In the previous article we identified that the Millerites could not see Rome as more than pagan and papal Rome, though they did address the distinctions between those two powers. For the Millerites the distinctions between pagan and papal Rome did not lead them to recognize that papal Rome was the fifth kingdom that followed the fourth kingdom of pagan Rome. After the disappointment in 1844, Sister White identified the three powers of Revelation twelve and thirteen as the dragon in chapter twelve, then the papacy, as the beast that came from the sea in chapter thirteen that was followed by the United States as the beast that came out of the earth. After the foundation was laid, the Lord opened the light upon the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet that in chapter sixteen of Revelation leads the world to Armageddon.

در مقالهٔ پیشین نشان دادیم که میلرایت‌ها روم را فراتر از روم بت‌پرست و روم پاپی نمی‌دیدند، هرچند به تمایزهای میان آن دو قدرت نیز پرداختند. برای میلرایت‌ها، تمایزهای میان روم بت‌پرست و روم پاپی آنان را به این تشخیص نرساند که روم پاپی پادشاهی پنجم بود که پس از پادشاهی چهارمِ روم بت‌پرست می‌آمد. پس از سرخوردگی سال ۱۸۴۴، خواهر وایت سه قدرتِ مکاشفهٔ باب‌های دوازده و سیزده را چنین مشخص کرد: اژدها در باب دوازده؛ سپس پاپیت، به‌عنوان وحشِ برآمده از دریا در باب سیزده؛ و پس از آن، ایالات متحده به‌عنوان وحشِ برآمده از زمین. پس از آنکه بنیان گذاشته شد، خداوند روشنایی را بر اتحاد سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب تاباند؛ اتحادی که در باب شانزدهمِ مکاشفه، جهان را به آرماگدون می‌کشاند.

“The line of prophecy in which these symbols are found begins with Revelation 12, with the dragon that sought to destroy Christ at His birth. The dragon is said to be Satan (Revelation 12:9); he it was that moved upon Herod to put the Saviour to death. But the chief agent of Satan in making war upon Christ and His people during the first centuries of the Christian Era was the Roman Empire, in which paganism was the prevailing religion. Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.

سلسلهٔ نبوّتی که این نمادها در آن دیده می‌شوند، از مکاشفه باب ۱۲ آغاز می‌شود، با اژدهایی که کوشید مسیح را در هنگام تولدش نابود سازد. گفته شده که اژدها همان شیطان است (مکاشفه ۱۲:۹)؛ همو بود که هیرودس را برانگیخت تا نجات‌دهنده را به قتل برساند. اما عامل اصلیِ شیطان در به‌راه‌انداختن جنگ بر ضدّ مسیح و قوم او در سده‌های نخستین عصر مسیحیت، امپراتوری روم بود که در آن بت‌پرستی دین غالب به‌شمار می‌رفت. ازاین‌رو، هرچند اژدها در درجهٔ نخست نمایانگر شیطان است، در معنایی ثانویه نماد رومِ بت‌پرست نیز هست.

“In chapter 13 ( verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

در باب 13 (آیات 1 تا 10) از وحش دیگری «شبیه به پلنگ» توصیف می‌شود که اژدها «قدرت و تخت و اقتدار عظیمِ خود» را به او داد. این نماد، چنان‌که بیشتر پروتستان‌ها باور داشته‌اند، نمایانگر نهاد پاپی است؛ نهادی که وارث قدرت و تخت و اقتداری شد که زمانی در اختیار امپراتوری روم باستان بود. دربارهٔ آن وحشِ شبیهِ پلنگ چنین گفته شده است: «به او دهانی داده شد که سخنان بزرگ و کفرآمیز می‌گفت... و دهان خود را به کفرگویی بر ضد خدا گشود تا به نام او و به مسکن او و به آنان که در آسمان ساکن‌اند کفر بگوید. و به او داده شد که با مقدسان جنگ کند و بر آنان چیره شود؛ و به او اقتدار بر همهٔ قبایل و زبان‌ها و امّت‌ها داده شد.» این نبوت که تقریباً با توصیف «شاخ کوچک» در دانیال 7 یکسان است، بی‌تردید به نهاد پاپی اشاره دارد.

“‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’

«قدرت به او داده شد تا چهل‌ودو ماه ادامه دهد.» و پیامبر می‌گوید: «دیدم یکی از سرهای او چنان بود که گویی تا حد مرگ زخم خورده است.» و باز: «هر که به اسیری ببرد، به اسیری خواهد رفت؛ و هر که با شمشیر بکشد، باید با شمشیر کشته شود.» این چهل‌ودو ماه همان «زمان و زمان‌ها و نصفِ زمان»، یعنی سه سال و نیم، یا ۱۲۶۰ روزِ دانیال ۷ است—زمانی که طی آن قدرت پاپی می‌بایست بر قوم خدا ستم روا دارد. این دوره، چنان‌که در فصل‌های پیشین آمده، با برتریِ نهاد پاپی در سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت. در آن زمان پاپ به‌دست ارتش فرانسه به اسارت گرفته شد، قدرت پاپی زخم مرگبار خود را دریافت کرد، و پیشگویی «هر که به اسیری ببرد، به اسیری خواهد رفت» تحقق یافت.

“At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation 17 an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.

در اینجا نماد دیگری معرفی می‌شود. پیامبر می‌گوید: «حیوانی دیگر دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و دو شاخ داشت مانند بره.» آیه ۱۱. هم ظاهر این حیوان و هم شیوهٔ برآمدنش نشان می‌دهد که ملتی که نمایندگی می‌کند با آن‌هایی که در نمادهای پیشین عرضه شده‌اند تفاوت دارد. پادشاهی‌های بزرگی که بر جهان حکومت کرده‌اند، به پیامبر دانیال به صورت جانوران درنده نشان داده شدند؛ و زمانی برمی‌خاستند که «چهار باد آسمان بر دریای عظیم می‌وزیدند.» دانیال ۷:۲. در مکاشفه ۱۷، فرشته‌ای توضیح داد که آب‌ها نمایانگر «قوم‌ها، انبوه جمعیت‌ها، ملت‌ها و زبان‌ها» هستند. مکاشفه ۱۷:۱۵. بادها نماد نزاع‌اند. چهار باد آسمان که بر دریای عظیم می‌تازند، نمایانگر صحنه‌های هولناکِ فتح و انقلاب‌اند که به‌واسطهٔ آن‌ها پادشاهی‌ها به قدرت رسیده‌اند.

“But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.

اما آن وحش با شاخ‌های بره‌گون دیده شد که «از زمین برمی‌آمد». به‌جای برانداختن قدرت‌های دیگر برای استقرار خود، ملتی که بدین‌سان نمایانده شده است باید در قلمرویی پیش‌تر اشغال‌نشده سر برآورد و به‌تدریج و مسالمت‌آمیز رشد کند. پس نمی‌توانست در میان ملت‌های پر ازدحام و در کشاکشِ دنیای قدیم—آن دریای پرتلاطمِ «قوم‌ها و جمعیت‌ها و ملت‌ها و زبان‌ها»—پدید آید. باید آن را در قارهٔ غربی جست‌وجو کرد.

“What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America. Again and again the thought, almost the exact words, of the sacred writer has been unconsciously employed by the orator and the historian in describing the rise and growth of this nation. The beast was seen ‘coming up out of the earth;’ and, according to the translators, the word here rendered ‘coming up’ literally signifies ‘to grow or spring up as a plant.’ And, as we have seen, the nation must arise in territory previously unoccupied. A prominent writer, describing the rise of the United States, speaks of ‘the mystery of her coming forth from vacancy,’ and says: ‘Like a silent seed we grew into empire.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. A European journal in 1850 spoke of the United States as a wonderful empire, which was ‘emerging,’ and ‘amid the silence of the earth daily adding to its power and pride.’—The Dublin Nation. Edward Everett, in an oration on the Pilgrim founders of this nation, said: ‘Did they look for a retired spot, inoffensive for its obscurity, and safe in its remoteness, where the little church of Leyden might enjoy the freedom of conscience? Behold the mighty regions over which, in peaceful conquest, … they have borne the banners of the cross!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.

