روح نبوت: هدایت و تعلیم دادن

این مجموعه «دو لوحِ حبقوق» نام دارد. تاکنون، ما برخی حقایق را از نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ برگرفته‌ایم؛ نه برای آن‌که در این مرحله از آن‌ها به‌طور کتاب‌مقدسی دفاع کنیم، بلکه برای آن‌که ثابت سازیم الن وایت این حقایق را تأیید می‌کند. ادعای ما این است که اگر این حقایق بنیادی را رد کنید، در همان حال روح نبوت را نیز رد می‌کنید. ما می‌خواهیم نخست این مطلب در ثبت و ضبط قرار گیرد.

در نخستین ارائهٔ خود، تاریخ میلری‌ها را، یعنی نشانه‌های راه از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، ترسیم کردیم. در آخرین ارائهٔ خود، تاریخ از زمانِ تأخیر تا بسته شدنِ در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را با دقت بیشتری بررسی کردیم و آن زمان را «فریاد نیمه‌شب» شناسایی نمودیم. «فریاد نیمه‌شب» در گردهمایی اردوییِ اکستر، ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، وارد تاریخ شد و تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه یافت. زمانِ تأخیر، که در مارس ۱۸۴۴ آغاز شد، بخشی از «فریاد نیمه‌شب» و فرایندِ پالایش است که قومی را برای اعلام پیام آن آماده ساخت.

امید داشتیم که دیروز این مطلب را در دل‌ها و ذهن‌های شما استوار سازیم. تمامی نمونه‌های اوقاتِ درنگ در کلام خدا دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند. الن وایت، در شرحِ 1 Corinthians 10:11، می‌گوید: «هر یک از انبیای باستان، بیش از روزگار خود، برای روزگار ما سخن گفته‌اند.» در 1 Corinthians 10:11 آمده است: «Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.» تاریخ میلری‌ها تاریخی است از آنچه در پایان جهان به وقوع خواهد پیوست. تمامی این تاریخ‌های کتاب‌مقدسیِ مربوط به زمانِ درنگ و آنچه در پی آن می‌آید، آنچه را که در زمانِ درنگِ میلری‌ها و در فریادِ نیمه‌شب به وقوع می‌پیوست، به تصویر می‌کشند. لازم است این امور را درک کنیم، زیرا تاریخ قرار است تکرار شود.

ما با نخستین موضوع در این نمودارها سروکار داشته‌ایم، هرچند چندان به آن اشاره نکرده‌ایم. نخستین آموزه‌ای که می‌خواهیم نشان دهیم الن وایت به‌روشنی آن را تأیید می‌کند، 2520 است. دو ارائهٔ نخست برای آن طراحی شده بودند که ما را به اینجا رهنمون شوند. فردا صبح، بررسیِ «مداوم» را در این نمودار آغاز خواهیم کرد.

بیایید با Life Sketches، صفحهٔ 196 آغاز کنیم: «ما برای آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر آنکه راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشته‌مان، از یاد ببریم.» تنها چیزی که یک مسیحی برای آینده باید از آن بترسد، این است که از راه منحرف شود و هلاک گردد. آنچه باید از آن بیم داشت، به‌دست نیاوردن حیات جاودان است. در اینجا، خواهر وایت می‌گوید که ما برای آینده جز از دو چیز، چیزی برای ترسیدن نداریم. این عبارتی شناخته‌شده در روح نبوت در ادونتیسم است، اما به‌ندرت می‌شنوید کسی توضیح دهد که او به کدام هدایت و کدام تعالیم اشاره می‌کند.

نشان خواهیم داد که آن رهبری‌ای که او بدان اشاره می‌کند، همان تاریخچهٔ فریاد نیمه‌شب است. در تاریخچهٔ فریاد نیمه‌شب، مسیح در زمانِ تأخیر، در فرا رسیدن و اعلامِ فریاد نیمه‌شب، و در بسته شدنِ در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رهبری می‌کرد. او آن تاریخ را چنان تدبیر کرد تا قومی پدید آورد که بتوانند با ایمان همراه با او به قدس‌الاقداس وارد شوند. ما باید بترسیم از اینکه آن تاریخِ خاص، و نیز تعالیم او را، از یاد ببریم.

نشان خواهیم داد که تعلیمی مشخص وجود داشت که فریاد نیمه‌شب را پدید آورد. آن تعلیم، نه فروپاشی امپراتوری عثمانی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ بود، و نه حالت مردگان، که در تاریخ پیام فرشتهٔ دوم در تاریخ میلری مطرح شد. بلکه آن، تعلیمی مشخص در تاریخ میلری بود که فریاد نیمه‌شب را پدید آورد؛ جایی که خداوند هدایت کرد، و ما برای آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر آنکه هدایت او و تعلیم او را از یاد ببریم.

ما پیشنهاد می‌کنیم که نماد هم رهبری او و هم تعلیم او، فریاد نیمه‌شب باشد. بیایید این بخش از نخستین رؤیای الن وایت را بار دیگر بخوانیم: «در این مسیر، قوم ادونتیست به سوی شهری که در انتهای دورِ مسیر قرار داشت، در حرکت بودند. در آغاز مسیر، نوری درخشان در پشت سرِ ایشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت آن فریاد نیمه‌شب است. این نور در سراسر مسیر می‌تابید و برای پاهای ایشان روشنایی می‌بخشید تا مبادا بلغزند. اگر چشمان خود را بر عیسی، که اندکی پیشاپیش ایشان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما به‌زودی برخی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است و انتظار داشتند پیش از این به آن داخل شده باشند. آنگاه عیسی با بلند کردن بازوی راستِ جلال‌آمیز خود، ایشان را دلگرم می‌ساخت، و از بازوی او نوری بیرون می‌آمد که بر فراز گروه ادونتیست به اهتزاز درمی‌آمد، و آنان فریاد می‌زدند: "هللویا!" برخی دیگر با بی‌پروایی نوری را که پشت سرِ ایشان بود انکار کردند و گفتند آن خدا نبود که آنان را تا اینجا هدایت کرده بود.»

آنان بانگ نیمه‌شب را انکار می‌کنند، و در پیوند با بانگ نیمه‌شب استدلال می‌آورند که خداوند در بانگ نیمه‌شب ایشان را هدایت نمی‌کرد. آنان هدایت خدا را در بانگ نیمه‌شب انکار می‌کنند. «نوری که پشت سر ایشان بود خاموش شد، پاهایشان را در تاریکیِ کامل وانهاد، و ایشان لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به زیر، به سوی جهانِ تاریک و شریرِ زیرین، سقوط کردند.»

