کتاب یوئیل شاید مستقیم‌ترین مکاشفه دربارهٔ باران آخِر در کتب مقدّس باشد، و یوئیل در آغاز نخست به چهار نسلِ ارتدادِ به‌انجام‌رسیده به‌وسیلهٔ کلیسای لائودیکیه‌ایِ اَدونتیستِ روز هفتم اشاره می‌کند. آن چهار نسلِ ویرانیِ فزاینده که در آیات آغازین یوئیل به تصویر کشیده شده‌اند، با چهار رجاستِ فزایندهٔ فصل هشتم حزقیال مطابقت دارند. از 1863 تا 1888 نمایانگر نسل نخست است، و آن بیانگر ردّ پیامِ بنیادینِ میلری‌هاست، چنان‌که بر نمودارهای پیشگامانِ 1843 و 1850 نشان داده شده است، و در فصل دوم حبقوق بازنمایی شده، و این نمادِ عهد است، چنان‌که به‌وسیلهٔ دو لوحِ ده فرمان نمایانده شده است.
دورهٔ ۱۸۸۸ تا ۱۹۱۹ نمایانگر نسلی است که تجربهٔ عدالت به‌واسطهٔ ایمان را رد کرد؛ تجربه‌ای که به تجربه‌ای می‌انجامد که کلیسای فیلادلفیه نمایانگر آن است. در نسل نخست، عصیان بر کارِ رهبری متمرکز بود که ویلیام میلر نمایانگر آن بود، و در نسل دوم، یعنی نسل ۱۸۸۸، علیه رهبریِ روح نبوت عصیان شد. نسل سوم در سال ۱۹۱۹ با کتابِ «آموزهٔ مسیح» اثر ویلیام وارن پرسکات آغاز شد و در سال ۱۹۵۷ با کتابِ «پرسش‌هایی دربارهٔ آموزه‌ها» پایان یافت. آن نسل سوم، نسلِ سازش با جهان بود، زیرا ادونتیسم در پی کسب تأیید اعتبار برای فعالیت‌های پزشکی خود از انجمن پزشکی آمریکا، و برای کالج‌های خود از صاحب‌نظران دانشگاهیِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم رومی بود.
در نسل سوم، رهنمودهای آموزشیِ صادرشده از قلم الن وایت رد شد و با شیوه‌های کاذب آموزشیِ جهان، آنگونه که در فلسفهٔ آموزشی یونان نمایان است، جایگزین گردید. آموزش یونانی با الههٔ آتنا نمود می‌یابد که در معبد پارتنونِ نسخه‌بدل در نشویل، تنسی، جای داده شده است.
در کتاب مقدس، مدارس انبیای مرتبط با الیشع نبی، نمونه‌ای از تعلیم و تربیت حقیقی بودند. شورش مکابیان، از سال ۱۶۷ پیش از میلاد تا ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی، تا حد زیادی اعتراضی به رخنهٔ تعلیم و تربیت یونانی در فرهنگ و ملتِ سرزمین پرجلالِ واقعیِ عهد باستان بود. اعتراض مکابیان، قیامی علیه نفوذ یونان در همهٔ سطوح بود؛ اما نفوذ تربیتی یونان چنان در تاریخ و انگیزه‌های غیوران مکابی فراگیر بود که نمی‌توان آن را از این واقعیت جدا دانست که تعلیم و تربیت یونانی شاید بزرگ‌ترین عامل دخیل در نپذیرفتن عیسی مسیح به‌عنوان مسیحای موعود از سوی یهودیان بود. کتاب‌هایی نوشته شده‌اند که تأثیر منفی تعلیم و تربیت یونانی بر یهودیان و نقش تعلیم و تربیت نادرست در ردّ مسیح و مصلوب کردن او به دست یهودیان را نشان می‌دهند.
قیام مکابیان با قیام سال ۱۷۷۶ در سرزمین باشکوهِ روحانیِ دوران معاصر مطابقت دارد. در حال حاضر، بیش از ۴٬۰۰۰ دانشگاه ثبت‌شده در ایالات متحده وجود دارد که بر فلسفۀ شیوه‌های آموزشی یونانی و یسوعی بنا شده‌اند. هرج‌ومرج و بی‌قانونیِ ده‌وچند سال گذشته را می‌توان مستقیماً به مراکز به‌اصطلاح آموزشی در ایالات متحده نسبت داد؛ مراکزی که دهه‌هاست به دانشجویانی تلقین عقیدتی می‌کنند که پیش‌تر، از طریق منابع رسانه‌ای و سرگرمی، برای پذیرش فلسفه‌های جهانی‌گرایانه‌ای آماده شده بودند که از فلسفه‌های شیطانیِ دورۀ انقلاب فرانسه سرچشمه می‌گیرند. دانشجویان دانشگاه‌های امروز، پیش از ورود به مراکز آموزشی‌ای که برای حمله به سفیدپوستان، مسیحیان و تاریخ راستین آمریکا طراحی شده‌اند، از پیش برای پذیرش سبک زندگی‌ای آماده شده بودند که سدوم و عموره نمایانگر آن‌اند. امروزه، هر شهروند ایالات متحده که بخواهد نظام همیشگیِ عدالت با معیارهای دوگانه را درک کند ــ نظامی که تحققِ به کوچه‌ها افکنده‌شدن عدالت و حقیقت است، چنان‌که در کتاب مقدس و روح نبوت بیان شده است ــ باید بداند که شرایط کنونی حاصل حمله‌ای عامدانه طراحی‌شده است که از نخستین سال‌های زندگی، از طریق نظامی آموزشی القا می‌شود؛ نظامی که برای درآوردن نوع بشر به زیر سلطۀ جهانی‌گرایان نخبه‌گرا طراحی شده است ــ قدرت اژدها!
