Moses and Elijah are prophetic symbols that can each be understood by context as a singular symbol, or they can also be understood as a symbol that contains both prophets. Upon the testimony of two a thing is established and in Revelation eleven Moses and Elijah represent the two witnesses of the Old and New Testaments. At the Mount of Transfiguration, representing the Second Coming of Christ, the dual symbol represents both the one hundred and forty-four thousand (Elijah) and the martyrs (Moses) of the Sunday law crisis. Together as a symbol, in the cave of Horeb, they represent God’s people at the end of the world who “hear,” “read” and “keep” the message that is a Revelation of God’s character which contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian. There will soon, (very soon) come a point where it will no longer be possible for the foolish Laodicean Adventists to avail themselves of the “oil” needed to correctly respond to the cry, “Behold the Bridegroom cometh.”

موسی و ایلیا نمادهای نبوی‌اند که هر یک بنا به زمینه می‌توانند به‌عنوان نمادی یگانه فهمیده شوند، یا می‌توانند به‌صورت نمادی فهمیده شوند که هر دو پیامبر را دربر می‌گیرد. بر اساس شهادت دو تن، امری استوار می‌شود و در مکاشفه یازده، موسی و ایلیا نماینده دو شاهدِ عهد عتیق و عهد جدید هستند. در کوه تجلی، که نمایانگر بازگشت دوم مسیح است، این نماد دوگانه هم صد و چهل‌و‌چهار هزار نفر (ایلیا) و هم شهدای بحران قانون یکشنبه (موسی) را نمایندگی می‌کند. به‌عنوان نمادی واحد، در غار حوریب، آنان نماینده قوم خدا در پایان جهان‌اند که «می‌شنوند»، «می‌خوانند» و «حفظ می‌کنند» پیامی را که مکاشفه‌ای از شخصیت خداست و قدرت تبدیل یک لاودیکی به یک فیلادلفی را در خود دارد. به‌زودی، (بسیار به‌زودی) زمانی فرا خواهد رسید که دیگر برای ادونتیست‌های لاودیکیِ نادان ممکن نخواهد بود از «روغنی» که برای پاسخ درست به ندای «اینک داماد می‌آید» لازم است بهره بگیرند.

And Moses said unto the Lord, See, thou sayest unto me, Bring up this people: and thou hast not let me know whom thou wilt send with me. Yet thou hast said, I know thee by name, and thou hast also found grace in my sight. Now therefore, I pray thee, if I have found grace in thy sight, shew me now thy way, that I may know thee, that I may find grace in thy sight: and consider that this nation is thy people. And he said, My presence shall go with thee, and I will give thee rest. And he said unto him, If thy presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it be known here that I and thy people have found grace in thy sight? is it not in that thou goest with us? so shall we be separated, I and thy people, from all the people that are upon the face of the earth. And the Lord said unto Moses, I will do this thing also that thou hast spoken: for thou hast found grace in my sight, and I know thee by name. And he said, I beseech thee, shew me thy glory. And he said, I will make all my goodness pass before thee, and I will proclaim the name of the Lord before thee; and will be gracious to whom I will be gracious, and will shew mercy on whom I will shew mercy. And he said, Thou canst not see my face: for there shall no man see me, and live. And the Lord said, Behold, there is a place by me, and thou shalt stand upon a rock: And it shall come to pass, while my glory passeth by, that I will put thee in a clift of the rock, and will cover thee with my hand while I pass by: And I will take away mine hand, and thou shalt see my back parts: but my face shall not be seen. And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount. And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Exodus 33:12–34:10.

و موسی به خداوند گفت: ببین، تو به من گفته‌ای: این قوم را بالا ببر؛ و هنوز به من ننمایانده‌ای که چه کسی را با من خواهی فرستاد. با این‌همه گفته‌ای: تو را به نام می‌شناسم و نیز در نظر من فیض یافته‌ای. و اکنون، التماس می‌کنم، اگر در نظر تو فیض یافته‌ام، راه خود را به من بنما تا تو را بشناسم و در نظر تو فیض یابم؛ و به یاد آور که این قوم، قوم تو هستند. او گفت: حضور من با تو خواهد آمد و تو را آرامش خواهم بخشید. موسی به او گفت: اگر حضور تو با ما نیاید، ما را از اینجا بالا مبر. زیرا از چه دانسته شود که من و قوم تو در نظر تو فیض یافته‌ایم؟ آیا نه از این که تو با ما می‌روی؟ آنگاه من و قوم تو از تمامی اقوامی که بر روی زمینند ممتاز خواهیم شد. و خداوند به موسی گفت: این کاری را نیز که گفتی خواهم کرد، زیرا در نظر من فیض یافته‌ای و تو را به نام می‌شناسم. او گفت: تمنا می‌کنم، جلال خود را به من بنما. او گفت: تمام نیکویی خود را از برابر تو خواهم گذرانید و نام خداوند را در حضور تو اعلام خواهم کرد، و بر هر که بخواهم تفضّل خواهم نمود و بر هر که بخواهم رحم خواهم کرد. و گفت: روی مرا نتوانی دید، زیرا هیچ انسانی مرا ببیند و زنده بماند. و خداوند گفت: اینک نزد من مکانی است؛ بر صخره بایست. و چون جلال من بگذرد، تو را در شکاف صخره خواهم نهاد و تا وقتی که بگذرم، تو را با دست خود خواهم پوشانید. سپس دست خود را برخواهم داشت و پشت مرا خواهی دید، اما روی من دیده نخواهد شد. و خداوند به موسی گفت: دو لوح سنگی مانند نخستین برای خود بتراش، و من بر آن الواح سخنانی را که بر الواح نخستین بود، که تو شکستی، خواهم نوشت. و بامدادان آماده باش و صبحگاهان به کوه سینا بالا بیا و در قلّهٔ کوه در برابر من حاضر شو. و هیچ‌کس با تو بالا نیاید، و هیچ‌کس در تمام کوه دیده نشود؛ و رمه‌ها و گله‌ها نیز در برابر آن کوه نچرند. پس دو لوح سنگی مانند نخستین تراشید؛ و موسی بامدادان برخاست و چنان‌که خداوند او را فرمان داده بود، به کوه سینا بالا رفت و دو لوح سنگی را به دست گرفت. و خداوند در ابری فرود آمد و در آنجا با او بایستاد و نام خداوند را اعلام کرد. و خداوند از برابر او گذشت و ندا درداد: خداوند، خداوند خدا، رحیم و کریم، دیرخشم و سرشار از نیکویی و راستی؛ که رحمت را برای هزاران نگاه می‌دارد، و گناه و نافرمانی و خطا را می‌بخشد، و هرگز مجرم را بی‌گناه نخواهد شمرد؛ گناه پدران را بر فرزندان و فرزندانِ فرزندان، تا نسلِ سوم و چهارم، کیفر می‌دهد. و موسی شتاب کرد و سر خود را به سوی زمین خم نمود و پرستش کرد. و گفت: اکنون اگر در نظر تو فیض یافته‌ام، ای خداوند، می‌خواهم سرورم در میان ما روان شود؛ زیرا این قومی گردن‌سخت است؛ گناه و نافرمانی ما را ببخش و ما را میراث خویش قرار ده. او گفت: اینک عهدی می‌بندم: در برابر تمامی قوم تو کارهای شگفتی خواهم کرد که در تمامی زمین و در هیچ امتی مانندش نشده است؛ و همهٔ قومی که در میانشان هستی، کار خداوند را خواهند دید، زیرا کاری هولناک است که با تو خواهم کرد. خروج ۳۳:۱۲ تا ۳۴:۱۰.