کدام ملتِ دنیای جدید در سال ۱۷۹۸ در حال قدرت‌گیری بود، نویدِ توان و عظمت می‌داد و توجهِ جهان را به خود جلب می‌کرد؟ در تطبیقِ این نماد هیچ تردیدی نیست. تنها یک ملت، و فقط یک ملت، با ویژگی‌های این پیشگویی سازگار است؛ بی‌ابهام به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره می‌کند. بارها و بارها اندیشه، و تقریباً عینِ کلماتِ نویسندهٔ مقدس، ناخودآگاه از سوی خطیب و تاریخ‌نگار در توصیفِ سربرآوردن و رشدِ این ملت به کار رفته است. آن وحش دیده شد که «از زمین برمی‌آمد»؛ و به گفتهٔ مترجمان، واژه‌ای که در اینجا به «برآمدن» برگردانده شده، به‌طور تحت‌اللفظی به معنای «روییدن یا همچون گیاه سربرآوردن» است. و چنان‌که دیده‌ایم، آن ملت باید در سرزمینی که پیش‌تر خالی از سکنه بود پدید آید. یکی از نویسندگان برجسته، در توصیفِ سربرآوردنِ ایالات متحده، از «رازِ پدیدار شدنش از خلأ» سخن می‌گوید و می‌نویسد: «چون دانه‌ای خاموش به امپراتوری بالیدیم.» — جی. ای. تاونسند، «دنیای نو در مقایسه با دنیای کهن»، ص ۴۶۲. در سال ۱۸۵۰ یک نشریهٔ اروپایی از ایالات متحده به‌عنوان امپراتوریِ شگفت‌انگیزی سخن گفت که «در حال ظهور» است و «در میانِ سکوتِ زمین هر روز بر قدرت و فخرِ خود می‌افزاید». — «ملتِ دوبلین». ادوارد اورت، در خطابه‌ای دربارهٔ زائرانِ بنیان‌گذارِ این ملت، گفت: «آیا آنان به‌دنبال مکانی خلوت، بی‌آزار به سببِ گمنامی‌اش، و امن به‌واسطهٔ دورافتادگی‌اش بودند تا کلیسای کوچکِ لیدن بتواند از آزادیِ وجدان بهره‌مند شود؟ بنگرید به پهنه‌های عظیمی که در فتوحاتِ مسالمت‌آمیز، ... پرچم‌های صلیب را بر فرازشان برده‌اند!» — سخنرانی ایرادشده در پلیموث، ماساچوست، ۲۲ دسامبر ۱۸۲۴، ص ۱۱.

“‘And he had two horns like a lamb.’ The lamblike horns indicate youth, innocence, and gentleness, fitly representing the character of the United States when presented to the prophet as ‘coming up’ in 1798. Among the Christian exiles who first fled to America and sought an asylum from royal oppression and priestly intolerance were many who determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty. Their views found place in the Declaration of Independence, which sets forth the great truth that ‘all men are created equal’ and endowed with the inalienable right to ‘life, liberty, and the pursuit of happiness.’ And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity. The oppressed and downtrodden throughout Christendom have turned to this land with interest and hope. Millions have sought its shores, and the United States has risen to a place among the most powerful nations of the earth.

«و او دو شاخ چونِ بره‌ای داشت.» شاخ‌های بره‌گون نشانگر جوانی، بی‌گناهی و ملایمت‌اند و به‌درستی سرشت ایالات متحده را هنگامی که در سال ۱۷۹۸ به پیامبر به‌صورت «برمی‌آمد» نشان داده شد، بازمی‌نمایند. در میان تبعیدیان مسیحی که نخست به آمریکا گریختند و از ستمِ شاهانه و نابردباریِ روحانیان پناه می‌جستند، بسیاری بودند که بر آن شدند حکومتی بر بنیاد گستردهٔ آزادی‌های مدنی و دینی بنا کنند. دیدگاه‌های آنان در اعلامیهٔ استقلال جای یافت؛ اعلامیه‌ای که حقیقت بزرگ را بیان می‌کند که «همهٔ انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند» و از حقِ سلب‌ناپذیرِ «زندگی، آزادی و جست‌وجوی سعادت» برخوردارند. و قانون اساسی حقِ خودحکومتی را برای مردم تضمین می‌کند و مقرر می‌دارد که نمایندگانی که با رأیِ عمومی برگزیده می‌شوند، قوانین را وضع و اجرا کنند. آزادیِ ایمانِ دینی نیز اعطا شد و هر کس مجاز گردید خدا را مطابق حکمِ وجدانِ خویش عبادت کند. جمهوریت و پروتستانتیسم به اصول بنیادین ملت بدل شدند. این اصول رازِ قدرت و شکوفاییِ آن‌اند. ستم‌دیدگان و فرودستانِ سراسر جهانِ مسیحیت با علاقه و امید به این سرزمین روی آورده‌اند. میلیون‌ها نفر راهی سواحلش شده‌اند و ایالات متحده به جایگاهی در میان نیرومندترین ملت‌های زمین دست یافته است.

