الیجاه - شمارهٔ دوازده

و ایلیای تشبی که از ساکنان جلعاد بود، به اخآب گفت: به حیاتِ یهوه، خدای اسرائیل، که در حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنم خواهد بود و نه باران، مگر به کلام من. اول پادشاهان ۱۷:۱

و گفت: هرآینه به شما می‌گویم، هیچ پیامبری در وطن خود پذیرفته نمی‌شود. اما به‌راستی به شما می‌گویم، در ایام الیاس، بیوه‌زنان بسیاری در اسرائیل بودند، هنگامی که آسمان سه سال و شش ماه بسته شد و در سراسر آن سرزمین قحطی بزرگی بود؛ اما الیاس نزد هیچ‌یک از آنان فرستاده نشد، جز به صرفه، شهری از صیدا، نزد زنی که بیوه بود. لوقا ۴:۲۴–۲۶.

اما با این همه، چند چیز بر ضد تو دارم، زیرا به آن زن، ایزابل، که خود را نبیّه می‌خواند، اجازه می‌دهی تا تعلیم دهد و خدمتگزاران مرا گمراه کند تا زنا کنند و چیزهای قربانی‌شده برای بت‌ها را بخورند. و به او فرصت دادم تا از زناکاری‌اش توبه کند، اما توبه نکرد. اینک او را به بستر می‌افکنم، و آنان را که با او زنا می‌کنند، اگر از اعمال خود توبه نکنند، به مصیبتی عظیم گرفتار خواهم ساخت. و فرزندانش را با مرگ خواهم کشت؛ و همهٔ کلیساها خواهند دانست که من همانم که ژرفای جان و دل‌ها را می‌کاوم؛ و به هر یک از شما بر حسب اعمالتان خواهم داد. مکاشفه ۲:۲۰‏–۲۳

آزار و اذیت کلیسا در سراسر دورهٔ ۱۲۶۰ ساله ادامه نیافت. خدا از سر رحمت نسبت به قوم خود، زمان آزمایش آتشین آنان را کوتاه کرد. نجات‌دهنده در پیشگوییِ «مصیبت عظیم»ی که بر کلیسا خواهد آمد، گفت: «اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ اما به خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد.» متی ۲۴:۲۲. به‌واسطهٔ تأثیر اصلاح دینی، آزار و اذیت پیش از سال ۱۷۹۸ به پایان رسید. جدال عظیم، ۲۶۶، ۲۶۷.

و پس از این امور، پسرِ آن زن، بانوی خانه، بیمار شد؛ و بیماری‌اش چنان سخت بود که نفسی در او نماند. آنگاه به ایلیا گفت: ای مرد خدا، مرا با تو چه کار است؟ آیا نزد من آمده‌ای تا گناهم را به یاد بیاوری و پسرم را بکشی؟ او به وی گفت: پسرت را به من بده. پس کودک را از آغوش او بیرون آورد و او را به بالاخانه‌ای که در آن اقامت داشت برد، و بر بستر خود خوابانید. سپس نزد خداوند فریاد برآورد و گفت: ای خداوند، خدای من، آیا تو نیز بر آن بیوه‌زنی که نزد او اقامت دارم، با کشتن پسرش بلا آورده‌ای؟ آنگاه سه بار بر کودک دراز کشید و نزد خداوند فریاد برآورد و گفت: ای خداوند، خدای من، استدعا دارم جان این کودک دوباره به او بازگردد. و خداوند صدای ایلیا را شنید؛ و جان کودک به او بازگشت و زنده شد. آنگاه ایلیا کودک را برداشت و او را از بالاخانه به خانه فرود آورد و به مادرش سپرد؛ و ایلیا گفت: ببین، پسرت زنده است. و آن زن به ایلیا گفت: اکنون به‌واسطهٔ این دانستم که تو مرد خدا هستی و کلام خداوند در دهان تو حقیقت است. اول پادشاهان 17:17-24.

