پطرس، به‌عنوان نمادی اصلی از صد و چهل‌وچهار هزار نفر، در سال ۲۰۲۶ در پانیوم ایستاده است و برای تصحیح پیشگویی نادرستِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تلاش می‌کند. کار او در این زمینه با کار جوزایا لیچ در تصحیحِ مربوط به ۱۱ اوت ۱۸۴۰ و کار ساموئل اسنو در شناساییِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ همسو است. تصحیحِ لیچ به پیام فرشتهٔ اول قوت بخشید و شناساییِ اسنو به پیام فرشتهٔ دوم قوت بخشید. قوت‌یافتنِ پیام‌های فرشتگان اول و دوم، پیش‌نمونهٔ قوت‌یافتنِ پیام فرشتهٔ سوم است. ویژگی‌های پیام‌های اول و دوم در پیام سوم، به‌صورت ترکیبی از پیام بیرونیِ وای و پیام درونیِ فریاد نیمه‌شب در مَثَل ده باکره، بازنمایی شده‌اند.
در تطبیق سه‌گانۀ نبوت، تطبیق‌های نخست و سوم، که آغاز و پایان نیز هستند، ویژگی‌هایی موازی خواهند داشت. اخیراً یکی از برادران چندین حقیقت مرتبط با نخستین «وای» در باب نهم مکاشفه را آشکار کرده است که وقتی بر اساس اصل آلفا و اُمگا تطبیق داده شوند، تأیید ژرف دیگری بر «زمین‌لرزۀ» باب یازدهم مکاشفه به دست می‌دهند. قانون یکشنبه در ایالات متحده همان «زمین‌لرزه‌ای» است که نخستین بار در انقلاب فرانسه تحقق یافت، هنگامی که فرانسه سرنگون شد؛ فرانسه یکی از ده ملتی بود که ساختار نبوی روم بت‌پرست را در کتاب دانیال تشکیل می‌دادند. ازاین‌رو، باب یازدهم می‌گوید که یک‌دهم شهر فروریخت.
و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم واقع شد، و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت هزار تن از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان هراسان شدند و خدای آسمان را تمجید نمودند. مکاشفه 11:13
بلافاصله پس از این آیه، اسلامِ وایِ سوم فرا می‌رسد.
وایِ دوم گذشت؛ و اینک، وایِ سوم به‌زودی می‌آید. مکاشفه 11:14.
پیشگامان انتظار داشتند که «وایِ سوم» بی‌درنگ پس از وایِ دوم فرا رسد، اما واژه‌ای که به «به‌زودی» ترجمه شده است، به معنای ناگهانی و غیرمنتظره است، که از ویژگی‌های حملات غافلگیرانهٔ اسلام به شمار می‌رود. وایِ سوم قرار نبود در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، آن‌گونه که پیشگامان گمان برده بودند، فرا رسد؛ بلکه هنگامی که می‌رسید، «ناگهان و غیرمنتظره» واقع می‌شد، چنان‌که در ۱۱ سپتامبر رخ داد، و بدین‌سان آغاز مهر و موم شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌ساخت، که اندکی پیش از زلزلهٔ قانون یکشنبه به پایان می‌رسد.
«زلزله»ی قانون یکشنبه، لرزانیدنِ وحشِ «زمین» است، و هنگامی که ۱۱ سپتامبر فرا رسید، خواهر وایت تصریح کرد که خداوند برخاست تا «زمین را به‌شدّت بلرزاند». در آغازِ مُهرگذاری و در پایانِ آن، وحشِ زمین به لرزه درمی‌آید؛ ازاین‌رو «زلزله‌ای عظیم» رخ می‌دهد.
«من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، آنگاه که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا، طبقه بر طبقه، سر برمی‌آوردند می‌نگریستم: «چه صحنه‌های هولناکی روی خواهد داد هنگامی که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت به لرزه درآورد! آنگاه کلماتِ مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام خواهد رسید.»» ریویو اند هرالد، ۵ ژوئیه ۱۹۰۶.
خداوند هنگامی «برمی‌خیزد» که تغییری در کارِ تدبیریِ او رخ می‌دهد؛ چنان‌که هنگام سنگسار شدن استیفان و نیز در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، زمانی که داوری مردگان آغاز شد، چنین بود. هنگامی که داوری زندگان در ۱۱ سپتامبر آغاز شد، خداوند بار دیگر برخاست و سپس وحشِ زمین را لرزاند؛ همان‌گونه که در پایانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نیز چنین خواهد کرد، هنگامی که کارِ تدبیریِ خویش را از کلیسای خود به گلهٔ دیگرش، یعنی کسانی که هنوز در بابل هستند، معطوف می‌سازد.
آنچه برادر دانیال کشف کرده است، ویژگی‌های وای نخست است که با شهادتِ «زمین‌لرزهٔ عظیم» در باب یازدهم همخوانی دارند و با تاریخ و درک پیشگامان از تاریخی که تحقق‌بخشِ وای نخست بود، مطابقت دارند.
و فرشتهٔ پنجم نواخت، و ستاره‌ای را دیدم که از آسمان بر زمین افتاده بود؛ و کلیدِ چاهِ بی‌انتها به او داده شد. و او چاهِ بی‌انتها را گشود؛ و دودی از چاه برآمد، همچون دودِ کوره‌ای عظیم؛ و خورشید و هوا از دودِ چاه تاریک گردید. و از میان دود، ملخ‌ها بر زمین بیرون آمدند؛ و به ایشان قدرتی داده شد، چنان‌که عقرب‌های زمین قدرت دارند. و بدیشان فرمان داده شد که به علفِ زمین، و هیچ سبزه‌ای، و هیچ درختی آسیب نرسانند، بلکه فقط به آن مردمانی که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۱–۴
پیشگامان این آیات را به‌درستی بر تاریخی منطبق ساختند که محمد را معرفی کرد؛ کسی که در 570 زاده شد، در 606 قبایل را متحد ساخت، در 610 نخستین وحی خود را دریافت کرد، در 622 به مدینه هجرت نمود، در 624 جنگ‌های خود را آغاز کرد و در 632 درگذشت. «هاویه» از نظر نبوتی نمودی تازه از شیطان را بازمی‌نمایاند، اما محمد در عربستان آغاز کرد؛ سرزمینی که به سبب بیابان‌های پهناورش، «هاویه» نیز نامیده می‌شود.