در نوشته‌های الن وایت پنج موضوع اصلی وجود دارد: تعلیم و تربیت، اصلاحات بهداشتی، زندگی مسیحی، موضوع نبرد عظیم و دینداری عملی. تعلیم و تربیت یکی از پنج موضوع اصلی در روح نبوت است، و الن وایت نیز درست مانند هر پیامبری که در کلام خدا از او یاد شده است، پیامبری کتاب‌مقدسی بود. این امر، از جمله، بدان معناست که زندگی او نمونه‌ای از زندگی آن یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر و الگویی برای آنان است. پیش از آنکه کسی تصور کند تنها مسیح باید الگوی ما باشد، پولس می‌گوید:
زیرا اگرچه در مسیح ده‌هزار معلّم داشته باشید، پدران بسیار ندارید؛ زیرا من در مسیح عیسی شما را به‌وسیلهٔ انجیل مولود ساختم. پس از شما استدعا دارم که از من پیروی کنید. اول قرنتیان 4:15، 16
الن وایت، در مقام یک پیامبر، نمونه‌ای است. او تنها یک بار عضویت در هیئت امنا را پذیرفت و آن هنگام تأسیس کالجی بود که اصول تعلیم و تربیت حقیقی را پذیرفته بود؛ اصولی که یکی از پنج محور اصلی خدمت او به شمار می‌رفت. آن کالج در مدیسونِ تنسی، در محدودهٔ کلان‌شهری نشویلِ تنسی، واقع است. او نه‌تنها پذیرفت که از سال ۱۹۰۴ تا یک سال پیش از درگذشتش در سال ۱۹۱۵، عضو هیئت امنای مؤسس کالج مدیسون باشد، بلکه در انتخاب زمینی که کالج در آن تأسیس شد نیز نقشی تعیین‌کننده داشت. نشویل مرکز نظام تعلیم و تربیت یونانی است؛ نظامی که در تاریخ مکابیان، به جلوگیری از پذیرش مسیح موعود از سوی یهودیان کمک کرد؛ مکابیانی که نماد پروتستانتیسم مرتد در روزگاری هستند که اکنون در آن زندگی می‌کنیم. خط سیر مکابیان در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل به‌نحوی استوار ترسیم شده است و نمایانگر پروتستانتیسم مرتدی است که اکنون همان ثمرات ویرانگر تعلیم و تربیت یونانی (هرچند در نسخه‌ای امروزی) به‌تمامی در آن القا شده است.
در نسل سوم ادونتیسم، رهبرانی که در سال ۱۸۸۸ روح نبوت را رد کرده بودند، تصمیم گرفتند نظام آموزشی خود را به ساختار اعتباربخشیِ جهان واگذار کنند. نشویل نماد کانون تعلیم و تربیت حقیقی و نیز تعلیم و تربیت کاذب است. پیامبر همان شهری را برگزید که جهان برای تقدیس تعلیم و تربیت یونانی برگزیده بود. تعلیم و تربیت حقیقی، شالودهٔ چهار موضوع محوری دیگرِ خواهر وایت، یعنی اصلاحات بهداشتی، دینداری عملی، زندگی مسیحی و به‌ویژه موضوع «نبرد عظیم» است.
عیسی همواره پایان را با آغاز تصویر می‌کند، و آزمون در باغ عدن آزمونی را به تصویر می‌کشد که اکنون جهان با آن روبه‌رو است. آزمون در پایان همانند هر آزمون کتاب‌مقدسی است، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند. یک آزمون کتاب‌مقدسی فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمایش است که در پایان این فرایند، دو طبقه را پدیدار می‌سازد. فرشتهٔ اول این سه مرحله را چنین بیان می‌کند: از خدا بترسید، او را جلال دهید، زیرا ساعتِ آزمونِ محکِ داوری فرا رسیده است. گام نخست، فرمانِ نخوردن از درخت معرفت نیک و بد بود. حوّا، چون فاقد ترس لازم از خدا بود، در آزمونِ درخت ناکام ماند و از میوه‌ای خورد که هم نیک و هم بد معرفی شده بود. ترس آدم از خدا مانع از آن نشد که او نیز به سرکشیِ درخت درآید، و داوری بر هر دوی آنان آمد، زیرا آنان حیاتی را آشکار ساختند که فاقد حضور پایدار الوهیت بود.
آزمون روزهای آخر با هشداری برای خوردنِ معرفتِ فزونی‌یافته‌ای آغاز می‌شود که درست پیش از پایان یافتن مهلت آزمون بشر، در مکاشفهٔ عیسی مسیح از آن مهر برگرفته می‌شود. چه در میان پیروان ادونتیسم و چه در میان کسانی که بیرون از آن‌اند، این آزمون بر پذیرش یا ردِ افزونیِ «معرفتی» استوار است که در زمان ما از آن مهر برگرفته می‌شود. درختِ آزمون در باغ، که نمایانگر معرفتِ نیک یا بد است، نماد این آزمونِ معرفت است. آموزش راستین در سال ۱۹۰۴ در نشویلِ تنسی مستقر شد و تجسمی نمادین یافت؛ آموزش کاذب نیز در سال ۱۸۹۷ در نشویل مستقر شد و تجسمی نمادین یافت و سپس در سال ۱۹۲۰ در قالب بنایی دائمی بازسازی شد. در زمان حیات آن نبیّه، آموزش راستین در نشویل جایگاهی مقدس یافت، در همان زمانی که آموزش کاذب نیز جایگاهی مقدس یافت. پس از درگذشت او در سال ۱۹۱۵، آموزش کاذب در دومین بنای معبد پارتنون، که بنایی دائمی بود، احیا شد، و رهبریِ کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم، با سازش با دنیا، آموزش راستین را رد کرد.