ما بار دیگر به تاریخِ ندای نیمه‌شب خواهیم نگریست تا پیش از پرداختن به 2520، آن را در جایگاه درست خود قرار دهیم.

اگر بسیاری چنین کردند، این بدان معناست که برخی نیز چنین نکردند. نمی‌گوید «آنان»؛ بلکه می‌گوید «بسیاری»—در اینجا دو طبقه وجود دارد. «شهادت کتاب‌مقدس در تأیید موضع آنان روشن و قاطع به نظر می‌رسید. نشانه‌هایی که نمی‌شد در آن‌ها اشتباه کرد، به آمدن نزدیکِ مسیح اشاره داشت. برکت خاص خداوند، هم در توبهٔ گناهکاران و هم در احیای حیات روحانی در میان مسیحیان، گواهی داده بود که این پیام از آسمان است. و هرچند ایمانداران نمی‌توانستند علت نومیدی خود را توضیح دهند، یقین داشتند که خدا آنان را در تجربهٔ گذشته‌شان هدایت کرده است.

در آن بند آمده است: «درهم‌تنیده با نبوت‌هایی که آنان آن‌ها را ناظر به زمان ظهور ثانوی می‌دانستند . . . .» آنان کدام نبوت‌ها را معتقد بودند که بر ظهور ثانوی انطباق دارد؟ 2520، 2300، و 1335. آنان بر این باور بودند که هر سهِ این نبوت‌های زمانی در سال 1843 به پایان می‌رسند، و آن همان ظهور ثانوی بود.

از همان اوایل سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود تا «رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها آشکارا ثبت کن، تا هر که آن را می‌خواند بدود»، به چارلز فیچ چنین القا کرد که برای توضیح رؤیاهای دانیال و مکاشفه، جدولی نبوی تهیه کند. انتشار این جدول، تحقق فرمانی دانسته شد که به حبقوق داده شده بود. با این همه، در آن زمان هیچ‌کس متوجه نشد که در همان نبوت، تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانی برای درنگ—نیز مطرح شده است. پس از نومیدی، این آیه بسیار پرمعنا جلوه کرد: «زیرا رؤیا هنوز برای وقت معین است، اما در آخر سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود؛ اگرچه تأخیر نماید، منتظرش باش، زیرا که البته خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. . . . اما عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.»

فرقی نمی‌کند که شما در کار منظم یا کار نامنظم مشغول باشید—اصطلاحاتی که الن وایت به‌ترتیب برای کار کنفرانسی و کار خودحمایتی به‌کار می‌برد. چه به خدمات پیشروِ خودحمایتی در ادونتیسم مراجعه کنید و چه به کنفرانس عمومی یا مؤسسهٔ پژوهش‌های کتاب‌مقدسی، اگر از آنان دربارهٔ نمودار 1843 بپرسید، خواهند گفت: «بر روی این نمودار اشتباهات بسیاری وجود دارد.» آنان با الن وایت، که می‌گوید خداوند دست خود را بر «یک اشتباه» در برخی از ارقام این نمودار نگاه داشته بود، مخالفت می‌کنند.

اما آنان همچنین خود را در مخالفت با کلام خدا قرار می‌دهند. در حبقوق آمده است که این رؤیا «... دروغ نخواهد گفت». رؤیایی که پیشگامان می‌بایست بر نمودار ۱۸۴۳ قرار دهند، و چنین نیز کردند، تحقق حبقوق ۲ است. این همان رؤیایی است که آنان می‌بایست بر این نمودار قرار دهند، و حبقوق ۲ می‌گوید که این رؤیا «... دروغ نخواهد گفت». پس، هنگامی که می‌گویید این نمودار «پر از اشتباه» است، شما هم با روح نبوت و هم با کتاب‌مقدس مخالفت می‌ورزید.

توجه کنید که او دربارهٔ دو گروه از عبادت‌کنندگان سخن می‌گوید. او می‌گوید بسیاری، هنگامی که این نومیدی فرا رسید، به مطالعهٔ نبوت‌ها ادامه دادند، که نشان می‌دهد گروهی نیز بودند که ادامه ندادند. ما دربارهٔ تمایز میان این دو گروه، نور بیشتری خواهیم یافت.

تحققِ حبقوق ۲:۱–۴ همین نمودار ۱۸۴۳ و نمودار ۱۸۵۰ است. حتی در خودِ حبقوق، آیهٔ ۴ می‌گوید که «عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود» و نیز از آن‌که «دلش متکبر شده است» سخن می‌گوید. این آیه در حال توصیفِ دو طبقه از پرستندگان است. تاریخِ فریادِ نیمه‌شب دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد، و در حبقوق به همین دو طبقه خطاب شده است.

در پاراگراف بعدی، پس از اشاره به حبقوق ۲ و حزقیال، او یکی از طبقات را مشخص می‌سازد: «منتظران». منتظران چه کسانی هستند؟ آنان کسانی‌اند که دانیال ۱۲ را تحقق می‌بخشند: «خوشا به حال کسی که انتظار کشد و به ۱۳۳۵ برسد.» این طبقه، همان منتظران است.

خواهری با ما تماس گرفت که چند سالی بود در یکی از کشورهای اروپای شرقی مشغول خدمت بود. او اهل همان‌جا بود، به ایالات متحده مهاجرت کرده بود، و هنگامی که این پیام را درک کرد، دوباره بازگشت. او با مقاومت روبه‌رو شده است؛ به‌گونه‌ای که خانوادهٔ کلیسایی سابقش با رهبران در کشورش تماس گرفته‌اند تا «در را بر او ببندند.» اخیراً خداوند در را برای او گشود تا این پیام را با گروه‌ها در میان بگذارد.

او بامداد امروز تماس گرفت و در میان گذاشت که یکی از موانع، وسیلهٔ رفت‌وآمد بود. آنان برای سفر کردن و تعلیم دادن این پیام به یک خودرو نیاز داشتند، اما بودجهٔ لازم را در اختیار نداشتند. به محض آنکه به این مکان رسیدند، دوستانی از ایالات متحده، که از جانب خداوند برانگیخته شده بودند، به اندازهٔ کافی پول فرستادند تا خودرویی خریداری شود.

این همان نوع تجربه‌ای بود که برای مأیوس‌شدگان رخ می‌داد. آنان مأیوس شده بودند، اما خداوند ایشان را به سوی کتب مقدس هدایت کرد تا تشویقشان کند و بگوید: «این مأیوسیت به هدایت من بود. فقط به پیش رفتن ادامه دهید.»

توجه کنید که خواهر وایت چگونه مَثَلِ ده باکره را با حبقوق ۲ پیوند می‌دهد، زیرا هر دو از زمانیِ تأخیر و از دو طبقه از عبادت‌کنندگان سخن می‌گویند.

