تاریخ پنهانِ دانیال باب یازده آیهٔ چهل با تاریخی که در آیات ده تا شانزدهٔ همان باب به تصویر کشیده شده است، همسو می‌باشد. در آیات ده تا شانزده، خطِ جانورِ زمینیِ مکاشفهٔ سیزده، یعنی شاخِ جمهوری‌خواهِ مرتدِ ایالات متحده، به‌وسیلهٔ دونالد ترامپ نمایانده شده است؛ خطِ شاخِ پروتستانِ مرتدِ ایالات متحده به‌وسیلهٔ مکابیان نمایانده شده است؛ خطِ جانورِ دریاییِ پاپیّت به‌صورت «غارتگرانِ قومِ تو» نمایانده شده است؛ و خطِ اژدها به‌وسیلهٔ پادشاهانِ مختلفِ جنوب و فیلیپِ مقدونی نمایانده شده است. خطِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار به‌وسیلهٔ پطرس نمایانده شده است.
میانه
در درون آن تاریخِ پنهان، میانه بارها مورد تأکید قرار می‌گیرد. دویست‌وپنجاه سالی که در ۴۵۷ ق.م. آغاز شد، در ۲۰۷ ق.م.، در میانهٔ نبردهای رافیا و پانیوم، یعنی دو جنگ نیابتیِ پایانیِ آیات یازده تا پانزده، به پایان رسید. دویست‌وپنجاه سالِ مربوط به وحشِ زمین که در ۱۷۷۶ آغاز شد، در ۲۰۲۶ پایان می‌یابد، یعنی سالِ «انتخابات میان‌دوره‌ای» در عرصهٔ سیاسیِ وحشِ زمین. پطرس در قیصریهٔ فیلپی (پانیوم) قرار دارد، در میانهٔ آن سه باری که مسیح به‌طور انحصاری تنها سه شاگرد را با خود برد.
در تاریخ آن خطوط موازی، پطرس نمایانگر کسانی است که هشدار دربارهٔ گوی‌های آتشین بر نشویل را اصلاح و تکرار می‌کنند. نام پطرس درست در میانهٔ باب‌های یازدهم تا بیست‌ودومِ متی تغییر یافت، همان‌گونه که باب میانیِ ابرام در میان باب‌های یازدهم تا بیست‌ودوم، ختنه را به‌عنوان نشان عهد معرفی کرد؛ و این با میانهٔ باب‌های یازدهم تا بیست‌ودومِ مکاشفه همراه است که نشان عهد مرگ را در باب هفدهم مکاشفه مشخص می‌کند. نقطهٔ میانی همان جایی است که آن صد و چهل و چهار هزار تن از لائودیکیه‌ای به فیلادلفیه‌ای دگرگون می‌شوند، و فرشتهٔ میانی از میان سه فرشته، فرشتهٔ دوم است.
گام دوم، یا نقطهٔ میانی، زمانِ دومین آزمونِ معبد است که پس از آزمون نخست و بنیادین می‌آید. نخستین آزمونِ سال ۲۰۲۴، تثبیت رؤیای بیرونی به‌واسطهٔ نماد روم بود، و دومین آزمون، رؤیای درونیِ مَرآه (آینه) از مسیح در قدس‌الاقداس است. در تاریخ فرشتهٔ دوم، پیامِ فریاد نیمه‌شب از راه می‌رسد تا به پیام فرشتهٔ دوم قدرت بخشد.
