تاریخ پنهان آیهٔ چهل — شمارهٔ دوازده

معمولاً ادعا می‌شود که اگر پنج نفر یک تصادف واحدِ اتومبیل را دیده باشند، آن پنج شاهد پنج روایت متفاوت از همان سانحه ارائه خواهند داد؛ هرچند امروز، در این دوره‌ای که روح‌القدس از بشر بازداشته می‌شود، بی‌تردید در میان آن شاهدان کسانی نیز خواهند بود که برای پاسداری از جهان‌بینی شخصی خود، درباره آنچه دیده‌اند چیزهایی از خود بسازند و دروغ بگویند، در حالی که بر این باور باشند که با این کار رفتاری فاضلانه انجام می‌دهند. در تاریخِ پنهان، چندین شاخه گوناگونِ حقیقتِ نبوی وجود دارد که نمایانگر شاهدان متفاوتِ همان رویدادهاست. در کلام خدا هیچ دروغی نیست، هرچند غالباً تفسیر انسانیِ نادرست از آن رویدادها وجود دارد؛ اما شاهدانِ کتاب‌مقدسیِ این تاریخ، اگر به‌درستی تفکیک شوند، همگی با یکدیگر موافق‌اند.

پطرس در تاریخ، نمادی از آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و شهادت او نمایانگر تاریخی تدریجی است از نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا بیداریِ ۳۱ دسامبرِ ۲۰۲۳، سپس به‌عنوان کسی که در نخستین آزمونِ رؤیای خارجی درگیر است، آنگاه دومین آزمونِ رؤیای داخلی که آزمونِ قاطعِ گلوله‌های آتشینِ نشویل در پیِ آن خواهد آمد، تا افراشته شدنِ عَلَم برای امت‌ها.

دونالد ترامپ در آن تاریخِ پنهان حضور دارد، به‌عنوان کسی که تمامی جهانی‌گرایان را ــ شامل جهانی‌گرایانِ جهان، حزب دموکرات، و رینوهای حزب جمهوری‌خواه ــ به جنبش درمی‌آورد. او ویژگی‌های نبویِ مرتبط با تصویرِ وحش را محقق می‌سازد، زیرا همچون هشتمی که از آنِ هفت است، از مرگِ سیاسی قیام می‌کند. او در سراسرِ تاریخِ پنهان جای دارد و مقدر است که در هنگامی حکومت کند که «استبدادِ فعال» نخست بر ایالات متحده و سپس بر جهان تحمیل می‌شود. پروتستانتیسمِ مرتد، به‌مثابه همتای ترامپ در دو شاخِ وحشِ زمین، در تاریخِ مکابیان حاضر است. تجلیاتِ گوناگونِ قدرتِ اژدها در سازمان ملل متحد و روسیه در تاریخ شهادت می‌دهند. پاپیّت، به‌عنوان غارتگرانِ قومِ تو، آنجاست تا همه‌چیز را به هم پیوند دهد و رؤیا را برقرار سازد.

ای خوانندۀ عزیز، پطرس شما هستید. پطرس نامزدی است تا در شمارِ پرچمدارانِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن باشد. پطرس در میانه ایستاده است، در نقطۀ میانیِ چندین خطِ نبوتی، و به‌واسطۀ ایمان به قدس‌الاقداس داخل می‌شود و آن تبدیلی را دریافت می‌کند که به‌وسیلۀ رؤیتِ مسیح به انجام می‌رسد. پطرس بر کوه تبدیل قرار دارد، جایی که باید به صورتِ مسیح متحوّل گردد، در حالی که ایالات متحدۀ آمریکا صورتِ وحش را تشکیل می‌دهد.

ما باید به کوه بیاییم و همچون پطرس متبدل شویم، و هنگامی که چنین کنیم، همچون اشعیا تطهیر خواهیم شد. تطهیر به‌گونه‌ای تصویر شده است که هنگامی به انجام می‌رسد که قدرت الهی با کوشش انسانی متحد شود. ندای مقدونی در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل رخ می‌دهد.

این بر کوه است، که همچنین قدس‌الاقداس نیز هست، جایی که الوهیت با انسانیت ما متحد می‌گردد؛ و لوقا ۲۱ پیامی است برای نسل نهایی، که باید هشدار نهایی را به شهرها برسانند. هشدار به شهرها کاری است که اگر ما از آمدن به کوه و متحوّل شدن به صورت او سر باز زنیم، فرشتگان آن را به انجام خواهند رساند. این کار برای شهرهاست، زیرا نسل آخر در دوره‌ای زندگی می‌کند که در آن «هزاران شهر» باید نابود شوند. دورهٔ نبویِ نابودی شهرها با گلوله‌های آتشینِ نشویل آغاز می‌شود، و کار هشدار از همان‌جا آغاز می‌گردد، و آن کار در لوقا ۲۱ مشخص شده است. در طی سال‌ها، ما بارها نشان داده‌ایم که لوقا ۲۱ هشداری است دربارهٔ اسلامِ وایِ سوم.

