We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.

ما همچنان ایلیا را به‌عنوان نمادی پیامبرانه بررسی می‌کنیم. ایلیا به آخاب اعلام کرد که به مدت سه سال باران نخواهد بارید، مگر به فرمان خود او.

And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

و ایلیای تشبی که از ساکنان جلعاد بود، به اخآب گفت: به حیاتِ یهوه، خدای اسرائیل، که در حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنم خواهد بود و نه باران، مگر به کلام من. اول پادشاهان ۱۷:۱

Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.

مسیح در کتاب لوقا به ما می‌گوید که آن سه سال در واقع سه سال و نیم بوده است.

An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.

و گفت: هرآینه به شما می‌گویم، هیچ پیامبری در وطن خود پذیرفته نمی‌شود. اما به‌راستی به شما می‌گویم، در ایام الیاس، بیوه‌زنان بسیاری در اسرائیل بودند، هنگامی که آسمان سه سال و شش ماه بسته شد و در سراسر آن سرزمین قحطی بزرگی بود؛ اما الیاس نزد هیچ‌یک از آنان فرستاده نشد، جز به صرفه، شهری از صیدا، نزد زنی که بیوه بود. لوقا ۴:۲۴–۲۶.

The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.

سه سال و نیم در زمان آخاب و ایزابل رخ داد و بدین‌سان سه سال و نیمِ نبوی از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ را مشخص کرد؛ زمانی که نهاد پاپی، که در کلیسای تیاتیره به‌صورت ایزابل معرفی شده بود، در قرون تاریک حکمرانی می‌کرد.

Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.

اما با این همه، چند چیز بر ضد تو دارم، زیرا به آن زن، ایزابل، که خود را نبیّه می‌خواند، اجازه می‌دهی تا تعلیم دهد و خدمتگزاران مرا گمراه کند تا زنا کنند و چیزهای قربانی‌شده برای بت‌ها را بخورند. و به او فرصت دادم تا از زناکاری‌اش توبه کند، اما توبه نکرد. اینک او را به بستر می‌افکنم، و آنان را که با او زنا می‌کنند، اگر از اعمال خود توبه نکنند، به مصیبتی عظیم گرفتار خواهم ساخت. و فرزندانش را با مرگ خواهم کشت؛ و همهٔ کلیساها خواهند دانست که من همانم که ژرفای جان و دل‌ها را می‌کاوم؛ و به هر یک از شما بر حسب اعمالتان خواهم داد. مکاشفه ۲:۲۰‏–۲۳

Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.

«فرصتِ توبهٔ» ایزابل در ایام ایلیا سه سال و نیم بود، و در قرون تاریکِ آزار و شکنجهٔ پاپی، سه سال و نیمِ نبوتی از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ بود. مجازاتِ ایزابل و پادشاهانِ اروپا که با او زنا کردند، افکنده شدن به بستری از تنگی و مصیبت و مرگِ فرزندانش بود. در قرون تاریک، نفوسِ وفاداری نیز بودند که آنان هم به بستری از تنگی و مصیبت افکنده شده بودند، اما زنده می‌ماندند. هنگامی که به بسترِ تنگی و مصیبت افکنده می‌شدند، سرانجامِ زندگی برای وفاداران یا مرگ برای بی‌وفایان، بر پایهٔ «اعمال»شان بود. بسترِ تنگی و مصیبتِ وفاداران، صبر و حیات به بار می‌آورد. بسترِ تنگی و مصیبتِ آنان نزدیکِ پایانِ آن سه سال و نیم، درست پیش از آن‌که ایلیا سارپتا را ترک کند تا به اخاب فرمان دهد تمام اسرائیل را به کوهِ کرمل فراخوانَد، پایان می‌یافت.

“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

آزار و اذیت کلیسا در سراسر دورهٔ ۱۲۶۰ ساله ادامه نیافت. خدا از سر رحمت نسبت به قوم خود، زمان آزمایش آتشین آنان را کوتاه کرد. نجات‌دهنده در پیشگوییِ «مصیبت عظیم»ی که بر کلیسا خواهد آمد، گفت: «اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ اما به خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد.» متی ۲۴:۲۲. به‌واسطهٔ تأثیر اصلاح دینی، آزار و اذیت پیش از سال ۱۷۹۸ به پایان رسید. جدال عظیم، ۲۶۶، ۲۶۷.