در تاریخ جنبش میلری در سال ۱۸۴۰، جوزایا (به معنای «بنیاد خدا») لیچ، تشخیص خود از نبوت مربوط به اسلام در وای‌های اول و دوم را اصلاح کرد؛ و در سال ۱۸۴۴، ساموئل اسنو، در تحقق مَثَل ده باکره، پیش‌بینی مربوط به سال ۱۸۴۳ را تصحیح کرد. پیتر در سال ۲۰۲۶ قرار است پیش‌بینیِ تحقق‌نیافتۀ گوی‌های آتشین نشویل را، که سرخوردگی میلری‌ها در سال ۱۸۴۳ پیش‌نمونۀ آن بود، تصحیح کند و پیام مربوط به اسلام را، که کار جوزایا لیچ در سال ۱۸۴۰ پیش‌نمونۀ آن بود، اصلاح نماید. این دو رویداد میلری در سال‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۴، به‌ترتیب نمایانگر قدرت‌یافتن پیام فرشتۀ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و قدرت‌یافتن پیام فرشتۀ دوم در ۱۷ اوت ۱۸۴۴ هستند. این دو رویداد در کنار هم، قدرت‌یافتن فریاد نیمه‌شب را هنگام فرود آمدن گوی‌های آتشین نشویل مشخص می‌سازند.
«فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم با او متحد می‌شود، باید تمامی زمین را با جلال خویش روشن سازد. در اینجا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ادونتیِ سال‌های 1840–44 تجلی باشکوهی از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاحاتِ سدهٔ شانزدهم در هیچ سرزمینی مشاهده نشده بود؛ اما اینها باید به‌وسیلهٔ جنبش نیرومندِ زیرِ آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم پشت سر گذاشته شوند.» The Great Controversy, 611.
پرسش این است: چرا مشیت خداوند از میان این‌همه شهر در ایالات متحده، نشویل را برمی‌گزیند؟ با فرارسیدن وای سوم در ۱۱ سپتامبر، برج‌های دوقلوی نیویورک و پنتاگون در واشینگتن دی‌سی هدف قرار گرفتند. هواپیمای چهارمی نیز به زمین سقوط کرد. نمادِ وحشِ برخاسته از زمین، زمین است؛ نمادِ توان اقتصادی آن، نیویورک؛ و نمادِ قدرت نظامی آن، پنتاگون. هنگامی که ایالات متحده جهان را وادار به پذیرش نشانِ اقتدار پاپ و نظام سیاسیِ کلیسا و دولت، که تمثال وحش است، می‌کند، این کار را از طریق قدرت نظامی و اقتصادی خود انجام می‌دهد؛ زیرا باب سیزدهم مکاشفه مشخص می‌کند که وحشِ برخاسته از زمین قدرت خود را برای منع مؤمنان از خریدوفروش به کار می‌گیرد و همچنین کسانی را که از سبتِ روز هفتمِ خداوند دفاع می‌کنند، به قتل می‌رساند. این نمادپردازیِ نبوی در دانیال، باب یازدهم، آیهٔ چهلم، به‌صورت «ارابه‌ها، سواران (قدرت نظامی) و کشتی‌ها» (توان اقتصادی) بازنمایی شده است.
در دوران مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر، اسلام چهار بار به‌طور غیرمنتظره به سرزمین باشکوه ضربه می‌زند. نخستین ضربه، ۱۱ سپتامبر بود؛ ضربه‌های دوم و سوم، به‌ترتیب به سرزمین باشکوهِ باستانی، به معنای تحت‌اللفظیِ آن، و سپس به نشویل وارد شدند. ضربهٔ چهارم، زمین‌لرزهٔ باب یازدهم مکاشفه، یعنی قانون یکشنبه است. در چارچوب بلعام و سه فرشته، دو ضربهٔ ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و نشویل، نمایانگر دو تاکستانِ کتاب‌مقدسیِ قومِ عهدبسته با خدا هستند.
