آینده برای آمریکا و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ - شماره یک

و موسی به خداوند گفت: ببین، تو به من گفته‌ای: این قوم را بالا ببر؛ و هنوز به من ننمایانده‌ای که چه کسی را با من خواهی فرستاد. با این‌همه گفته‌ای: تو را به نام می‌شناسم و نیز در نظر من فیض یافته‌ای. و اکنون، التماس می‌کنم، اگر در نظر تو فیض یافته‌ام، راه خود را به من بنما تا تو را بشناسم و در نظر تو فیض یابم؛ و به یاد آور که این قوم، قوم تو هستند. او گفت: حضور من با تو خواهد آمد و تو را آرامش خواهم بخشید. موسی به او گفت: اگر حضور تو با ما نیاید، ما را از اینجا بالا مبر. زیرا از چه دانسته شود که من و قوم تو در نظر تو فیض یافته‌ایم؟ آیا نه از این که تو با ما می‌روی؟ آنگاه من و قوم تو از تمامی اقوامی که بر روی زمینند ممتاز خواهیم شد. و خداوند به موسی گفت: این کاری را نیز که گفتی خواهم کرد، زیرا در نظر من فیض یافته‌ای و تو را به نام می‌شناسم. او گفت: تمنا می‌کنم، جلال خود را به من بنما. او گفت: تمام نیکویی خود را از برابر تو خواهم گذرانید و نام خداوند را در حضور تو اعلام خواهم کرد، و بر هر که بخواهم تفضّل خواهم نمود و بر هر که بخواهم رحم خواهم کرد. و گفت: روی مرا نتوانی دید، زیرا هیچ انسانی مرا ببیند و زنده بماند. و خداوند گفت: اینک نزد من مکانی است؛ بر صخره بایست. و چون جلال من بگذرد، تو را در شکاف صخره خواهم نهاد و تا وقتی که بگذرم، تو را با دست خود خواهم پوشانید. سپس دست خود را برخواهم داشت و پشت مرا خواهی دید، اما روی من دیده نخواهد شد. و خداوند به موسی گفت: دو لوح سنگی مانند نخستین برای خود بتراش، و من بر آن الواح سخنانی را که بر الواح نخستین بود، که تو شکستی، خواهم نوشت. و بامدادان آماده باش و صبحگاهان به کوه سینا بالا بیا و در قلّهٔ کوه در برابر من حاضر شو. و هیچ‌کس با تو بالا نیاید، و هیچ‌کس در تمام کوه دیده نشود؛ و رمه‌ها و گله‌ها نیز در برابر آن کوه نچرند. پس دو لوح سنگی مانند نخستین تراشید؛ و موسی بامدادان برخاست و چنان‌که خداوند او را فرمان داده بود، به کوه سینا بالا رفت و دو لوح سنگی را به دست گرفت. و خداوند در ابری فرود آمد و در آنجا با او بایستاد و نام خداوند را اعلام کرد. و خداوند از برابر او گذشت و ندا درداد: خداوند، خداوند خدا، رحیم و کریم، دیرخشم و سرشار از نیکویی و راستی؛ که رحمت را برای هزاران نگاه می‌دارد، و گناه و نافرمانی و خطا را می‌بخشد، و هرگز مجرم را بی‌گناه نخواهد شمرد؛ گناه پدران را بر فرزندان و فرزندانِ فرزندان، تا نسلِ سوم و چهارم، کیفر می‌دهد. و موسی شتاب کرد و سر خود را به سوی زمین خم نمود و پرستش کرد. و گفت: اکنون اگر در نظر تو فیض یافته‌ام، ای خداوند، می‌خواهم سرورم در میان ما روان شود؛ زیرا این قومی گردن‌سخت است؛ گناه و نافرمانی ما را ببخش و ما را میراث خویش قرار ده. او گفت: اینک عهدی می‌بندم: در برابر تمامی قوم تو کارهای شگفتی خواهم کرد که در تمامی زمین و در هیچ امتی مانندش نشده است؛ و همهٔ قومی که در میانشان هستی، کار خداوند را خواهند دید، زیرا کاری هولناک است که با تو خواهم کرد. خروج ۳۳:۱۲ تا ۳۴:۱۰.

خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و راه‌های دیرین را بجویید که راه نیکو کدام است، و در آن گام بردارید تا برای جان‌های شما آرامی بیابید. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. همچنین بر شما نگهبانانی گماشتم و گفتم: به آواز شیپور گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش فرا نخواهیم داد. ارمیا ۶:۱۶، ۱۷.

او به چه کسی دانش بیاموزد؟ و چه کسی را به فهمِ آموزه‌ها برساند؟ آیا به کودکانِ از شیر گرفته و از پستان‌ها جدا شده؟ زیرا فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا با لب‌های لکنت‌آلود و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامشی که بدان خستگان را می‌آرامانید؛ و این است تجدیدِ نیرو؛ اما نخواستند بشنوند. اما کلامِ خداوند برای ایشان شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا، تا بروند و به پشت بیفتند و شکسته شوند و در دام افتاده و گرفتار شوند. اشعیا ۲۸:۹–۱۳

به من زمانی نشان داده شد که پیام فرشتهٔ سوم رو به پایان بود. قدرت خدا بر قوم او قرار گرفته بود؛ آنان کار خود را به انجام رسانده بودند و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ‌رو آماده بودند. آنان بارانِ آخر، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، را دریافت کرده بودند و شهادتِ زنده احیا شده بود. آخرین هشدارِ بزرگ در همه‌جا طنین‌انداز شده بود و ساکنانِ زمین را که پیام را نمی‌پذیرفتند برانگیخته و خشمگین کرده بود. نوشته‌های اولیه، ۲۷۹.

این کار شبیه کارِ روزِ پنطیکاست خواهد بود. چنان‌که «بارانِ نخستین» در فرو‌ریزیِ روح‌القدس در آغازِ انجیل داده شد تا باعث رویشِ بذرِ گران‌بها گردد، همان‌گونه «بارانِ پسین» نیز در پایانِ آن داده خواهد شد تا محصول برسد. «آنگاه خواهیم شناخت، اگر در شناختنِ خداوند پیگیر باشیم؛ برآمدنِ او چون بامداد آماده است؛ و او نزدِ ما خواهد آمد همچون باران، مانند بارانِ پسین و نخستین برای زمین.» (Hosea 6:3.) «پس شاد باشید، ای فرزندانِ صهیون، و در خداوند خدایِ خود شادی کنید؛ زیرا بارانِ نخستین را به اندازه به شما داده است، و برای شما باران را، بارانِ نخستین و بارانِ پسین را، فرو خواهد آورد.» (Joel 2:23.) «در روزهای آخر، خدا می‌گوید: از روحِ خود بر تمامی بشر خواهم ریخت.» «و چنین خواهد شد که هر که نامِ خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت.» (Acts 2:17, 21.) کارِ عظیمِ انجیل قرار نیست با تجلّیِ قدرتِ خدا کمتر از آنچه آغازش را رقم زد، پایان پذیرد. آن نبوت‌هایی که در فرو‌ریزیِ بارانِ نخستین در آغازِ انجیل تحقق یافت، بارِ دیگر در بارانِ پسین در پایانِ آن به انجام خواهد رسید. اینجا همان «زمان‌های تازگی» است که رسول پطرس به آن چشم دوخته بود، آن‌گاه که گفت: «پس توبه کنید و بازگردید تا گناهانتان محو شود [در داوری تحقیقی]، تا زمان‌های تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.» (Acts 3:19-20.)

خادمان خدا، با چهره‌هایی روشن و درخشان از تقدیس الهی، شتابان از جایی به جایی خواهند رفت تا پیام آسمانی را اعلام کنند. در سراسر زمین، این هشدار با هزاران صدا داده خواهد شد. معجزات انجام خواهد شد، بیماران شفا خواهند یافت، و آیات و عجایب مؤمنان را همراهی خواهند کرد. شیطان نیز با عجایب دروغین عمل خواهد کرد، حتی در برابر چشمان مردم آتشی از آسمان فرود خواهد آورد. (مکاشفه ۱۳:۱۳.) بدین‌سان ساکنان زمین واداشته خواهند شد که موضع خود را اتخاذ کنند. نبرد عظیم، ۶۱۱، ۶۱۲.