Moses represents God’s people at the end of the world. They are those who in the “last days” of the investigative judgment ask God to show them His “way, that” they might “know” God, and in response receive an answer from God that includes the promise that His “presence shall go with” them, and that God will give those people “rest.”

موسی نمایندهٔ قوم خدا در پایان جهان است. آنان کسانی هستند که در «روزهای آخرِ» داوریِ تحقیقی از خدا می‌خواهند «راه» خود را به آنان نشان دهد «تا» خدا را «بشناسند»، و در پاسخ، از جانب خدا پاسخی دریافت می‌کنند که شامل این وعده است که «حضور او با آنان خواهد بود»، و اینکه خدا به آن مردم «آرامی» خواهد داد.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و راه‌های دیرین را بجویید که راه نیکو کدام است، و در آن گام بردارید تا برای جان‌های شما آرامی بیابید. اما گفتند: در آن راه نخواهیم رفت. همچنین بر شما نگهبانانی گماشتم و گفتم: به آواز شیپور گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش فرا نخواهیم داد. ارمیا ۶:۱۶، ۱۷.

Jeremiah identifies a class that refuse to “see” and “hearken” and therefore do not receive the “rest” promised to those who seek the “good way” and “walk therein.” That rest is identified as the “refreshing” by Isaiah.

ارمیا گروهی را معرفی می‌کند که از «دیدن» و «گوش فرادادن» سر باز می‌زنند و از این‌رو از «آرامشی» که به کسانی که «راه نیکو» را می‌جویند و در آن راه می‌روند وعده داده شده، بهره‌مند نمی‌شوند. اشعیا آن آرامش را «تجدید قوا» می‌نامد.

Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

او به چه کسی دانش بیاموزد؟ و چه کسی را به فهمِ آموزه‌ها برساند؟ آیا به کودکانِ از شیر گرفته و از پستان‌ها جدا شده؟ زیرا فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا با لب‌های لکنت‌آلود و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامشی که بدان خستگان را می‌آرامانید؛ و این است تجدیدِ نیرو؛ اما نخواستند بشنوند. اما کلامِ خداوند برای ایشان شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا، تا بروند و به پشت بیفتند و شکسته شوند و در دام افتاده و گرفتار شوند. اشعیا ۲۸:۹–۱۳

The “rest” and the “refreshing” represent the latter rain that is poured out during the proclamation of the final warning message.

«آسایش» و «تجدید قوا» بیانگرِ بارانِ پسین‌اند که در هنگامِ اعلامِ پیامِ هشدارِ نهایی ریخته می‌شود.

“I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

به من زمانی نشان داده شد که پیام فرشتهٔ سوم رو به پایان بود. قدرت خدا بر قوم او قرار گرفته بود؛ آنان کار خود را به انجام رسانده بودند و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ‌رو آماده بودند. آنان بارانِ آخر، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، را دریافت کرده بودند و شهادتِ زنده احیا شده بود. آخرین هشدارِ بزرگ در همه‌جا طنین‌انداز شده بود و ساکنانِ زمین را که پیام را نمی‌پذیرفتند برانگیخته و خشمگین کرده بود. نوشته‌های اولیه، ۲۷۹.

The promise of the “rest” or the “refreshing” that is the “latter rain,” includes the promise given to Moses in the cave that God’s “presence” would go with His people.

وعدهٔ «آرامی» یا «تجدید» که همان «بارانِ دیرهنگام» است، شامل آن وعده‌ای نیز می‌شود که در غار به موسی داده شد، مبنی بر اینکه «حضور» خدا با قومِ خود همراه خواهد بود.

“The work will be similar to that of the day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close, for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord; his going forth is prepared as the morning; and he shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ (Hosea 6:3.) ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God; for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ (Joel 2:23.) ‘In the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ (Acts 2:17, 21.) The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel, are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said, ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out [in the investigative Judgment], when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and he shall send Jesus.’ (Acts 3:19–20.)

این کار شبیه کارِ روزِ پنطیکاست خواهد بود. چنان‌که «بارانِ نخستین» در فرو‌ریزیِ روح‌القدس در آغازِ انجیل داده شد تا باعث رویشِ بذرِ گران‌بها گردد، همان‌گونه «بارانِ پسین» نیز در پایانِ آن داده خواهد شد تا محصول برسد. «آنگاه خواهیم شناخت، اگر در شناختنِ خداوند پیگیر باشیم؛ برآمدنِ او چون بامداد آماده است؛ و او نزدِ ما خواهد آمد همچون باران، مانند بارانِ پسین و نخستین برای زمین.» (Hosea 6:3.) «پس شاد باشید، ای فرزندانِ صهیون، و در خداوند خدایِ خود شادی کنید؛ زیرا بارانِ نخستین را به اندازه به شما داده است، و برای شما باران را، بارانِ نخستین و بارانِ پسین را، فرو خواهد آورد.» (Joel 2:23.) «در روزهای آخر، خدا می‌گوید: از روحِ خود بر تمامی بشر خواهم ریخت.» «و چنین خواهد شد که هر که نامِ خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت.» (Acts 2:17, 21.) کارِ عظیمِ انجیل قرار نیست با تجلّیِ قدرتِ خدا کمتر از آنچه آغازش را رقم زد، پایان پذیرد. آن نبوت‌هایی که در فرو‌ریزیِ بارانِ نخستین در آغازِ انجیل تحقق یافت، بارِ دیگر در بارانِ پسین در پایانِ آن به انجام خواهد رسید. اینجا همان «زمان‌های تازگی» است که رسول پطرس به آن چشم دوخته بود، آن‌گاه که گفت: «پس توبه کنید و بازگردید تا گناهانتان محو شود [در داوری تحقیقی]، تا زمان‌های تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.» (Acts 3:19-20.)

“Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from Heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. (Revelation 13:13.) Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

خادمان خدا، با چهره‌هایی روشن و درخشان از تقدیس الهی، شتابان از جایی به جایی خواهند رفت تا پیام آسمانی را اعلام کنند. در سراسر زمین، این هشدار با هزاران صدا داده خواهد شد. معجزات انجام خواهد شد، بیماران شفا خواهند یافت، و آیات و عجایب مؤمنان را همراهی خواهند کرد. شیطان نیز با عجایب دروغین عمل خواهد کرد، حتی در برابر چشمان مردم آتشی از آسمان فرود خواهد آورد. (مکاشفه ۱۳:۱۳.) بدین‌سان ساکنان زمین واداشته خواهند شد که موضع خود را اتخاذ کنند. نبرد عظیم، ۶۱۱، ۶۱۲.