در لوقا ۲۱، عیسی تاریخ را از رد شدن اسرائیلِ باستان به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا آغاز کرده، آن را تا پایان اعصار تاریکِ آزار و جفای پاپی دنبال می‌کند، و سپس به نشانه‌هایی می‌پردازد که تاریخ میلری را آغاز کردند. تاریخ میلری، تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد.

یوحنا در باب یازدهم مکاشفه تصریح می‌کند که ۱٬۲۶۰ سال حاکمیت پاپی به‌طور نبوتی «به امت‌ها» داده شد، و لوقا مشخص می‌سازد که در سال ۱۷۹۸، زمان امت‌ها به کمال رسید. سپس مسیح به نشانه‌ها در خورشید و ماه و ستارگان اشاره کرد که جنبش میلری را مشخص می‌سازند، و در پایان فرمود: «و بر روی زمین تنگیِ امت‌ها با حیرت؛ دریا و امواج در خروش؛ و دل‌های مردم از خوف و انتظار آن حوادثی که بر جهان خواهد آمد از حال خواهد رفت.» «تنگیِ امت‌ها» در لوقا همان «خشمگین شدن امت‌ها» در مکاشفه است.

«غضب» خدا در هفت بلای آخر واقع می‌شود و هنگامی آغاز می‌گردد که میکائیل برمی‌خیزد و مهلت آزمایش انسان پایان می‌پذیرد. به خشم آمدن امت‌ها دوره‌ای است که به پایان مهلت آزمایش منتهی می‌شود. به خشم آمدن امت‌ها از ۱۱ سپتامبر آغاز شد، هنگامی که اسلامِ وایِ سوم فرا رسید، و بدین‌سان رسیدن باران آخر را نشان‌دار ساخت.

در تاریخ میلری، به خشم آمدن امت‌ها، یا چنان‌که لوقا ثبت می‌کند، «پریشانیِ امت‌ها»، به‌وسیلهٔ اسلام تحقق یافت.

در سال ۱۸۳۸، آنچه «مسئلهٔ شرق» نامیده می‌شد، ملت‌ها را به لرزه درآورده بود، و «مسئلهٔ شرق» همان اسلام بود، یعنی بادِ شرقیِ کتاب‌مقدسی. تاریخ میلریتی نشان داد که ملت‌ها به‌وسیلهٔ اسلام متزلزل شدند و سپس خداوند در ابرها به سوی اقدس‌الاقداس آمد، و بدین‌سان نمونه‌ای شد از زمانی که خداوند در ابرها در آمدنِ دومِ خود خواهد آمد. پیش از آمدن او در ابرها، اسلام ملت‌ها را به تنگ می‌آورد، و این همان پیامی است که به پطرس داده می‌شود تا پیشاپیشِ نابودیِ «هزاران شهر» به شهرها اعلام کند. دورهٔ نابودیِ شهرها با گلوله‌های آتشینِ نشویل آغاز می‌شود.

«عناصرِ سردرگمی و بی‌نظمی» به‌عنوان ثمرۀ نظامی در حال تولید شدن‌اند که خواهر وایت آن را «آموزش عالی» می‌نامد، و همان را نیز «سرّ بی‌دینی» معرفی می‌کند. معبد پارتنونِ نشویل نمادِ تعلیمِ کاذب است که اکنون «سردرگمی و بی‌نظمی»ای را پدید می‌آورد که برای «فصلی» سلطه می‌ورزد. گوی‌های آتشین بر نشویل به‌وسیلۀ اسلام آورده می‌شوند و آنها نمایانگر داوری خدا بر «درختِ معرفتِ نیک و بد» هستند. هنگامی که نشویل مورد اصابت قرار می‌گیرد، دورۀ کوتاهِ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب آغاز می‌شود و به قانون یک‌شنبه منتهی می‌گردد، جایی که «اتحاد» شریرانۀ اشعیا آخرین حرکت خود را انجام می‌دهد، در حالی که جهان مجبور می‌شود حکومتِ واحدِ جهانی را بپذیرد که در مکاشفه سیزدهم به‌عنوان صورتِ وحش معرفی شده است. شناساییِ اشعیا از اتحادِ شریرانه با مُهر شدنِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن همسو است.

این بخش از نوشته‌های خواهر وایت مشخص می‌سازد که دوره‌ای از «آشفتگی و بی‌نظمی» به «آمدنِ شیطان در هیئت مسیح» می‌انجامد. شیطان در هنگام قانون یک‌شنبه در هیئت مسیح ظاهر می‌شود.