در واپسین روزهای تاریخ این زمین، عهد خداوند با قوم حافظ احکام او قرار است تجدید شود. Review and Herald، ۲۶ فوریه ۱۹۱۴.

و خداوند به موسی گفت: این قوم را دیده‌ام؛ اینک قومی گردن‌سخت‌اند. پس اکنون مرا واگذار تا خشمم بر ایشان افروخته شود و ایشان را نابود کنم، و از تو امتی بزرگ پدید خواهم آورد. و موسی نزد خداوند خدای خود التماس کرد و گفت: ای خداوند، چرا خشم تو بر قوم خود که آنان را با قدرت عظیم و دست نیرومند از سرزمین مصر بیرون آوردی، افروخته می‌شود؟ چرا مصریان بگویند: او ایشان را برای بدی بیرون آورد تا آنان را در کوه‌ها بکشد و از روی زمین نابودشان سازد؟ از خشم سوزان خود بازگرد و از این بدی بر ضد قوم خود منصرف شو. ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، بندگان خود را به یاد آور که به خودت سوگند خوردی و به ایشان گفتی: نسل شما را همچون ستارگان آسمان بسیار خواهم ساخت، و تمام این سرزمینی را که درباره‌اش سخن گفته‌ام به نسل شما خواهم داد و آنان آن را تا ابد به میراث خواهند داشت. و خداوند از آن بدی که قصد داشت بر قوم خود انجام دهد، منصرف شد. خروج 32:9-14.

آخاب هرآنچه ایلیا کرده بود، و نیز اینکه چگونه همۀ انبیا را با شمشیر کشته بود، به ایزابل بازگفت. آنگاه ایزابل قاصدی نزد ایلیا فرستاد و گفت: خدایان با من چنین و بیش از این کنند اگر تا فردا در همین وقت جان تو را مانند جانِ یکی از ایشان نسازم. چون ایلیا این را دید، برخاست و برای نجاتِ جانِ خود روانه شد و به بئرشَبع که از یهوداست آمد و خادمِ خویش را آنجا گذاشت. امّا خود، یک روز راه به بیابان رفت و آمد و زیر درختِ سروِ کوهی نشست، و برای خویشتن مرگ را درخواست کرد و گفت: بس است! اکنون ای خداوند، جانم را بگیر، زیرا من از پدرانِ خود بهتر نیستم. و چون زیر آن درختِ سروِ کوهی آرمیده و به خواب رفته بود، اینک فرشته‌ای او را لمس کرد و گفت: برخیز و بخور. نگریست، و اینک گرده نانی که بر اخگر پخته شده بود و سبویی آب نزدِ سرِ او بود. پس خورد و نوشید و باز درآرمید. و فرشتۀ خداوند بارِ دوم آمد و او را لمس کرد و گفت: برخیز و بخور، زیرا این سفر برای تو بسیار دراز است. پس برخاست و خورد و نوشید، و با نیروی آن خوراک، چهل روز و چهل شب راه رفت تا به حوریب، کوهِ خدا، رسید. در آنجا به غاری درآمد و شب را در آن به سر برد؛ و اینک کلامِ خداوند بر وی نازل شد که گفت: ایلیا، اینجا چه می‌کنی؟ گفت: برای خداوند، خدایِ لشکرها، بسیار غیرت نموده‌ام؛ زیرا بنی‌اسرائیل عهدِ تو را ترک کرده، قربانگاه‌هایت را ویران ساخته، و پیامبرانت را با شمشیر کشته‌اند؛ و من، تنها من باقی مانده‌ام، و در صددِ جانِ من‌اند تا آن را بگیرند. فرمود: بیرون برو و بر کوه در حضورِ خداوند بایست. و اینک خداوند درگذشت، و بادی سخت و نیرومند کوه‌ها را از هم درید و صخره‌ها را پیشِ رویِ خداوند خرد کرد، لیکن خداوند در باد نبود؛ و پس از باد، زلزله‌ای آمد، لیکن خداوند در زلزله نبود؛ و پس از زلزله، آتشی بود، لیکن خداوند در آتش نبود؛ و پس از آتش، آوازی آرام و خفیف. و چون ایلیا آن را شنید، رویِ خود را به ردایش پوشانید و بیرون آمد و در دهانۀ غار بایستاد. و اینک آوازی به او رسید که گفت: ایلیا، اینجا چه می‌کنی؟ گفت: برای خداوند، خدایِ لشکرها، بسیار غیرت نموده‌ام، زیرا بنی‌اسرائیل عهدِ تو را ترک کرده، قربانگاه‌هایت را ویران ساخته، و پیامبرانت را با شمشیر کشته‌اند؛ و من، تنها من باقی مانده‌ام، و در صددِ جانِ من‌اند تا آن را بگیرند. خداوند بدو گفت: روانه شو و از راهِ بیابان به دمشق بازگرد؛ و چون رسیدی، حزائیل را برای پادشاهی بر سوریه مسح کن؛ و یِهُو پسرِ نِمشّی را برای پادشاهی بر اسرائیل مسح نما؛ و اَلِیشَع پسرِ شافاط از آبِل‌مِحولَه را به جایِ خود برای نبوت مسح کن. و خواهد شد که هرکه از دمِ شمشیرِ حزائیل برهد، یِهُو او را بکشد، و هرکه از شمشیرِ یِهُو برهد، اَلِیشَع او را بکشد. لیکن من برای خود در اسرائیل هفت‌هزار تن باقی نهاده‌ام، همۀ زانوهایی که در برابرِ بعل خم نشده و هر دهانی که او را نبوسیده است. اول پادشاهان 19:1-18.

