We have been addressing the symbolism of Elijah and are now using the histories of Mount Carmel and Mount Sinai to illustrate a progressive testing process for the horn of Protestantism and a progressive political development for the horn of Republicanism that parallels the horn of Protestantism.
ما تاکنون به نمادگراییِ ایلیا پرداختهایم و اکنون از روایتهای مربوط به کوه کرمل و کوه سینا استفاده میکنیم تا یک فرایندِ آزمونِ تدریجی برای شاخِ پروتستانتیسم و نیز یک تحولِ سیاسیِ تدریجی برای شاخِ جمهوریخواهی را که با شاخِ پروتستانتیسم موازی است نشان دهیم.
The last article was working through the rebellion of Numbers chapter thirteen and fourteen which identifies the tenth and final test for ancient Israel after their crossing of the Red Sea. The history aligns with the beginning movement of Millerite history, but also with the history of God’s ending movement. The work of all three angels of Revelation fourteen is accomplished by a movement at the beginning and a movement at the end.
آخرین مقاله به بررسی سرکشیِ سفر اعداد فصلهای سیزدهم و چهاردهم میپرداخت؛ سرکشیای که دهمین و واپسین آزمونِ اسرائیل باستان را پس از عبورشان از دریای سرخ مشخص میکند. این تاریخ با حرکت آغازینِ جنبش میلریتی همخوانی دارد و همچنین با تاریخ جنبش نهایی خدا نیز مطابقت دارد. کار هر سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ بهوسیلهٔ جنبشی در آغاز و جنبشی در پایان به انجام میرسد.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
فرشتهای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم شرکت میکند، قرار است با جلال خود تمام زمین را روشن سازد. در اینجا کاری با گسترهای جهانی و قدرتی بیسابقه پیشگویی شده است. جنبش ظهورِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ تجلیای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ نخست به هر مرکز تبشیری در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها بزرگترین علاقهٔ دینی مشاهده شد که از زمان اصلاحاتِ قرن شانزدهم در هر سرزمینی دیده شده است؛ اما همهٔ اینها را جنبش توانمندی که تحتِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم خواهد بود، پشت سر خواهد گذاشت. مناقشهٔ عظیم، ۶۱۱.
Between the history of the beginning movement and the ending movement, we find the history of the church of Laodicea. The angel that lightens the earth with its glory is clearly identified as a movement, not a church.
میان تاریخِ جنبشِ آغازین و جنبشِ پایانی، تاریخِ کلیسای لاودکیه را مییابیم. فرشتهای که زمین را با جلالِ خود روشن میسازد، بهوضوح بهعنوان یک جنبش شناخته میشود، نه یک کلیسا.
“Of Babylon, at the time brought to view in this prophecy, it is declared: ‘Her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:5. She has filled up the measure of her guilt, and destruction is about to fall upon her. But God still has a people in Babylon; and before the visitation of His judgments these faithful ones must be called out, that they partake not of her sins and ‘receive not of her plagues.’ Hence the movement symbolized by the angel coming down from heaven, lightening the earth with his glory and crying mightily with a strong voice, announcing the sins of Babylon. In connection with his message the call is heard: ‘Come out of her, My people.’ These announcements, uniting with the third angel’s message, constitute the final warning to be given to the inhabitants of the earth.” The Great Controversy, 604.
دربارهٔ بابل، در زمانی که در این نبوت به تصویر کشیده شده، چنین گفته شده است: "گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بیعدالتیهای او را به یاد آورده است." مکاشفه ۱۸:۵. او پیمانهٔ تقصیر خود را پر کرده است و نابودی در شرف فرود آمدن بر اوست. اما خدا هنوز قومی در بابل دارد؛ و پیش از اجرای داوریهای او، باید این وفاداران فراخوانده شوند تا در گناهان او شریک نشوند و "از بلایای او نصیبی نبرند". از این رو، جنبشی که با فرشتهای که از آسمان فرود میآید نمادین شده است—فرشتهای که زمین را با جلال خود روشن میسازد و با صدایی نیرومند فریاد میزند—گناهان بابل را اعلام میکند. همراه با پیام او این ندا شنیده میشود: "ای قوم من، از او بیرون آیید." این اعلانها، که با پیام فرشتهٔ سوم متحد میشوند، هشدار نهایی را تشکیل میدهند که باید به ساکنان زمین داده شود. نبرد عظیم، ۶۰۴.
All the prophets agree with one another and they all identify more specifically “the last days,” than they identify the days in which the prophecies were proclaimed. As an example of this phenomenon the angel of Revelation eighteen, was and is typified by the angel of Revelation ten. Both lighten the earth with its glory when it descends. Sister White identifies the first angel in the book Early Writings.
تمام انبیا با یکدیگر همنظرند و همگی «ایام آخر» را دقیقتر از روزهایی که در آنها نبوتها اعلام شد، مشخص میکنند. بهعنوان نمونهای از این پدیده، فرشتهٔ باب هجدهِ مکاشفه، در گذشته و اکنون، بهگونهای نمونهوار در فرشتهٔ باب دهِ مکاشفه بازنمایی شده است. هر دو هنگام فرود آمدن، زمین را با جلال خود روشن میکنند. خواهر وایت نخستین فرشته را در کتاب «نوشتههای نخستین» معرفی میکند.
“Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.
«عیسی فرشتهای نیرومند را مأمور کرد تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که برای ظهور دوم او آماده شوند. هنگامی که فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک کرد، نوری بسیار درخشان و پرجلال پیشاپیش او میرفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خود روشن سازد و انسان را از خشمِ قریبالوقوعِ خدا برحذر دارد.» نوشتههای اولیه، ۲۴۵.
That angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. It had been typified by the angel that descended on August 11, 1840. In Isaiah chapter six, Isaiah is shown the temple in heaven and God’s glory. In verse three of chapter six it identifies that the whole earth is full of God’s glory. That happens when the angel of Revelation eighteen descends.
آن فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد. پیشتصویر آن، فرشتهای بود که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نازل شد. در کتاب اشعیا، باب ششم، هیکل در آسمان و جلال خدا به اشعیا نشان داده میشود. در آیهٔ سومِ باب ششم تصریح میشود که تمام زمین از جلال خدا پر است. این هنگامی رخ میدهد که فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده نازل میشود.
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.
و پس از این امور دیدم که فرشتهای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. مکاشفه ۱۸:۱
Verse three of Isaiah six identifies the same history.
آیهٔ سومِ باب ششمِ اشعیا همان تاریخ را مشخص میکند.
And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.
و یکی به دیگری ندا درداد و گفت: قدوس، قدوس، قدوس است خداوند لشکرها؛ تمامی زمین از جلال او پر است. اشعیا ۶:۳.
Sister White brings Isaiah’s vision of the sanctuary together with the movement of Revelation eighteen.
خواهر وایت رویای اشعیا از مقدسگاه را با جنبشِ بابِ هجدهمِ مکاشفه پیوند میدهد.
“The seraphim before the throne are so filled with reverential awe in beholding the glory of God that they do not for an instant look upon themselves with self-complacency, or in admiration of themselves or one another. Their praise and glory are for the Lord of Hosts, who is high and lifted up, and the glory of whose train fills the temple. As they see the future, when the whole earth shall be filled with his glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in his presence, beneath his smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing his image, in doing his service and worshiping him, their highest ambition is fully reached.