The outpouring of the Holy Spirit in the latter days has been typified by the outpouring of the Holy Spirit in the beginning of the proclamation of the gospel. The “word of the Lord unto them” who will not hear what the Spirit sayeth unto the churches, was the prophetic principle of adding one prophetic line of history to another prophetic line of history in order to illustrate the end of the world. It is nothing less than the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing. The prophetic rule is rejected by the foolish Laodicean Seventh-day Adventist people. When accepted, God can “teach knowledge,” which Daniel identifies is increased at the time of the end, and the very same knowledge Hosea says God’s people are destroyed for rejecting. The class in Isaiah and Jeremiah who refuse to hear or see, reject the “refreshing,” which is the “rest” God promises to deliver to His “last day” people in order that they might safely navigate the crisis at the end of days.

افاضه روح‌القدس در ایام آخر با افاضه روح‌القدس در آغاز اعلام انجیل نمونه‌وار به تصویر کشیده شده است. «کلام خداوند برای آنان که نمی‌خواهند آنچه روح به کلیساها می‌گوید بشنوند»، همان اصل نبویِ افزودن یک خط تاریخیِ نبوی به خط تاریخیِ نبویِ دیگر به‌منظور نشان دادن پایان جهان بود. این چیزی جز این اصل نیست که پایان هر چیز با آغاز همان چیز به تصویر کشیده می‌شود. این قاعده نبوی از سوی قوم لائودیکاییِ نادانِ ادونتیست‌های روز هفتم رد می‌شود. وقتی پذیرفته شود، خدا می‌تواند «معرفت را تعلیم دهد»، همان معرفتی که دانیال بیان می‌کند در زمانِ پایان افزوده می‌شود، و همان معرفتی که هوشع می‌گوید قومِ خدا به سبب رد کردنش هلاک می‌شوند. آن طبقه‌ای که در اشعیا و ارمیا از شنیدن یا دیدن امتناع می‌ورزند، «تجدید» را رد می‌کنند؛ همان «آرامی» که خدا وعده داده است به قوم «ایام آخر» خود عطا کند تا بتوانند بحرانِ پایانِ روزگار را به‌سلامت پشت سر بگذارند.

The “name of the Lord” (character) that God proclaimed to Moses was that “the Lord God,” is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth.” His character is mercy and truth. The truth which represents His character is always associated with His mercy, for no person will understand His truth, except God first exercises His mercy towards them, for all have sinned and come short of the glory (character) of God. The truth that Jesus Christ is the Alpha and Omega is recognized and kept by those who God has pardoned of their iniquities and sin. That pardon takes place in the final scenes of the investigative judgment. Those who He exercises His mercy towards, thus pardoning their sins, He takes for His inheritance and enters into a covenant with them.

«نام خداوند» (سرشت) که خدا به موسی اعلام کرد این بود که «خداوند خدا» «رحیم و کریم، بردبار، و سرشار از نیکویی و راستی» است. سرشت او رحمت و راستی است. حقیقتی که نمایانگر سرشت اوست همواره با رحمت او همراه است، زیرا هیچ‌کس حقیقت او را درنمی‌یابد مگر آنکه خدا نخست رحمت خود را نسبت به ایشان اعمال کند، چرا که همه گناه کرده‌اند و از جلال (سرشت) خدا قاصر شده‌اند. حقیقتِ آلفا و امگا بودنِ عیسی مسیح را کسانی می‌شناسند و نگاه می‌دارند که خدا ایشان را از معاصی و گناه‌شان عفو کرده است. آن عفو در صحنه‌های پایانیِ داوریِ تحقیقی رخ می‌دهد. کسانی را که رحمت خود را نسبت به آنان اعمال می‌کند و بدین‌سان گناهانشان را می‌بخشد، میراث خود می‌گیرد و با آنان عهدی می‌بندد.

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

در واپسین روزهای تاریخ این زمین، عهد خداوند با قوم حافظ احکام او قرار است تجدید شود. Review and Herald، ۲۶ فوریه ۱۹۱۴.

All the prophets, including Moses are identifying the last days of the investigative judgment when God renews His covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand. And when that covenant is established, God “will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee.”

همه پیامبران، از جمله موسی، روزهای پایانیِ داوری تفتیشی را زمانی معرفی می‌کنند که خدا عهد خود را با کسانی که به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار شناخته می‌شوند، تجدید می‌کند. و هنگامی که آن عهد برقرار شود، خدا «کارهای شگفت‌انگیزی انجام خواهد داد، چنان‌که در سراسر زمین و در هیچ قومی هرگز انجام نشده است؛ و همه مردمی که در میانشان هستی کارِ خداوند را خواهند دید؛ زیرا کاری مهيب است که با تو انجام خواهم داد.»

Moses’ cave experience on Mount Horeb, also known as Mount Sinai was placed within the context of Moses’ struggle with God’s people. His struggle was to accomplish the task God had given to him. Moses was in a struggle concerning God’s message to the world. Just before the Lord showed his glory to Moses, we find Moses using logic against the Lord, suggesting that if the Lord destroyed the rebels who had just been dancing around Aaron’s golden calf, the destruction of the rebels would destroy the message that was identifying God’s power.

تجربهٔ موسی در غارِ کوه حوریب، که با نام کوه سینا نیز شناخته می‌شود، در چارچوب کشمکش موسی با قوم خدا قرار داشت. کشمکش او برای به انجام رساندن مأموریتی بود که خدا به او سپرده بود. موسی درگیر کشمکشی دربارهٔ پیام خدا برای جهان بود. اندکی پیش از آن‌که خداوند جلال خود را بر موسی آشکار کند، می‌بینیم که موسی در برابر خداوند استدلال می‌کند و می‌گوید که اگر خداوند سرکشانی را که به‌تازگی گردِ گوسالهٔ زرّینِ هارون می‌رقصیدند نابود کند، نابودیِ سرکشان پیامی را که قدرت خدا را معرفی می‌کرد از میان خواهد برد.

And the Lord said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a great nation. And Moses besought the Lord his God, and said, Lord, why doth thy wrath wax hot against thy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with great power, and with a mighty hand? Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil against thy people. Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and they shall inherit it forever. And the Lord repented of the evil which he thought to do unto his people. Exodus 32:9–14.