لقب نشویل، یعنی «آتنِ جنوب»، بر انتخاب این بنا به‌عنوان محور اصلی نمایشگاه صدمین سالگرد ۱۸۹۷ تأثیر گذاشت. شماری از بناهای این نمایشگاه بر اساس نمونه‌های باستانی ساخته شده بودند. بااین‌حال، پارتنون تنها بنایی بود که بازتولیدی دقیق به‌شمار می‌رفت. نشویلِ امروزی در ایالت تنسی به موسیقی‌اش شهرت دارد، اما پیش از آنکه موزه جانی کش وجود داشته باشد، نشویل به‌سبب آموزش و پرورش خود مشهور بود، نه به‌خاطر آواز.
تا دههٔ ۱۸۵۰، نشویل پیشاپیش با تأسیس مؤسسات متعدد آموزش عالی، لقب «آتنِ جنوب» را به دست آورده بود؛ این شهر نخستین شهر جنوبیِ آمریکا بود که نظام آموزش عمومی را برقرار کرد. تا پایان آن سده، نشویل شاهد گشوده شدن درهای دانشگاه فیسک، آکادمی سنت سیسیلیا، آکادمی مونتگومری بل، دانشکدهٔ پزشکی مهری، دانشگاه بلمونت، و دانشگاه وندربیلت بود. در آن زمان، نشویل به‌عنوان یکی از آراسته‌ترین و فرهیخته‌ترین شهرهای جنوب شناخته می‌شد، شهری سرشار از ثروت و فرهنگ.
«سرّ بی‌دینی» در کلام الهام‌شده هم اسم است و هم فعل. الهام، شیطان و پاپ را ــ که خواهر وایت او را «دست راستِ» شیطان می‌نامد ــ به‌عنوان سرّ بی‌دینی معرفی می‌کند. بااین‌حال، «سرّ بی‌دینی» آمیختگیِ حقیقت و خطا را نیز توصیف می‌کند. چهار نسلِ ارتداد در کتاب یوئیل با چهار رجاستِ فزاینده در باب هشتمِ کتاب حزقیال مطابقت دارند. آن دو شاهد با چهار کلیسای نخستِ کتاب مکاشفه مطابقت دارند، و کلیسای سوم در سازشِ قسطنطین، یعنی آمیختن مسیحیت با بت‌پرستی، بازنمایی می‌شود. آن چهار کلیسای نخست با تاریخ اسرائیل باستان مطابقت دارند؛ تاریخی که نمادِ تاریخ اسرائیلِ دوران جدید است.
در نسل سومِ اسرائیل باستان، پادشاهان اسرائیل با ملت‌های دیگری هم‌پیمان شدند که هرگز نمی‌بایست با قوم خدا هم‌پیمان می‌شدند. تناظر میان اسرائیلِ واقعیِ باستان و کلیسای مسیحی، چنان‌که در کتاب مکاشفه بیان شده است، موضوعی نبوی است که در مطالعه‌ای با عنوان «الواح حبقوق» به‌روشنی تشریح شده است. یوئیل نسل چهارم و آخر را، که از جایگاه قوم برگزیدهٔ عهدِ خدا «منقطع» می‌شوند، با آن بیست‌وپنج شیخی منطبق می‌سازد که در چهار عمل مکروهِ فزایندهٔ حزقیال، در برابر خورشید سر فرود می‌آورند. آن نسل چهارم، که در آن ادونتیسم روز هفتمِ لاودکیه‌ای با سر فرود آوردن در برابر خورشید در زمان قانون یکشنبه منقطع می‌شود، با کلیسای چهارم، یعنی طیاتیرا، انطباق دارد؛ کلیسایی که نماد فرمانروایی دستگاه پاپی است، خواه در سال ۵۳۸ و خواه در زمان قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی فرا خواهد رسید. کلیسای سوم، پرغامس، نمایانگر «سازش» است، چه در هم‌پیمان شدن اسرائیل باستان با پادشاهی‌های بت‌پرست و چه در درآمیختن بت‌پرستی با مسیحیت به دست قسطنطین؛ و این دو شاهد ناظر به نسل سومِ وحشِ برخاسته از زمین در باب سیزدهم مکاشفه هستند.
چهار نسلِ ایالات متحده، که در میانِ دیگر حقایق، به‌واسطهٔ مصر در دورانِ اسارتِ ۴۰۰/۴۳۰ ساله نمادین شده بود، با غرق شدنِ فرعون در آب‌های دریای سرخ به پایان رسید. آن آب‌ها پایانِ آن ملتی را نشان کردند که هنگامی که خدا به‌وسیلهٔ نبی، موسی، برای اسرائیلِ باستان رهایی پدید آورد، می‌بایست مورد داوری قرار می‌گرفت. ایالات متحده در دورهٔ زمانی‌ای داوری می‌شود که در آن داوری بر کلیسای خدا به پایان می‌رسد؛ از این‌رو باید توجه داشت که آبی که به زندگیِ فرعون پایان داد، به‌وسیلهٔ رها شدنِ بادِ شرقی بر فرعون وارد آمد؛ همان بادی که در حالی‌که خدا قومِ برگزیدهٔ خویش را رهایی می‌بخشید، آب‌ها را در جای خود نگاه داشته بود. بادِ شرقی همان وایِ سوم است که چون زلزلهٔ مکاشفهٔ یازده فرا می‌رسد، بر قانونِ یکشنبه ضربه وارد می‌سازد.