محمد در سال ۶۰۶ به پادشاهِ نبوی بدل شد، یا چنان‌که او را نامیده بودند، «امین»، هنگامی که نزاعی را میان قبایل گوناگون حل‌وفصل کرد؛ قبایلی که بر سر این‌که چه کسی باید اجازه یابد سنگِ زاویهٔ «سنگِ سیاه» کعبه را به جای خود بازگرداند، در سردرگمی بودند. کعبه بنایی مکعب‌شکل است (ازاین‌رو نام «کعبه» که در عربی به معنای «مکعب» است) که در مرکز مسجدالحرام در مکهٔ عربستان سعودی قرار دارد. ارتفاع آن تقریباً ۴۳ فوت، عرض آن ۱۱ فوت و طول آن ۱۰ فوت است و از گرانیت و مرمر ساخته شده و پوششی از پارچهٔ سیاهِ ابریشمی و پنبه‌ای آن را دربر گرفته است. کعبه بسیار پیش از محمد وجود داشت و بنا بر سنت اسلامی، در اصل به دست ابراهیم و پسرش اسماعیل به‌عنوان خانه‌ای برای پرستش خدای یگانه (الله) بنا شده بود. در طی قرون، از بت‌ها پر شد و قبایل عرب از آن به‌عنوان زیارتگاهی بت‌پرستانه استفاده می‌کردند.
کعبه مرکز روحانی جهان اسلام است—بنایی ساده و کهن که نماد توحید، وحدت، و پیوند میان ایمان ابراهیمی و اسلام است. مسلمانان آن را به معنای تحت‌اللفظی «خانهٔ خدا» نمی‌دانند، بلکه آن را قبله‌ای می‌شمارند که از سوی خداوند برای عبادت تعیین شده است. آغاز رهبری محمد در جریان رویدادهایی بود که در دوره‌ای، کعبه ویران شده بود و سپس بازسازی شد.
سیلابی ناگهانی به کعبه آسیب رساند و قبیلهٔ قریش آن را بازسازی کرد. هنگامی که زمانِ بازنهادنِ حجرالاسود در رکنِ خود فرا رسید، طوایف گوناگون بر سر این‌که افتخار این کار از آنِ چه کسی باشد، به نزاع پرداختند. آنان توافق کردند که نفرِ بعدی که وارد آن ناحیه شود، داوری کند. محمد وارد شد و او این اختلاف را با حکمت حل کرد: حجرالاسود را بر پارچه‌ای نهاد، از نماینده‌ای از هر طایفه خواست تا آن را با هم بردارند و مشترکاً حمل کنند، و سپس خود شخصاً آن را در جای خود قرار داد. این رویداد برای او احترام فراوان و عنوانِ الامین («امین» / «قابل اعتماد») را در میان مردم مکه به ارمغان آورد. این یکی از رویدادهای کلیدیِ پیش از نبوت است که در بسیاری از جدول‌های زمانی برجسته می‌شود. «سنگ سیاه» سنگِ زاویه‌ای بود که به دست محمد نهاده شد؛ کسی که پادشاهِ نبی‌وارِ اسلام است. این سنگِ زاویه‌ایِ سیاه، بدلِ آشکارِ مسیح (سنگِ زاویه‌ایِ حقیقی) است، و فسادِ خانهٔ کعبه نیز پس از سال‌ها راه‌یافتنِ بت‌ها، به دست محمد برطرف شد.
پس از آنکه قریش پیمان حدیبیه را شکست، محمد با سپاهی متشکل از حدود ۱۰٬۰۰۰ مسلمان به سوی مکه حرکت کرد. شهر با درگیریِ بسیار اندکی تسلیم شد. سپس محمد وارد کعبه شد، ۳۶۰ بتی را که در آن بود نابود کرد، و این زیارتگاه را بار دیگر به پرستش خدای یگانه (الله) اختصاص داد. بدین‌سان، محمد، پادشاه اسلام، سنگِ زاویه را نهاد و معبد را از بت‌پرستی پاک ساخت.
در کتاب مکاشفه، سه قدرت از هاویه برمی‌آیند و هر یک از این سه، نمایانگر مسیحی جعلی است. شیطان، آن اژدها، می‌کوشد همانند خدای متعال باشد و بر تخت او و بر کلیسای او بنشیند.
ای لوسیفر، ای پسرِ صبح، چگونه از آسمان افتاده‌ای! چگونه به زمین افکنده شده‌ای، ای تو که امت‌ها را ناتوان می‌ساختی! زیرا در دل خود گفته‌ای: «به آسمان صعود خواهم کرد، و تخت خویش را بر فراز ستارگان خدا برپا خواهم داشت؛ و بر کوهِ جماعت، در اقصای شمال، خواهم نشست؛ بر فراز بلندی‌های ابرها صعود خواهم کرد؛ و مانند حضرتِ اعلیٰ خواهم شد.» لیکن به هاویه فرود آورده خواهی شد، به اقصای حُفره. اشعیا 14:12–15.
اژدهای الحاد در مکاشفهٔ یازده از هاویه برآمد، و وحشِ کاتولیسیزم هنگامی که زخمِ مهلکش شفا یابد، از هاویه صعود می‌کند.