و به فرشتهٔ کلیسای ثیاتیره بنویس؛ این‌ها را پسرِ خدا می‌گوید، او که چشمانش همچون شعلهٔ آتش است و پاهایش مانند برنجِ صیقل‌یافته‌اند؛ اعمال تو و محبت و خدمت و ایمان و صبر تو و اعمال تو را می‌دانم؛ و اینکه اخیر از اوّل بیشتر است. مکاشفه ۲:۱۸، ۱۹.

و آن‌که غالب آید و اعمال مرا تا به آخر نگاه دارد، به او اقتدار بر امت‌ها خواهم داد؛ و بر ایشان با عصای آهنین حکمرانی خواهد کرد؛ چنان‌که ظرف‌های کوزه‌گر به خرده‌ها شکسته خواهند شد؛ همان‌گونه که من از پدر خود دریافت کردم. و ستارهٔ صبح را به او خواهم داد. هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۲:۲۶‏-۲۹.

در قرن چهاردهم، «ستارهٔ صبحِ اصلاح» در انگلستان پدیدار شد. جان ویکلیف پیام‌آور اصلاح بود، نه تنها برای انگلستان، بلکه برای سراسر عالم مسیحیت. آن اعتراض بزرگ بر ضد رُم که به او اجازه داده شد آن را بر زبان آورد، هرگز خاموش‌شدنی نبود. همان اعتراض آغازگر نبردی شد که سرانجام به رهاییِ افراد، کلیساها و ملت‌ها انجامید. مناقشه بزرگ، ۸۰.

و آن زن به بیابان گریخت، جایی که خدا برای او مکانی آماده کرده بود تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند... و به آن زن دو بالِ عقابِ بزرگی داده شد تا به بیابان، به جای خود، پرواز کند؛ جایی که از حضورِ مار، برای زمانی و زمان‌ها و نیم زمانی، تغذیه می‌شود. و مار پس از زن، از دهان خود آبی همچون سیلاب بیرون ریخت تا او را به وسیلهٔ آن سیلاب با خود ببرد. و زمین به زن یاری رسانید و دهان خود را گشود و سیلاب را که اژدها از دهان خود بیرون ریخته بود، فرو برد. مکاشفه ۱۲:۶، ۱۴‏-‏۱۶.

و آخاب عوبدیا را که سرپرست خانه‌اش بود فراخواند. (عوبدیا بسیار از خداوند می‌ترسید؛ زیرا هنگامی که ایزابل پیامبران خداوند را می‌کُشت، عوبدیا صد پیامبر را گرفت و آنان را پنجاه‌پنجاه در غاری پنهان کرد و با نان و آب خوراکشان داد.) اول پادشاهان ۱۸:۳، ۴.

و چون عوبدیا در راه بود، اینک ایلیا با او روبه‌رو شد؛ و وی او را شناخت و بر روی خود به خاک افتاد و گفت: آیا تویی، سرورم، ایلیا؟ او در پاسخ گفت: منم؛ برو، به سرورت بگو: اینک ایلیا اینجاست. اول پادشاهان ۱۸:۱۷، ۱۸.

و به فرشتهٔ کلیسای ساردیس بنویس: این‌ها را می‌گوید آن‌که هفت روح خدا و هفت ستاره را دارد: اعمالت را می‌دانم؛ که نامی داری که زنده‌ای، و حال آن‌که مرده‌ای. بیدار باش، و چیزهای باقی‌مانده را که در شرف مرگ‌اند استوار ساز؛ زیرا اعمالت را در پیشگاه خدا کامل نیافته‌ام. مکاشفه ۳:۱، ۲.

