آینده برای آمریکا و ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ - شمارهٔ هفت

و خدا به ابراهیم گفت: به خاطر پسر و کنیزت، این امر در نظر تو گران نیاید؛ در هر آنچه سارا به تو گفته است، سخنش را بشنو، زیرا نسل تو در اسحاق خوانده خواهد شد. و از پسر کنیز نیز قومی پدید خواهم آورد، زیرا او از نسل توست. و ابراهیم بامدادان زود برخاست و نان و مشکی آب برگرفت و بر دوش هاجر نهاد، و کودک را نیز به او سپرد و او را روانه کرد. او رفت و در بیابان بئرسبع سرگردان شد. و آبِ مشک تمام شد، پس کودک را زیر یکی از بوته‌ها گذاشت. و خود رفت و رو‌به‌روی او، در فاصله‌ای دور، به اندازه پرتاب یک تیر، نشست؛ زیرا گفت: نمی‌خواهم مرگ کودک را ببینم. پس رو‌به‌روی او نشست و صدا بلند کرد و گریست. و خدا آواز پسر را شنید؛ و فرشته خدا از آسمان هاجر را ندا داد و گفت: تو را چه شده است، هاجر؟ مترس، زیرا خدا آواز پسر را همان‌جا که هست شنیده است. برخیز، پسر را بردار و دستش را بگیر، زیرا او را به قومی بزرگ تبدیل خواهم کرد. آنگاه خدا چشمانش را گشود و چاهی آب دید؛ پس رفت و مشک را از آب پُر کرد و به پسر آب داد. و خدا با آن پسر بود؛ او بزرگ شد و در بیابان ساکن گردید و تیرانداز شد. پیدایش ۲۱:۱۲-۲۱.

و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند رنج تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دستش بر ضد همه خواهد بود و دست همه بر ضد او؛ و در برابر همهٔ برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش ۱۶:۱۱، ۱۲.

و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

در آن زمان، در حالی که کار نجات رو به پایان است، مصیبت بر زمین خواهد آمد و ملت‌ها خشمگین خواهند شد، اما مهار می‌شوند تا مانعِ کارِ فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان «باران آخر»، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، خواهد آمد تا به صدای بلندِ فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر ریخته خواهد شد، استوار بایستند. نوشته‌های نخستین، ۸۵.

و در همان ساعت زلزله‌ای بزرگ روی داد، و یک‌دهمِ شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان به وحشت افتادند و به خدای آسمان جلال دادند. وایِ دوم گذشت؛ و اینک، وایِ سوم به‌زودی می‌آید. مکاشفه ۱۱:۱۳، ۱۴.

فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

«آیا بر درست در آستانهٔ جهان ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا را می‌داشتیم که در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خویش بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از آن دروازهٔ تنگ عبور کنیم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases, جلد 20، 217.

لیکن در ایام آواز فرشتهٔ هفتم، هنگامی که به دمیدن آغاز کند، سرّ خدا، چنان‌که آن را به بندگان خود، یعنی پیامبران، اعلام کرده است، به انجام خواهد رسید. مکاشفه ۱۰:۷.

و فرشتهٔ هفتم در شیپور دمید؛ و در آسمان صداهای عظیمی به گوش رسید که می‌گفتند: پادشاهی‌های این جهان از آنِ خداوندِ ما و مسیح او شده است، و او تا ابدالآباد سلطنت خواهد کرد. و بیست‌وچهار پیر که بر کرسی‌های خود در حضور خدا نشسته بودند، بر روی خود افتادند و خدا را پرستش کرده، گفتند: تو را شکر می‌کنیم، ای خداوندِ خدای قادر مطلق، که هستی و بودی و خواهی آمد؛ زیرا قدرت عظیم خود را به دست گرفته‌ای و سلطنت نموده‌ای. مکاشفه ۱۱:۱۵-۱۷.