وحشی که دیدی، بود و نیست؛ و از هاویه برخواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت؛ و ساکنان زمین، آنان که نام‌های ایشان از بنیاد عالم در دفتر حیات نوشته نشده است، چون آن وحش را ببینند که بود و نیست و با این همه هست، در شگفت خواهند شد. مکاشفه 17:8
وحشِ کاتولیسیسم، هنگامی که قانونِ یکشنبه برقرار می‌گردد و اتحادِ سه‌گانه به اجرا درمی‌آید، به تختِ پادشاهیِ زمین صعود می‌کند. کاتولیسیسم، همچون اژدها، مدعیِ الوهیت است، چنان‌که پولس به‌درستی آن را مشخص ساخت.
هیچ‌کس به هیچ‌وجه شما را نفریبد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد مگر آنکه نخست ارتداد واقع شود و آن مرد گناه ظاهر گردد، آن پسر هلاکت؛ که با هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش قرار می‌گیرد، مخالفت می‌ورزد و خود را برتر می‌افرازد، تا آنجا که چون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست. ۲ تسالونیکیان ۲:۳، ۴
همانند اژدها، وحشِ آیین کاتولیک نیز ضدّ مسیح است؛ هر دو ادعا می‌کنند که خدا هستند، و نابودی نهایی هر دو با شهادت کتاب مقدس دربارهٔ آنان پیوند دارد، زیرا اژدها به دوزخ فرو افکنده می‌شود و وحش، پسرِ هلاکت است. هلاکت همان نابودی نهایی است.
«عزمِ ضدِمسیح برای به انجام رساندن آن تمرّدی که در آسمان آغاز کرد، همچنان در فرزندانِ نافرمانی به کار خود ادامه خواهد داد.» شهادت‌ها، جلد ۹، ص. ۲۳۰.
«به‌واسطهٔ پاپِ روم، همان عملی بر اینجا بر زمین ادامه یافته است که پیش از اخراجِ رئیسِ تاریکی در بارگاه‌های آسمان انجام می‌شد. شیطان در آسمان در پی آن بود که شریعتِ خدا را اصلاح کند و متممی از خود بر آن بیفزاید. او داوریِ خود را برتر از داوریِ خالقِ خویش قرار داد و ارادهٔ خود را بالاتر از ارادهٔ یَهُوَه نهاد، و بدین‌سان عملاً اعلام کرد که خدا خطاپذیر است. پاپ نیز همان راه را در پیش می‌گیرد و، در حالی که برای خود عصمت از خطا قائل است، می‌کوشد شریعتِ خدا را با اندیشه‌های خود منطبق سازد، و خود را قادر می‌پندارد که اشتباهاتی را که گمان می‌کند در فرایض و اوامرِ خداوندِ آسمان و زمین می‌بیند، اصلاح کند. او عملاً به جهان می‌گوید: من به شما قوانینی بهتر از قوانینِ یَهُوَه خواهم داد. این چه اهانت عظیمی است به خدای آسمان!» Signs of the Times، 19 نوامبر 1894.
اسلام نیز، که در تاریخ قرن هفتم محمد نمایندۀ آن بود، با چرخانده‌شدن کلیدی که به محمد داده شده بود، از چاه بی‌انتها بیرون آمد. هنگامی که چاه گشوده شد، «دود» از آن بیرون آمد و خورشید و هوا را تیره کرد. پیشگامان به‌درستی تشخیص دادند که «کلید» گشودن چاه، نبرد نینوا بود.
هنگامی که از منظر برداشت پیشگامان و در چارچوب انطباق سه‌گانهٔ نبوت، به سه آیهٔ نخست باب نهم مکاشفه می‌پردازیم، درمی‌یابیم که ویژگی‌های نبویِ آن آیات، که نمایانگر وای نخست‌اند، پیش‌نمونِ ویژگی‌های نبویِ وای سوم هستند که در هنگام زلزلهٔ عظیم «به‌زودی» فرا می‌رسد. قانون یکشنبه در قالب نبرد نینوا بازنمایی شده است.
پطرس مسئول اصلاحِ پیشگوییِ کاذبِ گلوله‌های آتشینِ نشویل است، و او تشخیص می‌دهد که کاربردِ صحیحِ هشدارِ الن وایت دربارهٔ گلوله‌های آتشین بر نشویل، آغازِ «ویرانیِ هزاران شهر که تقریباً به‌طور کامل به بت‌پرستی سپرده شده‌اند» را نشان می‌دهد.
گوی‌های آتشینِ نشویل نشانگر آغاز دوره‌ای از ویرانیِ شهرها هستند و همچنین آغاز اعلام پیام کوتاهِ ندای نیمه‌شب را نشان می‌دهند. آن پیام با حمله‌ای غیرمنتظره از سوی اسلام آغاز می‌شود، و این دوره با حمله‌ای غیرمنتظره از سوی اسلام در هنگام زمین‌لرزهٔ بزرگ پایان می‌یابد. دورهٔ اعلام ندای نیمه‌شب نشانگر پایان زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر است؛ زمانی که با حملهٔ غیرمنتظرهٔ اسلام در ۱۱ سپتامبر آغاز شد.
آنگاه مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، در هماهنگی با خطِ بلعام و الاغ، آغاز شد؛ در این خط سه ضربه وجود دارد که با قانون یکشنبه به اوج می‌رسند، اما دومین حملهٔ غیرمنتظره، حملهٔ ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به سرزمین باشکوهِ باستانی و سپس گوی‌های آتشین نشویل را در بر می‌گیرد. همهٔ خطوط با یکدیگر همخوان‌اند، و پیتر درمی‌یابد که گشوده شدنِ مُهرِ این حقایق ــ که در قالبِ مردی با جاروی خاک‌روبی به تصویر کشیده شده‌اند که جواهرات پراکنده را گرد می‌آورد و در صندوقچه می‌افکند ــ کارِ شیرِ سبط یهوداست.
