۶۲۷، ۶۳۲ و ۶۳۷

«کلید»ی که هاویه را می‌گشاید، نبرد نینواست که در سال ۶۲۷، پنج سال پیش از آن‌که محمد در ۶۳۲ درگذرد، تحقق یافت. پنج سال بعد، در ۶۳۷، نیروهای مسلمان پایتخت ایران را، که یکی از دو ابرقدرت بزرگ درگیر در نبرد نینوا بود، تصرف کردند. این رویداد موازنهٔ قدرت در خاورمیانه را به‌گونه‌ای چشمگیر دگرگون ساخت. نبرد نینوا در سال ۶۲۷ قوّت امپراتوری ایران را فرسود، و ده سال بعد امپراتوری ایران به پایان رسید.

خواری—۷۸۲

یکصد و پنجاه سال پس از مرگ محمد در سال ۶۳۲، در لشکرکشی عباسیِ ۷۸۲، سپاه عباسی (که بنابر گزارش‌ها حدود ۹۵٬۰۰۰ تن بود) یورشی عظیم به قلمرو بیزانس در آسیای صغیر (ترکیۀ امروزی) آغاز کرد. آنان تا خریسوپولیس، درست در آن سوی تنگۀ بسفر از قسطنطنیه، پیش رفتند و بدین‌سان بسیار به پایتخت بیزانس نزدیک شدند. بیزانسی‌ها، تحت فرمان امپراتریس ایرنه، شکستی سخت متحمل شدند. در نتیجه، بیزانسی‌ها ناگزیر شدند آتش‌بسی خفت‌بارِ سه‌ساله را امضا کنند و بپذیرند که باجی سالانه و کلان (در حدود ۷۰٬۰۰۰ تا ۹۰٬۰۰۰ دینار زرین) بپردازند و جامه‌های حریر و گروگان‌ها تسلیم کنند. این لشکرکشی یکی از بزرگ‌ترین و کامیاب‌ترین یورش‌های عباسیان به سرزمین‌های بیزانس در طول سدۀ هشتم بود. این رویداد قدرتِ رو به افزایش خلافت عباسی و افولِ مستمر امپراتوری بیزانس را به نمایش گذاشت.

پنج ماه

در باب نهم کتاب مکاشفه، «پنج ماه» که معادل یکصد و پنجاه سال است، دو بار ذکر شده است: یک بار در آیۀ پنجم و بار دیگر در آیۀ دهم.

و به ایشان داده شد که آنان را نکشند، بلکه پنج ماه معذّبشان سازند؛ و عذاب ایشان مانند عذاب کژدم است هنگامی که انسانی را نیش می‌زند. و در آن ایّام، مردمان مرگ را خواهند طلبید و آن را نخواهند یافت؛ و آرزوی مردن خواهند کرد، و مرگ از ایشان خواهد گریخت. و شمایل ملخ‌ها مانند اسبانِ مهیّا برای جنگ بود؛ و بر سرهایشان چیزی چون تاج‌هایی شبیه به طلا بود، و چهره‌هایشان مانند چهره‌های آدمیان بود. و مویی چون موی زنان داشتند، و دندان‌هایشان مانند دندان‌های شیران بود. و زره‌هایی داشتند، گویی زره‌های آهنین؛ و صدای بال‌هایشان مانند صدای ارابه‌هایی بود که اسبانِ بسیار به جنگ می‌دوند. و دُم‌هایی مانند کژدم‌ها داشتند، و در دُم‌هایشان نیش‌ها بود؛ و قدرتشان این بود که مردمان را پنج ماه آزار رسانند. مکاشفه ۹:۵–۱۰.

در نهمین کرنا در مکاشفه، دو دورهٔ نبویِ متمایزِ یکصد و پنجاه‌ساله وجود دارد. نخستینِ آن‌ها از مرگ محمد در سال ۶۳۲ تا تحقیر امپراتریس ایرنهٔ روم شرقی در سال ۷۸۲ امتداد می‌یابد. باب نهم، ظهور اسلام را به شیوه‌ای بسیار دقیق مشخص می‌سازد. از متحد شدن قبایل در سال ۶۰۶، تا نبرد نینوا در سال ۶۲۷، تا مرگ محمد در سال ۶۳۲، و سپس تا شکست ایران در سال ۶۳۷، صعود و افول اسلام با دقت در کلام نبویِ خدا ترسیم شده است. اسلامِ عربستان همان قدرتی است که در نخستین پیشگوییِ یکصد و پنجاه‌سالهٔ عذاب مطرح است. اتحاد قبایل به‌وسیلهٔ محمد در سال ۶۰۶؛ سپس نبرد «کلیدی» نینوا در سال ۶۲۷، و در پی آن پیشگویی محمد دربارهٔ زوال هر دو، ایران و روم، در حدود سال ۶۲۸، و سپس مرگ او در سال ۶۳۲. این تاریخ‌ها نمایانگر تسلسلی مشخص از رویدادها در سیر اسلام هستند.