نسلی که پیش از چهارمین و آخرین نسلِ وحشِ زمین قرار دارد، بر هر دو شاخِ جمهوری‌خواه و پروتستان تحقق می‌یابد. سازشِ شاخِ جمهوری‌خواه، که در نسلِ سومِ آن به انجام رسید، در دورهٔ پیرامونِ جنگ جهانی اول رخ داد، و آن نشانهٔ آن بود که ایالات متحده ساختار اقتصادی خود را به جهانی‌گرایانِ وابسته به ذخیرهٔ فدرال سپرد. در همان دوره، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ایِ روزِ هفتم کوشید تا کارِ پزشکی و آموزشیِ خود را بر اساس معیارهای آموزش و پزشکیِ دنیوی «معتبر» سازد. «رازِ بی‌دینی» به‌عنوان یک فعل، نمایانگرِ سازشِ قسطنطین و پادشاهانِ اسرائیلِ باستان با قدرت‌های جهان است. واژه‌ای که الهام برای توصیفِ این سازش به کار برده است «امتزاج» است، چنان‌که در فرهنگِ زمانِ الن وایت چنین تعریف شده بود: «در یک امتزاج آمیختن یا متحد ساختن؛ درهم آمیختن.» درختِ معرفتِ نیک و بد، درختِ امتزاج است، درختِ سازش. «آخرین نبردِ عظیم»، بحرانِ قانونِ یکشنبه است، و آماده‌سازیِ شیطان برای آن بحران، «رازِ بی‌دینی» است که حکمتِ انسانی را با مکاشفهٔ الهی درهم می‌آمیزد.
«شیطان با جدیت در حال طرح‌ریزی نقشه‌های خود برای آخرین نبرد عظیم است، هنگامی که همه موضع خود را خواهند گرفت....»
«به صداها گوش فرا دهید، و نیروهایی را که در جهان غلبه دارند، مشخص کنید. آیا هیچ صدای دعایی به گوش می‌رسد؟ آیا هیچ نشانه‌ای می‌بینید که خدا شناخته می‌شود؟ کاهنان هستند، و بسیار هم هستند؛ اما ایشان شریعت یَهُوَه را زیر پاهای خود پایمال می‌کنند. جامه‌هایشان به خون جان‌ها آلوده است. انبوه جمعیت‌ها برای دیوها قربانی می‌گذرانند. بنگرید، ای شما که میان اطاعت و نافرمانی در تردید هستید. در خیال، آن انبوه عظیم را بنگرید که در مذبح شیطان پرستش می‌کنند. به موسیقی گوش فرا دهید، به زبانی که آن را آموزش عالی می‌نامند. اما خدا آن را چه اعلام می‌کند؟—سرِّ بی‌قانونی.» Pamphlets, 004, 11.
در آخرین نبرد، هنگامی که «همه جانب خواهند گرفت»، آزمونِ باغِ عدن تکرار می‌شود. آن آزمونی که در آغاز، به درختی در میانِ باغ محدود بود، در پایان، در سراسر جهان تکرار می‌گردد. کارِ شیطان در آستانهٔ نبردِ نهایی، «سرِّ بی‌دینی» است، که به‌عنوان «تعلیمِ عالی» تعریف شده است! نمادِ «تعلیمِ عالی» در سرزمینِ وحشِ زمین، در نشویلِ تنسی، «آتنِ جنوب»، یافت می‌شود؛ جایی که معبدِ پارتنون در تقابل با تعلیمِ راستینی قرار دارد که زمانی در نشویل به‌وسیلهٔ کالجِ مدیسن نمایندگی می‌شد. نقل‌قولِ زیر از نوشته‌های الهامی، در پایانِ این مقاله به‌طور کامل آورده شده است، اما در این مقطع باید به چند نکته توجه شود.
همه به حکمتی نیاز دارند تا با دقت، رازِ بی‌عدالتی را که در فرجام تاریخ این جهان چنین سهم بزرگی دارد، جست‌وجو کنند....
«هیچ راه میانه‌ای به سوی فردوسِ بازگردانیده‌شده وجود ندارد. پیامی که برای این ایام آخر به انسان داده شده است، این نیست که با تدبیرهای بشری درآمیزد....»
«کسانی که خدا آنان را به مناصب عالیِ امانت برکشیده است، ممکن است از نور آسمان روی برتابند و به حکمت انسانی گرایش یابند.... همهٔ کسانی که می‌خواهند صاحب شخصیتی باشند که ایشان را همکاران خدا سازد و استحسان خدا را دریافت کنند، باید خود را از دشمنان خدا جدا سازند و حقیقتی را که مسیح به یوحنا سپرد تا به جهان بدهد، حفظ نمایند.» Manuscript Releases, جلد 18، 30–36.
«همه» کسانی که به «حکمت» نیاز دارند، نمایانگر همهٔ کسانی هستند که به فرایند آزمونی وارد می‌شوند که در نهایت دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد. «حکیمان» کسانی هستند که «حکمت» مورد نیاز را به دست می‌آورند. این فرایند آزمون هنگامی آغاز می‌شود که مکاشفهٔ عیسی مسیح از مُهر گشوده می‌شود، درست پیش از پایان مهلت آزمایش انسان. آن گشوده شدن، «افزایش معرفت» را آغاز می‌کند. کسانی که با آزمونِ مرتبط با مکاشفهٔ عیسی مسیح روبه‌رو می‌شوند، «روغن»ِ معرفت نبوی را که برای هدایت کردن، آماده ساختن، و تقدیس نمودن پیش از فرارسیدن بادِ شرقی در زمان قانون یکشنبه مقرر شده است، به دست خواهند آورد. «درخت معرفت نیک و بد» نمادِ نانِ جعلیِ آسمان است که باید خورده شود یا رد گردد.