آمدن مسیح، چنان‌که به‌وسیلهٔ پیام فرشتهٔ اول اعلام شده بود، چنین فهمیده می‌شد که با آمدن داماد نشان داده شده است. اصلاحات گسترده‌ای که تحت اعلام آمدن قریب‌الوقوع او پدید آمد، متناظر با بیرون رفتن باکره‌ها بود. در این مَثَل، همانند متی ۲۴، دو گروه معرفی شده‌اند. همه چراغ‌های خود، یعنی کتاب‌مقدس را، برداشته بودند و به نور آن برای ملاقات داماد بیرون رفته بودند. اما در حالی که جاهلان چراغ‌های خود را بی‌روغن برداشتند، خردمندان در ظرف‌های خود روغن نیز برداشتند. خردمندان فیض خدا، یعنی قدرت نوزا و روشنگر روح‌القدس را، دریافت کرده بودند؛ قدرتی که کلام او را چراغی برای پاهای ایشان می‌ساخت. آنان برای شناخت حقیقت، کتب مقدس را مطالعه می‌کردند و با جدیت در پی پاکی دل و زندگی بودند. ایشان تجربه‌ای شخصی و ایمانی به خدا و کلام او داشتند که نومیدی و تأخیر نمی‌توانست آن را واژگون سازد. دیگران از روی انگیزش و احساس حرکت می‌کردند، بر ایمان برادران خود تکیه داشتند، به عواطف نیک بسنده می‌کردند، اما از فهمی عمیق از حقیقت یا عمل حقیقی فیض بی‌بهره بودند. آنان برای تأخیر و نومیدی آماده نبودند. هنگامی که آزمایش‌ها فرا رسید، ایمانشان از پا افتاد و چراغ‌هایشان کم‌نور شد.

داماد در چه زمانی تأخیر کرد؟ ۲۲ مارس ۱۸۴۴. او تأخیر می‌کند. اکنون چه رخ خواهد داد؟ این دو طبقه آشکار خواهند شد.

آنگاه که فریاد نیمه‌شب را فراموش می‌کنیم و از راه به جهان شریرِ زیرین فرو می‌افتیم، نشان می‌دهیم که انجیل را درک نمی‌کنیم. انجیل جاودانه، کارِ مسیح در پدید آوردنِ دو طبقه از پرستندگان است، بر اساسِ پیامی نبوی و آزماینده. از زمانِ تأخیر تا بسته شدنِ در، این اوجِ انجیل جاودانه است. در اینجا، خداوند در زمانِ تأخیر دو طبقه را برمی‌گیرد، در پی آن است که آنان را با خود به داوری رهنمون شود، و ایشان را از فرایندی آزماینده می‌گذراند تا ثابت شود که آیا حقیقتاً روغن دارند یا نه. این اوجِ کارِ مسیح در جدا ساختنِ زر از ناخالصی، گندم از علف‌های هرز، و دانایان از جاهلان است.

هنگامی که آن نومیدی فرا رسید، دو گروه به‌گونه‌ای متفاوت به خواب رفتند؛ اما حتی باکره‌های دانا نیز بخشی از غیرت خود را از دست دادند. خداوند در این امر رهبری می‌کرد، تا چون پیامِ فریادِ نیمه‌شب در اجتماع اردویی اکستر اعلام شد، او کاری را در میان ایشان به انجام رسانَد.

از روح نبوت، جلد ۴، صفحه ۲۲۸: به یاد داشته باشید که این فرایند—فریاد نیمه‌شب، از زمانِ تأخیر تا بسته شدنِ در—همان آزمودنِ قومِ خداوند به‌وسیلهٔ اوست. فریاد نیمه‌شب در گردهمایی اردویی اکستر، در اعلام آن تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، تنها بخشی از آن تاریخ است. این را نمی‌توان از زمانِ تأخیر جدا ساخت، زمانی که برای تأثیر فریاد نیمه‌شب در میان دو گروهِ عابدان آماده می‌سازد. شما باید فریاد نیمه‌شب را درک کنید، زیرا اگر چنین نکنید، از راه فرو می‌افتید.

زمان انتظار سپری شد، و مسیح برای رهایی قوم خود ظاهر نگردید. آنان که با ایمانی صادقانه و محبت، در انتظار نجات‌دهندهٔ خویش بودند، دچار تلخ‌ترین نومیدی شدند. با این حال، خداوند مقصود خود را به انجام رسانده بود: او دل‌های کسانی را که اظهار می‌کردند در انتظار ظهور او هستند، آزموده بود. در میان ایشان بسیاری بودند که انگیزهٔ ایشان نه محبت به حقیقت، بلکه ترس بود. هنگامی که واقعهٔ مورد انتظار رخ نداد، این اشخاص اعلام کردند که نومید نشده‌اند؛ آنان هرگز باور نداشتند که مسیح خواهد آمد. ایشان از نخستین کسانی بودند که اندوه ایمانداران راستین را به ریشخند گرفتند.

این مقصود خداوند بود. ما برای آینده هیچ دلیلی برای ترس نداریم، مگر آن‌گاه که فراموش کنیم خداوند در تجربه‌های گذشته‌مان چگونه ما را هدایت کرده است، و هیچ دلیلی برای ترس نداریم مگر آن‌که تعالیم خداوند را در تجربه‌های گذشته‌مان از یاد ببریم. ما می‌گوییم که شما نمی‌توانید این هدایت را از تعلیم او جدا سازید.

ما کاملاً ایمان داریم که خدا، در حکمت خویش، چنین مقدر فرمود که قوم او با نومیدی‌ای روبه‌رو شوند؛ نومیدی‌ای که به‌خوبی حساب‌شده بود تا دل‌ها را آشکار سازد و شخصیت‌های حقیقی را پرورش دهد—نه فقط دل‌های ایشان را آشکار کند، بلکه شخصیت‌های آنان را نیز بپرورد و آن را به نقطه‌ای برساند که در بحرانی که هنگام ندای نیمه‌شب فرامی‌رسد، به اثبات برسد. آنان که پیام فرشتهٔ اول را از ترس داوری‌های خدا پذیرفته بودند، نه از آن رو که حقیقت را محبت می‌کردند و وارثی در ملکوت آسمان را آرزو داشتند، اکنون در چهرهٔ واقعی خود ظاهر شدند. ایشان از نخستین کسانی بودند که نومیدشدگانی را که صادقانه مشتاق و دوستدار ظهور عیسی بودند، به تمسخر گرفتند. این آزمونِ بسیار نافذِ الهی، شخصیت‌های واقعی کسانی را آشکار ساخت که با انکار ایمان خود در ساعت آزمایش، از مسئولیت و ننگ روی‌گردان می‌شدند.