دورهٔ «سردرگمی و بی‌نظمی» در آستانهٔ قانون یکشنبه رخ می‌دهد. درست پیش از قانون یکشنبه، در دوره‌ای که به‌وسیلهٔ گردهمایی اردوگاهی اکستر و ده روز در بالاخانه پیش از پنتیکاست نمونه‌وار شده است، آن یکصد و چهل و چهار هزار تن باید «به یکدیگر نزدیک شوند، ای برادران و خواهران من، … با مسیح پیوند یابند.» مُهر شدن پیش از قانون یکشنبه واقع می‌شود، و در همان تاریخ است که کنفدراسیونی شریر کار نهایی خود را برای برپا ساختن یک حکومت جهانی واحد آغاز می‌کند.

در زمانِ مُهرگذاری، مسیح برای عادلان مَقدَسی خواهد بود، اما برای شریران سنگِ لغزش. او «دامی و تله‌ای برای ساکنان اورشلیم» خواهد بود، یعنی همان «بسیاری» که می‌افتند؛ اما برای آن اندکان که مُهر شده‌اند، «او» مایهٔ «ترس» ایشان خواهد بود.

«ترس» از خدا همان چیزی بود که حوّا فاقد آن بود، و آنان که از خدا می‌ترسند، نوعی متفاوت از ترس را دارا هستند، متفاوت از ترسی که بر بسیاری از آنان که لغزش می‌خورند عارض می‌شود. این دو نوع ترس، آنان را که از فرایند آزمون سربلند بیرون می‌آیند و آنان را که در آن ناکام می‌مانند، مشخص می‌سازد. آنان که کامیاب می‌شوند، مُهر می‌گردند؛ و آنان که نمی‌شوند، با عدد پنج نشان داده شده‌اند، زیرا «بلغزند، و بیفتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و گرفته شوند.» زمانی که مُهر شدن، که پیش از قانون یکشنبه رخ می‌دهد و با دوره‌ای از سردرگمی و بی‌نظمی همراه است، به وقوع می‌پیوندد، همان زمانی است که مَثَل ده باکره به انجام می‌رسد.

آن معدود کسانی که در تقابل با بسیاریِ لغزش‌خورندگان مُهر شده‌اند، همان کسانی هستند که برای خداوند «انتظار» می‌کشند؛ و بدین‌سان با باکره‌های دانا که «انتظار کشیدند» شناخته می‌شوند. همچنین در میان دو طبقهٔ باکره‌ها، گونه‌ای انتظارِ نبویِ تقدیس‌شده و تقدیس‌ناشده وجود دارد که با دو نوع ترس متناظر است.

آنان که به‌گونه‌ای تقدیس‌شده انتظار می‌کشند، باید «آیات و عجایب» باشند، هنگامی که در زمان قانون یکشنبه به‌منزلهٔ عَلَمی برای جهان برافراشته می‌شوند؛ زمانی که مسئلهٔ درخت معرفت نیک و بد نمایانگر معرفتِ «اصحابِ اجنّه و افسونگرانی است که نجوا می‌کنند و زمزمه سر می‌دهند» و آن معرفتی است که با این عبارت شناخته می‌شود: «به شریعت و به شهادت.» این همان آزمونی است که برای حوّا و آدم بود. آیا آموزشی را می‌پذیریم که حقیقت با خطا در آن آمیخته و ممزوج شده است، یا بر «خداوند چنین می‌فرماید» می‌ایستیم؟ زیرا اگر مطابق این کلام سخن نگویند، از آن روست که نوری در ایشان نیست. تعلیم راستین و تعلیم کاذب، خط اصلی حقیقت در کشمکش عظیم میان مسیح و شیطان است. نَشویل نماد عصیان بر ضد کلام خداست، همان‌گونه که سدوم بی‌عفّتی را نماد است، و همان‌گونه که نیویورک نماد قدرت اقتصادی ایالات متحده است و پنتاگون نماد اقتدار نظامی آن.

پطرس بر آستانهٔ گوی‌های آتشین نشویل، در پانیوم و بر فراز کوه، ایستاده است؛ آستانه‌ای که آزمون هیکل را نمایندگی می‌کند. او تشخیص می‌دهد که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ایِ روز هفتم در شُرُف آن است که هنگامی که گوی‌های آتشین فرود آیند، توبیخ گردد و سرافکنده شود، و این‌که نشویل، ایالات متحده و جهان باید هشدار داده شوند. پیام اسلام، قاصدان را تأیید می‌کند؛ همان‌گونه که آتشی که بر کرمل فرود آمد، تأیید کرد که ایلیا نبیِ راستین بود. با این همه، هشدار به نشویل صرفاً اسلامِ وایِ سوم نیست، چه رسد به این‌که فقط دربارهٔ نوع سلاح‌هایی باشد که در حملهٔ غافلگیرانه به کار گرفته می‌شوند. پیام هشدار باید مشخص سازد که چرا به اسلام اجازه داده می‌شود که داوری را به ارمغان آورد؛ داوری‌ای که دوره‌ای را آغاز می‌کند که در آن هزاران شهر نابود می‌شوند. این‌که از پیش مشخص شود اسلام حمله‌ای غافلگیرانه بر نشویل پدید خواهد آورد، قاصدان را تصدیق خواهد کرد، اما اگر همهٔ کارکرد آن همین باشد، هشداری ناقص است.