شیر یهودا پیامِ تصحیح‌شدۀ پطرس دربارهٔ نشویل را چنین شناسایی می‌کند که در دورۀ پایانیِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر رخ می‌دهد؛ دوره‌ای که در تاریخِ پنهانِ آیۀ چهلِ دانیال یازده بازنمایی شده است، و به‌طور مشخص‌تر در آن بخش از آن تاریخِ پنهان که در آیات یازده تا پانزدهِ همان فصل نمایانده شده است. در آن آیات، نبردِ رافیا و نبردِ پانیوم به قانونِ یکشنبه در آیۀ شانزده منتهی می‌شوند، که به‌وسیلهٔ نبردِ آکتیوم بازنمایی شده است. هنگامی که نبردِ پانیوم در قانونِ یکشنبه به نبردِ آکتیوم می‌پیوندد، نبردِ نینوا نیز تکرار می‌شود.
«کلید» به محمد، پادشاه اسلام، داده شد؛ کسی که نام او نه‌تنها نمایانگر ماهیت اسلام است، بلکه همچنین نشان‌دهندهٔ جایگاه آن ویرانی‌ای است که با نبرد نینوا مشخص شده است. نام این پادشاه «به زبان عبرانی ابدون است»، و «در زبان یونانی نامش آپولیون است.» زبان‌های یونانی و عبرانی بر عهد عتیق و عهد جدید تأکید می‌کنند و به ما می‌آموزند که ابدون به معنای «جایگاه هلاکت» است و آپولیون به معنای «هلاک‌کننده.» در آیهٔ یازدهمِ مکاشفهٔ باب نهم، پادشاه بر اسلام محمد است، اما او همچنین «فرشتهٔ هاویه» نیز هست، که همان شیطان است. همان‌گونه که پاپ، به‌عنوان مرد دست راست شیطان بر زمین، ضدّمسیح است، محمد نیز مستقیماً تحت کنترل شیطان، آن فرشتهٔ هاویه، قرار دارد.
در قانون یکشنبه، اتحاد سه‌گانه بر جهان تحمیل می‌شود و زخمِ مهلکی که در سال ۱۷۹۸ بر پاپیّت وارد آمد و بدین‌سان پایانِ اعصار تاریک را رقم زد، شفا می‌یابد. هنگامی که آن زخمِ مهلک شفا می‌یابد، دورهٔ دومِ اعصار تاریک فرامی‌رسد، و در آن زلزلهٔ عظیم که همان قانون یکشنبه است، اسلام کلید را می‌گرداند و دودی همچون از کوره‌ای سوزان خورشید و ستارگان را می‌پوشاند، آنگاه که تاریکی بازمی‌گردد. نبرد نینوا در قانون یکشنبه تکرار می‌شود، زیرا این همان کلیدی است که دورهٔ دومِ تاریکی را پدید می‌آورد. در آنجا ارتدادِ ملّی به‌دنبالِ خود ویرانیِ ملّی را می‌آورد. در آنجا «استبدادِ فعّال» به تمامی فرمان می‌راند، زیرا دودِ اسلام که در نبرد نینوا خورشید و ستارگان را تاریک می‌سازد، همچون کوره‌ای سوزان است. «کورهٔ سوزان» عنصری از عهدِ خدا با ابراهیم بود.
و چنین شد که چون خورشید فرو رفت و تاریکی فرا رسید، اینک تنوری دودکننده و چراغی افروخته از میان آن پاره‌ها گذشت. پیدایش ۱۵:۱۷.
تنورِ دودکنانی که از میان قربانی‌های عهدِ اَبرام گذشت، به بندگی در مصر که در عبارتی در آیهٔ سیزدهم نمایان شده است، اشاره داشت.
و به اَبرام گفت: «یقین بدان که ذریّتِ تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، غریب خواهند بود، و آنان را به بندگی خواهند گرفت؛ و ایشان را چهارصد سال مبتلا خواهند ساخت.» پیدایش ۱۵:۱۳.
«کورهٔ سوزان»، مانند کورهٔ نبوکدنصر در باب سوم کتاب دانیال، نماد اسارت و بردگی است؛ چنان‌که شدرک، میشک و عبدنغو نیز در چنین وضعیتی به سر می‌بردند.
«امّا همچون ستارگان در مدار پهناور مسیرِ مقرّرِ خویش، مقاصد خدا نه شتاب می‌شناسد و نه تأخیر. خدا به‌وسیلهٔ نمادهای ظلمتِ عظیم و تنورِ دودکننده، بندگیِ اسرائیل را در مصر بر ابراهیم آشکار ساخته بود، و اعلام کرده بود که مدتِ اقامتِ ایشان چهارصد سال خواهد بود. «و بعد از آن،» گفت، «با اموال بسیار بیرون خواهند آمد.» پیدایش ۱۵:۱۴.» آرزوی اعصار، ۳۳.
اما یهوه شما را برگرفت و شما را از کورهٔ آهنین، یعنی از مصر، بیرون آورد تا برای او قومیِ میراث باشید، چنان‌که امروز هستید. تثنیه 4:20.
دودی که هنگامی خورشید و ماه را تاریک می‌سازد که کلیدِ نبرد نینوا گردانده می‌شود، آن آزار و جفایی را مشخص می‌کند که به‌طور جدی با قانون یکشنبه آغاز می‌شود. بدین‌سان، آزار و جفای قرون تاریک بار دیگر تکرار می‌گردد. پیشگامان به‌درستی تشخیص دادند که نبرد نینوا همان «کلید»ی بود که اسلام را در سال 627، به‌عنوان وایِ نخست، وارد تاریخ نبوی ساخت. آن نبرد میان روم و فارس بود، و نمایانگر پیروزی‌ای برای روم به‌شمار می‌رفت، اما آنچه رخ داد، چیزی بود که «پیروزی پیروسی» خوانده می‌شود؛ پیروزی‌ای که در واقع به زیانِ پیروزمند تمام می‌شود. این تعبیر از پیروزیِ شاه پیروسِ اپیروس گرفته شده است. او پس از دو نبرد با رومیان (هراکلیا در 280 ق.م. و آسکولوم در 279 ق.م.)، سپاه روم را شکست داد، اما بخش عظیمی از نیروهای خود را از دست داد. بنا بر افسانه، آنگاه گفت: «یک پیروزی دیگر از این‌گونه، و ما نابود شده‌ایم.»