و خداوند به موسی گفت: این قوم را دیده‌ام؛ اینک قومی گردن‌سخت‌اند. پس اکنون مرا واگذار تا خشمم بر ایشان افروخته شود و ایشان را نابود کنم، و از تو امتی بزرگ پدید خواهم آورد. و موسی نزد خداوند خدای خود التماس کرد و گفت: ای خداوند، چرا خشم تو بر قوم خود که آنان را با قدرت عظیم و دست نیرومند از سرزمین مصر بیرون آوردی، افروخته می‌شود؟ چرا مصریان بگویند: او ایشان را برای بدی بیرون آورد تا آنان را در کوه‌ها بکشد و از روی زمین نابودشان سازد؟ از خشم سوزان خود بازگرد و از این بدی بر ضد قوم خود منصرف شو. ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، بندگان خود را به یاد آور که به خودت سوگند خوردی و به ایشان گفتی: نسل شما را همچون ستارگان آسمان بسیار خواهم ساخت، و تمام این سرزمینی را که درباره‌اش سخن گفته‌ام به نسل شما خواهم داد و آنان آن را تا ابد به میراث خواهند داشت. و خداوند از آن بدی که قصد داشت بر قوم خود انجام دهد، منصرف شد. خروج 32:9-14.

Moses’ cave experience includes the message that Moses was ordained to present to the world. The testimony of the Lord passing by Moses and proclaiming His character is placed within the context of an internal message about God’s rebellious (Laodicean) people and the context of Elijah’s cave experience was placed within his struggle with Jezebel, or the three-fold union of the United States, the Papacy and the United Nations. One represents the internal message for the church, the other the external message for the world, but the two witnesses of Moses and Elijah are in the same cave of Horeb, and they are both represented in the cave at the end of the world.

تجربهٔ موسی در غار شامل پیامی است که موسی برای ارائه به جهان مأمور شده بود. شهادتِ عبورِ خداوند از نزد موسی و اعلانِ صفاتِ خویش، در زمینهٔ پیامی درونی دربارهٔ قومِ سرکشِ خدا (لاودیکی) قرار گرفته است و زمینهٔ تجربهٔ غاریِ ایلیا نیز در کشمکش او با ایزابل، یعنی اتحاد سه‌گانهٔ ایالات متحده، نهاد پاپی و سازمان ملل متحد، قرار داشت. یکی نمایانگر پیام درونی برای کلیساست و دیگری پیام بیرونی برای جهان، اما دو شاهدِ موسی و ایلیا در همان غارِ حوریب‌اند و هر دو در غارِ پایانِ جهان نیز بازنمایی می‌شوند.

And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. And when he saw that, he arose, and went for his life, and came to Beersheba, which belongeth to Judah, and left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a juniper tree: and he requested for himself that he might die; and said, It is enough; now, O Lord, take away my life; for I am not better than my fathers. And as he lay and slept under a juniper tree, behold, then an angel touched him, and said unto him, Arise and eat. And he looked, and, behold, there was a cake baken on the coals, and a cruse of water at his head. And he did eat and drink, and laid him down again. And the angel of the Lord came again the second time, and touched him, and said, Arise and eat; because the journey is too great for thee. And he arose, and did eat and drink, and went in the strength of that meat forty days and forty nights unto Horeb the mount of God. And he came thither unto a cave, and lodged there; and, behold, the word of the Lord came to him, and he said unto him, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: for the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And he said, Go forth, and stand upon the mount before the Lord. And, behold, the Lord passed by, and a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: And after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire: and after the fire a still small voice. And it was so, when Elijah heard it, that he wrapped his face in his mantle, and went out, and stood in the entering in of the cave. And, behold, there came a voice unto him, and said, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: because the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And the Lord said unto him, Go, return on thy way to the wilderness of Damascus: and when thou comest, anoint Hazael to be king over Syria: And Jehu the son of Nimshi shalt thou anoint to be king over Israel: and Elisha the son of Shaphat of Abelmeholah shalt thou anoint to be prophet in thy room. And it shall come to pass, that him that escapeth the sword of Hazael shall Jehu slay: and him that escapeth from the sword of Jehu shall Elisha slay. Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:1–18.

آخاب هرآنچه ایلیا کرده بود، و نیز اینکه چگونه همۀ انبیا را با شمشیر کشته بود، به ایزابل بازگفت. آنگاه ایزابل قاصدی نزد ایلیا فرستاد و گفت: خدایان با من چنین و بیش از این کنند اگر تا فردا در همین وقت جان تو را مانند جانِ یکی از ایشان نسازم. چون ایلیا این را دید، برخاست و برای نجاتِ جانِ خود روانه شد و به بئرشَبع که از یهوداست آمد و خادمِ خویش را آنجا گذاشت. امّا خود، یک روز راه به بیابان رفت و آمد و زیر درختِ سروِ کوهی نشست، و برای خویشتن مرگ را درخواست کرد و گفت: بس است! اکنون ای خداوند، جانم را بگیر، زیرا من از پدرانِ خود بهتر نیستم. و چون زیر آن درختِ سروِ کوهی آرمیده و به خواب رفته بود، اینک فرشته‌ای او را لمس کرد و گفت: برخیز و بخور. نگریست، و اینک گرده نانی که بر اخگر پخته شده بود و سبویی آب نزدِ سرِ او بود. پس خورد و نوشید و باز درآرمید. و فرشتۀ خداوند بارِ دوم آمد و او را لمس کرد و گفت: برخیز و بخور، زیرا این سفر برای تو بسیار دراز است. پس برخاست و خورد و نوشید، و با نیروی آن خوراک، چهل روز و چهل شب راه رفت تا به حوریب، کوهِ خدا، رسید. در آنجا به غاری درآمد و شب را در آن به سر برد؛ و اینک کلامِ خداوند بر وی نازل شد که گفت: ایلیا، اینجا چه می‌کنی؟ گفت: برای خداوند، خدایِ لشکرها، بسیار غیرت نموده‌ام؛ زیرا بنی‌اسرائیل عهدِ تو را ترک کرده، قربانگاه‌هایت را ویران ساخته، و پیامبرانت را با شمشیر کشته‌اند؛ و من، تنها من باقی مانده‌ام، و در صددِ جانِ من‌اند تا آن را بگیرند. فرمود: بیرون برو و بر کوه در حضورِ خداوند بایست. و اینک خداوند درگذشت، و بادی سخت و نیرومند کوه‌ها را از هم درید و صخره‌ها را پیشِ رویِ خداوند خرد کرد، لیکن خداوند در باد نبود؛ و پس از باد، زلزله‌ای آمد، لیکن خداوند در زلزله نبود؛ و پس از زلزله، آتشی بود، لیکن خداوند در آتش نبود؛ و پس از آتش، آوازی آرام و خفیف. و چون ایلیا آن را شنید، رویِ خود را به ردایش پوشانید و بیرون آمد و در دهانۀ غار بایستاد. و اینک آوازی به او رسید که گفت: ایلیا، اینجا چه می‌کنی؟ گفت: برای خداوند، خدایِ لشکرها، بسیار غیرت نموده‌ام، زیرا بنی‌اسرائیل عهدِ تو را ترک کرده، قربانگاه‌هایت را ویران ساخته، و پیامبرانت را با شمشیر کشته‌اند؛ و من، تنها من باقی مانده‌ام، و در صددِ جانِ من‌اند تا آن را بگیرند. خداوند بدو گفت: روانه شو و از راهِ بیابان به دمشق بازگرد؛ و چون رسیدی، حزائیل را برای پادشاهی بر سوریه مسح کن؛ و یِهُو پسرِ نِمشّی را برای پادشاهی بر اسرائیل مسح نما؛ و اَلِیشَع پسرِ شافاط از آبِل‌مِحولَه را به جایِ خود برای نبوت مسح کن. و خواهد شد که هرکه از دمِ شمشیرِ حزائیل برهد، یِهُو او را بکشد، و هرکه از شمشیرِ یِهُو برهد، اَلِیشَع او را بکشد. لیکن من برای خود در اسرائیل هفت‌هزار تن باقی نهاده‌ام، همۀ زانوهایی که در برابرِ بعل خم نشده و هر دهانی که او را نبوسیده است. اول پادشاهان 19:1-18.

