برمی‌خاستند که «چهار باد آسمان بر دریای عظیم می‌وزیدند.» دانیال ۷:۲. در مکاشفه ۱۷، فرشته‌ای توضیح داد که آب‌ها نمایانگر «قوم‌ها، انبوه جمعیت‌ها، ملت‌ها و زبان‌ها» هستند. مکاشفه ۱۷:۱۵. بادها نماد نزاع‌اند. چهار باد آسمان که بر دریای عظیم می‌تازند، نمایانگر صحنه‌های هولناکِ فتح و انقلاب‌اند که به‌واسطهٔ آن‌ها پادشاهی‌ها به قدرت رسیده‌اند.

اما آن وحش با شاخ‌های بره‌گون دیده شد که «از زمین برمی‌آمد». به‌جای برانداختن قدرت‌های دیگر برای استقرار خود، ملتی که بدین‌سان نمایانده شده است باید در قلمرویی پیش‌تر اشغال‌نشده سر برآورد و به‌تدریج و مسالمت‌آمیز رشد کند. پس نمی‌توانست در میان ملت‌های پر ازدحام و در کشاکشِ دنیای قدیم—آن دریای پرتلاطمِ «قوم‌ها و جمعیت‌ها و ملت‌ها و زبان‌ها»—پدید آید. باید آن را در قارهٔ غربی جست‌وجو کرد.

کدام ملتِ دنیای جدید در سال ۱۷۹۸ در حال قدرت‌گیری بود، نویدِ توان و عظمت می‌داد و توجهِ جهان را به خود جلب می‌کرد؟ در تطبیقِ این نماد هیچ تردیدی نیست. تنها یک ملت، و فقط یک ملت، با ویژگی‌های این پیشگویی سازگار است؛ بی‌ابهام به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره می‌کند. بارها و بارها اندیشه، و تقریباً عینِ کلماتِ نویسندهٔ مقدس، ناخودآگاه از سوی خطیب و تاریخ‌نگار در توصیفِ سربرآوردن و رشدِ این ملت به کار رفته است. آن وحش دیده شد که «از زمین برمی‌آمد»؛ و به گفتهٔ مترجمان، واژه‌ای که در اینجا به «برآمدن» برگردانده شده، به‌طور تحت‌اللفظی به معنای «روییدن یا همچون گیاه سربرآوردن» است. و چنان‌که دیده‌ایم، آن ملت باید در سرزمینی که پیش‌تر خالی از سکنه بود پدید آید. یکی از نویسندگان برجسته، در توصیفِ سربرآوردنِ ایالات متحده، از «رازِ پدیدار شدنش از خلأ» سخن می‌گوید و می‌نویسد: «چون دانه‌ای خاموش به امپراتوری بالیدیم.» — جی. ای. تاونسند، «دنیای نو در مقایسه با دنیای کهن»، ص ۴۶۲. در سال ۱۸۵۰ یک نشریهٔ اروپایی از ایالات متحده به‌عنوان امپراتوریِ شگفت‌انگیزی سخن گفت که «در حال ظهور» است و «در میانِ سکوتِ زمین هر روز بر قدرت و فخرِ خود می‌افزاید». — «ملتِ دوبلین». ادوارد اورت، در خطابه‌ای دربارهٔ زائرانِ بنیان‌گذارِ این ملت، گفت: «آیا آنان به‌دنبال مکانی خلوت، بی‌آزار به سببِ گمنامی‌اش، و امن به‌واسطهٔ دورافتادگی‌اش بودند تا کلیسای کوچکِ لیدن بتواند از آزادیِ وجدان بهره‌مند شود؟ بنگرید به پهنه‌های عظیمی که در فتوحاتِ مسالمت‌آمیز، ... پرچم‌های صلیب را بر فرازشان برده‌اند!» — سخنرانی ایرادشده در پلیموث، ماساچوست، ۲۲ دسامبر ۱۸۲۴، ص ۱۱.

«و او دو شاخ چونِ بره‌ای داشت.» شاخ‌های بره‌گون نشانگر جوانی، بی‌گناهی و ملایمت‌اند و به‌درستی سرشت ایالات متحده را هنگامی که در سال ۱۷۹۸ به پیامبر به‌صورت «برمی‌آمد» نشان داده شد، بازمی‌نمایند. در میان تبعیدیان مسیحی که نخست به آمریکا گریختند و از ستمِ شاهانه و نابردباریِ روحانیان پناه می‌جستند، بسیاری بودند که بر آن شدند حکومتی بر بنیاد گستردهٔ آزادی‌های مدنی و دینی بنا کنند. دیدگاه‌های آنان در اعلامیهٔ استقلال جای یافت؛ اعلامیه‌ای که حقیقت بزرگ را بیان می‌کند که «همهٔ انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند» و از حقِ سلب‌ناپذیرِ «زندگی، آزادی و جست‌وجوی سعادت» برخوردارند. و قانون اساسی حقِ خودحکومتی را برای مردم تضمین می‌کند و مقرر می‌دارد که نمایندگانی که با رأیِ عمومی برگزیده می‌شوند، قوانین را وضع و اجرا کنند. آزادیِ ایمانِ دینی نیز اعطا شد و هر کس مجاز گردید خدا را مطابق حکمِ وجدانِ خویش عبادت کند. جمهوریت و پروتستانتیسم به اصول بنیادین ملت بدل شدند. این اصول رازِ قدرت و شکوفاییِ آن‌اند. ستم‌دیدگان و فرودستانِ سراسر جهانِ مسیحیت با علاقه و امید به این سرزمین روی آورده‌اند. میلیون‌ها نفر راهی سواحلش شده‌اند و ایالات متحده به جایگاهی در میان نیرومندترین ملت‌های زمین دست یافته است.