نبرد نینوا پیروزی راهبردیِ روم بود، اما هنگامی که پایان یافت، نه روم و نه پارس دیگر توان آن را نداشتند که از آن پس در برابر یورش اسلام به‌طور مؤثر مقاومت کنند. در تحقق امروزیِ نبرد نینوا، پارس همان ایالات متحده و روم همان دستگاه پاپی است. ماد و پارس، به‌عنوان قدرتی دوشاخ، نمایانگر قدرت دوشاخِ ایالات متحده است. در زمان قانون یکشنبه، ایالات متحده تنها یک شاخ است، زیرا در روند منتهی به قانون یکشنبه، تمثال وحش شکل گرفته است، و این شکل‌گیری عبارت است از ادغام هر دو شاخ در یک شاخ. در باب هشتم کتاب دانیال، دو شاخ نمایانگر امپراتوری ماد و پارس هستند، و شاخ پارس دیرتر برآمد.
آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک پیش روی نهر، قوچی ایستاده بود که دو شاخ داشت؛ و آن دو شاخ بلند بودند؛ اما یکی از دیگری بلندتر بود، و آن شاخِ بلندتر بعدتر برآمد. دانیال ۸:۳.
دو شاخِ ایالات متحده، یعنی جمهوری‌خواهی و پروتستانیسم، هنگامی به یکدیگر می‌پیوندند که کلیسا و دولت برای تشکیل تصویرِ وحش با هم متحد شوند. این تشکیل آنگاه به‌طور کامل به کمال می‌رسد که نشانِ وحش در قانونِ یکشنبه به اجرا گذاشته شود. این امر ایالات متحده را در قانونِ یکشنبه به‌سادگی همان فارس معرفی می‌کند. فارس در نبرد نینوا به‌دست روم شکست خورد. چگونگیِ شکست دادنِ فارس به‌وسیلهٔ روم از اهمیت تاریخی برخوردار است، زیرا به سبب مانورهای هراکلیوس، امپراتور روم، می‌باشد.
به‌سادگی می‌توان گفت که هراکلیوس یک حملهٔ غافلگیرانه را به انجام رساند، نه یک یورش مستقیم و آشکارِ پیش‌رونده. تلاش‌های او برای تحقق این غافلگیری در تاریخ ثبت شده است. این غافلگیری شامل تصمیم او برای حمله در زمستان بود، که در آن روزگار تاریخی امری نامعمول به‌شمار می‌رفت، اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شد. هراکلیوس تهاجم خود را در اواسط سپتامبر ۶۲۷ از شمال (ارتفاعات ارمنستان) آغاز کرد. او به‌جای آنکه مسیر مورد انتظار را به‌سوی جنوب، مستقیماً به طرف پایتخت ایران، تیسفون، در پیش گیرد، قوسی گسترده پیمود و در امتداد نواحی مرزی به‌سوی جنوب‌شرق حرکت کرد (تقریباً در امتداد مرز کنونی ترکیه و ایران). سپس به‌سوی جنوب و غرب چرخید و در ۱ دسامبر ۶۲۷ از رود زاب بزرگ گذشت. این حرکت سپاه او را بر فلات نینوا (کرانهٔ شرقی رود دجله)، در نزدیکی ویرانه‌های نینواى باستان، مستقر ساخت. این جابه‌جایی نسبت به نیروهای ایرانی از جنوب به شمال بود—در جهتِ مخالفِ آنچه ایرانیان انتظار داشتند. آنان انتظار داشتند که او همچنان به پیشروی خود به‌سوی جنوب، به طرف تیسفون، ادامه دهد. این امر فرمانده ایرانی، راهزاد، را غافلگیر کرد و او را واداشت تا هراکلیوس را به درون زمین‌هایی نامساعد تعقیب کند. این وضعیت به رومیان امکان داد که میدان نبرد را در دشت‌های نزدیک نینوا انتخاب کنند. این مانور همچنین مانع از آن شد که رومیان میان نیروهای ایرانی گرفتار شوند و در صورت نیاز، راه گریزی برای آنان فراهم می‌کرد. همراه با مهِ روز نبرد و تاکتیکِ عقب‌نشینیِ ساختگی در خلال خودِ نبرد، لایه‌های متعددی از غافلگیری وجود داشت. این تهاجم جسورانهٔ زمستانی و مسیرِ دورزنیِ عمیق در قلمرو ایران، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای نظامی هراکلیوس به‌شمار می‌رود. این اقدام به درهم‌شکستن اعتمادبه‌نفس ایرانیان کمک کرد و سهمی بسزا در پیروزی نهایی رومیان در آن جنگ طولانی داشت.
«در نبرد نینوا، که از سپیده‌دم تا ساعت یازدهم به‌شدت درگرفت، بیست‌وهشت درفش، جدا از آنهایی که ممکن بود شکسته یا دریده شده باشند، از پارسیان به غنیمت گرفته شد؛ بخش اعظم سپاه ایشان تارومار گردید، و پیروزمندان (رومیان)، در حالی که تلفات خود را پنهان می‌داشتند، شب را در میدان نبرد گذراندند. شهرها و کاخ‌های آشور برای نخستین بار به روی رومیان گشوده شد.»