Elijah’s cave experience represents the prophet’s discouragement with the message and his perceived effect of his message and work. Moses was defending God’s stated message and Elijah had given up on the message. It is the same message, with the exception of one being internal about the church and the other being external of the church. Yet prophetically, together they are both illustrating the two-fold message of Revelation eighteen. What I need to emphasize about all the truths connected with the cave is that in the “last days” the discouragement that is expressed in either case is over the message and its effect.

تجربهٔ ایلیا در غار نمایانگر دلسردی آن نبی نسبت به پیام و نیز برداشت او از تأثیر پیام و کارش است. موسی از پیام اعلام‌شدهٔ خدا دفاع می‌کرد و ایلیا از پیام دست کشیده بود. آن پیام، همان پیام است، با این تفاوت که یکی مربوط به امور درونی کلیساست و دیگری مربوط به بیرون از کلیسا. با این حال، از نظر نبوی، هر دو در کنار هم پیام دوگانهٔ مکاشفهٔ باب هجده را به تصویر می‌کشند. آنچه باید دربارهٔ همهٔ حقایق مرتبط با غار بر آن تأکید کنم این است که در «ایام آخر»، دلسردی‌ای که در هر دو مورد بیان می‌شود، مربوط به خود پیام و تأثیر آن است.

Moses and Elijah both represent those who “hear” and “see” the “voice” which is the “word of the Lord.” That “word” represents His character of mercy and truth. The Psalmist also asks to be shown God’s mercy, which is His character. In order to see His “mercy,” the Psalmist promises to “hear” what the Spirit saith unto the churches.

موسی و الیاس هر دو نمایندهٔ کسانی‌اند که "می‌شنوند" و "می‌بینند" آن "صدا" را که "کلام خداوند" است. آن "کلام" نمایانگر سرشت او، یعنی رحمت و راستی، است. مزمورنویس نیز درخواست می‌کند که رحمت خدا به او نشان داده شود، که همان سرشت اوست. برای اینکه "رحمت" او را ببیند، مزمورنویس وعده می‌دهد که آنچه روح به کلیساها می‌گوید را "بشنود".

To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah. Lord, thou hast been favourable unto thy land: thou hast brought back [reversed] the captivity of Jacob. Thou hast forgiven the iniquity of thy people, thou hast covered all their sin. Selah. Thou hast taken away all thy wrath: thou hast turned thyself from the fierceness of thine anger. Turn us, O God of our salvation, and cause thine anger toward us to cease. Wilt thou be angry with us forever? wilt thou draw out thine anger to all generations? Wilt thou not revive us again: that thy people may rejoice in thee? Show us thy mercy, O Lord, and grant us thy salvation. I will hear what God the Lord will speak: for he will speak peace unto his people, and to his saints: but let them not turn again to folly. Surely his salvation is nigh them that fear him; that glory may dwell in our land. Mercy and truth are met together; righteousness and peace have kissed each other. Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalm 85:1–13.

برای سرپرست سرایندگان؛ مزموری برای پسرانِ قورح. خداوندا، تو بر سرزمین خود لطف فرموده‌ای؛ اسارت یعقوب را بازگردانده‌ای [معکوس کرده‌ای]. تقصیر قوم خود را آمرزیده‌ای، همهٔ گناه ایشان را پوشانیده‌ای. سِلاه. تمام خشم خود را دور کرده‌ای؛ از تندی غضبت بازگشته‌ای. ای خدای نجاتِ ما، ما را بازگردان و خشم خود را نسبت به ما فرو بنشان. آیا تا ابد بر ما خشمگین خواهی بود؟ آیا خشمت را تا جمیع نسل‌ها امتداد خواهی داد؟ آیا بار دیگر ما را زنده نخواهی کرد تا قوم تو در تو شادمان شوند؟ ای خداوندا، رحمت خویش را بر ما بنما و نجات خود را به ما عطا کن. خواهم شنید که خداوندِ خدا چه می‌گوید؛ زیرا او برای قوم خود و برای مقدسانش سلامتی سخن خواهد گفت؛ امّا مبادا باز به حماقت بازگردند. به‌راستی نجات او نزدیکِ کسانی است که از او می‌ترسند، تا جلال در سرزمین ما ساکن شود. رحمت و راستی به هم رسیده‌اند؛ عدالت و سلامتی یکدیگر را بوسیده‌اند. راستی از زمین خواهد رویید؛ و عدالت از آسمان خواهد نگریست. آری، خداوند آنچه نیکوست خواهد بخشید؛ و زمینِ ما محصول خود را خواهد داد. عدالت پیشاپیش او خواهد رفت و ما را در راهِ گام‌های او خواهد نهاد. مزمور ۸۵: ۱‏–‏۱۳.

Notice that “mercy and truth,” (and “truth” is the Hebrew word ‘emet’ that we have been referring to) which produces righteousness and peace have “kissed.” They are joined. The Psalmist places his song in the last days of the investigative judgment when God has “forgiven the iniquity of” His “people.” The request is that the Lord would “revive” his people.

توجه داشته باشید که "رحمت و راستی" (و "راستی" همان واژهٔ عبری 'emet' است که به آن اشاره می‌کردیم) که عدالت و سلامتی را پدید می‌آورند، "یکدیگر را بوسیده‌اند". آنها به هم پیوسته‌اند. مزمورنویس سرود خود را در روزهای آخرِ داوری تحقیقی قرار می‌دهد، زمانی که خدا "گناهِ" "قوم" خود را "بخشیده" است. درخواست این است که خداوند قوم خود را "زنده سازد".

“A revival and a reformation must take place, under the ministration of the Holy Spirit. Revival and reformation are two different things. Revival signifies a renewal of spiritual life, a quickening of the powers of mind and heart, a resurrection from spiritual death. Reformation signifies a reorganization, a change in ideas and theories, habits and practices. Reformation will not bring forth the good fruit of righteousness unless it is connected with the revival of the Spirit. Revival and reformation are to do their appointed work, and in doing this work they must blend.” Selected Messages, book 1, 128.