در جلیل، در کنیسهٔ کفرناحوم، عیسی در پی یک رویداد بیش از هر زمان دیگری در دوران خدمت خویش پیرو از دست داد. در آنجا، آزمون بر سر این بود که آیا سخنان نبوی مسیح معنایی تحت‌اللفظی داشتند یا روحانی؛ و آنان که در این آزمون ناکام ماندند، از آن رو ناکام ماندند که فراموش کرده بودند انسان باید به هر کلامی که از دهان خدا صادر می‌شود زندگی کند. مسیح به‌روشنی بیان کرده بود که او همان نانی است که از آسمان فرو فرستاده شده است، و آنان که در این آزمون ناکام ماندند، حقیقت را با حکمت بشری، که یونانیان نمایندهٔ آن بودند، درآمیخته بودند.
پیش از آنکه حوّا ناکامیِ باغ را آغاز کند، مسیح به هر دوِ آدم و حوّا دستور داده بود که از میوهٔ درختِ معرفتِ نیک و بد نخورند. نخستینِ سه گامِ انجیل جاودان، ترس از خداست.
«بگذارید ذهن، حقایق شگرفِ مکاشفه را دریابد، و آنگاه هرگز خشنود نخواهد شد که قوای خود را صرف موضوعات سبک و بیهوده سازد؛ با انزجار از ادبیات سخیف و سرگرمی‌های باطل که جوانان امروز را فاسد می‌سازند، روی برخواهد گرداند. آنان که با شاعران و حکیمانِ کتاب‌مقدس همنشینی کرده‌اند، و جان‌هایشان از اعمال پرجلالِ قهرمانان ایمان به هیجان آمده است، از آن عرصه‌های غنیِ اندیشه با دلی بسی پاک‌تر و ذهنی بس متعالی‌تر بازخواهند گشت تا اگر به مطالعهٔ نامدارترین نویسندگان غیرمذهبی اشتغال می‌داشتند، یا در تأمل و تجلیلِ فتوحاتِ فرعون‌ها و هیرودیس‌ها و قیصرهای جهان به سر می‌بردند.»
«قوای جوانان غالباً خفته و راکد است، زیرا ترس خدا را آغاز حکمت نمی‌سازند. خداوند به دانیال حکمت و معرفت عطا کرد، زیرا او نمی‌گذاشت تحت تأثیر هیچ قدرتی قرار گیرد که در اصول دینی‌اش مداخله کند. سبب آنکه ما مردانی اندیشمند، استوار و دارای ارزش حقیقی را این‌چنین اندک می‌بینیم، این است که می‌پندارند می‌توانند عظمت را بیابند، حال آنکه خود را از آسمان جدا می‌سازند.» Messages to Young People, 255, 256.
حوّا «ترس خدا» را از دست داد. او می‌بایست از کلمات خدا بلرزد، که این از ویژگی‌های یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. ترس خدا نخستینِ سه آزمون است، و هنگامی آغاز می‌شود که کلام نبوی مُهرگشایی می‌گردد، و در نهایت طبقه‌ای از دانایان و طبقه‌ای از نادانان را پدید می‌آورد. آغازِ راه برای آنان که مقدر است دانا باشند، این است که از کلام خدا بلرزند. حوّا چنین نکرد، و هنگامی که با دومین گامِ فرایند آزمون روبه‌رو شد، نتوانست خدا را جلال دهد، و سپس با ساعتِ داوری مواجه گردید؛ جایی که برهنگیِ لاودیکیه را آشکار ساخت.
«همهٔ کسانی که می‌خواهند شخصیتی مسیحی را کامل سازند، باید یوغ مسیح را بر دوش گیرند. اگر می‌خواهند در مسیحْ عیسی در جای‌های آسمانی با هم بنشینند، باید در حالی که بر این زمین‌اند، از او بیاموزند. مسیح خشنودیِ خود را نجست. تمامی زندگی او گسترشِ نیکوکاریِ پاک و فارغ از خودخواهی بود. او طبیعت انسانی را بر خود گرفت تا به جهانِ سقوط‌کرده، به شیطان و کنیسهٔ او، به عالمِ آسمان، به عالَم‌های سقوط‌نکرده، نشان دهد که طبیعت انسانی، چون با طبیعت الهیِ او متحد گردد، می‌تواند به‌طور کامل مطیعِ شریعت خدا شود. همه باید بپرسند: “چه باید بکنم تا نجات یابم؟” خدا دل‌های فروتن و توبه‌کار می‌طلبد، دل‌هایی که از کلام او بلرزند. تنها از مذبح الهی است که می‌توانیم مشعل آسمانی را دریافت کنیم؛ مشعلی که چون دریافت شود، ناتوانیِ کاملِ ما را به‌روشنی در برابر ما می‌نهد و جلالت و شکوهِ مسیح را بر ما آشکار می‌سازد. هنگامی که این دیده شود، خدا ما را تحت هدایتِ روح‌القدس قرار می‌دهد، و او ما را به تمامیِ راستی هدایت خواهد کرد.» Bible Echo, July 20, 1896.