“But the beast with lamblike horns ‘spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed; … saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live.’ Revelation 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

"اما آن وحشی که شاخ‌هایی مانندِ بره داشت، 'چون اژدها سخن گفت. و همهٔ قدرتِ وحشِ نخستین را در حضور او اعمال می‌کند و زمین و ساکنان آن را وادار می‌کند تا وحش نخستین را، که زخمِ کشنده‌اش شفا یافته بود، بپرستند؛ ... و به ساکنان زمین می‌گوید که برای آن وحش، که به ضرب شمشیر زخمی شده بود و زنده ماند، تمثالی بسازند.' مکاشفه ۱۳:۱۱-۱۴." نبرد عظیم، ۴۳۸-۴۴۱.

The passage identifies that chapters twelve and thirteen are identifying the dragon, the beast and the false prophet, the three powers in Revelation sixteen that lead the world to Armageddon. Those three powers each have their own special chapters that covers the identical prophetic history. The last six verses of Daniel eleven begin with the words, “And at the time of the end,” which was 1798. Then the six verses identify the final movements of the papacy until in verse one of Daniel twelve Michael stands up and human probation closes and ushers in the seven last plagues. In verse forty-four of chapter eleven the message of the hour that enrages the papacy and initiates the blood bath that takes place just before probation closes is represented as “tidings out of the east and out of the north.”

این بخش بیان می‌کند که باب‌های دوازدهم و سیزدهم به معرفی اژدها، وحش و نبی کاذب می‌پردازند؛ سه قدرتی در مکاشفهٔ باب شانزدهم که جهان را به سوی هارمجدون می‌برند. هر یک از آن سه قدرت باب‌های ویژهٔ خود را دارد که همان تاریخ پیشگویی‌شده را پوشش می‌دهد. شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال با این عبارت آغاز می‌شود: «و در زمان پایان»، که آن زمان 1798 بود. سپس این شش آیه آخرین تحرکات دستگاه پاپی را مشخص می‌کنند تا آن‌که در آیهٔ یکِ باب دوازدهمِ دانیال، میکائیل برمی‌خیزد و مهلت بشر بسته می‌شود و هفت بلای آخر آغاز می‌گردد. در آیهٔ چهل‌وچهارمِ باب یازدهم، پیام زمان که دستگاه پاپی را به خشم می‌آورد و حمام خونی را که درست پیش از بسته شدن مهلت رخ می‌دهد آغاز می‌کند، به صورت «اخباری از مشرق و از شمال» توصیف شده است.

The message east and north represents the final warning message, for it is proclaimed just before Michael stands up. It is the third angel’s message that is proclaimed during the outpouring of the Holy Spirit. Daniel represented the message as two-fold. The message of the “north” that enrages the papacy is the message identifying the “king of the north” as the papal power, and the message of the “east” is the message of the children of the east, which is Islam. Of course, it has other important meanings as well, but east is a symbol of Islam and the antichrist is the counterfeit of the true King of the North. The message of the third angel that warns against receiving the mark of the king of the north (the mark of the beast) also warns that Islam will strike at the point that the cup of iniquity is full for the United States, and the United States fills its cup of iniquity at the Sunday law.

پیامِ شرق و شمال نمایانگر پیامِ هشدارِ نهایی است، زیرا درست پیش از آنکه میکائیل برمی‌خیزد اعلام می‌شود. این همان پیامِ فرشتهٔ سوم است که در هنگام افاضهٔ روح‌القدس اعلام می‌شود. دانیال این پیام را دوگانه معرفی کرده است. پیامِ «شمال» که پاپیت را به خشم می‌آورد، پیامی است که «پادشاهِ شمال» را به‌عنوان قدرتِ پاپی شناسایی می‌کند، و پیامِ «مشرق» همان پیامِ فرزندانِ مشرق است، یعنی اسلام. البته معانی مهم دیگری هم دارد، اما مشرق نمادِ اسلام است و ضدّ مسیح بدلِ پادشاهِ راستینِ شمال است. پیامِ فرشتهٔ سوم که از دریافتِ نشانِ پادشاهِ شمال (نشانِ وحش) برحذر می‌دارد، همچنین هشدار می‌دهد که اسلام در همان نقطه‌ای ضربه خواهد زد که جامِ شرارت برای ایالات متحده پر می‌شود، و ایالات متحده جامِ شرارتِ خود را در زمانِ قانونِ یکشنبه پُر می‌کند.