آنان که مأیوس شده بودند، در تاریکی وانهاده نشدند؛ زیرا در جست‌وجوی ادوار نبوی با دعاهای مشتاقانه، خطا آشکار گردید—آن خطای یگانه—و نیز امتداد قلم نبوت در سراسر زمانِ درنگ دنبال شد. در انتظار شادمانۀ آمدن مسیح، درنگِ ظاهری رؤیا به حساب آورده نشده بود، و این امری اندوه‌بار و شگفتی‌ای غیرمنتظره بود. با این همه، همین آزمون برای پرورش و تقویت ایمانداران صادق به حقیقت، بسیار ضروری بود. زمانِ درنگ به‌غایت ضروری بود. این زمان نه‌تنها می‌بایست آن دو طبقه را آشکار سازد و آغاز به شکل دادن به منش‌های ایشان کند، منش‌هایی که در تاریخ فریاد نیمه‌شب تا بسته شدن در آشکار می‌گردید، بلکه برای استحکام آنان که در این موضوع بر جانبِ درست برون می‌آمدند نیز ضروری بود. شما نمی‌توانید زمانِ درنگ را از فریاد نیمه‌شب یا از بسته شدن در جدا سازید.

هنگامی که فریاد نیمه‌شب را انکار می‌کنید، همان تاریخ را انکار می‌کنید. فریاد نیمه‌شب صرفاً پیام ساموئل اسنو در گردهمایی اردویی اکستر نیست؛ بلکه تجربهٔ زمانِ تأخیر است. این همان جایی است که خداوند بدان سو هدایت می‌کرد. ما برای آینده هیچ چیزی نداریم که از آن بترسیم، مگر آن‌گاه که هدایت خداوند را در تاریخ گذشتهٔ خود از یاد ببریم—این تاریخِ زمانِ تأخیر و فریاد نیمه‌شب را، که در آن او انجیل جاودانه را در تاریخ میلری به اوج می‌رساند و دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد.

اگر وقت می‌داشتیم، می‌توانستیم دربارهٔ سرِّ بی‌دینی سخن بگوییم. سرِّ بی‌دینی می‌تواند بیش از یک تعریفِ درست داشته باشد، اما در اینجا به کارِ شیطان اشاره دارد در آمیختنِ شرّ با خیر، و حقیقت با خطا، در تاریخ‌های مقدّسی که در آنها خداوند قوم خود را می‌آزماید. در تاریخ‌های مقدّسِ کتاب‌مقدّس که خداوند قوم خود را به فرایندِ آزمون می‌آورد، شما همواره سرِّ بی‌دینی را خواهید دید—فعالیتِ شیطان در آمیختنِ حقیقت با خطا. هنگامی که مردم به این نقطهٔ آزمون می‌رسند، سرِّ بی‌دینی مسائل را تیره و مبهم ساخته است.

هنگامی که زمان آزمونِ نوح فرا رسید، کتاب‌مقدس به ما می‌گوید که پیش از آن، تخمِ شیطان با تخمِ خدا آمیخته شده بود. همین امر سبب شد که رازِ بی‌دینی در زمان نوح به کمال برسد؛ آن‌گونه که در پیدایش بیان شده است: پسرانِ خدا دخترانِ آدمیان را به زنی گرفتند—آمیختگیِ آن دو تخم، رازِ بی‌دینی که پیش از آزمونِ نوح پدید می‌آید.

در آزمون موسی و دریای سرخ، کتاب‌مقدس توصیف می‌کند که چگونه اسرائیل، که می‌بایست در دریای سرخ و در سینا آزموده شود، پس از آن‌که زمانی دراز در مصر به سر برده بود، به‌وسیلهٔ تعالیم مصر فاسد شده بود. آن همان سرّ بی‌اثمی بود—قرار گرفتن تحت تأثیر تعالیم شیطانی.

در زمان یهودیان، این تعالیم یونانی بود که راه را برای آن هموار ساخت تا سنهدرین فرایند آزمون خود را رد کند.

در تاریخ میلری، میلری‌ها در کلیساهای پروتستان تازه از ۱۲۶۰ سال نفوذ پاپی بیرون آمده بودند؛ نفوذی که بذر پاک را با بذر ناپاک فاسد ساخت و بدین‌سان سرّ بی‌قانونی‌ای را پدید آورد که پیش از آزمون تاریخ میلری وجود داشت.

این همان سرّ بی‌دینی است که همواره حاضر است.

اگر مطالعه کنید که رازِ بی‌قانونی چگونه عمل می‌کند، به فصل نخستِ پدرسالاران و انبیا مراجعه کنید. خواهر وایت به ما می‌گوید که شیطان چگونه رازِ بی‌قانونی را در آسمان به انجام رساند. قرار بود در آسمان آزمایشی درگیرد تا معلوم شود کدام فرشتگان باقی خواهند ماند و کدام‌یک برداشته خواهند شد، و شیطان درست در همان‌جا، در آسمان، پیش از آن فرایندِ آزمایش، رازِ بی‌قانونی را به انجام می‌رساند.

شیطان این کار را از راه القای شک، قرار دادن سخن خود فراتر از کلام خدا، و مهم‌تر از آن، با واداشتن دیگران به بیان تعالیم دروغین خود انجام داد—فعالیتی شریرانه. او در ذهن تو شک می‌افکند، و سپس تو بیرون می‌رفتی و آن شک را در میان گروهی ابراز می‌کردی. اگر کسی از آن شک شکایت می‌کرد، از تو شکایت می‌کرد، نه از او.

اخیراً، یک کشیش در اسپوکنِ واشنگتن، دربارۀ صفحهٔ 74 کتاب *Early Writings* اظهار نظر کرد و گفت: «من به فرهنگ لغتِ روزگارِ الن وایت، یعنی فرهنگ وبستر، مراجعه کردم، و figures هیچ معنایی مربوط به حساب ندارد.» بیشتر کسانی که این سخن را شنیدند، آن را بررسی نمی‌کردند و او را باور می‌نمودند. دست‌کم، آن کشیش دربارهٔ آنچه figures در این عبارت نمایانگر آن است بذرِ تردید می‌کاشت؛ اما در واقع، او دروغ می‌گفت. فرهنگ 1828 وبستر می‌گوید: FIGURE, n. در علم حساب، نشانه‌ای که دلالت بر یک عدد دارد، مانند 2، 7، 9.