برای سرپرست سرایندگان؛ مزموری برای پسرانِ قورح. خداوندا، تو بر سرزمین خود لطف فرموده‌ای؛ اسارت یعقوب را بازگردانده‌ای [معکوس کرده‌ای]. تقصیر قوم خود را آمرزیده‌ای، همهٔ گناه ایشان را پوشانیده‌ای. سِلاه. تمام خشم خود را دور کرده‌ای؛ از تندی غضبت بازگشته‌ای. ای خدای نجاتِ ما، ما را بازگردان و خشم خود را نسبت به ما فرو بنشان. آیا تا ابد بر ما خشمگین خواهی بود؟ آیا خشمت را تا جمیع نسل‌ها امتداد خواهی داد؟ آیا بار دیگر ما را زنده نخواهی کرد تا قوم تو در تو شادمان شوند؟ ای خداوندا، رحمت خویش را بر ما بنما و نجات خود را به ما عطا کن. خواهم شنید که خداوندِ خدا چه می‌گوید؛ زیرا او برای قوم خود و برای مقدسانش سلامتی سخن خواهد گفت؛ امّا مبادا باز به حماقت بازگردند. به‌راستی نجات او نزدیکِ کسانی است که از او می‌ترسند، تا جلال در سرزمین ما ساکن شود. رحمت و راستی به هم رسیده‌اند؛ عدالت و سلامتی یکدیگر را بوسیده‌اند. راستی از زمین خواهد رویید؛ و عدالت از آسمان خواهد نگریست. آری، خداوند آنچه نیکوست خواهد بخشید؛ و زمینِ ما محصول خود را خواهد داد. عدالت پیشاپیش او خواهد رفت و ما را در راهِ گام‌های او خواهد نهاد. مزمور ۸۵: ۱‏–‏۱۳.

احیا و اصلاح باید به‌وسیله خدمت روح‌القدس به وقوع بپیوندند. احیا و اصلاح دو چیز متفاوت‌اند. احیا به معنای تجدید حیات روحانی، جان‌بخشی به قوای ذهن و قلب، و رستاخیز از مرگ روحانی است. اصلاح به معنای سازمان‌دهیِ دوباره، تغییری در اندیشه‌ها و نظریه‌ها، عادات و رویه‌هاست. اصلاح، مگر آن‌که با احیایی که از روح‌القدس برمی‌خیزد پیوند داشته باشد، ثمره نیکوی پارسایی را به بار نخواهد آورد. احیا و اصلاح باید کار مقرر خود را انجام دهند، و در انجام این کار باید با هم درآمیزند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۱۲۸.