The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.

داوریِ «بسترِ مصیبت» در مورد دستگاه پاپی، «فرزندانش را با مرگ خواهد کشت»، اما داوریِ «بسترِ مصیبت» مشتمل بر وعدهٔ حیات برای کسانی بود که اعمالشان وفاداری‌شان را نشان می‌داد؛ چنان‌که در مرگِ پسرِ بیوهٔ سارپتا نشان داده شد.

And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.

و پس از این امور، پسرِ آن زن، بانوی خانه، بیمار شد؛ و بیماری‌اش چنان سخت بود که نفسی در او نماند. آنگاه به ایلیا گفت: ای مرد خدا، مرا با تو چه کار است؟ آیا نزد من آمده‌ای تا گناهم را به یاد بیاوری و پسرم را بکشی؟ او به وی گفت: پسرت را به من بده. پس کودک را از آغوش او بیرون آورد و او را به بالاخانه‌ای که در آن اقامت داشت برد، و بر بستر خود خوابانید. سپس نزد خداوند فریاد برآورد و گفت: ای خداوند، خدای من، آیا تو نیز بر آن بیوه‌زنی که نزد او اقامت دارم، با کشتن پسرش بلا آورده‌ای؟ آنگاه سه بار بر کودک دراز کشید و نزد خداوند فریاد برآورد و گفت: ای خداوند، خدای من، استدعا دارم جان این کودک دوباره به او بازگردد. و خداوند صدای ایلیا را شنید؛ و جان کودک به او بازگشت و زنده شد. آنگاه ایلیا کودک را برداشت و او را از بالاخانه به خانه فرود آورد و به مادرش سپرد؛ و ایلیا گفت: ببین، پسرت زنده است. و آن زن به ایلیا گفت: اکنون به‌واسطهٔ این دانستم که تو مرد خدا هستی و کلام خداوند در دهان تو حقیقت است. اول پادشاهان 17:17-24.

The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.

آن زن بیوه دریافت که ایلیا «مرد خدا»ست، زیرا «کلام خداوند» که فرزندش را به زندگی بازگرداند، همان واژهٔ «حقیقت» بود. بیوه‌زن عمل سه‌مرحله‌ایِ ایلیا در کشیدن خود بر پسرش را «کلام»ی که در دهان ایلیا بود، یعنی «حقیقت»، فهمید. واژهٔ عبری 'emeth' در این بخش به «حقیقت» ترجمه شده و نمایانگر قدرت آفرینندگیِ آلفا و امگا است. این واژهٔ عبری از حرف نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری ساخته شده و نمایندهٔ قدرتی است که می‌تواند مردگان را به زندگی بازگرداند.

The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”

وفاداران، همان‌گونه که بی‌وفایان، در «فضای» دورانِ آزمایشی که سه سال و نیم نمایانگرِ آن بود، حکمِ «بسترِ مصیبت» را دریافت کردند. مرگ، سرانجامِ فرزندانِ آن دسته بود که از آن زنِ زانیه پیروی کردند که مرتکب زنا می‌شد و آموزه‌های بت‌پرستی را تعلیم می‌داد. به دستهٔ دیگر که از رهنمودهای ایلیا پیروی کردند و به کلامِ «حقیقت» ایمان آوردند، حیات عطا شد.

The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.

بیوه‌زن فرمان ایلیا را که برایش کمی آب بیاورد و قدری نان به او بدهد، انجام داد، و اطاعت او از کلام نبی نمایانگر وفاداران در قرون تاریک تیاتیره است. (شایان توجه است که وقتی ایلیا به بیوه‌زن فرمان می‌دهد که نخست به او خوراک بدهد و سپس پسرش و خودش را، آنچه نمایان می‌شود این است که ایلیا نخستین کسی است که خوراک را برای خوردن دریافت می‌کند. او نخست پیام را دریافت می‌کند و پس از آن کلیسا.) به ما اطلاع داده شده است که اعمال وفاداران در پایان از آغاز بیشتر بود.