"اما آن وحشی که شاخ‌هایی مانندِ بره داشت، 'چون اژدها سخن گفت. و همهٔ قدرتِ وحشِ نخستین را در حضور او اعمال می‌کند و زمین و ساکنان آن را وادار می‌کند تا وحش نخستین را، که زخمِ کشنده‌اش شفا یافته بود، بپرستند؛ ... و به ساکنان زمین می‌گوید که برای آن وحش، که به ضرب شمشیر زخمی شده بود و زنده ماند، تمثالی بسازند.' مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۴." نبرد عظیم، ۴۳۸-۴۴۱.

"کدام ملت از دنیای نو در سال ۱۷۹۸ در حال قدرت‌گیری بود، نویدِ قوت و عظمت می‌داد و توجه جهان را به خود جلب می‌کرد؟ تطبیقِ این نماد هیچ جای تردیدی باقی نمی‌گذارد. یک ملت، و فقط یک ملت، با مشخصات این پیشگویی مطابقت دارد؛ بی‌تردید به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره می‌کند." مناقشهٔ بزرگ، ۴۴۰.

و یکی از آن هفت فرشته که هفت کاسه را داشت، نزد من آمد و با من سخن گفت و به من گفت: بیا اینجا؛ من داوریِ فاحشهٔ بزرگ را که بر آب‌های بسیار نشسته است به تو نشان خواهم داد؛ همان که پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند و ساکنانِ زمین از شرابِ زنای او مست شده‌اند. مکاشفه ۱۷:۱، ۲.

زنِ مکاشفهٔ ۱۷ [بابل] چنین توصیف شده است: «لباس ارغوانی و قرمز بر تن داشت و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مروارید آراسته بود؛ و در دست خود جامی زرّین داشت، آکنده از رجاسات و ناپاکی‌ها؛ ... و بر پیشانی او نامی نوشته بود: "راز، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها."» پیامبر می‌گوید: «زن را دیدم مست از خونِ قدیسان و از خونِ شهیدانِ عیسی.» همچنین دربارهٔ بابل اعلام شده است که او «آن شهرِ بزرگ است که بر پادشاهانِ زمین سلطنت می‌کند.» مکاشفهٔ ۱۷:۴–۶، ۱۸. قدرتی که در طی قرن‌های بسیار سیطره‌ای استبدادی بر پادشاهانِ جهانِ مسیحیت را حفظ کرد، روم است. مناقشهٔ بزرگ، ۳۸۲.

پس او مرا در روح به بیابان برد؛ و دیدم زنی بر وحشی سرخ‌فام نشسته است، که از نام‌های کفرآمیز پر بود و هفت سر و ده شاخ داشت. و آن زن به ارغوانی و سرخ پوشیده بود و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مروارید آراسته، و در دست خود جامی زرین داشت که از رجاسات و ناپاکیِ زناکاری‌اش پر بود. و بر پیشانی‌اش نامی نوشته بود: راز، بابل عظیم، مادرِ فواحش و رجاساتِ زمین. و دیدم آن زن از خون مقدسان و از خون شهیدانِ عیسی مست بود؛ و چون او را دیدم، سخت در شگفت شدم. مکاشفه ۱۷:۳–۶.

و آن زن به بیابان گریخت، جایی که برای او از جانبِ خدا مکانی مهیا شده بود تا در آنجا او را هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. . . . و به آن زن دو بالِ عقابِ بزرگ داده شد تا به بیابان، به جای خود، پرواز کند؛ جایی که از پیشِ رویِ مار، برای زمانی و زمان‌ها و نیمِ زمان، تغذیه می‌شود. مکاشفه 12:6، 14.

در اینجا ذهنی است که حکمت دارد. سرهای هفت‌گانه هفت کوه‌اند که زن بر آن‌ها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید زمانی کوتاه بماند. و آن وحش که بود و نیست، همو هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:۹‏-‏۱۱.

و هر جا که بنی‌آدم ساکنند، وحوشِ صحرا و مرغانِ آسمان را او به دست تو سپرده و تو را بر همهٔ ایشان مسلّط گردانیده است. تو این سرِ زرّین هستی. دانیال ۲:۳۸.

تو، ای پادشاه، پادشاه پادشاهان هستی؛ زیرا خدای آسمان به تو سلطنت و قدرت و قوت و جلال داده است. دانیال ۲:۳۷.

زیرا سرِ سوریه دمشق است، و سرِ دمشق رصین است؛ و تا شصت و پنج سال دیگر، افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است، و سرِ سامره پسر رملیا است. اگر ایمان نیاورید، پابرجا نخواهید ماند. اشعیا ۷:۷، ۸.