«امپراتور روم به‌واسطهٔ فتوحاتى که به دست آورد نیرومند نگردید؛ و در همان زمان، و به همان وسایل، راهى نیز براى انبوه سَراسَنه از عربستان، همچون ملخ‌هایى از همان ناحیه، آماده شد که در مسیر خود کیش تاریک و فریبندهٔ محمدى را نشر مى‌دادند و به‌زودى هم امپراتورى ایران و هم امپراتورى روم را فرا گرفتند.»
«نمی‌توان برای این واقعیت نمونه‌ای کامل‌تر از آنچه در سخنان پایانی فصلِ گیبون ــ که اقتباس‌های پیشین از آن برگرفته شده‌اند ــ آمده است، خواست. «اگرچه سپاهی پیروزمند زیر درفش هراکلیوس فراهم آمده بود، این کوششِ خلافِ طبع، بیش از آنکه نیروی آنان را به کار اندازد، گویا آن را فرسوده ساخته بود. در حالی که امپراتور در قسطنطنیه یا اورشلیم ظفر می‌یافت، شهری گمنام در مرزهای سوریه به دست سَراسِن‌ها غارت شد، و آنان برخی از نیروهایی را که برای رهانیدن آن پیش تاخته بودند، قطعه‌قطعه کردند؛ رخدادی عادی و ناچیز، اگر دیباچهٔ انقلابی عظیم نمی‌بود. این راهزنان، رسولانِ محمد بودند؛ دلاوریِ جنون‌آمیزشان از بیابان سر برآورده بود؛ و هراکلیوس در هشت سال پایانی سلطنت خویش، همان ایالاتی را به عرب‌ها از دست داد که پیش‌تر آنها را از ایرانیان بازستانده بود.»
««روحِ فریب و شورِ افراطی، که جایگاهش در آسمان‌ها نیست،» بر زمین رها شد. هاویّه جز کلیدی برای گشوده شدن نیاز نداشت، و آن کلید سقوطِ خسرو بود. او با تحقیر، نامهٔ شهروندی گمنام از مکّه را درید. اما هنگامی که از «فروغِ جلال» خویش به «برجِ تاریکی» فروافتاد که هیچ چشمی را یارای نفوذ در آن نبود، نامِ خسرو ناگهان می‌بایست در برابر نامِ محمد به وادیِ فراموشی سپرده شود؛ و هلال گویی جز این انتظار نمی‌کشید که با افولِ آن ستاره، خود طلوع کند. خسرو، پس از شکستِ کامل و از دست دادنِ امپراتوری‌اش، در سال 628 به قتل رسید؛ و سال 629 با «فتحِ عربستان» و «نخستین جنگِ محمدیان با امپراتوری روم» مشخص می‌شود. «و فرشتهٔ پنجم نواخت، و ستاره‌ای را دیدم که از آسمان بر زمین افتاده بود؛ و کلیدِ هاویّه بدو داده شد. و هاویّه را گشود.» او بر زمین فرو افتاد. چون نیروی امپراتوری روم فرسوده شده بود، و پادشاه بزرگِ مشرق در برجِ تاریکیِ خود مرده افتاده بود، غارتِ شهری گمنام بر مرزهای سوریه «درآمدی بر انقلابی عظیم» بود. «غارتگران، رسولانِ محمد بودند، و دلاوریِ جنون‌آمیزِ ایشان از صحرا سر برآورد.»» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495–497.
نبرد نینوا نمایانگر آن است که رومِ جدید در قانونِ یکشنبه بر ایالات متحده غلبه می‌کند؛ اما این پیروزی، پیروزیِ پیرهوسی است، زیرا داوری‌ای تدریجی بر روم از قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود.
خسرو در رأس شاهنشاهی ایران قرار داشت؛ بنابراین، ایران، که نماد سقوط ایالات متحده در زمان قانون یکشنبه است، کلیدی است که هنگام سقوط ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب مقدس، چاه بی‌انتها را می‌گشاید. این نمادِ قانون یکشنبه در آیات شانزده، سی‌ویک و چهل‌ویک از باب یازدهم دانیال، و نیز آیۀ یازدهم از باب سیزدهم مکاشفه است.
به اظهارات استیون هسکل، از پیشگامان، دربارهٔ همین آیات و همین تاریخ توجه کنید:
«اعراب، یا سَراسِن‌ها، هرگز در زمین نفوذی اعمال نکرده بودند. در تاریخ ملت‌ها، این مردان آزادِ بیابان‌نشین تقریباً بی‌هیچ ذکری گذشته بودند. آیین محمدی قبایل پراکنده را متحد ساخت و آنان را به‌عنوان فاتحانِ ملت‌ها به پیش فرستاد. پیشرفت سریعِ همراهِ سلاح‌های سَراسِنی تا حد زیادی معلولِ کشمکش میان رومیان و خسرو، رئیس امپراتوری جدیدِ پارس، بود. این کشمکش به سقوطِ دومی انجامید. ایرانِ جدید همچون دیوارِ مانعی ایستاده بود و قدرتِ محمد را مهار می‌کرد؛ اما چون آن قدرت فرو افتاد، مانع از میان رفت، «چاهِ بی‌انتها» گشوده شد، و سَراسِن‌ها جهان را در سیلابِ خود فرو گرفتند. هنگامی که «چاهِ بی‌انتها گشوده شد، دودی برخاست که چهرهٔ خورشید را پنهان کرد.» این تصویر، تصویری نیرومند است و اثرِ تاریک‌کنندهٔ آیین محمدی را نشان می‌دهد، آنگاه که بر سراسرِ روی زمین گسترش یافت.» استیون هَسکل، The Story of the Seer of Patmos، 164، 165.