او در حال ابراز تردید بود و آن کاری را انجام می‌داد که به‌عنوان سرّ بی‌دینی معرفی شده است. او برای ادونتیست‌ها آشکار می‌ساخت—اگر مایل به دیدن باشند—که در این زمان از تاریخ زمین، باید حقیقت را برای خودتان بفهمید و به انسان‌ها گوش نسپارید؛ زیرا «... سرّ بی‌دینی اکنون نیز عمل می‌کند: ...».

این انحرافِ ذهنی است، و الهی‌دانان غالباً چنین می‌کنند. اگر می‌خواهید بدانید واژه‌ای در کتاب‌مقدس یا در روح نبوت چه معنایی دارد، نخست به فرهنگ‌های لغت رجوع نمی‌کنید؛ بلکه به نبی رجوع می‌کنید. برای مثال، دانیال در دانیال ۸:۱۱ از واژهٔ عبریِ rum استفاده می‌کند که «برداشته شد» ترجمه شده است. مردم گمان می‌کنند که معنای آن «مزال شدن» است، اما دانیال پنج بار دیگر نیز rum را به‌کار می‌برد، و این واژه هرگز به معنای «برداشتن» نیست—بلکه به معنای «بالا بردن و متعال ساختن» است. بنابراین، این‌که کسی rum را در دانیال ۸:۱۱ به معنای «برداشتن» بداند، پیروی از سنت است، نه پیروی از نحوه‌ای که دانیال آن واژه را به‌کار برده است.

به همین‌گونه، در مورد اِلن وایت نیز: اگر بخواهید ادعا کنید که در Early Writings, 74، واژهٔ «figures» به معنای اشکال هنری یا تصاویر است، ممکن است بگویید: «فرهنگ لغتِ زمانِ اِلن وایت نمی‌گوید که figures به معنای حساب است»، با این امید که بیشتر مردم بررسی نکنند. اما اگر بررسی کنند، خواهند یافت که figures واقعاً به معنای حساب نیز هست.

اما نخستین جایی که به آن رجوع می‌کنید، خودِ الن وایت است: منظور او از «ارقام» چیست؟ او در کتاب Early Writings، صفحهٔ 74، می‌گوید: «دست او بر روی اشتباهی در برخی از ارقام قرار داشت و آن را پنهان می‌کرد»، و در صفحهٔ 236 می‌گوید: «دست او اشتباهی را در محاسبهٔ دوره‌های نبوی پوشانید.» این نبیه تصریح می‌کند که در اصطلاح او، «ارقام» به دوره‌های نبوی اشاره دارد—به محاسبات، نه به تصویرنگاری.

پس خداوند دست خود را بر چه چیزی نگاه داشت؟ او دست خود را بر خطایی در محاسبهٔ ادوار نبوی—یعنی ارقام—نگاه داشت.

این نکتهٔ اصلی است. بسیاری همان پیامی را که ما ارائه می‌کنیم مطرح می‌سازند، و من از ایشان حمایت می‌کنم. اما هنگامی که سخن از ۲۵۲۰ و این پرسش به میان می‌آید که آیا الن وایت آن را نبوتی معتبر می‌دانست یا نه، این همان استدلال است—این همان برهان است و نقطه‌ای است که باید از آن آغاز کنید. همهٔ استدلال‌های دیگر معتبر و درست‌اند، اما این نقطهٔ آغاز است.

در کتاب «نوشته‌های نخستین»، صفحهٔ ۷۴، آنجا که می‌گوید خداوند دست خود را بر اشتباهی در برخی از ارقام نگاه داشت، او در همان کتاب، در صفحهٔ ۲۳۶، معنای آن را چنین بیان می‌کند: «دیدم که قوم خدا با شادی در انتظار بودند و برای خداوند خویش چشم به راه بودند. اما خدا قصد داشت ایشان را بیازماید.» او دربارهٔ زمانِ تأخیر [۲۲ مارس ۱۸۴۴]، نخستین نومیدی، سخن می‌گوید.

او دربارهٔ «ناکامی» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ سخن نمی‌گوید، زیرا آنان در آنجا نیز آزموده خواهند شد؛ بلکه در اینجا دربارهٔ ۲۲ مارس ۱۸۴۴، یعنی زمانِ تأخیر، سخن می‌گوید: «خدا قصد داشت آنان را بیازماید.» «دست او اشتباهی را در محاسبهٔ دوره‌های نبوی پوشانیده بود.» او چگونه می‌خواست به‌وسیلهٔ زمانِ تأخیر آنان را بیازماید؟ با نگاه داشتن دست خود بر فهم ایشان از دوره‌های نبوی. شما برای آینده هیچ چیز برای ترسیدن ندارید، مگر آن‌گاه که فراموش کنیم خداوند در گذشته، در تاریخ میلری‌ها و در تعالیم خود، چگونه ما را هدایت کرده است.

این ادوارِ نبوی همان تعالیمی بودند که زمانِ تأخیر را پدید آوردند. «دست او اشتباهی را در محاسبهٔ ادوارِ نبوی پوشانیده بود. آنان که در انتظارِ خداوندِ خویش بودند این اشتباه را کشف نکردند»—یک اشتباه، به‌صورت مفرد—«و داناترین مردانی نیز که با آن زمان مخالفت می‌کردند، از دیدن آن بازماندند. خدا مقرر فرموده بود که قومِ او با یأس و نومیدی روبه‌رو شوند. زمان سپری شد، و آنان که با انتظارِ شادمانه در پیِ نجات‌دهندهٔ خود بودند، اندوهگین و دلسرد شدند؛ حال آنکه کسانی که ظهورِ عیسی را دوست نمی‌داشتند، بلکه از روی ترس این پیام را پذیرفته بودند، خشنود بودند که او در زمانِ موردِ انتظار نیامد. اقرارِ ایشان بر دل اثر نگذاشته و زندگی را پاک نساخته بود. سپری شدنِ زمان به‌خوبی محاسبه شده بود تا چنین دل‌هایی را آشکار سازد. آنان نخستین کسانی بودند که روی برتافتند و آن اندوهگینانِ نومید را که حقیقتاً ظهورِ نجات‌دهندهٔ خویش را دوست می‌داشتند، به ریشخند گرفتند. من حکمتِ خدا را در آزمودنِ قومِ خود و بخشیدنِ امتحانی دقیق به ایشان دیدم تا آنان را که در ساعتِ آزمایش عقب می‌کشند و بازمی‌گردند، آشکار سازد.

عیسی و تمامی سپاه آسمانی با دلسوزی و محبت بر کسانی نگریستند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار او بودند، همان کسی که جان‌هایشان او را دوست می‌داشت. فرشتگان بر فراز آنان در پرواز بودند تا ایشان را در ساعت آزمایششان نگاه دارند. آنان که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی رها شدند، و خشم خدا بر ضد ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود، بپذیرند. آن وفادارانِ نومیدشده، که نمی‌توانستند دریابند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس خود هدایت شدند تا دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دست خداوند از روی اعداد برداشته شد، و آن خطا—یگانه—توضیح داده شد.