هنگامی که زخمِ مهلکِ پاپیّت در قانون یکشنبه شفا یابد، دومین ظهورِ اعصارِ تاریک آغاز می‌شود. وایِ نخست و وایِ سوم یکسان‌اند، زیرا مسیح همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد؛ از این‌رو ستارهٔ ساقط‌شدهٔ محمد در وایِ نخست، که کلیدی را گردانید که هاویه را گشود، و اندکی پس از ۱۱ سپتامبر، بی‌خداییِ هاویه دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده را به قتل رساند. در قانون یکشنبه، زخمِ مهلکِ پاپیّت شفا می‌یابد، و وحشِ کاتولیسیسم معمای نبوّتیِ هشتم را—که نمایانگرِ قیام است—به انجام می‌رساند. آنگاه دورهٔ دومِ اعصارِ تاریک آغاز می‌شود، همچون سومین نشانهٔ راهِ بلعام، آنگاه که الاغ سخن می‌گوید و کلید را می‌گرداند تا بار دیگر هاویه را بگشاید. پس از ۱۱ سپتامبر، بی‌خدایی، یعنی اژدها، از هاویه بیرون آمد تا بر ضدّ ثروتمندترین پادشاهی که تمامی قلمرو یونان را برانگیخت، جنگ کند. در قانون یکشنبه، وحشِ مکاشفهٔ هفده از هاویه برمی‌آید و تاریکی بار دیگر خورشید را محو می‌سازد.
چرا نشویل؟ این پرسشی است که هنوز حل‌نشده باقی مانده است. نشویل آغاز دورهٔ کوتاهِ اعلانِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد، و این دوره با یک حملهٔ ویرانگرِ غیرمنتظره از سوی اسلام آغاز می‌شود و به همان‌گونه نیز پایان می‌یابد. قانون یکشنبه در پایان این دوره، بیانگر اجرای نشان وحش در ایالات متحده و آغاز نابودی شهرهاست. «نابودی» یکی از ویژگی‌های نبوتیِ اسلام است.
نابودی
«شبِ پیش از دیشب، صحنه‌ای بسیار هول‌انگیز از برابر من گذشت. دیدم گوی عظیمی از آتش در میان برخی عمارت‌های زیبا فرود آمد و موجب نابودی آنیِ آنها شد. شنیدم که بعضی می‌گفتند: “ما می‌دانستیم که داوری‌های خدا بر زمین خواهد آمد، اما نمی‌دانستیم که به این زودی خواهد آمد.” دیگران گفتند: “شما می‌دانستید! پس چرا به ما نگفتید؟ ما نمی‌دانستیم.” از هر سو چنین سخنانی را می‌شنیدم.» نامه 217، 1904.
یازده سپتامبر
مکاشفه «نه یازده» سرشتِ پادشاهیِ اسلام را مرگ و ویرانی معرفی می‌کند، زیرا در نبوت، نام نمایانگرِ شخصیت است.
و ایشان را پادشاهی بر خود بود، که فرشتهٔ هاویه است، و نام او به زبان عبرانی اَبَدّون است، امّا در زبان یونانی نام او آپولّیون می‌باشد. مکاشفه 9/11.
«ابَدّون» به معنای «هلاکت» یا «جایگاه هلاکت» است و «اَپولیون» به معنای «هلاک‌کننده» است.
«فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند؛ بادهایی که به‌صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده‌اند، اسبی که می‌کوشد بند از بند بگسلد و بر سراسر روی زمین بتازد، و در مسیر خود ویرانی و مرگ به بار آورد.»
«آیا باید بر درست بر لبهٔ جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا باید کُند و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده می‌شد، تا بر پاهای خویش بایستند و زنده شوند. ما نیاز داریم دریابیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما هنگامی که از آن دروازهٔ تنگ می‌گذریم، فراخیِ آن بی‌حدّ و حصر است.» Manuscript Releases, volume 20, 217.
راهِ اسلامِ وایِ سوم، راهِ بلعام و الاغ است. راهِ اسبِ خشمگینِ اسلام ـ که همان چهار بادِ نزاعِ یوحنا، بادِ تندِ اشعیا و «باد» یا «نَفَس»ِ حزقیال است که از چهار باد می‌آید ـ از ۹/۱۱ مسیری را می‌پیماید که به دروازهٔ «تنگ» و «مستقیم» منتهی می‌شود. آن دروازهٔ تنگ، سومین نشانهٔ راهِ بلعام و الاغ است.