آن دیوار حائل در تاریخ روم، همان دیوار جدایی کلیسا و دولت است که با برقراری قانون یکشنبه برداشته می‌شود. پیروزیِ پیروسیِ روم بر ایران در نبرد نینوا لایهٔ معنایی دیگری نیز دارد، زیرا پیش از آن، نبرد دیگری در نینوا رخ داده بود که نمایانگر آلفا بود، و نبرد سال ۶۲۷ نمایانگر امگا بود. نبرد پیشین در سال ۶۱۲ پیش از میلاد رخ داد، یعنی تقریباً هزار و دویست سال پیش از نبرد سال ۶۲۷. در آن نبرد، آشور به‌دست ائتلافی سه‌گانه شکست خورد و این شکست پایان امپراتوری آشور را رقم زد.
ای. تی. جونز دربارهٔ نبرد آلفای نینوا چنین اظهار نظر می‌کند:
«اوضاع در حکومت آشور از بد به بدتر گرایید، تا آنکه در سال ۶۱۲ ق.م. بار دیگر شورشی عظیم از سوی همان سه کشور روی داد، که این بار خود نبوپلاسر رهبری آن را بر عهده داشت. این شورش کاملاً کامیاب شد: نینوا به توده‌ای از ویرانه‌ها بدل گردید؛ و امپراتوری آشور به سه بخش بزرگ تقسیم شد: ماد، که شمال‌شرق و دورترین نواحی شمالی را در اختیار گرفت؛ بابل، که عیلام و سراسر جلگه و دره‌های فرات و دجله را در اختیار داشت؛ و مصر، که تمامی سرزمینِ غربِ فرات را در اختیار گرفت. مُهر این اتحاد میان بابل و ماد، ازدواج دخترِ پادشاه ماد با نبوکدنصر، پسر نبوپلاسر، بود. در اجرای سهم خود در این اتحاد بر ضد آشور بود که فرعون-نِخو، پادشاه مصر، برای جنگیدن با پادشاه آشور بر ضد کَرکَمیش نزد فرات برآمد، هنگامی که یوشیای پادشاه یهودا برای جنگ با او بیرون رفت و در مجدّو کشته شد. سپس، چون تمام این قلمرو غربی متعلق به پادشاه مصر بود، او در اعمال حاکمیت مشروع خویش، که از راه فتح به دست آمده بود، شلوم، پسر یوشیا، را از پادشاهی یهودا برکنار کرد، و اِلیاقیم را به جای او به پادشاهی یهودا گماشت، و نام او را به یهویاقیم تغییر داد، و بر آن سرزمین خراج نهاد.» ۱ تواریخ ۳:۱۵؛ ۲ پادشاهان ۲۳:۳۱–۳۵.» A. T. Jones, Review and Herald, March 15, 1898.
در نبرد آلفای نینوا در سال ۶۱۲ ق.م.، امپراتوری آشور به پایان رسید، همان‌گونه که ششمین پادشاهیِ نبوت کتاب‌مقدس در قانون یکشنبه به پایان می‌رسد. پیروز این نبرد، اتحادی سه‌گانه از بابل، مصر و ماد بود. در جنگ‌های آن دوره، یوشیای پادشاه در مجدّو می‌میرد و بدین‌سان نمونه‌ای از هارمجدون می‌گردد. در نبرد اُمگای نینوا در سال ۶۲۷، اسلامِ وایِ سوم رها می‌شود، هنگامی که دیوارِ محافظت در قانون اساسی برداشته می‌شود؛ چنان‌که به‌صورت نمونه‌وار هسکل دربارهٔ ایران یادآور شد که «دیوار حائل» محافظت با شکست ایران برداشته شد. مرگ یوشیای پادشاه در مجدّو، نخستین نبرد نینوا را به‌عنوان نبرد دوم در ایام آخر مشخص می‌سازد. آخرینِ دو نبرد نینوا در سال ۶۲۷، هنگامی که کلید گردانیده می‌شود و هاویه گشوده می‌گردد، نخستین نبرد در ایام آخر است، زیرا اول، آخر خواهد بود. نخستین نبرد نینوا میان آشور و اتحادی سه‌گانه به هارمجدون منتهی می‌شود. دورهٔ دومین اعصار تاریک با نبرد نینوا آغاز می‌شود و با نبرد نینوا پایان می‌یابد.
پیشگامان، وقایع مربوط به کرنای پنجم را، که همان نخستین «وای» در باب نهم کتاب مکاشفه است، روشن‌ترین گواه تاریخی در میان تمامی فرازهای کتاب مکاشفه می‌دانستند. اوریا اسمیت این واقعیت را چنین بیان می‌کند:
«آیه ۱. و فرشتهٔ پنجم در صور دمید، و ستاره‌ای را دیدم که از آسمان بر زمین افتاد؛ و کلید چاهِ هاویه به او داده شد.»
«برای شرح این شیپور، بار دیگر از نوشته‌های آقای کیث بهره خواهیم گرفت. این نویسنده به‌درستی می‌گوید: “به‌ندرت می‌توان درباره هر بخش دیگری از مکاشفه، چنین توافق یکنواختی در میان مفسران یافت که در خصوص انطباق شیپور پنجم و ششم، یا وایِ اول و دوم، بر ساراسن‌ها و ترکان وجود دارد. این امر چنان آشکار است که به‌سختی می‌توان آن را بد فهمید. به‌جای آنکه برای تعیین هر یک تنها یک یا دو آیه آمده باشد، تمام باب نهم مکاشفه، به‌طور مساوی، به توصیف هر دوی آنها اختصاص یافته است.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 495.»
پطرس در پانیوم است و مسئولیت تصحیح پیام گلوله‌های آتشین نشویل را بر عهده دارد؛ و برای نخستین بار آشکار می‌شود که عناصر وای نخست کاملاً با عناصر قانون قریب‌الوقوع یکشنبه مطابقت دارند. شیرِ سبط یهودا، هماهنگ با دیگر خطوط نبوت که خود پیش‌تر برقرار کرده بود، مُهر از این فهم برگشود. مورخان بر اهمیت حملهٔ غافلگیرانه‌ای که روم در سال ۶۲۷ به ایرانیان کرد، گواهی خواهند داد؛ و در این گواهی، از مانورهای هراکلیوس در پیرامون و پشتِ ایران در فصل زمستان، به‌عنوان ترفندی برای پنهان ماندن تا زمان حمله یاد می‌کنند.