و کلام خداوند به او رسید و گفت: برخیز، به صرفه که از آنِ صیدون است برو و در آنجا ساکن شو؛ زیرا اینک به زنی بیوه در آنجا فرمان داده‌ام تا تو را خوراک دهد. پس برخاست و به صرفه رفت. و چون به دروازهٔ شهر رسید، اینک زنی بیوه در آنجا هیزم جمع می‌کرد. او را صدا زد و گفت: التماس می‌کنم قدری آب در ظرفی برایم بیاور تا بنوشم. و هنگامی که می‌رفت تا بیاورد، باز او را صدا زد و گفت: التماس می‌کنم لقمه‌ای نان نیز در دستت برایم بیاور. او گفت: به حیات خداوند، خدای تو، قسم که قرص نانی ندارم؛ جز مشتی آرد در ظرفی و اندکی روغن در سبویی. و اینک دو تکه چوب گرد می‌آورم تا بروم و آن را برای خود و پسرم آماده کنم تا بخوریم و بمیریم. اول پادشاهان ۱۷:۸–۱۲.

و تخت‌ها را دیدم، و کسانی را که بر آنها نشسته بودند؛ و به ایشان اختیار داوری داده شد. و جان‌های کسانی را دیدم که به خاطر شهادت عیسی و به خاطر کلام خدا سر بریده شده بودند، و نیز آنان که نه وحش را پرستیده بودند و نه صورت او را، و نه نشان او را بر پیشانی‌هایشان یا بر دست‌هایشان پذیرفته بودند؛ و زنده شدند و با مسیح هزار سال سلطنت کردند. اما بقیهٔ مردگان تا پایان آن هزار سال زنده نشدند. این است رستاخیز نخستین. خوشا به حال و مقدّس‌اند آنان که در رستاخیز نخستین سهم دارند؛ بر چنین کسانی مرگ دوم هیچ قدرتی ندارد، بلکه ایشان کاهنان خدا و مسیح خواهند بود و با او هزار سال سلطنت خواهند کرد. مکاشفه 20:4-6.

تو حتی در ساردس چند نفر داری که جامه‌های خود را نیالوده‌اند؛ و آنان با من در جامه‌های سفید راه خواهند رفت، زیرا شایسته‌اند. آن که غالب آید، همان به جامه‌های سفید پوشانیده خواهد شد؛ و نام او را از کتاب حیات محو نخواهم کرد، بلکه نام او را در حضور پدرم و در حضور فرشتگان او اقرار خواهم کرد. مکاشفه ۳:۴، ۵.

و چون او مُهر پنجم را گشود، دیدم که زیرِ قربانگاه، جان‌های کسانی را که به خاطرِ کلامِ خدا و به سببِ شهادتی که داشتند کشته شده بودند؛ و با آواز بلند فریاد می‌زدند و می‌گفتند: ای خداوندِ قدوس و حقیقی، تا به کی داوری نمی‌کنی و انتقامِ خونِ ما را از ساکنانِ زمین نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌های سفید داده شد؛ و به آنان گفته شد که اندک زمانی دیگر آرام گیرند، تا شمارِ هم‌خادمان و برادرانشان نیز که باید مانند آنان کشته شوند، کامل گردد. مکاشفه ۶:۹‏–‏۱۱.

وقتی مهر پنجم گشوده شد، یوحنا، صاحبِ مکاشفه، در رؤیا دید که زیر قربانگاه جماعتی هستند که به‌خاطر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح کشته شده بودند. پس از این، مناظری پدید آمد که در باب هجدهمِ مکاشفه توصیف شده است، هنگامی که آنان که وفادار و راستین‌اند از بابل فراخوانده می‌شوند. [مکاشفه ۱۸:۱-۵، نقل شده.] انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، صفحه ۱۴.

[مکاشفه ۶:۹-۱۱ نقل شده]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در واقعیت نبودند، بلکه چیزهایی بودند که در دوره‌ای در آینده رخ خواهند داد.

«مکاشفه ۸:۱-۴ نقل شده است.» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ۱۹۷.