در اینجا او اشتباهِ ارقامِ موجود در نمودار ۱۸۴۳ را توضیح می‌دهد، و پیش‌تر نیز تصریح کرده است که این ارقام نمایانگرِ دوره‌های نبوی هستند. «آنان دریافتند که دوره‌های نبوی تا ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد، و همان شواهدی که عرضه کرده بودند تا نشان دهند دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد، ثابت می‌کرد که آن‌ها در ۱۸۴۴ خاتمه خواهند یافت.» پایانِ بحث! الن وایت مُهرِ تأییدِ خود را بر ۲۵۲۰ می‌نهد.

فقط سه دورهٔ نبوی بر روی نمودار ۱۸۴۳ وجود دارد که آنان فهمیدند در سال ۱۸۴۳ پایان می‌یافت: ۱۳۳۵، ۲۵۲۰، و ۲۳۰۰. خداوند دست خود را بر اشتباهی در برخی از ارقام—یعنی دوره‌های نبوی بر این نمودار—نگاه داشته بود تا زمانی که دست خود را برداشت. هنگامی که او دست خود را برداشت، منتظرانِ امین هدایت شدند تا بار دیگر دوره‌های نبوی را مطالعه کنند و دریافتند که همان شواهدی که آنان را بر آن داشته بود که اعلام کنند دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ بسته شده‌اند، آنگاه معلوم شد ثابت می‌کند که دو دوره در ۱۸۴۴ پایان یافته‌اند.

دورهٔ ۱۳۳۵ در سال ۵۰۸ میلادی آغاز می‌شود و در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد. دورهٔ ۲۵۲۰ در ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود و از کمال سال متأثر است. پیشگامان می‌پنداشتند که این دوره در ۱۸۴۳ پایان یافته است، اما بعدها دریافتند که همان شواهدی که آنان را به پیشگویی ۱۸۴۳ رهنمون شده بود، ثابت می‌کرد که نبوت ۲۵۲۰ در ۱۸۴۴ پایان یافته است. نبوت ۲۳۰۰ در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود، و آنان گمان می‌کردند که در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد، اما پس از نومیدی، از طریق مطالعهٔ ادوار نبوی، دریافتند که این نبوت در ۱۸۴۴ پایان یافته است.

تنها سه نبوت وجود دارد که آنان پیش‌بینی کردند در سال 1843 به پایان برسد، و یکی از آن‌ها نیز چنین می‌شود: 1335. این نبوت آن نبوتی نیست که خداوند دست خود را بر آن نهاده بود. این نبوت تاریخ میلری‌ها را از زمانِ درنگ، از خلالِ فریادِ نیمه‌شب، تا 22 اکتبر 1844 مشخص می‌سازد.

در ارائهٔ دیروز، با این نقل‌قول از الن وایت سخن را به پایان بردیم: «خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.» این همان است که می‌گوید: «خوشا به حال آن که به ۱۸۴۳ می‌آید.» در بند بعدی، او می‌گوید: «پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق یافتن است؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در قرعهٔ خود خواهد ایستاد تا شهادت خویش را بدهد.» Manuscript Releases، جلد ۲۱، ۴۳۷.

ایستادن دانیال در قُرعهٔ خویش، آیهٔ ۱۳ از دانیال ۱۲ است. «خوشا به حال چشمانی که آنچه را در ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند» آیهٔ ۱۲ است. الن وایت در حال ارائهٔ تفسیر الهی بر دانیال ۱۲:‏۱۲–۱۳ است و می‌گوید که این آیات دربارهٔ یک نبوت زمانی نیستند، بلکه دربارهٔ تجربه‌ای هستند که ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ را در بر می‌گیرد؛ تجربه‌ای که از یک سوءبرداشت نسبت به ۱۸۴۳ پدید آمد و زمانیِ تأخیر را به وجود آورد. هنگامی که زمانِ تأخیر فرا می‌رسد، «خوشا به حال کسی که انتظار می‌کشد.» هرچند رؤیا درنگ کند، برای آن انتظار بکش. خوشا به حال آن کسی که با وفاداری از زمانِ تأخیر تا هنگام بسته شدن در، انتظار می‌کشد. آنچه شخصِ وفادار در ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ می‌بیند، برکتی است که او را به درونِ مکان اقدس هدایت می‌کند.

نبوتِ ۱۳۳۵ در سال ۱۸۴۳ پایان یافت و فرا رسیدنِ فریادِ نیمه‌شب را نشان کرد. دوره‌های نبویِ ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ در سال ۱۸۴۴ به پایان می‌رسند. الن وایت می‌گوید که همان شواهدی که ایشان را بر آن داشت اعلام کنند ۲۵۲۰، ۲۳۰۰، و ۱۳۳۵ در سال ۱۸۴۳ پایان یافته‌اند، سپس به‌عنوان دلیلی شناخته شد که ثابت می‌کرد این‌ها در سال ۱۸۴۴ خاتمه خواهند یافت.

در این تاریخ، دو طبقه از پرستندگان وجود دارند. طبقهٔ بی‌وفا منتظران را به ریشخند می‌گیرد، اما منتظران بار دیگر به دوره‌های نبوی هدایت می‌شوند و درمی‌یابند که همان شواهدی که آنان را به این نتیجه رسانده بود که پایان ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ در سال ۱۸۴۳ است، قرار بود ثابت کند که آن‌ها در سال ۱۸۴۴ به پایان می‌رسند.

هرچند انتظارکِشندگان این را تشخیص دادند، اما همچون پیش از نخستین نومیدی، برای خداوند آن‌چنان پرشور نبودند. آنان با پیامِ فریادِ نیمه‌شب بار دیگر افروخته می‌شدند. انتظارکِشندگان پیش از فریادِ نیمه‌شب، ۱۸۴۴ را به‌عنوان پایانِ نبوت‌ها از پیش دریافته بودند.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب به منتظران امکان داد تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص کنند. با آن آگاهی، موضوع دیگر صرفاً زمانی نامعین در سال ۱۸۴۴ نبود؛ بلکه همین روزِ معین بود، و همین به آن پیام قدرت بخشید.

آیا این فرایند را می‌بینید؟ تعالیمی که این تجربه را پدید می‌آورند، سه نبوت‌اند: ۱۳۳۵، ۲۳۰۰، و ۲۵۲۰.

پس از آن‌که این را دریافتند، اعلام کردن را آغاز کردند: «از بابل بیرون آیید.» این همان پیام فرشتهٔ دوم است.