سرافیم در پیشگاه تخت، چنان از خشوع و هیبت در نظارهٔ جلال خدا سرشارند که لحظهای با خودپسندی به خویش نمینگرند و نه خود یا یکدیگر را میستایند. ستایش و جلالشان از آنِ خداوند لشکرهاست، که رفیع و برافراشته است و جلال دامن ردای او هیکل را پر میکند. چون آینده را میبینند، آنگاه که تمامی زمین از جلال او پر خواهد شد، سرود ظفرمند ستایش در نوایی خوشآهنگ از یکی به دیگری پژواک مییابد: "قدوس، قدوس، قدوس، خداوند لشکرهاست." آنان از تمجید خدا کاملاً خرسندند؛ و در حضور او، در پرتو لبخند رضایتش، دیگر چیزی نمیخواهند. در آنکه صورت او را بر خود دارند، در انجام خدمتش و پرستش او، برترین آرمانشان بهتمامی برآورده میشود.
“The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days.” Review and Herald, December 22, 1896.
"رؤیایی که به اشعیا داده شد، نمایانگر وضعیت قوم خدا در ایام آخر است." ریویو اند هرالد، ۲۲ دسامبر ۱۸۹۶.
John in Revelation chapter ten and also in chapter eighteen, and with Isaiah in chapter six and including the commentary of Sister White, place all these illustrations of the earth being lightened with God’s glory at the same point in history. The whole earth witnessed the events that took place on September 11, 2001. The progressive history of the Millerite movement that concluded in 1863, typified the history when the mighty angel of Revelation eighteen descends with the history associated with the angel that descended in Revelation chapter ten. With these opening premises in place, we will return to the testing process represented in Numbers chapter fourteen. After Moses interceded for the rebels that wished to return to Egypt and stone Joshua and Caleb, God accepts Moses’ intercession.
یوحنا در مکاشفه باب ده و نیز باب هجده، و اشعیا در باب شش، و همچنین مطابق با تفسیر خواهر وایت، همگی این تصاویرِ روشن شدن زمین از جلال خدا را در همان مقطع تاریخی قرار میدهند. تمام جهان شاهد رویدادهایی بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد. تاریخِ پیشروندهٔ جنبش میلری که در سال ۱۸۶۳ به پایان رسید، نمونهای بود از زمانی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه باب هجده فرود میآید، در پیوند با تاریخی که با فرشتهای که در مکاشفه باب ده فرود آمد مرتبط است. با این مقدمات اولیه، به فرایندِ آزمونی که در اعداد باب چهارده نمایانده شده است بازمیگردیم. پس از آنکه موسی برای شورشیانی که میخواستند به مصر بازگردند و یوشع و کالب را سنگسار کنند شفاعت کرد، خدا شفاعتِ موسی را پذیرفت.
And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:20–24.
و خداوند گفت: مطابق سخن تو عفو کردهام؛ اما به حیات خودم قسم که تمامی زمین از جلال خداوند پر خواهد شد. زیرا همهٔ آن مردانی که جلال مرا و معجزاتم را که در مصر و در بیابان بهجا آوردم دیدهاند، و اکنون این ده بار مرا آزمودهاند و به آواز من گوش نسپردهاند، یقیناً آن سرزمینی را که برای پدرانشان سوگند خوردم نخواهند دید، و هیچیک از آنان که مرا به خشم آوردند آن را نخواهند دید. اما بندهام کالب، چون روحی دیگر در او بود و از من به تمامی پیروی کرده است، او را به آن سرزمینی که بدان رفت داخل خواهم کرد، و نسل او آن را به میراث خواهند برد. اعداد ۱۴:۲۰-۲۴.
The history represented here in Numbers fourteen is the final test for ancient Israel and their failure secured for them death in the wilderness over the following forty years. The history is directly associated with Revelation eighteen for God there proclaimed that “as truly as” God lives “all the earth shall be filled with the glory of the Lord.” It’s a very strong statement that God places in this historical record, and in so doing He emphasizes that the history represented in Numbers chapters thirteen and fourteen, pointed forward to the mighty movement of the angel of Revelation eighteen. Because Revelation eighteen is the end of the remnant people of God, the beginning of the remnant people of God is also illustrated in the passage we are considering in the book of Numbers.
تاریخی که در سفر اعداد باب چهارده بازنمایی شده، آخرین آزمون برای اسرائیل باستان است و شکست آنان مرگ در بیابان را طی چهل سال بعد برایشان رقم زد. این تاریخ مستقیماً با مکاشفهٔ باب هجده پیوند دارد، زیرا خدا در آنجا اعلام کرد: «چنانکه خدا زنده است، تمام زمین از جلال خداوند پر خواهد شد.» این بیان بسیار قاطعی است که خدا در این گزارش تاریخی نهاده و بدینسان تأکید میکند که تاریخی که در اعداد بابهای سیزده و چهارده بازنمایی شده، به سوی جنبش عظیم فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده اشاره میکند. و چون مکاشفهٔ باب هجده سرانجام قومِ باقیماندهٔ خدا را نشان میدهد، آغاز قومِ باقیماندهٔ خدا نیز در بخشی که در کتاب اعداد در حال بررسی آن هستیم، به تصویر کشیده شده است.
On August 11, 1840, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the second woe, the former chosen covenant people were tested by the message of Elijah that had just been proven to be correct.
در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، در هنگام تحقق یک پیشگویی اسلامی مربوط به «وای دوم»، قوم پیشتر برگزیدهٔ پیمان با پیام ایلیا که بهتازگی درست بودنش ثابت شده بود، آزموده شد.
On September 11, 2001, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the third woe, the former chosen covenant people marked the beginning of the judgment of the living as the message of Elijah that had just been proven to be correct.
در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، با تحققِ یک نبوتِ اسلامی دربارهٔ وایِ سوم، قومِ عهدِ برگزیدهٔ پیشین آغازِ داوریِ زندگان را نشان داد، چنانکه پیامِ ایلیا بهتازگی درست بودنش ثابت شده بود.
The Elijah message of the Millerite history was set within the context of prophetic time. The Elijah message on September 11, 2001 was set within the context of the repetition of history. September 11, 2001 repeated the history of August 11, 1840 for both dates represent a fulfillment of a prophecy of Islam, and both mark the descent of the angel, that Sister White said is “no less a personage than Jesus Christ.” Though Sister White never says the angel of Revelation eighteen “was no less a personage than Jesus Christ” as she does of the angel of Revelation ten, the angel of Revelation eighteen lightens the earth with “his” glory, and the Scriptures are clear that it is the glory of Jesus Christ that lightens the earth.
پیام ایلیا در تاریخ جنبش میلرایتی در چارچوب زمانِ نبوتی قرار داشت. پیام ایلیا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در چارچوب تکرار تاریخ قرار داشت. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تاریخ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ را تکرار کرد، زیرا هر دو تاریخ نمایانگر تحققِ پیشگوییای دربارهٔ اسلاماند و هر دو نزولِ آن فرشتهای را نشان میدهند که خواهر وایت گفت «شخصیتی کمتر از عیسی مسیح نیست». هرچند خواهر وایت، برخلاف آنچه دربارهٔ فرشتهٔ مکاشفهٔ ده میگوید، هرگز دربارهٔ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده نگفته است که «شخصیتی کمتر از عیسی مسیح نبود»، اما فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده زمین را با جلالِ «خویش» روشن میکند و کتابمقدس بهروشنی میگوید که این جلالِ عیسی مسیح است که زمین را روشن میکند.
The instrument of judgment that brought about the test of the Protestants in the beginning was the Millerite movement as represented by Elijah. The instrument of judgment that brings about the test of Seventh-day Adventism at the end is the Elijah movement as represented by the one hundred and forty-four thousand. The symbol of Elijah has more than one meaning, and though he represents Miller and the Millerite movement, he also represents the one hundred and forty-four thousand.
ابزار داوریای که در آغاز موجب آزمون پروتستانها شد، جنبش میلریتی بود که ایلیا نمایندهٔ آن بود. ابزار داوریای که در پایان موجب آزمون ادونتیسمِ روز هفتم میشود، جنبش ایلیا است که یکصد و چهل و چهار هزار نمایندهٔ آناند. نماد ایلیا بیش از یک معنا دارد و گرچه او نمایندهٔ میلر و جنبش میلریتی است، همچنین نمایندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نیز هست.
“Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51-53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 412.
موسی بر کوهِ تجلی، شاهدِ پیروزیِ مسیح بر گناه و مرگ بود. او نمایندۀ کسانی بود که در رستاخیزِ عادلان از قبر برخواهند خاست. الیاس، که بدون دیدنِ مرگ به آسمان انتقال یافته بود، نمایندۀ کسانی بود که هنگام بازگشتِ دومِ مسیح بر زمین زنده خواهند بود و «در یک لحظه، به چشم برهم زدنی، به هنگامِ نواخته شدنِ صورِ آخر» دگرگون خواهند شد؛ آنگاه که «این فانی باید جامۀ جاودانگی بپوشد» و «این فاسد باید جامۀ بیفسادی بپوشد.» اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۳. عیسی به نورِ آسمان ملبس شده بود، همانگونه که ظاهر خواهد شد هنگامی که «بارِ دیگر، بدونِ گناه، برای نجات» خواهد آمد. زیرا او «در جلالِ پدرش، با فرشتگانِ مقدس» خواهد آمد. عبرانیان ۹:۲۸؛ مرقس ۸:۳۸. اکنون وعدۀ نجاتدهنده به شاگردان تحقق یافت. بر فرازِ کوه، پادشاهیِ آیندهٔ جلال بهصورتِ نمونهای کوچک نمایانده شد: مسیح پادشاه؛ موسی، نمایندۀ مقدسانِ برخاسته؛ و الیاس، نمایندۀ انتقالیافتگان. آرزوی اعصار، ۴۱۲.
The covenant people that are passed by are the majority of ten to two. Many are called, but few are chosen. The failure of the tenth test was based upon whether the evil report, or the good report of the Promised Land was rejected or accepted. Thus, the history here illustrated demonstrates that victory or defeat in the progressive testing history is premised upon a choice of two methodologies that interpret the same information.
در میان قوم عهد، آنان که کنار گذاشته میشوند، با نسبت ده به دو در اکثریتاند. بسیاری فراخوانده میشوند، اما اندکی برگزیده میشوند. ناکامی در آزمون دهم بر این مبتنی بود که آیا گزارش بد یا گزارش نیک دربارهٔ سرزمین موعود رد شد یا پذیرفته شد. ازاینرو، تاریخِ ترسیمشده در اینجا نشان میدهد که پیروزی یا شکست در تاریخِ آزمونهای پیدرپی مبتنی است بر انتخاب میان دو روششناسی که اطلاعاتِ یکسان را تفسیر میکنند.
All twelve spies saw the Promised Land, but two different conclusions were drawn concerning what the Promised Land represented. One report was motivated by human fear the other by faith. One manifested a desire to reject the leading of God and return to Egyptian slavery and the other report manifested a desire to trust the leading of God and move forward into the Promised Land.
همهٔ دوازده جاسوس سرزمین موعود را دیدند، اما دو برداشت متفاوت دربارهٔ اینکه سرزمین موعود چه معنایی داشت پدید آمد. یکی از گزارشها برآمده از ترس انسانی بود و دیگری از ایمان. یکی خواستِ رد کردن هدایت خدا و بازگشت به بردگی در مصر را نشان میداد و گزارش دیگر خواستِ اعتماد به هدایت خدا و پیشروی به سوی سرزمین موعود را.
In the Millerite movement, the majority also chose to return to the bondage of Babylon and become her daughters, and this was the manifestation of their decision to reject the prophetic message of the first angel. The faithful Millerites chose to follow the prophetic message of the first angel, even after the apparent failure at the first disappointment in the spring of 1844. The history of Numbers sets forth two different “reports” of the twelve spies, representing two different analyses of the same prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism did not accept a prophetic message, they rejected a formerly established prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism returned to and accepted the biblical methodology that opposed William Miller throughout his ministry. Those that rejected the prophetic message and desired to return to bondage were typified by the rebels of Numbers fourteen, who ultimately died in the wilderness.
در جنبشِ میلری، اکثریت نیز برگزیدند که به اسارتِ بابل بازگردند و دخترانِ او شوند، و این تجلّیِ تصمیمشان برای ردّ پیامِ نبویِ فرشتهٔ نخستین بود. میلریهای وفادار برگزیدند که از پیامِ نبویِ فرشتهٔ نخستین پیروی کنند، حتی پس از ناکامیِ ظاهری در نخستین سرخوردگی در بهارِ ۱۸۴۴. تاریخِ سفرِ اعداد دو «گزارش» متفاوت از دوازده جاسوس را بیان میکند که نمایانگرِ دو تحلیلِ متفاوت از همان پیامِ نبوی است. در سالِ ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لاودیکیایی پیامِ نبوی را نپذیرفت؛ بلکه پیامِ نبویِ پیشتر تثبیتشدهای را رد کرد. در سالِ ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لاودیکیایی به روششناسیِ کتابمقدسی بازگشت و آن را پذیرفت؛ روشی که در سراسرِ خدمتِ ویلیام میلر با او مخالفت میکرد. آنان که پیامِ نبوی را رد کردند و خواهانِ بازگشت به بندگی بودند، نمونهشان شورشیانِ سفرِ اعداد، بابِ چهارده، بودند که سرانجام در بیابان مردند.
The number ten, when considered as a symbol, as with all symbols has more than one meaning. Its symbolic meaning must be understood by the context of the passage where it is located. “Ten” as a symbol can represent persecution. It can represent a test. It can represent the ten-fold union of the kings of Europe, the northern tribes of Israel and the United Nations. In the church of Smyrna God’s people were to have tribulation for ten days.
عدد ده، هنگامی که بهعنوان نماد در نظر گرفته شود، همانند همهٔ نمادها بیش از یک معنا دارد. معنای نمادین آن باید با توجه به زمینهٔ بخشی که در آن آمده درک شود. «ده» بهعنوان نماد میتواند نمایانگر آزار و شکنجه باشد. میتواند نمایانگر یک آزمایش باشد. میتواند نمایانگر اتحاد دهگانهٔ پادشاهان اروپا، قبایل شمالی اسرائیل و سازمان ملل متحد باشد. در کلیسای اسمیرنا، قوم خدا میبایست برای ده روز در تنگی باشند.
Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.
از هیچیک از آنچه قرار است رنج ببری مترس؛ اینک، ابلیس بعضی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید؛ و ده روز رنج خواهید داشت. تا به مرگ وفادار بمان، و من به تو تاج حیات خواهم داد. مکاشفه ۲:۱۰
The historians point to the persecution carried out by Diocletian in the history of Smyrna, for that being the most severe persecution of Smyrna’s history, and it lasted ten years. Other historians identify ten different persecutions in the history of Smyrna. Either way, they were carried out by Imperial Rome, which in Daniel seven is represented by ten horns. Those ten kings were the kings, typified by Ahab who committed fornication with the papacy, and were the tool of persecution the papacy used to accomplish the slaughter during the Dark Ages. “Ten” represents the state power that accomplishes the persecution for Jezebel. In Daniel chapter one “ten” symbolizes a testing period.
تاریخنگاران در تاریخ سمیرنا به جفایی که به دست دیوکلیتیان صورت گرفت اشاره میکنند، زیرا آن شدیدترین جفای تاریخ سمیرنا بود و ده سال به طول انجامید. تاریخنگاران دیگری ده جفای متفاوت را در تاریخ سمیرنا شناسایی میکنند. در هر حال، همهٔ آنها به دست رومِ امپراتوری انجام شد؛ همان که در دانیال باب هفتم با ده شاخ نمایانده شده است. آن ده پادشاه پادشاهانی بودند که نمونهٔ آنها آخاب است که با دستگاه پاپی زنا کرد، و ابزار جفایی بودند که دستگاه پاپی برای تحقق کشتار در قرون تاریک به کار برد. «ده» نمایانگر قدرت دولتی است که جفا را برای ایزابل به انجام میرساند. در دانیال باب اول، «ده» نماد یک دورهٔ آزمون است.
Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 1:12–15.
بندگان تو را، استدعا میکنم، ده روز بیازما؛ و بگذار به ما حبوبات برای خوردن و آب برای نوشیدن بدهند. سپس چهرههای ما را در حضور تو بنگرند، و نیز چهرهٔ آن جوانانی را که از سهم خوراک پادشاه میخورند؛ و هرگونه که دیدی، با بندگانت رفتار کن. پس او در این امر با ایشان موافقت کرد و ایشان را ده روز آزمود. و در پایانِ ده روز، چهرههای آنان نیکوتر و تنشان فربهتر از همهٔ جوانانی بود که از سهم خوراکِ پادشاه میخوردند. دانیال 1:12-15.
In Numbers fourteen ancient Israel had provoked God ten times, representing ten tests over a period of time.
در سفر اعداد باب چهارده، قوم اسرائیلِ باستان ده بار خدا را به خشم آورده بود که نشاندهندهٔ ده آزمون در طول یک بازهٔ زمانی بود.
But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice. Numbers 14:21, 22.
اما قسم به حیات خودم، تمامی زمین از جلال خداوند پر خواهد شد. زیرا همهٔ آن مردانی که جلال من و معجزاتم را که در مصر و در بیابان به جا آوردم دیدهاند، و اکنون این ده بار مرا آزمودهاند و به آواز من گوش نسپردهاند. اعداد ۱۴:۲۱، ۲۲.
If you were to search the internet for the understanding of what specific rebellions represent the nine rebellions or failed tests from the deliverance at the Red Sea until the tenth test you will find a few variations of which of the failures of ancient Israel should be marked as one of those ten tests. I contend that the Red Sea deliverance that has been specifically identified as lining up with October 22, 1844, is the beginning of the ten tests, and therefore the place to begin counting the tests that arose from 1844 to 1863. There had been a progressive testing process that began in 1798 when the book of Daniel was unsealed, and that process covered the history of the first and second angel’s messages that concluded at the arrival of the third angel on October 22, 1844.
اگر در اینترنت جستوجو کنید تا دریابید کدام شورشهای مشخص، نه شورش یا آزمونِ ناموفق را از زمان رهایی در دریای سرخ تا آزمون دهم تشکیل میدهند، با چندین روایت متفاوت روبهرو میشوید دربارهٔ اینکه کدام یک از شکستهای اسرائیل باستان باید بهعنوان یکی از آن ده آزمون به شمار آید. من بر این باورم که رهایی در دریای سرخ، که بهطور مشخص همسو با 22 اکتبر 1844 شناسایی شده است، آغاز ده آزمون است و بنابراین نقطهٔ شروعِ شمارشِ آزمونهایی که از 1844 تا 1863 پدید آمدند. فرایندی تدریجی از آزمون وجود داشت که در 1798، هنگامی که مُهر کتاب دانیال گشوده شد، آغاز گردید و آن فرایند تاریخ پیامهای فرشتهٔ اول و دوم را دربر گرفت که با رسیدن فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 به پایان رسید.
“In Minneapolis God gave precious gems of truth to His people in new settings. This light from heaven by some was rejected with all the stubbornness the Jews manifested in rejecting Christ, and there was much talk about standing by the old landmarks. But there was evidence they knew not what the old landmarks were. There was evidence and there was reasoning from the word that commended itself to the conscience; but the minds of men were fixed, sealed against the entrance of light, because they had decided it was a dangerous error removing the ‘old landmarks’ when it was not moving a peg of the old landmarks, but they had perverted ideas of what constituted the old landmarks.
در مینیاپولیس، خدا گوهرهای گرانبهای حقیقت را در قالبهایی نو به قوم خود عطا کرد. این نورِ آسمانی از سوی برخی با همان سرسختی که یهودیان در رد کردن مسیح نشان دادند، رد شد، و بسیار درباره پایبندی به نشانههای کهن سخن گفته میشد. اما شواهدی در کار بود که نشان میداد آنان نمیدانستند نشانههای کهن چه بودند. شواهدی وجود داشت و استدلالی از کلام که مورد پذیرش وجدان بود؛ اما ذهنهای مردم در برابر ورود نور بسته و مهر و موم شده بودند، زیرا تصمیم گرفته بودند که برداشتن «نشانههای کهن» خطایی خطرناک است، در حالی که هیچ میخی از نشانههای کهن جابهجا نمیشد، بلکه درباره چیستیِ «نشانههای کهن» برداشتهای تحریفشدهای داشتند.
“The passing of the time in 1844 was a period of great events, opening to our astonished eyes the cleansing of the sanctuary transpiring in heaven, and having decided relation to God’s people upon the earth, [also] the first and second angels’ messages and the third, unfurling the banner on which was inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus.’ One of the landmarks under this message was the temple of God, seen by His truth-loving people in heaven, and the ark containing the law of God. The light of the Sabbath of the fourth commandment flashed its strong rays in the pathway of the transgressors of God’s law. The nonimmortality of the wicked is an old landmark. I can call to mind nothing more that can come under the head of the old landmarks. All this cry about changing the old landmarks is all imaginary.” The 1888 Materials, 518.
سپری شدنِ وقت در سال ۱۸۴۴ دورهای از رویدادهای بزرگ بود که در برابر چشمانِ بهتزدهٔ ما، تطهیرِ قدس که در آسمان در جریان بود را آشکار میکرد و با قومِ خدا بر زمین رابطهای تعیینکننده داشت، و نیز پیامِ فرشتهٔ اوّل و دوم، و سومی که پرچمی را برافراشت و بر آن نوشته بود: «احکامِ خدا و ایمانِ عیسی.» یکی از نشانههای این پیام، هیکلِ خدا بود که قومِ حقیقتدوستِ او آن را در آسمان دیدند، و تابوتی که شریعتِ خدا را در خود داشت. نورِ سبتِ حکمِ چهارم پرتوهای نیرومند خود را بر راهِ ناقضانِ شریعتِ خدا تاباند. عدمِ جاودانگیِ شریران یکی از نشانههای کهن است. چیزِ دیگری به یادم نمیآید که زیرِ عنوانِ نشانههای کهن بگنجد. این همه هیاهو دربارهٔ تغییرِ نشانههای کهن، همهاش خیالی است. مواد ۱۸۸۸، ۵۱۸.
On October 22, 1844 the third angel arrived with a message in his hand.
در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم با پیامی در دستش از راه رسید.
“As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man.” Early Writings, 254.
وقتی خدمت عیسی در قدس پایان یافت و او به قدسالاقداس وارد شد و در برابر تابوتی که شریعت خدا را در خود داشت ایستاد، فرشتهٔ نیرومند دیگری را با پیام سوم برای جهان فرستاد. طوماری در دست فرشته نهاده شد، و هنگامی که او با قدرت و جلال به زمین فرود میآمد، هشداری هراسانگیز را اعلام کرد، همراه با هولناکترین تهدیدی که تاکنون به انسان ابلاغ شده است. نوشتههای نخستین، ۲۵۴.
On October 22, 1844 an angel descended with a parchment in his hand that God’s people were to eat. The “landmarks” doctrines that are then identified are to either be eaten and accepted or rejected and not eaten. When the third angel arrived with the parchment in his hand, the message within the parchment represented six testing truths. Those six tests were identified as the “passing of time,” representing the twenty-three hundred year prophecy; the judgment, represented as “the cleansing of the sanctuary”; the three angel’s messages; “the law of God”; “the Sabbath”; and the state of the dead as represented as the “nonimmortality of the soul.”