درهم‌آمیزیِ حقیقت و خطا، کارِ شیطان است که به‌عنوان رازِ بی‌قانونی شناخته می‌شود. سازشِ تمامیِ بشریت در حرکاتِ نهاییِ داوریِ تحقیقی، در معبدِ پارتنون در نشویلِ تنسی تجسّم یافته است.
«خردمندانه نیست که جوانان خود را به دانشگاه‌هایی بفرستیم که در آنجا وقت خویش را صرف کسب معرفتِ یونانی و لاتینی می‌کنند، در حالی که سر و دل ایشان از احساسات و اندیشه‌های نویسندگانِ بی‌ایمانی که برای تسلط بر این زبان‌ها مطالعه می‌کنند، انباشته می‌شود. آنان دانشی به دست می‌آورند که نه هیچ ضرورتی دارد و نه با تعالیمِ معلمِ اعظم هماهنگ است. به‌طور کلی، کسانی که بدین‌گونه تعلیم یافته‌اند، از خودبزرگ‌بینی فراوان برخوردارند. می‌پندارند که به اوجِ تعلیماتِ عالی رسیده‌اند و با تکبر رفتار می‌کنند، چنان‌که گویی دیگر شاگرد نیستند. آنان برای خدمتِ خدا تباه می‌شوند. زمانی، امکاناتی، و کوششی که بسیاری برای به دست آوردنِ آموزشی نسبتاً بی‌فایده صرف کرده‌اند، می‌بایست در راه کسب آموزشی به کار می‌رفت که آنان را به مردان و زنانی همه‌جانبه، شایستهٔ زندگیِ عملی، بدل سازد. چنین آموزشی برای ایشان از عالی‌ترین ارزش برخوردار می‌بود.»
«دانش‌آموزان هنگامی که مدارس ما را ترک می‌کنند، چه چیزی با خود می‌برند؟ به کجا می‌روند؟ چه خواهند کرد؟ آیا دانشی دارند که آنان را قادر سازد به دیگران تعلیم دهند؟ آیا چنان تربیت یافته‌اند که پدران و مادرانی خردمند باشند؟ آیا می‌توانند در رأس یک خانواده همچون معلمانی دانا بایستند؟ آیا در زندگی خانوادگی خود می‌توانند فرزندان خویش را چنان تعلیم دهند که خانواده‌شان خانواده‌ای باشد که خدا بتواند با خشنودی بر آن بنگرد، زیرا نمادی از خانواده در آسمان است؟ آیا آنان تنها تعلیمی را که به‌راستی می‌توان «تعلیم عالی‌تر» نامید، دریافت کرده‌اند؟»
«تعلیم عالی چیست؟ هیچ آموزشی را نمی‌توان تعلیم عالی نامید، مگر آنکه شباهتِ آسمان را در خود داشته باشد، مگر آنکه جوانانِ مرد و زنانِ جوان را به مسیح‌گونگی رهنمون شود و آنان را شایسته سازد که در جای خدا در رأس خانواده‌های خویش بایستند. اگر جوانی در دوران تحصیل خود از کسبِ معرفتِ زبان‌های یونانی و لاتین و آشنایی با احساسات و اندیشه‌های مندرج در آثارِ نویسندگانِ بی‌ایمان بازمانده باشد، زیان چندانی ندیده است. اگر عیسی مسیح این نوع تعلیم را ضروری می‌دانست، آیا آن را به شاگردان خود، که ایشان را برای انجام بزرگ‌ترین کاری که تا به حال به فانیان سپرده شده بود تعلیم می‌داد، عطا نمی‌کرد؛ همان کاری که عبارت بود از نمایندگیِ او در جهان؟ اما به جای آن، حقیقتِ مقدس را در دستان ایشان نهاد تا آن را در سادگیِ خود به جهان بدهند.»
«گاه زمان‌هایی هست که به عالمانِ یونانی و لاتین نیاز است. برخی باید این زبان‌ها را بیاموزند. این نیکوست. اما همه، و نه بسیاری، نباید به مطالعهٔ آنها بپردازند. آنان که می‌پندارند معرفتِ یونانی و لاتین برای تحصیلاتِ عالی ضروری است، دوردست را نمی‌بینند. همچنین، معرفتِ اسرارِ آنچه مردمانِ جهان «علم» می‌نامند، برای ورود به ملکوتِ خدا لازم نیست. این شیطان است که ذهن را از سفسطه و سنّت پُر می‌سازد؛ همان چیزهایی که آموزشِ عالیِ حقیقی را کنار می‌زنند و همراه با آموزنده نابود خواهند شد.»
«آنان که تعلیمی کاذب یافته‌اند، نظر به سوی آسمان برنمی‌دارند. ایشان قادر نیستند آن یگانه‌ای را ببینند که نور حقیقی است، «که هر انسانی را که به جهان می‌آید منوّر می‌سازد.» آنان واقعیت‌های ابدی را چون اوهام می‌نگرند، ذرّه‌ای را جهان می‌نامند، و جهانی را ذرّه‌ای. دربارهٔ بسیاری از کسانی که آنچه را به‌اصطلاح تعلیم عالی نامیده می‌شود دریافت کرده‌اند، خداوند اعلام می‌دارد: «در ترازوها سنجیده شده‌ای، و ناقص یافته شده‌ای»—ناقص در شناخت امور عملی زندگی، ناقص در شناخت اینکه چگونه باید از وقت به بهترین وجه استفاده کرد، ناقص در شناخت اینکه چگونه باید برای عیسی کار کرد.» Review and Herald، 17 اوت 1897.