و فرشتهٔ خداوند پیش‌تر رفت و در جایی تنگ ایستاد، که نه به سوی راست راهی برای گردیدن بود و نه به سوی چپ. و چون ماده‌الاغ فرشتهٔ خداوند را دید، زیر بلعام بر زمین افتاد؛ و خشم بلعام افروخته شد، و او ماده‌الاغ را با عصا زد. آنگاه خداوند دهان ماده‌الاغ را گشود، و او به بلعام گفت: به تو چه کرده‌ام که این سه بار مرا زده‌ای؟ اعداد ۲۲:۲۶–۲۸.
مسیرِ سومین وایِ نابودیِ اسلام در ۱۱ سپتامبر آغاز شد، هنگامی که مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام رسید.
«اکنون این سخن از کجا آمده است که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ یک موج جزر و مدی از میان برده شود؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه سر برمی‌آوردند می‌نگریستم: “چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه کلمات مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام خواهد رسید.” تمام باب هجدهم مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من به‌طور خاص نوری دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز اینکه می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌وسیلهٔ گردش و واژگونیِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلام از خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این بناهای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» Review and Herald, July 5, 1906.
این پرسش همچنان باقی است: چرا نشویل؟ گوی‌های آتشینِ نشویل نمایانگر سناریویی نبوی هستند که در آن، یک گروه از پیروان ادونتیسم شرمسار می‌شوند و بنا بر گفتهٔ یوئیل، «منقطع» می‌گردند. گروه دیگر کسانی معرفی می‌شوند که هرگز شرمسار نمی‌شوند و سرشار از شادی‌اند. این شادیِ نبوی نه به‌سبب داوری‌ای است که بر نشویل و ایالات متحده نازل می‌شود، بلکه به‌سبب اثبات حقانیتی است که در تمثیل، در تمایز میان آنان که روغن دارند و آنان که روغن ندارند، نمایان می‌شود. روغن معانی نمادین بسیاری دارد، اما یکی از معانی اصلی آن، پیام فریاد نیمه‌شب است. گشوده‌شدنِ تدریجیِ مُهر آن پیام در پایان سال ۲۰۲۳ آغاز شد و آن پیام نمایانگر افزایش معرفتی بود که یا رد می‌شود یا پذیرفته می‌شود. هوشع به‌روشنی بیان می‌کند که کسانی که معرفت را رد می‌کنند، از مقام کاهنیِ خدا طرد می‌شوند. پطرس، هنگامی که گوی‌های آتشینِ نشویل را درک می‌کند، در میانهٔ ساختار باب بیست‌وسومِ لاویان قرار دارد، و عدد سی نمادی از کاهنان است.
قوم من به سبب نبودِ معرفت هلاک شده‌اند؛ زیرا تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا دیگر کاهنِ من نباشی؛ و چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانت را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.
مسئلهٔ «معرفت»، یا فقدان آن، یکی از حقایق مرتبط با از راه رسیدن گوی‌های آتشینِ نشویل است. «معرفت» نبوی، یا فقدان آن، سرآغاز اعلام ندای نیمه‌شب را مشخص می‌کند، و آن دوره با مسئلهٔ اطاعت از کلام خدا، که در موضوع سبت و یکشنبه نمود می‌یابد، پایان می‌پذیرد. مسیح همواره پایان را به‌واسطهٔ آغاز به تصویر می‌کشد، و در آغاز، اطاعت از کلام خدا پیام هشداری بود که در باغ به آدم و حوا داده شد.
مسئلهٔ اطاعت در پایان را نمی‌توان به یک باغِ واحد محدود کرد، اگر ـ چنان‌که خواهر وایت می‌گوید ـ «هر امتی درگیر خواهد شد». مسئلهٔ سبت و یکشنبه، تکرارِ آزمون آغازینِ آدم و حوا در باغ است که در پایان، در سراسر جهان تکرار می‌شود. آن آزمون با قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌گردد، که همچنین پایانِ دورهٔ اعلانِ فریادِ نیمه‌شب نیز هست.