And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.

و به فرشتهٔ کلیسای ثیاتیره بنویس؛ این‌ها را پسرِ خدا می‌گوید، او که چشمانش همچون شعلهٔ آتش است و پاهایش مانند برنجِ صیقل‌یافته‌اند؛ اعمال تو و محبت و خدمت و ایمان و صبر تو و اعمال تو را می‌دانم؛ و اینکه اخیر از اوّل بیشتر است. مکاشفه ۲:۱۸، ۱۹.

The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”

مؤمنان در طول «فرصت»ی که به پاپی برای توبه داده شده بود، «اعمال» نیکو از خود نشان دادند، اما اعمالِ آخرشان «بیش از نخستین» بود. و چون آن «فرصت» به پایان می‌رسید، مسیح ستارهٔ صبحِ اصلاح دینی را فرستاد؛ او آغازگرِ کارِ پایان دادن به مدارا با نظام پاپی بود، همان پاپی که به کلیسا می‌آموخت تا «زنا کند و چیزهای قربانی‌شده به بت‌ها را بخورد».

And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.

و آن‌که غالب آید و اعمال مرا تا به آخر نگاه دارد، به او اقتدار بر امت‌ها خواهم داد؛ و بر ایشان با عصای آهنین حکمرانی خواهد کرد؛ چنان‌که ظرف‌های کوزه‌گر به خرده‌ها شکسته خواهند شد؛ همان‌گونه که من از پدر خود دریافت کردم. و ستارهٔ صبح را به او خواهم داد. هر که گوش دارد، بشنود آنچه روح به کلیساها می‌گوید. مکاشفه ۲:۲۶‏-۲۹.

Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.

مسیح در آغازِ «فرصتی» که برای توبه به پاپیّت داده شده بود، نسبت به اهل ایمان «چند چیز علیه» داشت، زیرا آنان اجازه داده بودند که ایزابل، «که خود را نبیه می‌خواند، تعلیم دهد و بندگان مرا بفریبد تا زنا کنند و از چیزهای قربانی‌شده به بت‌ها بخورند.» اما در پایانِ آن «فرصت»، اهل ایمان دیگر اجازه نمی‌دادند که پاپیّت به اغواگری‌های خود ادامه دهد.

“In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.

در قرن چهاردهم، «ستارهٔ صبحِ اصلاح» در انگلستان پدیدار شد. جان ویکلیف پیام‌آور اصلاح بود، نه تنها برای انگلستان، بلکه برای سراسر عالم مسیحیت. آن اعتراض بزرگ بر ضد رُم که به او اجازه داده شد آن را بر زبان آورد، هرگز خاموش‌شدنی نبود. همان اعتراض آغازگر نبردی شد که سرانجام به رهاییِ افراد، کلیساها و ملت‌ها انجامید. مناقشه بزرگ، ۸۰.

The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.

خوراکی که خادمان خدا می‌خورند همان تعالیم یا پیامی است که دریافت می‌کنند. زنا آن است که کلیسا برای تحمیل تعالیم بت‌پرستانهٔ خود از قدرت دولت به کار گیرد. در «مهلت»ی که به ایزابل داده شد تا توبه کند، کلیسا برای محافظت به بیابان گریخت.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.

و آن زن به بیابان گریخت، جایی که خدا برای او مکانی آماده کرده بود تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند... و به آن زن دو بالِ عقابِ بزرگی داده شد تا به بیابان، به جای خود، پرواز کند؛ جایی که از حضورِ مار، برای زمانی و زمان‌ها و نیم زمانی، تغذیه می‌شود. و مار پس از زن، از دهان خود آبی همچون سیلاب بیرون ریخت تا او را به وسیلهٔ آن سیلاب با خود ببرد. و زمین به زن یاری رسانید و دهان خود را گشود و سیلاب را که اژدها از دهان خود بیرون ریخته بود، فرو برد. مکاشفه ۱۲:۶، ۱۴‏-‏۱۶.

During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.

در دوران آزار و تعقیب از سوی ایزابل و اخاب، عوبدیا نمایانگر آن حفاظتی بود که بیابان در زمان حکومت پاپی فراهم می‌کرد.