گوی‌های آتشینِ نشویل داوریِ خداست که دوره‌ای کوتاه را آغاز می‌کند که به قانونِ یکشنبه ختم می‌شود؛ قانونی که همان‌گونه که در آغازِ این دوره نیز بود، خود نیز داوریِ خداست. خدا از پیش به آدم و حوا گفت که آزمون چه بود، و اگر در آن آزمون کامیاب نمی‌شدند، پیامدهای آن چه می‌بود. خواهر وایت اهمیتِ تواناییِ استدلال «از علت به معلول» را مشخص می‌سازد، و کتاب‌مقدس بیان می‌دارد که «لعنت» بدون «علت» نخواهد آمد.

گوی‌های آتشینِ نشویل «اثر» هستند، و «لعنتی» که می‌آید. پیامِ هشدار باید «علت» را نیز دربرگیرد. پیامِ یونسِ نبی صرفاً اعلامِ نابودی در چهل روز نبود، بلکه احیا و اصلاحی را از پادشاه تا سراسر جمعیت پدید آورد. آنچه مشخص شد این بود که پادشاه و قومش از راه‌های شریرانه بازگشتند. یونس به آنان از نابودیِ در راه خبر داده بود، و به ایشان گفته بود که این به سببِ شیوهٔ زندگیِ شرارت‌آمیز و پلیدِ ایشان است.

اسلام قدرتی شیپورگونه است، و هفت شیپورِ مکاشفه باب‌های هشت تا یازده، و نیز باب شانزدهم، دارای ویژگی‌های نبوتیِ مشخصی هستند. چهار شیپور نخست، داوری‌هایی بر رومِ امپراتوری بودند به سبب وضع نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱. دو شیپور بعدی، داوری‌هایی بر رومِ پاپی بودند به سبب وضع قانون یکشنبه در سال ۵۳۸. هفت شیپورِ مکاشفه باب‌های هشت تا یازده، نمونه‌وارِ هفت بلای آخرِ مکاشفه باب شانزدهم هستند، که داوریِ خدا بر بشر به سبب اجرای اجباری یکشنبه است.

پیام هشدارِ نشویل باید گام‌هایی را که به‌سوی یک قانونِ یکشنبه رهنمون می‌شوند، شناسایی کند، و بر اساس شهادتِ نبوی، داوری در پی می‌آید و بر علت پیشی نمی‌گیرد. داوری، اثرِ اجرای اجباریِ یکشنبه است. پنج شاهدِ تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل که اکنون در حال بررسی آن هستیم، شهادت‌های متفاوتی ارائه می‌دهند، اما برخلاف شاهدانِ انسانی، همهٔ خطوطِ نبوی با یکدیگر درهم می‌آمیزند. شناساییِ گام‌های قانونِ یکشنبهٔ نهایی در ایالات متحده، هنگامی تحقق می‌یابد که پطرس شهادتِ دونالد ترامپ را برای توضیحِ اثرِ گلوله‌های آتشینِ نشویل با هم ترکیب می‌کند.

هشدارِ نشویل به جهان این است که خدا در آن مقطع زمانی داوری نهاییِ خود را بر انسان‌ها و ملت‌ها آغاز می‌کند. سپس دوره‌ای از ویرانیِ شهرها آغاز می‌شود و به‌سرعت به قانون یکشنبه می‌انجامد، جایی که ارتدادِ ملی با خرابیِ ملی دنبال می‌شود. آنگاه شیطان ظاهر می‌شود تا خود را به‌جای مسیح بنمایاند، و آن اتحادیهٔ شریر برقرار می‌گردد، زیرا آن ده پادشاه موافقت می‌کنند که پادشاهیِ خود را به دزدانِ قومِ تو، که رؤیا را استوار می‌سازند، بدهند. هشدارِ نشویل به‌وسیلهٔ تاریخی بازنمایی می‌شود که پیش از نشویل قرار دارد، چنان‌که با اقدام دونالد ترامپ در ساختنِ تصویری برای وحش نمایان شده است. پیامِ ترامپ همان شیپورِ هشدار است که پیش از گوی‌های آتشینِ نشویل می‌آید.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.