در بیستودوم اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهای با طوماری در دست فرود آمد که قرار بود قومِ خدا آن را بخورند. تعالیمِ «نشانهای راه» که در پیِ آن شناسایی شدند، یا باید خورده و پذیرفته میشدند، یا رد میشدند و خورده نمیشدند. هنگامی که فرشتهٔ سوم با طومار در دستِ خود رسید، پیامِ درونِ آن طومار نمایانگر شش حقیقتِ آزمایشی بود. آن شش آزمون چنین شناخته شدند: «گذشتِ زمان»، که نمایانگر نبوتِ دو هزار و سیصد ساله بود؛ داوری، که بهعنوان «تطهیرِ مقدسگاه» ارائه شد؛ پیامهای سه فرشته؛ «شریعتِ خدا»؛ «سبت»؛ و وضعیتِ مردگان که بهصورت «عدمِ جاودانگیِ روح» بیان شد.
Those six truths are of course interrelated, but they individually were identified as landmarks. Some may not wish to include the passing of time in this list, but obviously many rejected the truth that October 22, 1844 was a genuine fulfillment of prophecy. They failed that test, which of course prevented them from struggling with the tests that followed. God’s testing process has been repeatedly established as a progressive process that requires victory over the test you are first given, before you can be involved with the following test.
آن شش حقیقت البته بههم مرتبطاند، اما هر یک بهطور جداگانه بهعنوان نقاط عطف شناسایی شدهاند. برخی شاید نخواهند گذشت زمان را در این فهرست بگنجانند، اما آشکار است که بسیاری حقیقتِ اینکه 22 اکتبر 1844 تحقق واقعی یک پیشگویی بود را نپذیرفتند. آنان در آن آزمون مردود شدند و همین، طبعاً مانع شد که با آزمونهای پس از آن روبهرو شوند. فرایند آزمون الهی بارها بهعنوان فرایندی پیشرونده تثبیت شده است؛ فرایندی که مستلزم پیروزی در نخستین آزمونی است که به شما داده میشود، پیش از آنکه بتوانید وارد آزمون بعدی شوید.
“When we began to present the light on the Sabbath question, we had no clearly defined idea of the third angel’s message of Revelation 14:9–12. The burden of our testimony as we came before the people was that the great second advent movement was of God, that the first and second messages had gone forth, and that the third was to be given. We saw that the third message closed with the words: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ And we as clearly saw as we now see that these prophetic words suggested a Sabbath reform; but as to what the worship of the beast mentioned in the message was, or what the image and the mark of the beast were, we had no defined position.
وقتی شروع کردیم نورِ مربوط به مسئلهٔ سبت را ارائه کنیم، هیچ برداشتِ روشن و مشخصی از پیامِ فرشتهٔ سوم در مکاشفهٔ ۱۴:۹–۱۲ نداشتیم. بارِ شهادتِ ما، وقتی در برابر مردم میایستادیم، این بود که جنبشِ عظیمِ ظهورِ دوم از جانبِ خدا بود، اینکه پیامهای اول و دوم ابلاغ شده بودند و اینکه پیامِ سوم باید داده میشد. دیدیم که پیامِ سوم با این کلمات پایان مییابد: «اینجاست شکیباییِ مقدسان؛ اینانند که احکامِ خدا را نگاه میدارند و ایمانِ عیسی را.» و به همان روشنی که اکنون میبینیم، آن زمان نیز میدیدیم که این کلماتِ نبوی به اصلاحی در بابِ سبت اشاره داشتند؛ اما دربارهٔ اینکه پرستشِ وحشی که در این پیام ذکر شده بود چه بود، یا تصویر و نشانِ وحش چه بودند، موضعِ مشخص و تعریفشدهای نداشتیم.
“God by His Holy Spirit let light shine forth upon His servants, and the subject gradually opened to their minds. It required much study and anxious care to search it out, link after link. By care, anxiety, and incessant labor has the work moved on until the great truths of our message, a clear, connected, perfect whole, have been given to the world.
خدا بهوسیلهٔ روحالقدس خود نور را بر بندگانش تابانید و موضوع بهتدریج بر ذهنهایشان گشوده شد. برای کشف آن، حلقهبهحلقه، مطالعهٔ بسیار و مراقبتی آمیخته با اضطراب لازم بود. با مراقبت، اضطراب و کارِ بیوقفه، این کار پیش رفت تا آنکه حقایق بزرگ پیام ما، بهصورت کُلّی روشن، بههمپیوسته و کامل، به جهان عرضه شد.
“I have already spoken of my acquaintance with Elder Bates. I found him to be a true Christian gentleman, courteous and kind. He treated me as tenderly as though I were his own child. The first time he heard me speak, he manifested deep interest. After I had ceased speaking, he arose and said: ‘I am a doubting Thomas. I do not believe in visions. But if I could believe that the testimony the sister has related tonight was indeed the voice of God to us, I should be the happiest man alive. My heart is deeply moved. I believe the speaker to be sincere, but cannot explain in regard to her being shown the wonderful things she has related to us.’
قبلاً از آشناییام با الدر بیتس سخن گفتهام. او را مردی واقعاً مسیحی یافتم، باادب و مهربان. با من چنان با ملاطفت رفتار کرد که گویی فرزند خودش هستم. نخستین بار که سخنم را شنید، علاقهٔ عمیقی نشان داد. پس از آنکه سخنم را به پایان رساندم، برخاست و گفت: "من توماسی شکاکم. به رؤیاها باور ندارم. اما اگر میتوانستم باور کنم که شهادتی که این خواهر امشب بازگو کرده، واقعاً صدای خدا برای ما بوده است، شادترین مرد زنده میشدم. دلم سخت متأثر شده است. باور دارم که سخنران صادق است، اما نمیتوانم توضیح دهم که چگونه آن چیزهای شگفتانگیزی که برای ما نقل کرده به او نشان داده شده است."
“A few months after my marriage, I attended, with my husband, a Conference at Topsham, Maine, at which Elder Bates was present. He did not then fully believe that my visions were of God. That meeting was a season of much interest. The Spirit of God rested upon me; I was wrapped in a vision of God’s glory, and for the first time had a view of other planets. After I came out of vision, I related what I had seen. Elder B. then asked if I had studied astronomy. I told him I had no recollection of ever looking into an astronomy. Said he: ‘This is of the Lord.’ I never before saw him so free and happy. His countenance shone with the light of heaven, and he exhorted the church with power.” Testimonies, volume 1, 78–80.
چند ماه پس از ازدواجم، همراه با همسرم در همایشی در تاپشام، مین شرکت کردم که الدر بیتس نیز در آن حضور داشت. او در آن زمان بهطور کامل باور نداشت که رؤیاهای من از جانب خداست. آن جلسه بسیار پُراهمیت بود. روح خدا بر من قرار گرفت؛ در رؤیایی از جلال خدا فرو رفته بودم و برای نخستین بار منظرهای از سیارات دیگر دیدم. پس از آنکه از رؤیا بیرون آمدم، آنچه را دیده بودم بازگو کردم. الدر ب. سپس پرسید آیا نجوم خواندهام. به او گفتم به یاد ندارم هیچگاه به مطالعهٔ نجوم پرداخته باشم. گفت: «این از جانب خداوند است.» هرگز پیشتر او را اینچنین رها و شاد ندیده بودم. چهرهاش با نور آسمان میدرخشید، و کلیسا را با قوت اندرز داد. شهادتها، جلد ۱، ۷۸–۸۰.