کار روح‌القدس این است که جهان را در باب گناه، پارسایی و داوری ملزم سازد. جهان فقط وقتی هشدار می‌یابد که کسانی را ببیند که به حقیقت ایمان دارند و به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند؛ کسانی که بر پایهٔ اصولی والا و مقدس عمل می‌کنند و در معنایی بلند و متعالی، خط تمایز میان آنان که فرمان‌های خدا را نگه می‌دارند و آنان که آن‌ها را زیر پا می‌گذارند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح، تفاوت میان کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و کسانی که روز استراحتِ جعلی را نگه می‌دارند، آشکار می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا برسد، به‌روشنی نشان داده خواهد شد که نشانهٔ وحش چیست. و آن، نگه‌داشتِ روز یکشنبه است. آنان که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، مُهرِ مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که می‌پنداشت زمان‌ها و شریعت‌ها را تغییر دهد. مدرسهٔ آموزش کتاب‌مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

و امّت‌ها خشمگین شدند و خشم تو فرا رسید، و زمان داوریِ مردگان تا داوری شوند، و تا مزد دهی به بندگان خود، انبیا، و به قدیسان، و به آنان که از نام تو می‌ترسند، کوچک و بزرگ؛ و هلاک کنی هلاک‌کنندگانِ زمین. و هیکلِ خدا در آسمان گشوده شد و در هیکل او صندوقِ عهدش دیده شد؛ و برق‌ها و صداها و رعدها و زلزله و تگرگِ عظیم پدید آمد. مکاشفه ۱۱:۱۸، ۱۹.

و نشانه‌ای عظیم در آسمان ظاهر شد: زنی که به آفتاب ملبس بود و ماه زیر پاهای او بود و بر سرش تاجی از دوازده ستاره. و چون آبستن بود، فریاد می‌کرد؛ در دردِ زایمان بود و برای زادن رنج می‌کشید. مکاشفه ۱۲:۱.

کلام خداوند را بشنوید، ای کسانی که از کلام او می‌لرزید: برادران شما که از شما نفرت داشتند و به‌خاطر نام من شما را بیرون راندند، گفتند: «بگذار خداوند جلال یابد.» اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند گردید. صدای غوغا از شهر، صدایی از هیکل، صدای خداوند که به دشمنانش کیفرشان را می‌دهد. پیش از آنکه به دردِ زایمان افتد، زایید؛ پیش از آنکه دردش فرا رسد، پسری به دنیا آورد. چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ چه کسی چنین چیزهایی دیده است؟ آیا سرزمینی در یک روز می‌زاید؟ یا امتی یکباره زاده می‌شود؟ زیرا همین که صهیون به دردِ زایمان افتاد، فرزندان خود را به دنیا آورد. خداوند می‌فرماید: آیا من زایمان را می‌رسانم و به دنیا آوردن را باعث نشوم؟ خدای تو می‌گوید: آیا من زایاندن را سبب شوم و رحم را ببندم؟ با اورشلیم شاد باشید و با او مسرور شوید، ای همه شما که او را دوست می‌دارید؛ با او بسیار شادمان شوید، ای همه شما که برای او ماتم گرفته‌اید؛ تا از پستان‌های تسلی او بنوشید و سیر شوید، و از سرشاری جلال او لذت برید. زیرا خداوند چنین می‌گوید: اینک، سلامتی را چون رودی برای او جاری خواهم ساخت، و جلال امّت‌ها را همچون نهری خروشان؛ آنگاه خواهید نوشید، بر پهلوهایش برداشته خواهید شد و بر زانوهایش نوازش خواهید یافت. همچنان‌که مادر فرزندش را دلداری می‌دهد، من نیز شما را دلداری خواهم داد؛ و در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شاد خواهد شد و استخوان‌هایتان مانند علف تازه خواهد شد؛ و دستِ خداوند بر خدمتگزارانش آشکار خواهد شد، و خشم او بر دشمنانش. اشعیا 66:5-14.

و او برای امت‌ها علمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین گرد خواهد آورد. اشعیا ۱۱:۱۲.

شما فکر می‌کنید که کسانی که در برابر پای قدیسان سجده می‌کنند (مکاشفه ۳:۹)، سرانجام نجات خواهند یافت. در اینجا ناچارم با شما مخالفت کنم؛ زیرا خدا به من نشان داد که این دسته ادونتیست‌های ظاهری بودند که از ایمان برگشته بودند و «پسر خدا را برای خود از نو مصلوب کرده و او را در معرض رسوایی آشکار می‌گذارند». و در «ساعت امتحان» که هنوز در پیش است، تا منشِ حقیقی هر کس را آشکار کند، خواهند دانست که برای همیشه گم‌شده‌اند و، غرق در رنج روح، نزد پای قدیسان سر فرود خواهند آورد. سخنی به گلهٔ کوچک، ۱۲.