احیا و اصلاح باید به‌وسیله خدمت روح‌القدس به وقوع بپیوندند. احیا و اصلاح دو چیز متفاوت‌اند. احیا به معنای تجدید حیات روحانی، جان‌بخشی به قوای ذهن و قلب، و رستاخیز از مرگ روحانی است. اصلاح به معنای سازمان‌دهیِ دوباره، تغییری در اندیشه‌ها و نظریه‌ها، عادات و رویه‌هاست. اصلاح، مگر آن‌که با احیایی که از روح‌القدس برمی‌خیزد پیوند داشته باشد، ثمره نیکوی پارسایی را به بار نخواهد آورد. احیا و اصلاح باید کار مقرر خود را انجام دهند، و در انجام این کار باید با هم درآمیزند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۱۲۸.

The “revival” the Psalmist asks for identifies a request from someone that knows they are dead. The revival the Psalmist asks for is a very difficult request for a Laodicean to ask, for a Laodicean is unaware that he is spiritually dead, but if he wasn’t he would not need to be revived. The revival is accomplished by agreeing to “hear what God the Lord will speak,” and no other work should come before our securing that revival that comes when the Holy Spirit abides within us.

آن «احیایی» که مزمورنویس درخواست می‌کند، حاکی از تقاضای کسی است که می‌داند مرده است. احیایی که مزمورنویس می‌طلبد، درخواستی است که برای یک لاودیکی مطرح کردنش بسیار دشوار است، زیرا لاودیکی از این‌که از نظر روحانی مرده است آگاه نیست، اما اگر چنین نبود به احیا نیازی نداشت. این احیا با آن محقق می‌شود که بپذیریم «بشنویم آنچه خداوند خدا خواهد گفت»، و هیچ کار دیگری نباید بر به‌دست آوردن آن احیایی مقدم شود که وقتی روح‌القدس در درون ما ساکن می‌شود، می‌آید.

“A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

احیای دینداری راستین در میان ما، بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. طلبِ این باید نخستین کارِ ما باشد. پیام‌های برگزیده، کتاب ۱، ۱۲۱.

Speaking of the book of Revelation Sister White states the following.

دربارهٔ کتاب مکاشفه، خواهر وایت چنین می‌گوید:

“When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

"وقتی ما به‌عنوان یک قوم درک کنیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیای عظیمی دیده خواهد شد." شهادت‌ها برای کشیشان، ۱۱۳.

The word “revival” is defined as bringing back to life. Those chosen to be among the one hundred and forty-four thousand must first recognize that they are dead and are in need of a revival. The fact that the one hundred and forty-four thousand are dead is a significant component of the message that is unsealed just before probation closes. We have much more to say of this truth. What revives them is the “mercy” which God extends to them when He “revives” them and gives them His righteousness. What revives them is the truth that Jesus is the Alpha and Omega, and this understanding produces within them a “peace” that surpasses all understanding. The promise is that “truth” “shall spring up out of the earth.” The message represented as the “truth,” which is the Alpha and Omega originates in the United States, for it springs up “out of the earth.” The message at the beginning came from the United States and the message at the end springs up from the same place.

واژه "احیا" به معنای بازگرداندن به زندگی تعریف می‌شود. کسانی که برگزیده شده‌اند تا در شمار یکصد و چهل و چهار هزار باشند، باید نخست دریابند که مرده‌اند و به یک احیا نیاز دارند. این واقعیت که آن یکصد و چهل و چهار هزار مرده‌اند، جزئی مهم از پیامی است که درست پیش از بسته شدن مهلت، مُهرش گشوده می‌شود. درباره این حقیقت گفتنی‌های بسیار بیشتری داریم. آنچه آنان را زنده می‌کند همان "رحمتی" است که خدا، هنگامی که آنان را "احیا" می‌کند و عدالت خود را به آنان می‌بخشد، بر ایشان می‌گستراند. آنچه آنان را زنده می‌کند حقیقت این است که عیسی آلفا و امگا است، و این فهم در درون آنان "آرامشی" پدید می‌آورد که فراتر از هر فهمی است. وعده این است که "حقیقت" "از زمین خواهد رویید". پیامی که به عنوان "حقیقت" معرفی شده و همان آلفا و امگا است، در ایالات متحده پدید می‌آید، زیرا "از زمین" می‌روید. پیام در آغاز از ایالات متحده آمد و پیام در پایان نیز از همان جا سر برمی‌آورد.

With the context for God’s cavemen being a symbol, we will consider other prophets that have been in a symbolic cave. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John was in prison when he needed to know if Jesus was the Messiah to come. He needed to know Jesus’ true character. He needed to know if the message he had proclaimed and the message that Jesus continued to proclaim was the true message. He sent his disciples to ask Jesus the question, and Jesus, passed by their question and proceeded to show them His glory.

با در نظر گرفتن نمادین بودنِ «غارنشینانِ خدا»، به پیامبران دیگری می‌پردازیم که در غاری نمادین بوده‌اند. عیسی یحییِ تعمیددهنده را همان ایلیا دانست، و یحیی هنگامی که لازم داشت بداند آیا عیسی همان مسیحِ وعده‌شده‌ای است که باید می‌آمد، در زندان بود. او لازم داشت شخصیت حقیقی عیسی را بشناسد. او باید می‌فهمید آیا پیامی که خود اعلام کرده بود و پیامی که عیسی همچنان اعلام می‌کرد، پیام راستین است. او شاگردانش را فرستاد تا این پرسش را از عیسی بپرسند، و عیسی بدون پرداختن مستقیم به سؤالشان، پیش رفت و جلال خود را به آنان نشان داد.

“Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell John what they had witnessed, adding, ‘Blessed is he, whosoever shall find none occasion of stumbling in Me.’ Luke 7:23, R. V. The evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of suffering humanity. His glory was shown in His condescension to our low estate.

بدین‌سان روز سپری شد و شاگردانِ یوحنا همه‌چیز را می‌دیدند و می‌شنیدند. سرانجام عیسی آنان را نزد خود فراخواند و به ایشان فرمود بروند و به یوحنا بگویند آنچه دیده و شنیده‌اند، و افزود: «خوشا به حال کسی که در من هیچ سببِ لغزش نیابد.» لوقا ۷:۲۳، R. V. گواهِ الوهیتِ او در سازگار شدنِ او با نیازهای بشریتِ رنج‌کشیده دیده می‌شد. جلالِ او در فروتنی‌اش برای فرود آمدن به مرتبهٔ فرودستِ ما آشکار شد.

“The disciples bore the message, and it was enough. John recalled the prophecy concerning the Messiah, ‘The Lord hath anointed Me to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord.’ Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom was to be established. To John was opened the same truth that had come to Elijah in the desert, when ‘a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire:’ and after the fire, God spoke to the prophet by ‘a still small voice.’ 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was to do His work, not with the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by a life of mercy and self-sacrifice.” Desire of Ages, 217.