Certainly, all these doctrinal tests are interconnected, but they are also tests that can be isolated, and they were progressively opened up to God’s servants. There are many churches who observe the seventh-day Sabbath, but who reject the message of the three angels. They reject the truth that judgment began on October 22, 1844, but still observe the Sabbath. These doctrinal tests are interconnected but represent six specific tests.
بیتردید، همهٔ این آزمونهای عقیدتی بههم پیوستهاند، اما همچنین قابل تفکیکاند و بهتدریج بر خدمتگزاران خدا آشکار شدند. کلیساهای بسیاری هستند که سبتِ روز هفتم را رعایت میکنند، اما پیامِ سه فرشته را رد میکنند. آنان حقیقتِ آغاز داوری در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را رد میکنند، اما همچنان سبت را رعایت میکنند. این آزمونهای عقیدتی بههم پیوستهاند، اما شش آزمونِ مشخص را تشکیل میدهند.
As just illustrated by Joseph Bates, the sea captain that was fully familiar with astronomy accepted the Spirit of Prophecy, which he had previously rejected. In December of 1844, Ellen White received her first vision and the seventh test arrived in the movement.
چنانکه بهتازگی جوزف بیتس نشان داد، آن ناخدای کشتی که کاملاً با نجوم آشنا بود، روح نبوت را پذیرفت؛ چیزی که پیشتر آن را رد کرده بود. در دسامبر ۱۸۴۴، الن وایت نخستین رؤیای خود را دریافت کرد و آزمون هفتم وارد جنبش شد.
“The Bible must be your counselor. Study it and the testimonies God has given; for they never contradict his Word. If the Testimonies speak not according to the word of God, reject them. Christ and Belial cannot be united.” Selected Messages, book 3, 33.
کتاب مقدس باید راهنمای شما باشد. آن و شهادتهایی را که خدا داده است مطالعه کنید؛ زیرا هرگز با کلام او در تضاد نیستند. اگر شهادتها مطابق کلام خدا سخن نمیگویند، آنها را رد کنید. مسیح و بلیعال نمیتوانند متحد شوند. پیامهای منتخب، کتاب ۳، ۳۳.
Shortly after the great disappointment Sister White endorsed an article which identified Christ moving from the holy place into the Most Holy Place on October 22, 1844. She recommended the publication to “every saint.”
اندکی پس از یأس بزرگ، خواهر وایت مقالهای را تأیید کرد که بر اساس آن، مسیح در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ از مکان مقدس به قدسالاقداس وارد شد. او این نشریه را به «هر قدیس» توصیه کرد.
“I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister. The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.” A Word to the Little Flock, 12.
«من معتقدم که قدسی که در پایان ۲۳۰۰ روز تطهیر خواهد شد، هیکل اورشلیم جدید است که مسیح خادمِ آن است. خداوند بیش از یک سال پیش در رؤیا به من نشان داد که برادر کروزیر دربارهٔ تطهیر قدس و غیره، نور حقیقی را دارد؛ و اینکه ارادهٔ او این بود که برادر ک. دیدگاهی را که در «دیاستار، اکسترا»، ۷ فوریهٔ ۱۸۴۶ به ما عرضه کرد، به نگارش درآورد. من خود را از جانب خداوند کاملاً مأذون میدانم که آن «اکسترا» را به هر قدیس توصیه کنم.» سخنی با گلهٔ کوچک، ۱۲.
Her endorsement was of Crosier’s description of Christ’s movement to the Most Holy Place, but the article contained several erroneous teachings, including apostate Protestantism’s teaching that the “daily” in the book of Daniel represented Christ’s ministry. She therefore penned a clarification that first was published in 1850 and then later included in the book Early Writings. There she identified that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the ‘daily’.”
تأیید او مربوط به توصیف کروزیر از حرکت مسیح به قدسالاقداس بود، اما آن مقاله چندین آموزه نادرست در بر داشت، از جمله آموزهٔ پروتستانیسمِ مرتد که «دائمی» در کتاب دانیال را نمایانگر خدمت مسیح میدانست. ازاینرو توضیحی نوشت که نخست در سال ۱۸۵۰ منتشر شد و سپس در کتاب «نوشتههای نخستین» گنجانده شد. او در آنجا تصریح کرد که «کسانی که فریاد ساعت داوری را دادند، دیدگاه درستی نسبت به «دائمی» داشتند.»
“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed.” Early Writings, 74.
آنگاه دیدم که در ارتباط با «دائمی» (دانیال ۸:۱۲)، واژه «قربانی» به حکم خرد انسانی افزوده شده بود و به متن تعلق ندارد، و اینکه خداوند دیدگاه درستِ آن را به کسانی که فریادِ ساعتِ داوری را اعلام کردند عطا کرد. هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ «دائمی» همنظر بودند؛ اما در آشفتگی پس از ۱۸۴۴، دیدگاههای دیگری پذیرفته شد و تاریکی و سردرگمی در پی آمد. نوشتههای نخستین، ص ۷۴.
The subject of “the daily” in the book of Daniel became a symbol of Adventism’s return to the methodology of apostate Protestantism in the early part of the twentieth century, and today the correct Millerite understanding of “the daily” has been rejected by the theologians of Adventism. It has been rejected, in spite of Sister White clearly identifying that the Millerites were correct in identifying “the daily” as the satanic power of paganism. They rejected the truth of “the daily” not only in contradiction of her inspired endorsement that the Millerites understanding was correct, but also in direct contradiction of her straightly identifying that the false doctrine that teaches that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry was delivered by “angels that were expelled from heaven!”
موضوعِ "روزانه" در کتابِ دانیال به نمادی از بازگشتِ ادونتیسم به روششناسیِ پروتستانیسمِ مرتد در اوایل سدۀ بیستم بدل شد، و امروزه فهمِ درستِ میلرایتی از "روزانه" از سوی الهیدانانِ ادونتیسم رد شده است. این دیدگاه با وجودِ آنکه خواهر وایت بهروشنی تصریح کرده بود که میلرایتیها در شناساییِ "روزانه" بهعنوان قدرتِ شیطانیِ بتپرستی حق داشتند، رد شده است. آنان حقیقتِ "روزانه" را رد کردند، نهتنها برخلافِ تأییدِ الهامیِ او مبنی بر درست بودنِ درکِ میلرایتیها، بلکه همچنین در تعارضِ مستقیم با تصریحِ بیپردهٔ او مبنی بر اینکه آموزۀ کاذبی که تعلیم میدهد "روزانه" نمایانگرِ خدمتِ معبدِ مسیح است، از سوی «فرشتگانی که از آسمان رانده شدند» آورده شده بود!
“And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven.” Manuscript Releases, volume 20, 17.
«و در آنجا برادر دانیلز بود که دشمن بر ذهن او کار میکرد؛ و ذهن شما و ذهن کشیش پرسکات زیر نفوذ فرشتگانی بود که از آسمان رانده شده بودند.» انتشارات دستنوشتهها، جلد ۲۰، ۱۷.
Her profound rejection of what Adventism now uses as one of its “dishes of fables” was so severe, because Daniells and Prescott took a symbol of satanic power (paganism) and assigned that symbol to Christ’s (His sanctuary ministry). This makes eight doctrinal tests.
ردّ عمیق او نسبت به آنچه ادونتیسم اکنون بهعنوان یکی از «خوراکهای افسانهها»ی خود بهکار میبرد، بسیار شدید بود، زیرا دنیلز و پرسکات نمادی از قدرت شیطانی (وثنپرستی) را برگرفتند و آن نماد را به مسیح (خدمتِ او در مقدس) نسبت دادند. این، تعداد آزمونهای آموزهای را به هشت میرساند.