And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.

و آخاب عوبدیا را که سرپرست خانه‌اش بود فراخواند. (عوبدیا بسیار از خداوند می‌ترسید؛ زیرا هنگامی که ایزابل پیامبران خداوند را می‌کُشت، عوبدیا صد پیامبر را گرفت و آنان را پنجاه‌پنجاه در غاری پنهان کرد و با نان و آب خوراکشان داد.) اول پادشاهان ۱۸:۳، ۴.

Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.

کارِ عوبدیا در پنهان کردن پیامبران در غارها، در گروه‌های پنجاه‌نفره، نمادِ آن مکانی در بیابان است که خدا برای خوراک دادن به مؤمنانی آماده کرده بود که از خوردن آموزه‌های پاپیّت سر باز زدند و نیز از پذیرش رابطهٔ نامقدسی که زناکاری او با پادشاهان اروپا نمایانگرش بود، خودداری کردند. بازهٔ زمانی‌ای که ایلیا برای خوراک و در امان ماندن از ایزابل و آخاب، به سوی بیوهٔ سارپتا هدایت شده بود، همان بازهٔ زمانی بود که کلیسا به بیابان گریخت؛ و مکانی که خدا برای آنان آماده کرده بود، با کارِ عوبدیا نمایانده شده بود.

Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.

جای اختفای ایلیا در Sarepta که در عبری «Zarephath» نامیده می‌شود، به معنای پالایش است. وقتی مهلتی که به ایزابل برای توبه داده شده بود به پایان رسید، ایلیا نزد عوبدیا رفت و اخاب را فراخواند تا همهٔ اسرائیل را در کرمل گرد آورد.

And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.

و چون عوبدیا در راه بود، اینک ایلیا با او روبه‌رو شد؛ و وی او را شناخت و بر روی خود به خاک افتاد و گفت: آیا تویی، سرورم، ایلیا؟ او در پاسخ گفت: منم؛ برو، به سرورت بگو: اینک ایلیا اینجاست. اول پادشاهان ۱۸:۱۷، ۱۸.

Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.

دورانی که الیاس نزد بیوه‌زنِ سارپتا گذراند نماد قرون تاریک است. در روایت الیاس و آن بیوه، او در حال جمع‌کردن دو تکه هیزم بود، زیرا در آستانهٔ مرگ بود. بیوه‌زن در نبوت نماد کلیساست و او نمایندهٔ کلیسایِ در بیابان بود که در آستانهٔ مرگ قرار داشت.

And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.

و به فرشتهٔ کلیسای ساردیس بنویس: این‌ها را می‌گوید آن‌که هفت روح خدا و هفت ستاره را دارد: اعمالت را می‌دانم؛ که نامی داری که زنده‌ای، و حال آن‌که مرده‌ای. بیدار باش، و چیزهای باقی‌مانده را که در شرف مرگ‌اند استوار ساز؛ زیرا اعمالت را در پیشگاه خدا کامل نیافته‌ام. مکاشفه ۳:۱، ۲.

She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.

او «دو تکه چوب» جمع می‌کرد و خود را برای مرگ آماده می‌کرد که ایلیا مزاحمش شد.

And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.

و کلام خداوند به او رسید و گفت: برخیز، به صرفه که از آنِ صیدون است برو و در آنجا ساکن شو؛ زیرا اینک به زنی بیوه در آنجا فرمان داده‌ام تا تو را خوراک دهد. پس برخاست و به صرفه رفت. و چون به دروازهٔ شهر رسید، اینک زنی بیوه در آنجا هیزم جمع می‌کرد. او را صدا زد و گفت: التماس می‌کنم قدری آب در ظرفی برایم بیاور تا بنوشم. و هنگامی که می‌رفت تا بیاورد، باز او را صدا زد و گفت: التماس می‌کنم لقمه‌ای نان نیز در دستت برایم بیاور. او گفت: به حیات خداوند، خدای تو، قسم که قرص نانی ندارم؛ جز مشتی آرد در ظرفی و اندکی روغن در سبویی. و اینک دو تکه چوب گرد می‌آورم تا بروم و آن را برای خود و پسرم آماده کنم تا بخوریم و بمیریم. اول پادشاهان ۱۷:۸–۱۲.