Revelation thirteen beginning with verse eleven and then onward identifies the very same prophetic history, and it also begins at the time of the end in 1798.

کتاب مکاشفه باب سیزدهم، از آیهٔ یازده به بعد، همان تاریخِ نبوتی را مشخص می‌کند و همچنین از زمانِ پایان در سالِ ۱۷۹۸ آغاز می‌شود.

“What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.” The Great Controversy, 440.

"کدام ملت از دنیای نو در سال ۱۷۹۸ در حال قدرت‌گیری بود، نویدِ قوت و عظمت می‌داد و توجه جهان را به خود جلب می‌کرد؟ تطبیقِ این نماد هیچ جای تردیدی باقی نمی‌گذارد. یک ملت، و فقط یک ملت، با مشخصات این پیشگویی مطابقت دارد؛ بی‌تردید به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره می‌کند." مناقشهٔ بزرگ، ۴۴۰.

The same prophetic history is covered in Revelation thirteen verses eleven through eighteen as is covered in Daniel eleven verse forty through forty-five. As with the verses in Daniel the story of the role of the United States ends with the close of probation as the United States forces the world to accept the mark of the beast. Then as in Daniel eleven the message of the hour is presented in chapter fourteen. It is the identical structure in both passages, with the exception that Daniel’s verses are describing the papal activities and Revelation thirteen is identifying the role of the United States. With those two lines we find that chapter seventeen of Revelation covers the same history, but emphasizes the role of the dragon, represented as ten kings, who are the United Nations. The three chapters considered line upon line identify the role of the dragon, the beast and false prophet which in chapter sixteen lead the world to Armageddon, so it is of significance that John informs us that when chapter seventeen begins it is one of the angels that had poured out the seven last plagues that comes to tell John of the judgment of the whore of Rome.

همان تاریخ نبوی که در دانیال باب یازده، آیات ۴۰ تا ۴۵، مطرح شده، در مکاشفه باب سیزده، آیات ۱۱ تا ۱۸، نیز مطرح می‌شود. همانند آیات دانیال، روایتِ نقش ایالات متحده با پایان مهلت خاتمه می‌یابد، آنگاه که ایالات متحده جهان را وادار می‌کند نشانِ وحش را بپذیرد. سپس، همان‌گونه که در دانیال باب یازده است، پیامِ وقت در باب چهارده ارائه می‌شود. ساختار در هر دو بخش یکسان است، با این تفاوت که آیات دانیال فعالیت‌های پاپی را توصیف می‌کند و مکاشفه باب سیزده نقش ایالات متحده را مشخص می‌سازد. با اتکا به این دو خط سیر درمی‌یابیم که باب هفدهِ مکاشفه همان تاریخ را دربر می‌گیرد، اما بر نقش اژدها تأکید دارد؛ اژدها به هیئت ده پادشاه نمایانده می‌شود که همان سازمان ملل متحدند. این سه باب، سطر به سطر، نقش اژدها، وحش و نبیِ کاذب را مشخص می‌کنند؛ همانانی که در باب شانزدهم جهان را به آرماگدون می‌کشانند، از این‌رو مهم است که یوحنا به ما اطلاع می‌دهد که وقتی باب هفده آغاز می‌شود، یکی از فرشتگانی که هفت بلای آخر را ریخته بودند می‌آید تا داوریِ فاحشهٔ روم را به یوحنا اعلام کند.

And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. Revelation 17:1, 2.

و یکی از آن هفت فرشته که هفت کاسه را داشت، نزد من آمد و با من سخن گفت و به من گفت: بیا اینجا؛ من داوریِ فاحشهٔ بزرگ را که بر آب‌های بسیار نشسته است به تو نشان خواهم داد؛ همان که پادشاهانِ زمین با او زنا کرده‌اند و ساکنانِ زمین از شرابِ زنای او مست شده‌اند. مکاشفه ۱۷:۱، ۲.

With the Millerites it was about pagan Rome and papal Rome, but at the end it is about the three-fold union. As with her identification of those three powers in chapters twelve and thirteen, she clearly identifies the woman of chapter seventeen as the papacy.