شاگردان پیام را رساندند، و همین کافی بود. یوحنا نبوتِ مربوط به مسیح را به یاد آورد: «خداوند مرا مسح کرده است تا برای فروتنان بشارت بیاورم؛ مرا فرستاده است تا دل‌شکستگان را التیام بخشم، آزادی را برای اسیران اعلام کنم و گشایشِ زندان را برای دربندشدگان؛ تا سالِ پسندیدهٔ خداوند را اعلام نمایم.» اشعیا ۶۱:‏۱، ۲. اعمالِ مسیح نه تنها گواهی می‌داد که او همان مسیح است، بلکه نشان می‌داد پادشاهیِ او به چه شیوه‌ای باید برپا شود. برای یوحنا همان حقیقتی آشکار شد که در بیابان بر ایلیا مکشوف شده بود، آنگاه که «بادی عظیم و نیرومند کوه‌ها را می‌شکافت و صخره‌ها را در حضور خداوند خرد می‌کرد؛ اما خداوند در باد نبود. و پس از باد، زلزله‌ای؛ اما خداوند در زلزله نبود. و پس از زلزله، آتشی؛ اما خداوند در آتش نبود.» و پس از آتش، خدا با نبی به «آوایی آرام و خفیف» سخن گفت. اول پادشاهان ۱۹:‏۱۱، ۱۲. پس عیسی می‌بایست کار خود را نه با هیاهوی سلاح‌ها و براندازیِ تخت‌ها و پادشاهی‌ها، بلکه با سخن گفتن به دل‌های آدمیان، از رهگذر زندگی‌ای سرشار از رحمت و ازخودگذشتگی، به انجام رساند. اشتیاق اعصار، ۲۱۷.

God’s power is conveyed through His Word. It is delivered to “the hearts of men.” That was the lesson of the “still small voice.” Yet Elijah’s message is the external message identifying the forces outside of God’s people. Christ was telling Elijah in the “last days” His word is where the power is located, yet “the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms,” represented by the destructive wind, the earthquake and the fire represent three of the external forces represented in the book of Revelation that God’s people will be confronted with. The destructive “wind” is a symbol of Islam in Bible prophecy. The “earthquake” is the rebellion and anarchy of the French Revolution. The “fire” is the destruction brought upon Sodom and Gomorrah. Elijah had fled the papal power to get to the cave, so the Lord revealed to him that in spite of all the evil forces that make up the crisis at the end of the world, it is the still small voice where God’s power is to be found.

قدرت خدا از طریق کلام او منتقل می‌شود. این قدرت به «دل‌های انسان‌ها» رسانده می‌شود. این همان درسِ «صدای آرام و آهسته» بود. با این حال، پیام الیاس پیامی بیرونی است که نیروهای خارج از قوم خدا را شناسایی می‌کند. مسیح به الیاس می‌گفت که در «ایام آخر»، قدرت در کلام او نهفته است؛ اما «هیاهوی اسلحه‌ها و واژگونی تخت‌ها و پادشاهی‌ها» که به‌وسیلهٔ باد ویرانگر، زلزله و آتش نمایانده شده‌اند، سه تا از نیروهای بیرونی‌ای را نشان می‌دهند که در کتاب مکاشفه از آن‌ها سخن رفته و قوم خدا با آن‌ها روبه‌رو خواهند شد. «باد» ویرانگر نماد اسلام در نبوت‌های کتاب مقدس است. «زلزله» شورش و هرج‌ومرج انقلاب فرانسه است. «آتش» همان ویرانی‌ای است که بر سدوم و عموره فرود آمد. الیاس از قدرت پاپی گریخته و به آن غار رسیده بود، پس خداوند بر او آشکار ساخت که با وجود همهٔ نیروهای شریری که بحران پایان جهان را شکل می‌دهند، این همان صدای آرام و آهسته است که قدرت خدا در آن یافت می‌شود.

Moses, Elijah and John the Baptist all testify to witnessing God’s character from a cave. The “cave” is the only sign that will be given to a wicked and adulterous generation. Jesus spoke of the “adulterous and wicked generation,” which is the generation of the “last days” of the investigative judgment. The sign for that generation was the prophet Jonah that had spent three days in a cave—the belly of a whale.

موسی، ایلیا و یوحنا تعمیددهنده همگی شهادت می‌دهند که از درون غاری شاهد ذات خدا بوده‌اند. «غار» تنها نشانه‌ای است که به نسلی شریر و زناکار داده خواهد شد. عیسی دربارهٔ «نسل زناکار و شریر» سخن گفت، که همان نسل «ایام آخرِ» داوریِ تحقیقی است. نشانهٔ آن نسل، یونسِ نبی بود که سه روز را در غاری—شکمِ نهنگی—سپری کرده بود.

And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. Luke 11:29, 30.

و چون مردم انبوه گرد آمده بودند، او آغاز کرد و گفت: این نسل، نسلی شریر است؛ نشانه‌ای می‌طلبند، و هیچ نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد جز نشانهٔ یونسِ نبی. زیرا همان‌گونه که یونس برای نینویان نشانه‌ای بود، پسر انسان نیز برای این نسل چنین خواهد بود. لوقا ۱۱:۲۹، ۳۰.

Jonah was in a belly of the whale for three days and three nights, as was Jesus in the grave for three days. Jonah was a sign and so is Jesus. They represent the sign of the resurrection, which of course, follows death.

یونس سه روز و سه شب در شکم نهنگ بود، چنان‌که عیسی نیز سه روز در قبر بود. یونس نشانه‌ای بود و عیسی نیز چنین است. آن‌ها نشانهٔ رستاخیزند، که البته به‌دنبال مرگ می‌آید.

Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. Matthew 12:38–41.

آنگاه برخی از کاتبان و فریسیان پاسخ داده، گفتند: ای استاد، می‌خواهیم از تو نشانه‌ای ببینیم. اما او پاسخ داد و به ایشان گفت: نسلِ بدکار و زناکار نشانه می‌طلبد؛ و نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونسِ نبی. زیرا چنان‌که یونس سه روز و سه شب در شکمِ نهنگ بود، پسرِ انسان نیز سه روز و سه شب در دلِ زمین خواهد بود. مردمانِ نینوا در داوری با این نسل برخواهند خاست و آن را محکوم خواهند کرد، زیرا به موعظهٔ یونس توبه کردند؛ و اینک بزرگ‌تر از یونس اینجاست. متی 12:38-41.

If we understand the principle of the repetition of history, in conjunction with the fact that all sacred history identifies the end of the world, then Jonah and Christ’s death, burial and resurrection are the “sign” and also the message for God’s people now. When Jonah was cast out of the belly of the whale, he proclaimed the message, just as the message of the resurrection of Christ was immediately proclaimed when the angel removed the rock from the cave that Christ was in. Those represented by Moses, Elijah, Jonah and Christ are symbolizing not only God’s people of the “last days,” but also the message that each of them gave.

اگر اصل تکرار تاریخ را، همراه با این واقعیت که تمام تاریخ مقدس بر پایان جهان دلالت دارد، درک کنیم، آن‌گاه یونس و نیز مرگ، دفن و رستاخیز مسیح «نشانه» و همچنین پیام برای قوم خدا در زمان حاضر هستند. وقتی یونس از شکم نهنگ بیرون انداخته شد، پیام را اعلام کرد؛ همان‌گونه که پیام رستاخیز مسیح بلافاصله، هنگامی که فرشته سنگ را از جلوی غاری که مسیح در آن بود برداشت، اعلام شد. آنانی که موسی، الیاس، یونس و مسیح نمایندگی‌شان می‌کنند، نه‌تنها نماد قوم خدا در «ایام آخر» هستند، بلکه نماد پیامی هستند که هر یک از ایشان دادند.