The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.

بیوهٔ سارپتا داشت "دو تکه چوب" جمع می‌کرد. بیوه نمایندهٔ مؤمنان در زمان ایزابل است. پسر او نمایندهٔ کسانی است که در دورهٔ تیاتیرا با وعدهٔ برخاستن در رستاخیز نخستین درگذشتند.

And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.

و تخت‌ها را دیدم، و کسانی را که بر آنها نشسته بودند؛ و به ایشان اختیار داوری داده شد. و جان‌های کسانی را دیدم که به خاطر شهادت عیسی و به خاطر کلام خدا سر بریده شده بودند، و نیز آنان که نه وحش را پرستیده بودند و نه صورت او را، و نه نشان او را بر پیشانی‌هایشان یا بر دست‌هایشان پذیرفته بودند؛ و زنده شدند و با مسیح هزار سال سلطنت کردند. اما بقیهٔ مردگان تا پایان آن هزار سال زنده نشدند. این است رستاخیز نخستین. خوشا به حال و مقدّس‌اند آنان که در رستاخیز نخستین سهم دارند؛ بر چنین کسانی مرگ دوم هیچ قدرتی ندارد، بلکه ایشان کاهنان خدا و مسیح خواهند بود و با او هزار سال سلطنت خواهند کرد. مکاشفه 20:4-6.

The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.

بیوه همچنین نمایانگر آن عدهٔ اندک در ساردیس است که شایسته بودند و جامه‌های سفید به آنان داده شد.

Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.

تو حتی در ساردس چند نفر داری که جامه‌های خود را نیالوده‌اند؛ و آنان با من در جامه‌های سفید راه خواهند رفت، زیرا شایسته‌اند. آن که غالب آید، همان به جامه‌های سفید پوشانیده خواهد شد؛ و نام او را از کتاب حیات محو نخواهم کرد، بلکه نام او را در حضور پدرم و در حضور فرشتگان او اقرار خواهم کرد. مکاشفه ۳:۴، ۵.

Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.

کسانی که در چهارمین کلیسا، یعنی تیاتیرا، بودند و با وفاداری جان باختند و نمادشان پسرِ بیوه‌زن بود، در مُهر پنجم رداهای سفید دریافت کردند.

And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

و چون او مُهر پنجم را گشود، دیدم که زیرِ قربانگاه، جان‌های کسانی را که به خاطرِ کلامِ خدا و به سببِ شهادتی که داشتند کشته شده بودند؛ و با آواز بلند فریاد می‌زدند و می‌گفتند: ای خداوندِ قدوس و حقیقی، تا به کی داوری نمی‌کنی و انتقامِ خونِ ما را از ساکنانِ زمین نمی‌گیری؟ و به هر یک از ایشان جامه‌های سفید داده شد؛ و به آنان گفته شد که اندک زمانی دیگر آرام گیرند، تا شمارِ هم‌خادمان و برادرانشان نیز که باید مانند آنان کشته شوند، کامل گردد. مکاشفه ۶:۹‏–‏۱۱.

The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.

به شهدای اعصار تاریک جامه‌های سفید داده شد و به آنان گفته شد در قبور خود آرام بگیرند، تا زمانی که گروه دیگری از شهدا نیز به دست پاپیّت کشته شوند، همان‌گونه که آنان کشته شده بودند. آنان طی مدت سه سال و نیم به دست پاپیّت به قتل رسیده بودند و به آنان وعده داده شد که پاپیّت سرانجام داوری خواهد شد، اما نه پیش از آنکه گروه دوم از شهدای قربانی پاپیّت در جریان بحران قریب‌الوقوع قانون یکشنبه به قتل برسند. خواهر وایت درخواست شهدا برای داوری بر پاپیّت را با دو بخش از کتاب مکاشفه پیوند می‌دهد.

“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

وقتی مهر پنجم گشوده شد، یوحنا، صاحبِ مکاشفه، در رؤیا دید که زیر قربانگاه جماعتی هستند که به‌خاطر کلام خدا و شهادت عیسی مسیح کشته شده بودند. پس از این، مناظری پدید آمد که در باب هجدهمِ مکاشفه توصیف شده است، هنگامی که آنان که وفادار و راستین‌اند از بابل فراخوانده می‌شوند. [مکاشفه ۱۸:۱-۵، نقل شده.] انتشار دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، صفحه ۱۴.

Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.

مکاشفه باب هجده، آیات یک تا پنج، نمایانگر دو صدایِ آیهٔ یک و آیهٔ چهار است. صدای دوم دعوت به خروج از بابل است و آغاز آزار و تعقیبِ «قانون یکشنبه» را نشان می‌دهد؛ زمانی که جنبش نیرومندِ فرشتهٔ سوم، گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرا می‌خوانَد. او همچنین بخشِ مربوط به مُهر پنجم را در گشایشِ مُهر هفتم قرار می‌دهد.

“[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

[مکاشفه ۶:۹-۱۱ نقل شده]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در واقعیت نبودند، بلکه چیزهایی بودند که در دوره‌ای در آینده رخ خواهند داد.

“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

«مکاشفه ۸:۱-۴ نقل شده است.» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ۱۹۷.

In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.

در مکاشفهٔ یوحنا، باب هشتم، آیات یک تا چهار، مهر هفتم گشوده می‌شود.

And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.

و چون مهر هفتم را گشود، در آسمان سکوتی برقرار شد که حدود نیم ساعت به طول انجامید. و هفت فرشته را که در حضور خدا ایستاده بودند دیدم؛ و به آنان هفت شیپور داده شد. و فرشته‌ای دیگر آمد و نزد مذبح ایستاد و مجمره‌ای زرین در دست داشت؛ و بخورِ بسیار به او داده شد تا آن را با دعاهای همهٔ مقدسان بر مذبحِ زرین که در برابر تخت است تقدیم کند. و دودِ بخور که همراه با دعاهای مقدسان بود، از دستِ فرشته به حضورِ خدا بالا رفت. مکاشفه ۸:۱-۴.

The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.

دعاهای شهیدانِ قرونِ تاریک، که در مهر پنجم درخواست می‌کنند خدا بر فاحشه‌ای که با پادشاهانِ زمین زنا می‌کند داوری بیاورد، هنگام گشوده شدنِ مهر هفتم «به حضور خدا» بالا می‌روند. الهام، گشوده شدنِ مهر هفتم را با صدای دومِ مکاشفهٔ هجده همسو می‌کند، زیرا در همان صدای دوم است که خدا گناهانِ او را به یاد می‌آورد و سپس کیفرش را دو برابر می‌کند؛ یک بار برای شهیدانِ قرونِ تاریک، و یک بار برای حمامِ خونِ بحرانِ قانونِ یکشنبه.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا معصیت‌های او را به یاد آورده است. او را همان‌گونه که به شما جزا داد، جزا دهید، و بر حسب اعمالش دوچندان به او بدهید؛ در جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. مکاشفه ۱۸:۴-۶.

The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.

اندک‌شمارانی در ساردس که جامه‌های خود را نیالوده بودند، نمایانگر کسانی‌اند که از دورانِ تیاتیره، که در سال ۱۷۹۸ پایان یافت، بیرون آمدند. نماد آنان بیوه‌زنِ سارپتاست؛ بیوه‌ای که در ۱۸۴۴ به عروسی می‌رفت.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.

بیوه‌زن داشت آخرین خوراکش را پیش از مرگش آماده می‌کرد که ایلیا فرمان داد تا به او خدمت کند. او نمایانگر آن عدهٔ اندکی از وفاداران در تیاتیره است و گذار به آن عدهٔ اندکی از وفاداران در ساردیس را نشان می‌دهد؛ همانانی که «دو تکه چوب» برای «آتش» جمع می‌کردند.

The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.

«دو چوب» نمایانگر هر دو خاندان اسرائیل باستان‌اند که نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری پایمال شدند، اما قرار بود در دورهٔ تاریخیِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ گرد هم آورده شوند و به‌صورت «یک چوب» به هم پیوند یابند.