The ninth test in the history leading to 1863 is the production of the second table of Habakkuk in 1850. The 1843 pioneer chart was produced in 1842, and is only called the 1843 chart because it predicted Christ’s return in 1843. The command to produce a second table of Habakkuk was given to Sister White in 1850. The production of Habakkuk’s two tables link the history of the first and second angels to the history of the third. In her grandson’s biography of her life and work, he provides an overview of the events that led to the production of the 1850 chart. He does so by selecting relevant comments of Sister White and adds his commentary in the overview.
نهمین آزمون در تاریخِ منتهی به ۱۸۶۳، تهیهٔ لوحِ دومِ حبقوق در سال ۱۸۵۰ است. نمودارِ پیشگامِ ۱۸۴۳ در سال ۱۸۴۲ تهیه شد و تنها به این دلیل «نمودار ۱۸۴۳» نامیده میشود که بازگشت مسیح را در ۱۸۴۳ پیشبینی میکرد. دستورِ تهیهٔ لوحِ دومِ حبقوق در سال ۱۸۵۰ به خواهر وایت داده شد. تهیهٔ دو لوحِ حبقوق، تاریخِ فرشتهٔ اوّل و دوم را به تاریخِ فرشتهٔ سوم پیوند میدهد. در زندگینامهای که نوهاش دربارهٔ زندگی و کارِ او نوشته است، او مروری بر رویدادهایی ارائه میکند که به تهیهٔ نمودارِ ۱۸۵۰ انجامید. او این کار را با گزینشِ نقلقولهای مرتبط از خواهر وایت انجام میدهد و در این مرور، توضیحاتِ خود را نیز میافزاید.
“On our return to Brother Nichols’ the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables and it would cause many to decide for the truth by the third angel’s message, with the two former being made plain upon tables.—Letter 28, 1850.
وقتی به خانهٔ برادر نیکولز بازگشتیم، خداوند به من رؤیایی داد و نشانم داد که حقیقت باید آشکارا بر لوحها نوشته شود و این کار سبب خواهد شد بسیاری بهوسیلهٔ پیام فرشتهٔ سوم برای حقیقت تصمیم بگیرند، و آن دو پیام نخست نیز بر لوحها بهروشنی بیان شوند. - نامهٔ 28، 1850.
“In this vision she was also shown that which would give James White courage to continue publishing:
در این رؤیا همچنین آنچه به جیمز وایت شجاعت میداد تا به انتشار ادامه دهد به او نشان داده شد:
“I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them containing present truth to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind. And that the paper would go where the messengers could not go.—Ibid.
همچنین دیدم که انتشار نشریه به همان اندازه ضروری است که رفتن پیامآوران؛ زیرا پیامآوران به نشریهای نیاز دارند که دربردارنده حقیقت زمان حاضر باشد تا آن را همراه خود ببرند و به دست شنوندگان بسپارند، و آنگاه حقیقت از ذهن محو نخواهد شد. و آن نشریه به جاهایی خواهد رفت که پیامآوران نمیتوانند بروند.-همان.
“Work on the new chart was begun at once, and opportunity was given to tell the brethren about it in the issue of Present Truth that James got out the next month:
کار بر روی نمودار جدید بلافاصله آغاز شد و فرصتی فراهم شد تا در شمارهٔ Present Truth که جیمز ماه بعد منتشر کرد، دربارهٔ آن به برادران اطلاع داده شود:
“The Chart. A chronological chart of the visions of Daniel and John, calculated to illustrate clearly the present truth, is now being lithographed under the care of Brother Otis Nichols, of Dorchester, Massachusetts. Those who teach the present truth will be greatly aided by it. Further notice of the chart will be given hereafter.—Present Truth, November, 1850.
نمودار. نموداری زمانی از رؤیاهای دانیال و یوحنا، که برای تشریح روشنِ حقیقت حاضر طراحی شده است، اکنون زیر نظر برادر اوتیس نیکلز، از دورچسترِ ماساچوست، بهصورت چاپ سنگی در حال تهیه است. کسانی که حقیقت حاضر را تعلیم میدهند از آن بسیار بهره خواهند برد. اطلاع بیشتر دربارهٔ این نمودار بعداً اعلام خواهد شد. — حقیقت حاضر، نوامبر ۱۸۵۰
“By late January, 1851, the chart was ready and advertised for $2. James White was much pleased with it and offered it free to ‘those whom God has called to give the message of the third angel’ (Review and Herald, January, 1851). Some generous donations had helped meet the expense of publication.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 185.
تا اواخر ژانویهٔ ۱۸۵۱، نمودار آماده شده بود و با بهای ۲ دلار آگهی شده بود. جیمز وایت از آن بسیار خرسند بود و آن را به «کسانی که خدا آنان را فراخوانده است تا پیام فرشتهٔ سوم را ابلاغ کنند» رایگان عرضه کرد (Review and Herald، ژانویهٔ ۱۸۵۱). چند کمک سخاوتمندانه در تأمین هزینهٔ انتشار یاری رسانده بودند. آرتور وایت، الن جی. وایت: سالهای آغازین، جلد ۱، ۱۸۵.
Speaking of the 1843 chart Sister White recorded that it had been directed by God.
خواهر وایت دربارهٔ نمودار ۱۸۴۳ نوشت که آن از سوی خدا هدایت شده بود.
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.” Review and Herald, November 1, 1850.
خداوند به من نشان داد که نمودار ۱۸۴۳ به دست او هدایت شده بود و هیچ بخشی از آن نباید تغییر داده شود؛ ارقام همانگونه بودند که او میخواست. دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پنهان کرده بود، بهطوری که هیچکس نمیتوانست آن را ببیند تا زمانی که دست او برداشته شد. ریویو و هرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.
When recording the light associated with the command to produce another chart in 1850, she provided the same divine endorsement of the 1850 chart as was given concerning the 1843 chart, while also identifying that other charts that were then being produced were not acceptable to the Lord. The command to produce a new chart was incorporated with a command to print a new publication.
وقتی نوری را که با فرمانِ تهیهٔ نمودار دیگری در سال ۱۸۵۰ همراه بود ثبت میکرد، همان تأیید الهی را برای نمودار ۱۸۵۰ اعلام کرد که دربارهٔ نمودار ۱۸۴۳ داده شده بود و نیز تصریح نمود که نمودارهای دیگری که آن زمان تهیه میشدند مورد قبول خداوند نبودند. فرمانِ تهیهٔ نمودار تازه با فرمانِ چاپِ نشریهای جدید همراه بود.
“I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.
دیدم که کارِ نمودارساختن کاملاً نادرست بود. آغازش با برادر رودز بود و برادر کیس آن را پی گرفت. وجوهی صرفِ ساختن نمودارها و پدید آوردن تصاویر زمخت و چندشآور شده است تا فرشتگان و عیسیِ پُرشکوه را بازنمایی کنند. چنین چیزهایی، چنانکه دیدم، مایهٔ ناخشنودی خدا بود. دیدم که خدا در کارِ انتشار آن نمودار بهوسیلهٔ برادر نیکولز بود. دیدم که در کتاب مقدس دربارهٔ این نمودار نبوتی هست، و اگر این نمودار برای قوم خدا در نظر گرفته شده است، اگر برای یک نفر کافی [است] برای دیگری نیز کافی است، و اگر یکی به نمودار تازهای نیاز داشت که در مقیاسی بزرگتر ترسیم شود، همه به همان اندازه به آن نیاز دارند.
“I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting.
دیدم که این احساسِ بیقرار، ناآرام، ناراضی و ناسپاس در وجود برادر کیس بود که خواهان نمودار دیگری بود. دیدم که این نمودارهای نقاشیشده بر جماعت اثر بدی داشتند. این موجب شد روحیهای سبک و پوشالیِ استهزا در جلسه حاکم شود.
“I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation. There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case’s mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.