بگذارید روشن سخن بگوییم: در زمانِ تأخیر چه چیزی به پایان می‌رسد؟ استفاده از نمودار ۱۸۴۳. آنان این نمودار را کنار نهادند، زیرا اکنون دریافته بودند که خداوند در سال ۱۸۴۴ می‌آید، حال آنکه نمودار ۱۸۴۳ را نشان می‌داد. از این‌رو، برای تاریخِ پیامِ فرشتهٔ دوم، نمودار را کنار گذاشتند.

پیام آنان در تاریخ فرشتهٔ دوم چه می‌شود؟ بندِ آخر توضیح می‌دهد.

کدام ادوار نبوی؟ ۲۵۲۰، ۲۳۰۰، و ۱۳۳۵. این، پیام آنان در این تاریخ است. اکنون ایشان می‌گویند: «فهمیدیم! این نبوت‌ها تا ۱۸۴۴ امتداد می‌یابند.» پیام آنان در تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، نبوت‌های ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ ساله است.

چه رخ می‌دهد هنگامی که 2520 را در ارتباط با 2300 روز مطرح می‌کنید؟ در تاریخ میلری، از کلیساها رانده می‌شوید و تلاشی برای خاموش ساختن آن پیام صورت می‌گیرد.

بی‌آنکه به بررسی‌ای دربارهٔ ۲۵۲۰ بپردازیم، آنچه می‌کوشیم نشان دهیم این است که الن وایت مُهر تأیید خود را بر ۲۵۲۰ نهاده است. اگر نمی‌توانید این را ببینید، لازم است دعا کنید تا عیسی پرده را از چشمان شما بردارد. الن وایت گفت که همان شواهدی که آنان را به پیش‌بینی سال ۱۸۴۳ رهنمون شد، سپس آشکار شد که ثابت می‌کند این دوره‌های نبوی در سال ۱۸۴۴ پایان یافته‌اند. او همواره دوره‌های نبوی، یا ارقام، را به‌صورت جمع مشخص می‌کند. بر نمودار ۱۸۴۳ تنها سه دورهٔ نبوی وجود دارد که در سال ۱۸۴۳ پایان یافتند.

آن‌که در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد، یعنی ۱۳۳۵، از لحاظ صحتِ دستوری اقتضا می‌کند که او برای به‌کار بردنِ «figures» و «prophetic periods»، دست‌کم دو دورهٔ نبوی را در نظر داشته باشد. اگر سه دوره وجود داشته باشد و شما یکی را کنار بگذارید، آنگاه آن دو دوره‌ای که او تأیید می‌کند ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ هستند، فارغ از آنچه هر کس دیگری ممکن است بگوید.

در این تاریخ، از جمله نومیدی عظیم اَدوِنتیست‌ها در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، خداوند در حال پدید آوردن تجربه‌ای بود که در آن ایشان از کلیساها بیرون رانده می‌شدند تا نه بر نفوذ انسان‌ها، بلکه بر کلام خدا استوار بایستند. آنان به آن تجربه نیاز داشتند تا ایمانی داشته باشند که با عیسی مسیح به قدس‌الاقداس درآیند. او ایشان را کامل می‌ساخت تا انجیل جاودان را به انجام رساند.

سپس، به دو تن از پیشگامان می‌رسیم: جیمز وایت و اوریا اسمیت. اینان همان اشخاص اصلی‌اند که الاهی‌دانان معاصر برای اثبات این ادعا به آنان استناد می‌کنند که جیمز وایت در سال 1863 عدد 2520 را رد کرد و اوریا اسمیت نیز در نوشته‌های خود در دهه‌های 1870 و 1880 آن را رد نمود.

اکنون به سال ۱۸۴۴ و اندکی پس از آن بازمی‌گردیم تا ببینیم جیمز وایت و اوریا اسمیت چگونه همین تاریخِ عیناً یکسان را که الن وایت به‌تازگی توصیف کرده است، شرح می‌دهند. او دربارهٔ دوره‌های نبوی و اینکه خداوند دست خود را برداشت و اشتباه آشکار شد سخن می‌گوید، و این دو پیشگام نیز همین‌گونه می‌گویند.

الن وایت «2520» یا «هفت زمان» را ذکر نمی‌کند، اما اوریا اسمیت و جیمز وایت چنین می‌کنند. آنان به‌روشنی بیان می‌کنند که ادوار نبویِ به‌رسمیت‌شناخته‌شده در این تاریخ، 2520 و 2300 بودند.

جیمز وایت با تاریخی سروکار دارد که در آن مردم ندای نیمه‌شب را رد می‌کنند و از مسیر فرو می‌افتند. او در پاسخ به این امر سخن می‌گوید و این تاریخ را مورد بحث قرار خواهد داد.

اکنون او دوره‌های نبوی را که آنان می‌پنداشتند در سال ۱۸۴۳ پایان می‌یافت، به ما بیان می‌کند.

دوره‌های نبوی‌ای که «دستِ عنایتِ الهی دست او را بر آن اشتباه نگاه داشت»، شامل ۲۵۲۰ نیز می‌شد.

اوریا اسمیت و جیمز وایت هر دو شهادت می‌دهند که دوره‌های نبوی‌ای که پذیرفته می‌شد در سال ۱۸۴۴ به پایان می‌رسند، عبارت بودند از ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ سال؛ و در این باره همان تعابیری را به کار می‌برند که الن وایت در Early Writings، صفحهٔ ۲۳۶ و صفحات بعد، به کار برده است.

جبرائیل آغازِ زنجیرهٔ حقیقت و شیوهٔ استناد به متون را به او داد.

الن وایت می‌گوید که جبرئیل نقطه‌های آغاز زنجیرهٔ حقیقت را به ویلیام میلر داد، و ویلیام میلر شهادت می‌دهد که سه نقطهٔ آغازی که به او داده شد عبارت‌اند از ۵۰۸ میلادی، ۶۷۷ پیش از میلاد، و ۴۵۷ پیش از میلاد. این نقطه‌های آغازِ این نبوت‌ها، که تاریخچهٔ فریاد نیمه‌شب را پدید آوردند، به‌وسیلهٔ فرشتهٔ جبرئیل به او داده شد.

اگر این حقایقِ بنیادین را رد کنید، در همان حال روحِ نبوت را نیز رد می‌کنید. الن وایت تأیید خود را بر 2520 نهاده است. 2520 را رد کنید، و هم کودک را دور افکنده‌اید و هم آبِ غسل را.