برای میلرایت‌ها، موضوع دربارهٔ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی بود، اما در نهایت سخن از اتحادِ سه‌گانه است. همان‌گونه که او در فصل‌های دوازده و سیزده آن سه قدرت را شناسایی کرده است، او به‌روشنی زنِ فصل هفده را پاپیّت می‌داند.

“The woman [Babylon] of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, ‘Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4–6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome.” The Great Controversy, 382.

زنِ مکاشفهٔ ۱۷ [بابل] چنین توصیف شده است: «لباس ارغوانی و قرمز بر تن داشت و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مروارید آراسته بود؛ و در دست خود جامی زرّین داشت، آکنده از رجاسات و ناپاکی‌ها؛ ... و بر پیشانی او نامی نوشته بود: "راز، بابلِ عظیم، مادرِ فاحشه‌ها."» پیامبر می‌گوید: «زن را دیدم مست از خونِ قدیسان و از خونِ شهیدانِ عیسی.» همچنین دربارهٔ بابل اعلام شده است که او «آن شهرِ بزرگ است که بر پادشاهانِ زمین سلطنت می‌کند.» مکاشفهٔ ۱۷:۴–۶، ۱۸. قدرتی که در طی قرن‌های بسیار سیطره‌ای استبدادی بر پادشاهانِ جهانِ مسیحیت را حفظ کرد، روم است. مناقشهٔ بزرگ، ۳۸۲.

So, when does the prophetic history represented in chapter seventeen begin?

پس، تاریخ پیشگویانه‌ای که در فصل هفدهم آمده از چه زمانی آغاز می‌شود؟

So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

پس او مرا در روح به بیابان برد؛ و دیدم زنی بر وحشی سرخ‌فام نشسته است، که از نام‌های کفرآمیز پر بود و هفت سر و ده شاخ داشت. و آن زن به ارغوانی و سرخ پوشیده بود و با طلا و سنگ‌های گران‌بها و مروارید آراسته، و در دست خود جامی زرین داشت که از رجاسات و ناپاکیِ زناکاری‌اش پر بود. و بر پیشانی‌اش نامی نوشته بود: راز، بابل عظیم، مادرِ فواحش و رجاساتِ زمین. و دیدم آن زن از خون مقدسان و از خون شهیدانِ عیسی مست بود؛ و چون او را دیدم، سخت در شگفت شدم. مکاشفه ۱۷:۳–۶.

In order for John to see the woman he is prophetically carried into the wilderness which John himself has already identified with two witnesses as the twelve hundred and sixty years of papal rule in chapter twelve.

برای اینکه یوحنا آن زن را ببیند، به‌طور نبوی به بیابان برده می‌شود؛ بیابانی که خودِ یوحنا پیش‌تر آن را با دو شاهد به‌عنوان هزار و دویست و شصت سال حکومت پاپی در فصل دوازدهم مشخص کرده است.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . . . And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

و آن زن به بیابان گریخت، جایی که برای او از جانبِ خدا مکانی مهیا شده بود تا در آنجا او را هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند. . . . و به آن زن دو بالِ عقابِ بزرگ داده شد تا به بیابان، به جای خود، پرواز کند؛ جایی که از پیشِ رویِ مار، برای زمانی و زمان‌ها و نیمِ زمان، تغذیه می‌شود. مکاشفه 12:6، 14.

John was prophetically transported into the wilderness time period, but verse three and onward specifies exactly where in the twelve hundred and sixty years John was taken to, for the woman had already become drunk with the blood of persecution, and she was already the “mother of harlots.” John was taken to the end of the wilderness period for the woman had already drunk of the blood of persecution and the Protestant churches were already returning to her fold and becoming her daughters, for she was identified in that period of time as the “mother of harlots.” She already had daughters. John’s testimony in chapter seventeen begins in 1798 as did the same prophetic history which represented the beast in Daniel eleven and the false prophet in Revelation thirteen.

یوحنا به‌طور نبوی به دورهٔ بیابان منتقل شد، اما از آیهٔ سوم به بعد دقیقاً مشخص می‌شود که در کجای آن هزار و دویست و شصت سال یوحنا برده شد، زیرا زن پیش‌تر از خونِ جفا مست شده بود و او از قبل "مادر فاحشه‌ها" بود. یوحنا به پایانِ دورهٔ بیابان برده شد، چون زن از پیش از خونِ جفا نوشیده بود و کلیساهای پروتستان نیز از قبل به دامان او بازمی‌گشتند و دخترانش می‌شدند، زیرا او در آن دوره به‌عنوان "مادر فاحشه‌ها" شناخته می‌شد. او از پیش دخترانی داشت. شهادت یوحنا در فصل هفدهم از سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، همان‌گونه که همان تاریخ نبوی که وحش را در دانیال یازده و نبی کاذب را در مکاشفه سیزده به تصویر می‌کشد نیز از همان‌جا آغاز می‌شود.