احیای دینداری راستین در میان ما، بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. طلبِ این باید نخستین کارِ ما باشد. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۱۲۱.

"وقتی ما به‌عنوان یک قوم درک کنیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیای عظیمی دیده خواهد شد." شهادت‌ها برای کشیشان، ۱۱۳.

بدین‌سان روز سپری شد و شاگردانِ یوحنا همه‌چیز را می‌دیدند و می‌شنیدند. سرانجام عیسی آنان را نزد خود فراخواند و به ایشان فرمود بروند و به یوحنا بگویند آنچه دیده و شنیده‌اند، و افزود: «خوشا به حال کسی که در من هیچ سببِ لغزش نیابد.» لوقا ۷:۲۳، R. V. گواهِ الوهیتِ او در سازگار شدنِ او با نیازهای بشریتِ رنج‌کشیده دیده می‌شد. جلالِ او در فروتنی‌اش برای فرود آمدن به مرتبهٔ فرودستِ ما آشکار شد.

شاگردان پیام را رساندند، و همین کافی بود. یوحنا نبوتِ مربوط به مسیح را به یاد آورد: «خداوند مرا مسح کرده است تا برای فروتنان بشارت بیاورم؛ مرا فرستاده است تا دل‌شکستگان را التیام بخشم، آزادی را برای اسیران اعلام کنم و گشایشِ زندان را برای دربندشدگان؛ تا سالِ پسندیدهٔ خداوند را اعلام نمایم.» اشعیا ۶۱:‏۱، ۲. اعمالِ مسیح نه تنها گواهی می‌داد که او همان مسیح است، بلکه نشان می‌داد پادشاهیِ او به چه شیوه‌ای باید برپا شود. برای یوحنا همان حقیقتی آشکار شد که در بیابان بر ایلیا مکشوف شده بود، آنگاه که «بادی عظیم و نیرومند کوه‌ها را می‌شکافت و صخره‌ها را در حضور خداوند خرد می‌کرد؛ اما خداوند در باد نبود. و پس از باد، زلزله‌ای؛ اما خداوند در زلزله نبود. و پس از زلزله، آتشی؛ اما خداوند در آتش نبود.» و پس از آتش، خدا با نبی به «آوایی آرام و خفیف» سخن گفت. اول پادشاهان ۱۹:‏۱۱، ۱۲. پس عیسی می‌بایست کار خود را نه با هیاهوی سلاح‌ها و براندازیِ تخت‌ها و پادشاهی‌ها، بلکه با سخن گفتن به دل‌های آدمیان، از رهگذر زندگی‌ای سرشار از رحمت و ازخودگذشتگی، به انجام رساند. اشتیاق اعصار، ۲۱۷.

و چون مردم انبوه گرد آمده بودند، او آغاز کرد و گفت: این نسل، نسلی شریر است؛ نشانه‌ای می‌طلبند، و هیچ نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد جز نشانهٔ یونسِ نبی. زیرا همان‌گونه که یونس برای نینویان نشانه‌ای بود، پسر انسان نیز برای این نسل چنین خواهد بود. لوقا ۱۱:۲۹، ۳۰.

آنگاه برخی از کاتبان و فریسیان پاسخ داده، گفتند: ای استاد، می‌خواهیم از تو نشانه‌ای ببینیم. اما او پاسخ داد و به ایشان گفت: نسلِ بدکار و زناکار نشانه می‌طلبد؛ و نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونسِ نبی. زیرا چنان‌که یونس سه روز و سه شب در شکمِ نهنگ بود، پسرِ انسان نیز سه روز و سه شب در دلِ زمین خواهد بود. مردمانِ نینوا در داوری با این نسل برخواهند خاست و آن را محکوم خواهند کرد، زیرا به موعظهٔ یونس توبه کردند؛ و اینک بزرگ‌تر از یونس اینجاست. متی 12:38-41.