اعلام پیامِ هشدار مبنی بر اینکه مسیح در راه است، تنها از سوی کسانی صورت می‌گیرد که افزایش معرفتِ حاصل از گشوده‌شدنِ مُهرِ پیامِ مکاشفۀ عیسی مسیح را ــ که در پایان سال ۲۰۲۳ آغاز شد ــ پذیرفته‌اند. آزمونِ برخورداری از معرفت، یا فقدان آن، هنگام حملۀ نشویل به فرجام می‌رسد. محکِ سه آزمونی که با گشوده‌شدن مُهر در سال ۲۰۲۳ آغاز شدند، بر روغن استوار است؛ روغنی که همان «معرفتِ» موجود در پیام نبوی است که در آن هنگام مُهرش گشوده شد.
«معرفتِ» مُهرگشایی‌شده محک می‌زند و سرانجام به‌صورت روغنی آشکار می‌شود که همان آزمون سوم و محکِ تعیین‌کننده است. این آزمون، دورهٔ اعلام پیامِ فریاد نیمه‌شب را آغاز می‌کند؛ دوره‌ای که با آزمون اطاعت پایان می‌یابد. این آزمونِ اطاعت در مورد حوا، که نماد کلیساست، و آدم، که نماد دولت است، انجام می‌گیرد. پیوند این دو نهاد هنگامی نهایی می‌شود که نشانِ وحش تحمیل گردد. آزمونِ باغ، همان آزمونِ پایان است. این آزمونی برای مردان و زنان است که پیوند کلیسا و دولت را در بر می‌گیرد؛ دو نهادی که یک مرد و یک زن‌اند. پیام هشداردهنده‌ای که در مسیر منتهی به آزمون نهاییِ اطاعت مُهرگشایی می‌شود، با درختِ «معرفتِ» نیک و بد بازنمایی می‌شود.
نشویل نماد تعلیم‌وتربیت یونانی در سرزمینِ وحشِ برخاسته از زمین است. تعلیم‌وتربیت یونانی، تعلیم‌وتربیتی کاذب است؛ این معرفتِ شر است، و معرفتِ خیر، تعلیم‌وتربیت حقیقی است. تنها هیئت‌مدیره‌ای که الن وایت پذیرفت در آن عضویت داشته باشد، هیئت‌مدیرهٔ کالج مدیسون بود که در نشویل، موسوم به «آتنِ جنوب»، قرار دارد. نشویل نماد تعلیم‌وتربیت یونانی، یا تعلیم‌وتربیت کاذب است. تعلیم‌وتربیت کاذب، معرفت کاذب است. معنای نمادین نشویل با نمادپردازی شهر نیویورک و پنتاگون هم‌راستاست.
ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.
دستنوشتهٔ ۱۸۸، ۱۹۰۵
«هنگامی که در نشویل بودم، برای مردم سخن گفته بودم، و در دل شب، گوی عظیم آتشی پدید آمد که مستقیماً از آسمان فرود آمد و بر نشویل قرار گرفت. شعله‌ها همچون تیرها از آن گوی بیرون می‌رفتند؛ خانه‌ها در آتش می‌سوختند؛ خانه‌ها می‌لرزیدند و فرو می‌ریختند. برخی از مردم ما در آنجا ایستاده بودند. آنان گفتند: «دقیقاً همان است که انتظارش را داشتیم؛ ما این را انتظار داشتیم.» دیگران در اندوه دست‌های خود را می‌فشردند و برای رحمت به درگاه خدا فریاد برمی‌آوردند. آنان گفتند: «شما می‌دانستید؛ شما می‌دانستید که این در راه است، و هرگز حتی یک کلمه برای هشدار دادن به ما نگفتید!» چنان می‌نمود که گویی از این اندیشه که هرگز چیزی به آنان نگفته بودند یا هیچ هشداری به آنان نداده بودند، نزدیک بود ایشان را پاره‌پاره کنند.» Manuscript 188, 1905.