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

کلام خداوند بار دیگر به من رسید و فرمود: و تو، ای پسر انسان، یک چوب برگیر و بر آن بنویس: برای یهودا و برای بنی‌اسرائیل، همراهان او؛ سپس چوبی دیگر برگیر و بر آن بنویس: برای یوسف، چوبِ اِفرایم، و برای تمامی خاندان اسرائیل، همراهان او؛ و آنها را به هم پیوند ده تا یک چوب شوند؛ و در دست تو یک خواهند شد. و چون فرزندان قوم تو با تو سخن گویند و بگویند: آیا برایمان نشان نمی‌دهی که از اینها چه منظوری داری؟ به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک چوب یوسف را که در دست اِفرایم است و قبایل اسرائیل که همراه اویند برمی‌گیرم و آنها را با او، یعنی با چوبِ یهودا، می‌نهم و آنها را یک چوب می‌سازم، و در دست من یک خواهند بود. و چوب‌هایی که بر آنها می‌نویسی در دستت در برابر چشمانشان خواهد بود. و به آنان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک بنی‌اسرائیل را از میان امّت‌های بیگانه‌ای که بدانجا رفته‌اند برمی‌گیرم و ایشان را از هر سو جمع کرده، به سرزمین خودشان بازمی‌آورم؛ و آنان را در آن سرزمین، بر کوه‌های اسرائیل، یک ملت خواهم ساخت؛ و یک پادشاه بر همگی آنان پادشاه خواهد بود؛ و دیگر دو ملت نخواهند بود و هرگز دیگر به دو پادشاهی تقسیم نخواهند شد؛ و دیگر خود را با بت‌هایشان، یا با چیزهای مکروهشان، یا با هیچ‌یک از تعدّی‌هایشان نجس نخواهند ساخت؛ بلکه ایشان را از تمامی مساکنی که در آنها گناه کرده‌اند نجات خواهم داد و ایشان را پاک خواهم ساخت؛ پس قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. و داود، بندهٔ من، پادشاه بر آنان خواهد بود؛ و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و در احکام من سلوک خواهند کرد و فرایض مرا نگاه داشته، آنها را به جا خواهند آورد. و در سرزمینی خواهند زیست که به یعقوب، بندهٔ خود، داده‌ام، همان‌جا که پدران شما ساکن بودند؛ و در آنجا ساکن خواهند شد، ایشان و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان، تا ابد؛ و بندهٔ من داود تا ابد سرور ایشان خواهد بود. و نیز با ایشان عهد صلحی خواهم بست؛ این عهدی جاودانه با ایشان خواهد بود؛ و ایشان را مستقر خواهم ساخت و کثیرشان خواهم کرد، و مقدسِ خود را تا ابد در میان ایشان قرار خواهم داد. خیمهٔ من نیز با ایشان خواهد بود؛ بلی، من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. و امّت‌های بیگانه خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، آنگاه که مقدس من تا ابد در میان ایشان باشد. حزقیال ۳۷:۱۵‏-‏۲۸.

When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.

وقتی ایلیا سارپتا را ترک می‌کند تا آخاب و تمام اسرائیل را به کوه کرمل فراخوانَد، کلیسای بیوه‌ای که به بیابان گریخته است در حال جمع کردن دو تکه چوب برای آتشی بود که بیوه را پیش از عروسیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پاک سازد. گردآوری آن دو چوب همان گردآوری جنبش میلریتی است که در آخرین دورهٔ شصت‌وپنج‌ساله‌ای که در اشعیا باب هفتم مشخص شده، تحقق می‌یابد. پادشاهی شمالی از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۱۷۹۸ دچار لعنت موسی شد و پادشاهی جنوبی نیز همان لعنت را از ۶۷۷ پیش از میلاد تا ۱۸۴۴ متحمل شد. در سال ۱۸۴۴، نوادگان معنویِ آن دو ملتِ واقعی، به صورت یک چوب یا یک ملت، گرد هم آورده شدند.

If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.

دست‌کم، حزقیال دو چوب را دو ملت می‌داند که یک ملت می‌شوند.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.

اگر به پیشگوییِ شصت‌وپنج سال ایمان نیاوریم، برقرار نخواهیم شد.

We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.

ما در مقاله بعدی به بررسی نمادهای الیاس ادامه خواهیم داد.