و چون مهر هفتم را گشود، در آسمان سکوتی برقرار شد که حدود نیم ساعت به طول انجامید. و هفت فرشته را که در حضور خدا ایستاده بودند دیدم؛ و به آنان هفت شیپور داده شد. و فرشته‌ای دیگر آمد و نزد مذبح ایستاد و مجمره‌ای زرین در دست داشت؛ و بخورِ بسیار به او داده شد تا آن را با دعاهای همهٔ مقدسان بر مذبحِ زرین که در برابر تخت است تقدیم کند. و دودِ بخور که همراه با دعاهای مقدسان بود، از دستِ فرشته به حضورِ خدا بالا رفت. مکاشفه ۸:۱-۴.

و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا معصیت‌های او را به یاد آورده است. او را همان‌گونه که به شما جزا داد، جزا دهید، و بر حسب اعمالش دوچندان به او بدهید؛ در جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. مکاشفه ۱۸:۴-۶.

آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

کلام خداوند بار دیگر به من رسید و فرمود: و تو، ای پسر انسان، یک چوب برگیر و بر آن بنویس: برای یهودا و برای بنی‌اسرائیل، همراهان او؛ سپس چوبی دیگر برگیر و بر آن بنویس: برای یوسف، چوبِ اِفرایم، و برای تمامی خاندان اسرائیل، همراهان او؛ و آنها را به هم پیوند ده تا یک چوب شوند؛ و در دست تو یک خواهند شد. و چون فرزندان قوم تو با تو سخن گویند و بگویند: آیا برایمان نشان نمی‌دهی که از اینها چه منظوری داری؟ به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک چوب یوسف را که در دست اِفرایم است و قبایل اسرائیل که همراه اویند برمی‌گیرم و آنها را با او، یعنی با چوبِ یهودا، می‌نهم و آنها را یک چوب می‌سازم، و در دست من یک خواهند بود. و چوب‌هایی که بر آنها می‌نویسی در دستت در برابر چشمانشان خواهد بود. و به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک بنی‌اسرائیل را از میان امّت‌های بیگانه‌ای که بدانجا رفته‌اند برمی‌گیرم و ایشان را از هر سو جمع کرده، به سرزمین خودشان بازمی‌آورم؛ و آنان را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک ملت خواهم ساخت؛ و یک پادشاه بر همگی آنان پادشاه خواهد بود؛ و دیگر دو ملت نخواهند بود و هرگز دیگر به دو پادشاهی تقسیم نخواهند شد؛ و دیگر خود را با بت‌هایشان، یا با چیزهای مکروهشان، یا با هیچ‌یک از تعدّی‌هایشان نجس نخواهند ساخت؛ بلکه ایشان را از تمامی مساکنی که در آنها گناه کرده‌اند نجات خواهم داد و ایشان را پاک خواهم ساخت؛ پس قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. و داود، بندهٔ من، پادشاه بر آنان خواهد بود؛ و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و در احکام من سلوک خواهند کرد و فرایض مرا نگاه داشته، آنها را به جا خواهند آورد. و در سرزمینی خواهند زیست که به یعقوب، بندهٔ خود، داده‌ام، همان‌جا که پدران شما ساکن بودند؛ و در آنجا ساکن خواهند شد، ایشان و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان، تا ابد؛ و بندهٔ من داود تا ابد سرور ایشان خواهد بود. و نیز با ایشان عهد صلحی خواهم بست؛ این عهدی جاودانه با ایشان خواهد بود؛ و ایشان را مستقر خواهم ساخت و کثیرشان خواهم کرد، و مقدسِ خود را تا ابد در میان ایشان قرار خواهم داد. خیمهٔ من نیز با ایشان خواهد بود؛ بلی، من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. و امّت‌های بیگانه خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، آنگاه که مقدس من تا ابد در میان ایشان باشد. حزقیال ۳۷:۱۵‏-‏۲۸.

زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.