دیدم که نمودارهایی که به دستور خدا تهیه شده بودند، حتی بیآنکه توضیحی لازم باشد، بر ذهن تأثیر نیکویی میگذاشتند. در بازنمایی فرشتگان بر روی آن نمودارها چیزی لطیف، دلانگیز و آسمانی هست. ذهن تقریباً نامحسوس به سوی خدا و آسمان رهنمون میشود. اما دیگر نمودارهایی که فراهم آوردهاند، ذهن را منزجر میکند و باعث میشود ذهن بیش از آنکه به آسمان بیندیشد، به زمین مشغول شود. تصاویری که نمایانگر فرشتگاناند، بیشتر به شیاطین میمانند تا موجودات آسمانی. دیدم که آن نمودارها روزها و هفتهها ذهن برادر کیس را به خود مشغول داشته بود، در حالی که او میبایست از خدا در پی حکمت آسمانی میبود و در فیضهای روح و شناخت حقیقت رشد میکرد.
“I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.
دیدم که اگر امکاناتی که در تهیه و انتشار نمودارها به هدر رفته بود، صرف ارائهٔ روشنِ حقیقت در برابر برادران از طریق انتشار جزوهها و مانند آن میشد، خیرِ بسیاری بهجا میگذاشت و جانها را نجات میداد. دیدم که کارِ نمودارسازی مانند تب گسترش یافته است. انتشارات نسخههای خطی، شمارهٔ 13، 359؛ 1853.
She plainly states that “God was in the publishment of the [1850] chart by Brother Nichols,” and that there was “a prophecy [Habakkuk two] of this chart in the Bible.” She also identified that “the charts” [plural; 1843 and 1850] that were “ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation.” Habakkuk two commanded the Millerites to make the vision plain upon tables, (in the plural), that he that read the two charts could run to and fro in God’s Word. The divine charts needed no added explanations, as was the case with Uriah Smith’s 1863 counterfeit chart.
او صراحتاً میگوید که «خدا در انتشار نمودار [۱۸۵۰] بهدستِ برادر نیکولز حضور داشت» و اینکه در کتاب مقدس «یک نبوت [حبقوق دو] درباره این نمودار» وجود داشت. او همچنین تصدیق کرد که «نمودارها» [جمع؛ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰] که «به امر خدا» بودند، «حتی بدون هیچ توضیحی، ذهن را بهگونهای مطلوب تحت تأثیر قرار میدادند». حبقوق دو به میلریها فرمان داد که رؤیا را بر لوحها، (بهصورت جمع)، بهروشنی بنگارند تا هر که آن دو نمودار را میخوانَد بتواند در کلام خدا به اینسو و آنسو بدود. این نمودارهای الهی به هیچ توضیح افزودهای نیاز نداشتند، برخلاف نمودار جعلی ۱۸۶۳ِ اوریا اسمیت.
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
و خداوند به من پاسخ داد و گفت: رویا را بنویس و آن را بر لوحها آشکارا ساز تا هر که آن را میخواند بتواند بدود. حبقوق ۲:۲
The tenth test is the focus of this article. With the ten tests referenced by Moses in Numbers chapter fourteen the Hebrew scholars and other theologians produce a variation of guesses at which events in the history from the Red Sea deliverance to the rebellion of the ten spies might represent. The rebellion of that history provides a few variations to choose from, but it is certain the tenth test marks the beginning of forty years of death by attrition in the wilderness until all the rebels that were of the age of accountability were dead.
دهمین آزمون محور این مقاله است. در مورد ده آزمونی که موسی در فصل چهاردهمِ سفر اعداد به آنها اشاره میکند، پژوهشگران یهودی و دیگر الاهیدانان طیفی از گمانهزنیها دربارهٔ اینکه این آزمونها ممکن است به کدام رویدادها در تاریخِ میان رهایی در دریای سرخ تا شورشِ ده جاسوس اشاره داشته باشند، ارائه میکنند. شورشِ آن دوره چند گزینهٔ متفاوت برای انتخاب پیش میگذارد، اما مسلم است که دهمین آزمون آغازگرِ چهل سال مرگِ فرسایشی در بیابان است تا زمانی که همهٔ شورشیانی که به سن مسئولیت رسیده بودند، از میان رفتند.
In like manner some may protest over my selection of these ten doctrinal tests, for there may be variations that seem better than what I am here setting forth. That being said, the tenth and final test is as clear as was the rebellion of the ten spies. It was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six. There are several prophetic proofs to uphold this identification.
به همین ترتیب، برخی ممکن است به انتخاب من در مورد این ده آزمون عقیدتی اعتراض کنند، زیرا ممکن است گونههایی وجود داشته باشد که از آنچه من اینجا مطرح میکنم بهتر به نظر برسند. با این همه، آزمون دهم و پایانی به روشنیِ شورشِ ده جاسوس است. و آن، ردّ «هفت برابر»ِ باب بیستوششِ لاویان بود. چندین شاهدِ نبوتی برای تأیید این شناسایی وجود دارد.
In the next article we will begin to identify those prophetic witnesses that uphold the identification that the seven times of Leviticus twenty-six is the tenth and final failure of Laodicean Adventism.
در مقالهٔ بعدی شناساییِ آن شاهدانِ نبوی را آغاز خواهیم کرد که این تفسیر را تأیید میکنند که «هفت بارِ بابِ بیستوششمِ لاویان» دهمین و آخرین شکستِ ادونتیسمِ لائودکیهای است.
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No aftersuppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.
هنگامی که قدرت خدا شهادت میدهد که حقیقت چیست، آن حقیقت باید تا ابد بهعنوان حقیقت پابرجا بماند. هیچ فرضیهٔ بعدیِ مغایر با نوری که خدا داده است نباید پذیرفته شود. کسانی برمیخیزند با تفسیرهایی از کتاب مقدس که برای آنان حقیقت است، اما حقیقت نیست. خدا حقیقتِ این زمان را بهعنوان بنیانی برای ایمان ما به ما عطا کرده است. او خود به ما آموخته است که حقیقت چیست. یکی برمیخیزد، و باز دیگری، با نوری تازه که با نوری که خدا بهوسیلهٔ تجلّی روحالقدس خود عطا کرده است، در تضاد است.
“A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard-bearers who have fallen in death, are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.
اندکی هنوز زندهاند که تجربهٔ حاصل از استقرار این حقیقت را از سر گذراندهاند. خدا به لطف خود جانشان را محفوظ داشته تا آن تجربهای را که پشت سر گذاشتهاند، تا پایان عمر، بارها و بارها بازگو کنند، همانگونه که یوحنا رسول نیز تا پایان زندگیاش چنین کرد. و پرچمدارانی که درگذشتهاند، باید از طریق چاپ مجدد نوشتههایشان سخن بگویند. به من تعلیم داده شده که بدینسان صداهای آنان شنیده شود. آنان باید شهادت دهند که حقیقتِ مربوط به این زمان چیست.
“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.” Selected Messages, book 1, 161.
ما نباید سخنان کسانی را بپذیریم که با پیامی میآیند که با نکات ویژه ایمان ما در تضاد است. آنان انبوهی از آیات کتابمقدس را گرد میآورند و آن را بهعنوان دلیل پیرامون نظریههای ادعایی خود روی هم میچینند. این کار در طول پنجاه سال گذشته بارها و بارها انجام شده است. و هرچند کتابمقدس کلام خداست و باید مورد احترام باشد، اگر کاربرد آن چنان باشد که ستونی را از آن بنیانی که خدا طی این پنجاه سال استوار نگاه داشته است جابهجا کند، خطایی بزرگ است. کسی که چنین کاربردی میکند از تجلّی شگفتانگیز روحالقدس که به پیامهای گذشتهای که به قوم خدا رسیدهاند قدرت و قوّت بخشید آگاهی ندارد. پیامهای برگزیده، جلد ۱، ۱۶۱.