Just as with the other two lines, when chapter seventeen concludes, chapter eighteen then identifies the message of the hour. Three prophetic lines, one for each of the three-fold union. They are all illustrated upon the same historical structure beginning in 1798 and continuing until the close of probation, and all three emphasize the final warning message.

همان‌گونه که درباره دو خط دیگر نیز چنین است، وقتی فصل هفدهم به پایان می‌رسد، فصل هجدهم سپس پیام وقت را مشخص می‌کند. سه خط نبوتی وجود دارد؛ هر یک برای یکی از اجزای اتحاد سه‌گانه. همگی بر پایه همان ساختار تاریخی به تصویر کشیده شده‌اند که از سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود و تا پایان مهلت ادامه دارد، و هر سه بر پیام هشدار نهایی تأکید می‌کنند.

Habakkuk’s Tables addresses the subject of Revelation seventeen in much greater detail, so I will now jump to the riddle that is represented in the chapter that sets forth eight kingdoms of Bible prophecy.

جداول حبقوق به موضوع باب هفدهم مکاشفه به مراتب مفصل‌تر می‌پردازد، بنابراین اکنون به معمایی می‌پردازم که در بابی مطرح شده است، بابی که هشت پادشاهی نبوت‌های کتاب مقدس را طرح می‌کند.

And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

در اینجا ذهنی است که حکمت دارد. سرهای هفت‌گانه هفت کوه‌اند که زن بر آن‌ها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید زمانی کوتاه بماند. و آن وحش که بود و نیست، همو هشتمی است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:۹‏-‏۱۱.

Daniel told Nebuchadnezzar, “Thou art this head of gold.”

دانیال به نبوکدنصر گفت: «تو این سرِ زرّین هستی.»

And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.

و هر جا که بنی‌آدم ساکنند، وحوشِ صحرا و مرغانِ آسمان را او به دست تو سپرده و تو را بر همهٔ ایشان مسلّط گردانیده است. تو این سرِ زرّین هستی. دانیال ۲:۳۸.

Daniel also told Nebuchadnezzar, “Thou, O king, art a king of kings.”

دانیال نیز به نبوکدنصر گفت: «تو ای پادشاه، پادشاهِ پادشاهانی هستی.»

Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. Daniel 2:37.

تو، ای پادشاه، پادشاه پادشاهان هستی؛ زیرا خدای آسمان به تو سلطنت و قدرت و قوت و جلال داده است. دانیال ۲:۳۷.

Nebuchadnezzar was the “head” and he was a king, and he was a king of kings for he represented the first of the kingdoms represented in the image. Nebuchadnezzar was the king represented by gold, and other kingdoms and kings would be represented by the other metals in the image, but Nebuchadnezzar was first and therefore the king of the kings. Another level which we will not address right now is that the kingdom of Babylon represents the kingdom that seeks to counterfeit Christ, who is the true King of kings.

نبوکدنصر «سر» بود و او پادشاه بود، و چون نمایندهٔ نخستین پادشاهیِ به تصویر درآمده در آن مجسمه بود، پادشاهِ پادشاهان به شمار می‌آمد. نبوکدنصر پادشاهی بود که با طلا نشان داده شده بود، و پادشاهی‌ها و پادشاهان دیگر با فلزهای دیگرِ آن مجسمه نمایانده می‌شدند؛ اما نبوکدنصر نخستین بود و از این رو پادشاهِ پادشاهان. بُعد دیگری که فعلاً به آن نمی‌پردازیم این است که پادشاهیِ بابل نمایندهٔ پادشاهی‌ای است که می‌کوشد بدلی از مسیح بسازد؛ او که پادشاهِ حقیقیِ پادشاهان است.

In the beginning of Isaiah’s testimony of the twenty-five hundred and twenty year prophecies (Leviticus twenty-six’s seven times) Isaiah identifies kings as heads.