The sign of Jonah includes the cave experience where the merciful character of Christ is manifested. The same mercy that Jesus extended to Elijah was extended to Jonah as he fled from his responsibility of proclaiming the message. There is much more to say of Jonah, but other points now need to be addressed.

نشانهٔ یونس شامل تجربهٔ غار است؛ جایی که سرشت رحیمانهٔ مسیح آشکار می‌شود. همان رحمتی که عیسی به ایلیا نشان داد، شامل حال یونس نیز شد، هنگامی که از مسئولیت ابلاغ پیام می‌گریخت. دربارهٔ یونس گفتنی بسیار است، اما اکنون باید به نکات دیگری پرداخت.

The cave, among other things represents death and resurrection. God’s covenant people in the last days have been identified on multiple witnesses as having been dead and then resurrected. Of course, a Christian must be born again to see the kingdom of God, and this represents the death of the old carnal man, but prophetically it means more. It speaks of a message that is stopped in its tracks. Elijah stopped proclaiming the message, Jonah fled from proclaiming the message. John was thrown in prison and executed. Jesus was crucified.

غار، در کنار معانی دیگر، نماد مرگ و رستاخیز است. قومِ عهدِ خدا در ایامِ آخر، به شهادتِ گواهانِ متعدد، به‌عنوانِ کسانی که مرده بوده و سپس رستاخیز یافته‌اند معرفی شده‌اند. البته یک مسیحی باید از نو متولد شود تا ملکوتِ خدا را ببیند، و این نمایانگرِ مرگِ انسانِ کهنه و نفسانی است؛ اما از منظرِ نبوی معنای بیشتری دارد. این از پیامی سخن می‌گوید که در مسیرِ خود متوقف می‌شود. ایلیا از اعلامِ پیام بازایستاد، یونس از اعلامِ پیام گریخت. یوحنا به زندان افکنده و اعدام شد. عیسی مصلوب شد.

The sign of Jonah therefore is not simply about death and resurrection, it is about the death and resurrection of a message, and all the messages typified in God’s word represent the final warning message that was given to Jesus by the Father, who then gave it to Gabriel, who then gave it to the prophet, who then wrote it and sent it to the churches. God was willing to end the message and start over in the cave experience of Moses. Elijah ended his work as a messenger and fled to the cave. Jonah fled to Tarshish. John the Baptist was murdered, as was Jesus. All of these testimonies are to be brought to the book of Revelation and aligned with one another. Daniel and Revelation are two books, but the “testimony of Jesus” identifies that they are also one book. They possess the same characteristics as the Bible. Two books that make one book and two authors that represent two witnesses.

بنابراین نشانهٔ یونس صرفاً دربارهٔ مرگ و رستاخیز نیست؛ دربارهٔ مرگ و رستاخیزِ یک پیام است، و همهٔ پیام‌هایی که نمونه‌شان در کلام خدا آمده، نمایانگر پیام هشدار نهایی‌اند؛ پیامی که پدر به عیسی سپرد، او آن را به جبرئیل داد، جبرئیل آن را به نبی رساند، و نبی آن را نوشت و برای کلیساها فرستاد. خدا مایل بود در تجربهٔ غارِ موسی، پیام را پایان دهد و از نو آغاز کند. ایلیا کارش را به‌عنوان پیام‌آور به پایان رساند و به غار گریخت. یونس به ترشیش گریخت. یوحنای تعمیددهنده به قتل رسید، همان‌گونه که عیسی نیز به قتل رسید. همهٔ این شهادت‌ها باید به کتاب مکاشفه آورده و با یکدیگر هم‌راستا شوند. دانیال و مکاشفه دو کتاب‌اند، اما "شهادت عیسی" نشان می‌دهد که آنها در عین حال یک کتاب نیز هستند. آنها همان ویژگی‌های کتاب مقدس را دارند: دو کتاب که یک کتاب می‌سازند، و دو نویسنده که نمایندهٔ دو شاهدند.

Daniel, a captive of Babylon and thereafter Medo-Persia symbolically died when he was thrown into the lion’s den. Jonah symbolically died when eaten by the whale. John the Revelator symbolically died when he was thrown into the boiling oil. William Miller died but has the promise that angels are waiting at his grave for the resurrection of the righteous. The ministry Future for America symbolically died on July 18, 2020.

دانیال، که اسیرِ بابل و سپس ماد و پارس بود، وقتی در چاه شیرها افکنده شد، به‌طور نمادین مرد. یونس وقتی نهنگ او را بلعید، به‌طور نمادین مرد. یوحنا مکاشفه‌گر وقتی در روغن جوشان افکنده شد، به‌طور نمادین مرد. ویلیام میلر درگذشت، اما این وعده را دارد که فرشتگان بر سر مزارش برای رستاخیز عادلان منتظرند. خدمت Future for America در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ به‌طور نمادین مرد.

The final warning message is set within the context of the papal power’s deadly wound being healed. The healing of the wound is a specific subject of chapters thirteen and seventeen of Revelation. When the deadly wound is healed the resurrected papacy will become the eighth kingdom represented in chapter seventeen of Revelation. It is identified as the eighth, that is of the seven. Eight is symbolic of resurrection, for circumcision as the seal of the covenant relationship was to be carried out on the eighth day after a male child was born. That rite was replaced by baptism in the Christian dispensation, and baptism represent the death, burial and resurrection of Christ. Christ was resurrected on the day after the seventh day. He therefore was resurrected prophetically on the eighth day. After one thousand years of rest, the earth made new is resurrected in the eighth millennium.

پیام هشدار نهایی در چارچوبِ شفا یافتنِ زخمِ مرگبارِ قدرتِ پاپی مطرح می‌شود. شفای آن زخم موضوعِ ویژهٔ فصل‌های سیزدهم و هفدهمِ کتاب مکاشفه است. وقتی زخمِ مرگبار شفا یابد، پاپیّتِ احیاشده به هشتمین پادشاهی تبدیل خواهد شد که در فصل هفدهمِ کتاب مکاشفه نمایانده شده است. از آن به‌عنوان «هشتم، که از میان آن هفت است» یاد می‌شود. عدد هشت نمادِ رستاخیز است، زیرا ختنه به‌عنوان مُهرِ رابطهٔ عهد باید در روزِ هشتم پس از تولدِ نوزادِ پسر انجام می‌شد. آن آیین در دورهٔ مسیحی با تعمید جایگزین شد و تعمید نمایانگرِ مرگ، دفن و رستاخیزِ مسیح است. مسیح در روزِ پس از روزِ هفتم از مرگ برخاست. ازاین‌رو او به‌گونه‌ای نبوی در روزِ هشتم رستاخیز یافت. پس از هزار سال استراحت، زمینِ نو شده در هزارهٔ هشتم رستاخیز می‌یابد.