در حالی که این بحث را به پایان می‌بریم، هنگامی که خواهر وایت می‌گوید ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، جز اینکه هدایت خداوند را فراموش کنیم، من می‌گویم آن هدایت خداوند که او از آن سخن می‌گوید، همان تاریخی است از زمانِ تأخیر تا درِ بسته—تاریخی که با اصطلاح «فریاد نیمه‌شب» نمایانده می‌شود. ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، جز اینکه فراموش کنیم خداوند چگونه ما را در تجربهٔ فریاد نیمه‌شب هدایت کرد، و نیز تعلیماتی را که با این هدایت مرتبط بودند. تعلیماتی که این تجربه را پدید آوردند، همان سه نبوت زمانی هستند که با تاریخ‌هایی آغاز می‌شوند که فرشته جبرئیل به ویلیام میلر عطا کرد. ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، جز اینکه این تعالیم را، از جمله 2520، که تجربهٔ فریاد نیمه‌شب را پدید آوردند، فراموش کنیم؛ همان‌گونه که خداوند میلری‌ها را از خلال اوجِ انجیل جاودان هدایت کرد.

آن ادونتیست‌هایی که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند و زیرِ پرچمِ شیطان می‌ایستند، نخست روحِ نبوت را رد می‌کنند.

در این عبارت، دو گروه وجود دارند: آنان که برای شناخت خداوند پی‌می‌گیرند، همچنان از جسم او می‌خورند و خون او را می‌نوشند، و پیوسته کلام خدا را مطالعه می‌کنند؛ و آنان که چنین نمی‌کنند. تکامل حقیقت به پایان نرسیده است؛ آنان دربارهٔ خدمتِ قدس سخنانی خواهند داشت که هنوز گفته نشده است. آنان بر تغییر تدبیر در زمان مسیح تأکید خواهند کرد، تغییری که پیشاپیش، تغییر در زمان میلریتی را مجسم می‌ساخت و به‌سوی آن تدبیری اشاره می‌کرد که در آن مسیح از داوریِ مردگان به داوریِ زندگان منتقل می‌شود. آنان دربارهٔ قدس و این‌که خداوند چگونه حرکات خود را در این تغییراتِ تدابیر، به‌وسیلهٔ افاضهٔ روح خویش، مشخص می‌سازد، سخنانی خواهند داشت.

چند نقل‌قول دیگر، و تقریباً کارمان به پایان رسیده است.

آن دسته از ادونتیست‌های روز هفتم که ندای نیمه‌شب را رد می‌کنند، از مسیر منحرف می‌شوند و هدایت‌های خداوند و تعلیمات اعتقادی‌ای را که تاریخِ ندای نیمه‌شب را پدید می‌آورد، مردود می‌شمارند. این همان چیزی است که باید از آن بترسیم—رد کردن آن تعلیمات و درک نکردن آن تجربه. با چنین کاری، ما روح نبوت را رد می‌کنیم.

خواهر وایت مُهر تأیید خود را بر ۲۵۲۰ می‌نهد. ما نشان خواهیم داد که او چگونه مُهر تأیید خود را بر دیگر حقایقِ نمودار ۱۸۴۳ نیز می‌نهد.

در پایان جهان، هنگامی که همهٔ این‌ها در تاریخ ما به نقطهٔ اوجِ انجیل جاودانی برسد، ادونتیسم با آن فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای روبه‌رو خواهد شد که از پیش به‌صورت نمادین ترسیم شده بود، چنان‌که در تجربهٔ ویلیام میلر دیده می‌شود.

ویلیام میلر سه اشتباه مرتکب شد: (1) او فریادِ نیمه‌شب را رد کرد و از مسیر به سوی دنیای شریرِ زیرین سقوط کرد. (2) پس از آن، به نفوذ انسانی، یعنی جاشوا هایمز، اعتماد کرد. (3) سبت را رد کرد.

این پرسش مطرح شد: «آیا او سَبَّت را رد کرد یا قُدس را؟» تعلیمی که در آن دوره از قُدسِ روی زمین به قُدسِ در آسمان تغییر یافت، ممکن است به‌طور کامل از سوی میلر درک نشده باشد. هنگامی که الن وایت به درون قُدس‌الاقداس هدایت شد، او ده فرمان را در صندوق عهد دید، و فرمان سَبَّت هاله‌ای مقدس پیرامون خود داشت.

آنچه میلر رد کرد، شریعت خدا بود—سبت. پس، میلر ندای نیمه‌شب را رد کرد، سپس بر بشر تکیه نمود، و آنگاه نشانِ وحش را دریافت کرد. این در پایان جهان تکرار می‌شود.

نخستین مردود شدن در پایان، فریاد نیمه‌شب است، تکراری از ظهور قدرت خدا. دومی، تکیه بر جسم است. سومی، قانون یکشنبه است.

یک چیز قطعی است: آن دسته از ادونتیست‌های روز هفتم که جایگاه خود را زیر پرچم شیطان می‌گیرند، نخست اعتماد خویش را به روح نبوت واخواهند گذاشت.

ادونتیسم همان فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمونی را تکرار می‌کند که ویلیام میلر در آن ناکام ماند. اما فرشتگان در انتظارند تا میلر را برخیزانند و او را به خانه، نزد نجات‌دهنده‌اش، ببرند. برای ادونتیست‌هایی که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند، آن فرشتگان، فرشتگانی نیستند که در انتظار ایشان باشند.

چرا باید فریاد نیمه‌شب را به یاد داشته باشیم؟ زیرا تاریخ تکرار خواهد شد. در این تاریخ، پیامی که سبب غربالگری خواهد شد، 2520 و 2300 است؛ به سبب این امر، مردم را از کلیساها بیرون خواهد راند.

اما آیا این تاریخ، فریاد نیمه‌شب، واقعاً قرار است تکرار شود، یا صرفاً بخشی از تاریخ است؟ به این نقل‌قول بعدی توجه کنید:

این تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، به دقیق‌ترین وجه، دوباره تکرار می‌شود.

اِلِن وایت درک می‌کرد که ۲۵۲۰ یک نبوت زمانی معتبر بود و خداوند از آن استفاده کرد تا زمانِ تأخیر را پدید آورد؛ همان نومیدی‌ای که تجربه‌ای را به وجود آورد که مردان و زنان را آماده ساخت تا به‌وسیلهٔ ایمان، همراه با مسیح، به قدس‌الاقداس گام نهند.

ما هنوز نکوشیده‌ایم که 2520 را از کتاب‌مقدس اثبات کنیم. در این بررسیِ دو لوحِ حبقوق، نخست می‌خواهیم روشن سازیم که الن وایت این آموزه‌ها را که امروزه از سوی ادونتیسم مردود شمرده می‌شوند، تأیید می‌کند؛ سپس به مطالعهٔ کتاب‌مقدسی خواهیم پرداخت.