خواهر وایت ما را آگاه می‌سازد که روم صرفاً در انتظار «موضعِ برتر» است، و سپس ضربه خواهد زد.
«کلام خدا نسبت به خطر قریب‌الوقوع هشدار داده است؛ اگر به این هشدار اعتنا نشود، جهان پروتستان تنها هنگامی خواهد آموخت که مقاصد روم واقعاً چیست، که دیگر برای گریختن از دام بسیار دیر شده باشد. او در سکوت در حال رشد یافتن به‌سوی قدرت است. تعالیم او نفوذ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های مردمان اعمال می‌کند. او بناهای بلند و عظیم خود را انباشته می‌سازد، که در نهانخانه‌های پنهانِ آنها، جفاهای پیشین او تکرار خواهد شد. او به‌گونه‌ای خزنده و بی‌آنکه مورد ظن قرار گیرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا چون زمان ضربه زدنش فرا رسد، مقاصد خویش را پیش ببرد. تمام آنچه او می‌خواهد، موضع برتر و برتری‌زا است، و این هم‌اکنون به او داده می‌شود. ما به‌زودی خواهیم دید و احساس خواهیم کرد که هدف عنصر رومی چیست. هر که به کلام خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، از این رهگذر ملامت و جفا را بر خود خواهد خرید.» The Great Controversy, 581.
همان‌گونه که در مورد امپراتور هراکلیوس بود، پاپیّت نیز در جهت هدف خویش «پنهانی و به‌طور غیرمنتظره» در حرکت بوده است؛ در تحققِ اشعیا باب بیست‌وسه، جایی که فاحشهٔ صور برای تاریخِ ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدسی به فراموشی سپرده می‌شود. یورشِ غافلگیرانهٔ پنهانیِ هراکلیوس عبارت است از فراموشیِ پاپیّت از سوی جهان از سال 1798 تا قانون یکشنبه. حکم بر حکم، وایِ نخست نمایانگر وایِ سوم و آخر است. در وایِ نخست اعلانی صادر می‌شود که همچنین با تاریخِ اسلام و دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نیز هم‌راستا است.
و به ایشان گفته شد که به علف زمین، و هیچ سبزه‌ای، و هیچ درختی آسیبی نرسانند؛ بلکه فقط آن مردمانی را که مُهر خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. و به ایشان داده شد که آنان را نکشند، بلکه پنج ماه ایشان را عذاب دهند؛ و عذاب ایشان مانند عذاب عقربی بود هنگامی که انسانی را می‌گزد. و در آن ایام، مردمان مرگ را خواهند طلبید و آن را نخواهند یافت؛ و آرزوی مردن خواهند کرد، و مرگ از ایشان خواهد گریخت. مکاشفه ۹:۴–۶
پیش از آنکه کلید در نبرد نینوا، که همان قانون یک‌شنبه‌ایِ به‌زودی‌درراه است، گردانده شود، یکصد و چهل و چهار هزار نفر از پیش مُهر شده‌اند. در هنگام قانون یکشنبه، نابودی شهرها که با گلوله‌های آتشین نشویل آغاز می‌گردد، به‌صورت دوره‌ای «پنج‌ماهه» به تصویر کشیده شده است؛ هنگامی که جنگ شعله‌ور است و دومین حمّام خون پاپی در تحقق پاسخ داده‌شده به شهیدان قرون تاریک در مُهر پنجم آغاز می‌شود.
و چون مُهر پنجم را گشود، در زیر مذبح، نفوسِ کسانی را دیدم که به سبب کلام خدا و به سبب شهادتی که بدان متمسک بودند، کشته شده بودند. و ایشان به آواز بلند فریاد برآورده، گفتند: «ای خداوندِ قدوس و حق، تا به کی داوری نمی‌کنی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌ستانی؟» و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد؛ و بدیشان گفته شد که اندک زمانی دیگر آرام گیرند، تا هم‌خادمان ایشان نیز و برادرانشان، که می‌بایست همچون آنان کشته شوند، کامل گردند. مکاشفه ۶:۹–۱۱
شهیدان قرون تاریکی نخستین گروهی هستند که پیش‌نمونِ شهیدان روم نوین در جریان بحران قانون یکشنبه به شمار می‌آیند. پیش از فرارسیدن آن بحران، صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، و این فرایندِ مُهر شدن در ۹/۱۱، با ظهور اسلامِ وای سوم و افشانده‌شدنِ باران آخرین، آغاز شد. هنگامی که شهیدان نخستین دورهٔ قرون تاریکی پرسیدند که دستگاه پاپی چه زمانی داوری خواهد شد، به آنان گفته شد که هنگام تکرار قرون تاریکی، گروه دومی از شهیدان پدید خواهد آمد؛ و این همان زمانی است که کلید نبرد نینوا، با فرارسیدن قانون یکشنبه در آیندهٔ نزدیک، تحقق می‌یابد. پیش از آنکه گروه دوم شهیدان کامل شود، صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر می‌شوند، و دورهٔ مُهر شدن که در ۹/۱۱ آغاز شد، در مُهر پنجم مشخص شده است؛ زیرا گفت‌وگویی که در آنجا بیان شده، در باب ششم مکاشفه، آیات **نُه** تا **یازده** آمده است و بدین‌سان آغاز و پایانِ مُهر شدن را با ۹/۱۱ مشخص می‌کند. پایان این دوره، سرآغاز نابودی اسلام است، چنان‌که در مکاشفه **۹:۱۱** بیان شده است، و کسانی که مُهر می‌شوند، تجربهٔ دانیال را که در دانیال **۹:۱۱** بازنمایی شده است، به کمال رسانده خواهند بود.
این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.