هشدارِ گلوله‌های آتشینِ نشویل، مربوط به شهری دل‌بخواهی و تصادفی نیست؛ بلکه داوریِ مستقیمی است که بر ادونتیست‌های روز هفتم، ایالات متحده و جهان وارد آمده است. گلوله‌های آتشینِ نشویل، برای دسته‌های گوناگونِ ادونتیسم، وحشِ زمین و جهان، نمایانگر ویژگی‌های متفاوتی هستند. گلوله‌های آتشینِ نشویل، داوریِ خدا بر آموزشِ کاذب است که به‌وسیلهٔ درختِ معرفتِ نیک و بد نمادین شده است.
این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.
«خداوندْ عیسی، با تصاویری گوناگون، به یوحنا، سرشتِ شریر و نفوذِ فریبندهٔ کسانی را نشان داد که به سبب آزار قوم خدا شناخته شده‌اند. همگان نیازمندِ حکمتی هستند تا رازِ گناه را که در فرجامِ تاریخِ این جهان چنین سهمی بزرگ دارد، با دقت بررسی کنند. نمایان‌سازیِ خدا از اعمالِ نفرت‌انگیزِ ساکنانِ قدرت‌های حاکمِ جهان، که خود را در انجمن‌ها و اتحادیه‌های پنهانی به هم پیوند می‌دهند و شریعتِ خدا را حرمت نمی‌نهند، باید قومِ برخوردار از نورِ حقیقت را قادر سازد که از همهٔ این شرارت‌ها برکنار بمانند. هرچه بیشتر، همهٔ دیندارانِ دروغینِ جهان، اعمالِ شریرانهٔ خود را آشکار خواهند ساخت؛ زیرا فقط دو گروه وجود دارند: آنان که احکامِ خدا را نگاه می‌دارند و آنان که با شریعتِ مقدسِ خدا می‌جنگند....»
«دشمنی میان نسلِ زن و مار، به‌روشنی از سوی خداوند تعیین شده است. «و عداوت در میان تو و زن، و در میان نسلِ تو و نسلِ وی می‌گذارم؛ او سرِ تو را خواهد کوبید، و تو پاشنهٔ او را خواهی کوبید.» «و به آدم گفت: چون‌که سخنِ زنت را شنیدی و از آن درختی که تو را امر فرموده، گفته بودم از آن مخور، خوردی، زمین به‌سببِ تو ملعون شد؛ تمام ایامِ عمرت با رنج از آن خواهی خورد؛ و خارها و خس‌ها برایت خواهد رویانید؛ و گیاهِ صحرا را خواهی خورد؛ و به عرقِ رویت نان خواهی خورد، تا هنگامی که به زمینی که از آن گرفته شدی بازگردی؛ زیرا که تو از خاک هستی، و به خاک نیز بازخواهی گشت.»
«انسان با پیمودن راه خود، با عمل کردن در هماهنگی با وسوسه‌های شیطان و در مخالفت با ارادهٔ شناخته‌شدهٔ خدا، به‌عبث کوشید خویشتن را رفعت بخشد و مبارک سازد. بدین‌سان، شناختی تجربی از نافرمانیِ احکام خدا به دست آورد. بدین‌سان، نیک و بد را شناخت؛ بدین‌سان، امانت و وفاداری خود را نسبت به خدا از دست داد و سیل‌بندهای شرارت و رنج را بر سراسر خانوادهٔ بشری گشود. امروز چه بسیارند کسانی که همان آزمایش را تکرار می‌کنند! انسان چه زمانی خواهد آموخت که یگانه وسیلهٔ ایمنی او، اعتماد کامل به «چنین می‌فرماید خداوند» است؟»
«شیطان می‌کوشد ابداعاتِ خود را از طریق روش‌های انسانی بر فرزندان خدا تحمیل کند. او در پی آن است که همچون خدا پذیرفته شود، بلکه حتی برتر از خدا قرار گیرد.»
«او با تغییر دادن سَبَّت به روز نخست هفته، انسان‌ها را به بی‌باور شدن نسبت به اظهارات خدا رهنمون می‌شود، و بدین‌سان آنان را وا می‌دارد که راه‌ها و نقشه‌های خود را چنان بنگرند که در چشمان خود و در داوری منحرف خویش، بسیار حکیم جلوه کند. او از طریق سیاست انسانی، انسان‌ها را بر آن می‌دارد که احکام مصرح خدا را کم‌اعتبارتر از سنت بشری بشمارند، و انحراف از آن شریعتی را که همواره مقدس و عادل و نیکوست، امری ناچیز تلقی کنند. او می‌بیند که با این‌گونه بازداشتن عاملان انسانی از اینکه همچون فرزندان مطیع، در هماهنگی با خدا گام بردارند، می‌تواند مانع تحقق کار خدا در جهان ما شود.»
«اما تبانی‌های شیطان با عوامل انسانی‌ای که در مناصب مسئولانه قرار دارند، اکنون نیز، پس از آنکه تجربهٔ گناه آزموده شده است، به همان اندازه باید مایهٔ هراس و اجتناب باشد که در مورد نخستین والدین ما بود. به من دستور داده شده است که بگویم مردانی که در کار خدا در مقام‌های مسئولیت گمارده شده‌اند، حق خود را برای اِعمال کنترل بر دیگران بیش از اندازه برآورد کرده‌اند. مقامی که شخص اشغال می‌کند، منش او را تغییر نمی‌دهد. بعضی چنان می‌نمود که احساس می‌کنند باید برای کلیساها و برای آسایشگاه‌ها تدبیر کنند و اینکه نباید هیچ پرسشی نسبت به داوری آنان مطرح شود. بگذارید در هر گام از عیسی بیاموزند. او باید برای هر انسان، عالی‌ترین مرجع اقتدار باشد.»