در آغاز شهادتِ اشعیا دربارهٔ پیشگویی‌های دو هزار و پانصد و بیست‌ساله (هفت‌بارِ لاویانِ بیست‌وشش)، اشعیا پادشاهان را به‌عنوان سرها مشخص می‌کند.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

زیرا سرِ سوریه دمشق است، و سرِ دمشق رصین است؛ و تا شصت و پنج سال دیگر، افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است، و سرِ سامره پسر رملیا است. اگر ایمان نیاورید، پابرجا نخواهید ماند. اشعیا ۷:۷، ۸.

Isaiah is just setting forth the starting point for the two twenty-five hundred and twenty year time periods against the northern kingdom of Samaria and the southern kingdom of Judah and as he does so he includes two witnesses that the capitol city of a nation is its head, and that the king is the head of the capitol city. A “head” is a king and a kingdom. In the Revelation the same line of prophecy is taken up as in Daniel.

اشعیا صرفاً نقطهٔ آغازِ دو دورهٔ زمانیِ دوهزار و پانصد و بیست‌ساله را علیه پادشاهیِ شمالیِ سامره و پادشاهیِ جنوبیِ یهودا بیان می‌کند و در همین حال دو شاهد می‌آورد مبنی بر اینکه پایتختِ یک ملت، سرِ آن است و پادشاه، سرِ پایتخت است. «سر» هم پادشاه است و هم پادشاهی. در مکاشفه همان خط نبوتی پی گرفته می‌شود که در دانیال هست.

Therefore, when John is taken to 1798 and presented with the riddle that identifies that there are seven “heads,” he is identifying that there are seven kingdoms. He is then told that five of the heads or kingdoms have fallen. In 1798 the fifth kingdom of Bible prophecy had just fallen as it received a deadly wound that would eventually be healed.

بنابراین، هنگامی که یوحنا به سال 1798 برده می‌شود و با معمایی روبه‌رو می‌شود که مشخص می‌کند هفت «سر» وجود دارد، او تشخیص می‌دهد که مراد، هفت پادشاهی است. سپس به او گفته می‌شود که پنجِ آن سرها یا پادشاهی‌ها سقوط کرده‌اند. در سال 1798 پادشاهی پنجمِ نبوتِ کتاب مقدس به‌تازگی سقوط کرده بود، زیرا زخم مرگباری دریافت کرده بود که سرانجام التیام خواهد یافت.

John who is standing in the history of the time of the end in 1798, is also told that one of the heads “is.” The sixth kingdom of Bible prophecy began in 1798, so when John was prophetically conveyed to 1798, the kingdom that then was, is the United States, and he was further informed that the seventh kingdom was still future to 1798, for it had not yet come. The seventh kingdom that was still future to 1798, is the United Nations who are represented by ten kings, and are the subject of Revelation seventeen. But there is also an eighth, who is of the seven. Rome always comes up eighth and is of the seven.

یوحنا که در مقطع تاریخیِ زمانِ پایان در سال ۱۷۹۸ ایستاده است، همچنین به او گفته می‌شود که یکی از سرها «هست». ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس در ۱۷۹۸ آغاز شد؛ پس وقتی یوحنا به‌طور نبوی به ۱۷۹۸ منتقل شد، پادشاهی‌ای که در آن هنگام وجود داشت، ایالات متحده است، و نیز به او اطلاع داده شد که پادشاهی هفتم نسبت به ۱۷۹۸ هنوز در آینده است، زیرا هنوز نیامده بود. آن پادشاهی هفتم که نسبت به ۱۷۹۸ هنوز در آینده بود، سازمان ملل متحد است که توسط ده پادشاه نمایندگی می‌شود و موضوع کتاب مکاشفه، باب هفدهم است. اما هشتمی نیز هست که از آن هفت است. روم همواره هشتم ظاهر می‌شود و از آن هفت است.

There is much to say about the contents of chapter seventeen, but we are simply identifying the eight kingdoms of Bible prophecy represented in chapter seventeen in order to see how the Millerite understanding of four kingdoms squares up with the eight kingdoms of Revelation seventeen.

درباره محتوای فصل هفدهم سخن بسیار است، اما ما صرفاً در پی شناسایی هشت پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس هستیم که در فصل هفدهم به تصویر کشیده شده‌اند تا ببینیم برداشت میلری‌ها از چهار پادشاهی تا چه اندازه با هشت پادشاهیِ مکاشفه، فصل هفدهم، سازگار است.

We will address this in the next article.

ما به این موضوع در مقاله بعدی خواهیم پرداخت.