«آن یگانه‌ای که بارها آموزگار ما بوده است، می‌گوید: “برای انسان چه دشوار است که با خدای خود به‌فروتنی سلوک کند، در روحی توبه‌کار راه خدا را در پیش گیرد و پیشنهادهای شیطان را که گویی مزایای بزرگ دنیوی عرضه می‌کنند، رد نماید.” تأثیر اینکه انسان به‌جای آنکه استوار بر بنیاد محکمی بایستد که تنها خدا نهاده است، راه خود را پیش گیرد، بارها و بارها تکرار شده است. امتناع از گام برداشتن در راه‌های راست که خدا آشکار ساخته است، ایشان را به سردرگمی خواهد کشاند و به دیگرانی که همان آزمون و ابتلا را دارند، حکمت نخواهد آموخت. انسان چه وقت خواهد آموخت که خدا، خداست، و انسان نیست تا تغییر کند؟»
«بعضی که از راه راست منحرف شده‌اند، پیوسته در تب و تاب آن بوده‌اند که مسئولیت‌هایی را بر عهده گیرند که خدا بر ایشان ننهاده است. خدا از هر خادم و هر طبیب می‌خواهد که سادگیِ حقیقت را حفظ کنند. پسر خدا که در هر دو عهد عتیق و عهد جدید مکشوف شده است، امروز نجات‌دهندۀ جهان ماست. هر مبشرِ طبیِّی باید تعلیم خود را از او دریافت کند. اگر خود را از رئیسِ قدرتِ هوا جدا نسازد، جان‌هایی را که به او اعتماد دارند گمراه خواهد کرد. همگان از مردانی برحذر باشند که چنان تعلیم یافته و برکشیده شده‌اند که نقشه‌هایشان برای مردم عادی قابل فهم نیست.»
«دسیسه‌های گناه از هر تصوری بی‌نهایت فراتر می‌رود. هر مصیبت، هر رنج و مرگ، نه تنها گواهی بر قدرت شر، بلکه بر حقیقت خدای زنده نیز هست. انسان، با آنکه حقیقت را شناخته است—کلام خدای زنده را که تا ابد باقی است و که از طریق اطاعت، حیات می‌بخشد—ضعف او در هماهنگ شدن با حیله‌گری شیطان، به‌غایت شگفت‌انگیز است. همه آنان که از خدا تعلیم یافته‌اند، مسیح را به‌عنوان پسر او می‌شناسند. همه آنان که اظهارات شناخته‌شدهٔ خدا را باور نمی‌کنند، مقبولیت گناه را آشکار می‌سازند و بر جانب حیات و جاودانگی، که از طریق تقدیس کامل به‌وسیلهٔ حقیقت آشکار می‌شود، کار نمی‌کنند. مگر آنکه در منش، در گفتار، و در روح خود تغییری پدید آورند، جان‌ها هلاک خواهند شد.»
«هیچ راه میانه‌ای به‌سوی فردوسِ بازگردانیده‌شده وجود ندارد. پیامی که برای این ایام آخر به انسان داده شده است، آن نیست که با تدابیر بشری درآمیزد. ما نباید بر سیاستِ حقوق‌دانان دنیوی تکیه کنیم. ما باید مردانی فروتن و اهل دعا باشیم، نه آنکه چون کسانی رفتار کنیم که به‌وسیلهٔ عواملِ شیطان کور شده‌اند.»
«بسیاری ایمانی دارند، اما نه ایمانی که از محبت عمل کند و نفس را طاهر سازد. ایمانِ نجات‌بخش صرفاً اعتقادِ محض به حقیقت نیست. «شیاطین نیز ایمان دارند و می‌لرزند.» الهامِ روحِ خدا به انسان‌ها ایمانی عطا می‌کند که نیرویی برانگیزاننده است، که شخصیت را شکل می‌دهد، و انسان را فراتر از اعمالِ صرفاً صوری رهبری می‌کند. سخنان، اعمال، و روح باید بر این حقیقت شهادت دهند که ما پیروانِ مسیح هستیم.»
«عظیم‌ترین نور و برکتی که خدا عطا فرموده است، در این ایام آخر، تضمینی در برابر تعدّی و ارتداد نیست. آنان که خدا ایشان را به مناصب بلندِ امانت برکشیده است، ممکن است از نور آسمان به سوی حکمت انسانی روی برتابند. آنگاه نور ایشان به ظلمت بدل خواهد شد، توانایی‌هایی که خدا به امانت به آنان سپرده است به دام مبدل خواهد گشت، و سیرت ایشان مایهٔ اهانت به خدا خواهد شد. خدا را نمی‌توان استهزا کرد. دوری از او، همواره در گذشته و نیز همیشه در آینده، با نتایج حتمی خود همراه بوده و خواهد بود. ارتکاب اعمالی که خدا را ناخشنود می‌سازد، اگر با توبه‌ای قاطع از آن بازنگردند و آن را ترک نکنند، به‌جای آنکه در پی توجیه آنها باشند، بدکار را گام‌به‌گام در فریب پیش خواهد برد تا آنکه گناهان بسیار با بی‌کیفرمانی ارتکاب یابد. همهٔ کسانی که بخواهند صاحب سیرتی باشند که ایشان را همکاران خدا سازد و تأیید خدا را نصیبشان گرداند، باید خود را از دشمنان خدا جدا سازند و حقیقتی را که مسیح به یوحنا سپرد تا به جهان برساند، حفظ کنند.» Manuscript Releases، جلد 18، 30–36.