یکصد و پنجاه سال پس از آن‌که محمد در سال ۶۳۲ درگذشت، کانون قدرت اسلام از عربستان به ترکیه منتقل شد، زیرا روم شرقی را تا قسطنطنیه به عقب راند. وَیلِ نخست نمایانگر اسلامِ عربستان بود، و وَیلِ دوم نمایانگر اسلامِ ترکیه. در درون وَیلِ نخست، هر دو نبوت زمانیِ یکصد و پنجاه‌ساله، همان تمایز میان اسلامِ عربستان و اسلامِ ترکیه را مشخص می‌سازند، چنان‌که همین حقیقت نیز در تمایز میان وَیلِ نخست و وَیلِ دوم به تصویر کشیده شده است.

نخستین یکصد و پنجاه سال با زوالِ پارس آغاز شد و با در تنگنا ماندنِ روم در حصارهای قسطنطنیه پایان یافت. دومین دورهٔ یکصد و پنجاه‌ساله با پیروزیِ عثمان (که او را اوتمان نیز می‌نامند) در نیکومدیا آغاز شد. مقصود از پیروزیِ عثمانی در نیکومدیا، محاصرهٔ نیکومدیا (ازمیتِ امروزی، ترکیه) است که از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ روی داد؛ هنگامی که سلطان اورخان غازی (پسرِ عثمانِ اول، بنیان‌گذارِ بیگ‌نشینِ عثمانی) آن شهر مهم بیزانسی، نیکومدیا، را به محاصره درآورد. شهر چندین سال مقاومت کرد، اما سرانجام در سال ۱۳۳۷ بر اثر گرسنگی و کمبود آذوقه تسلیم شد. به پادگان بیزانسی اجازه داده شد که به قسطنطنیه عقب‌نشینی کند. نیکومدیا یکی از آخرین دژهای عمدهٔ بیزانس در آسیای صغیر (آناتولی) بود. سقوط آن عملاً به سلطهٔ بیزانس بر بخش اعظمِ آناتولیِ غربی پایان داد. این پیروزی به عثمانیان امکان داد تا قدرت خود را در بیتینیا تحکیم کنند و بیشتر به سوی تنگهٔ بسفر گسترش یابند. این رویداد گامی بزرگ در مسیرِ فتح نهاییِ قسطنطنیه به دست عثمانیان بود (که بیش از یک قرن بعد، در ۱۴۵۳، رخ داد). این محاصره غالباً یکی از پیروزی‌های کلیدیِ آغازین شمرده می‌شود که آن بیگ‌نشینِ کوچکِ عثمانی را به قدرتی منطقه‌ای و رو به صعود بدل ساخت.

هنگامی که دومین دورهٔ صد و پنجاه‌ساله در کرنای نخست، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ به پایان رسید، آخرین کنستانتین برای جلوس بر تخت روم شرقی از سلطان مسلمان اجازه خواست و بدین‌سان همان خفّتی را متحمل شد که امپراتریس ایرنه در پایان نخستین دورهٔ صد و پنجاه‌ساله از دو دورهٔ «پنج‌ماهه» در باب نهم مکاشفه متحمل شده بود. خفّتِ «امپراتریس ایرنه» و نیز «آخرین کنستانتین»، نمادی از خفّتِ بعدی عثمانیان بود؛ زمانی که در پایان مدتِ پیشگوییِ زمانیِ وای دوم، برای در امان ماندن از تهدید مصر، از چهار قدرت بزرگ اروپایی درخواست حمایت کردند.

پانتیئون

پیشگامان به‌درستی دریافتند و تعلیم دادند که عبارتِ «مکانِ مقدّس او فرو افکنده شد» در دانیال ۸:‏۱۱ به‌وسیلهٔ قسطنطین تحقق یافت.

آری، او خویشتن را حتی تا برابرِ رئیسِ لشکر بزرگ ساخت، و قربانیِ دائمی به‌وسیلهٔ او برداشته شد، و جایگاهِ مَقدِسِ او فرو افکنده گردید.

«مقدّس»ی که در اینجا بدان اشاره شده، معبد پانتئون در شهر روم بود، و «جایِ» آن معبد، روم بود. هنگامی که قسطنطین در سال ۳۳۰ پایتخت امپراتوری خود را به قسطنطنیه منتقل کردن را برگزید، روم به زیر افکنده شد. آیهٔ یازده با مکاشفه باب سیزده، آیهٔ دو ارتباط دارد و همان رویداد را معرّفی می‌کند.

و آن وحشی که دیدم، چون پلنگی بود، و پاهایش همچون پاهای خرس، و دهانش مانند دهان شیر؛ و اژدها قدرت خویش و تخت خود و اقتداری عظیم را به او داد.

اژدها رومِ بت‌پرست بود، و رومِ بت‌پرست در سال 330، هنگامی که پایتخت را به شرق منتقل کرد، «تخت» اقتدار خود را به کلیسای روم واگذار نمود؛ و بدین‌سان خلأیی در قدرت بر جای گذاشت که کلیسای پاپی با خرسندی از آن بهره‌برداری کرد. هنگامی که خطِ رومِ شرقی را از سال 330 تا 1453 آغاز می‌کنیم، درمی‌یابیم که در آغازِ نبوتِ رومِ شرقی، شهر روم به‌سبب ردّ روم از سوی قسطنطین خوار می‌شود. آن خواری در سال 782، با امپراتریس ایرنه، در پایان نخستین یکصد و پنجاه سالِ عذاب، تکرار شد. هر دوی آن خواری‌ها به‌وسیله قسطنطینِ آخر نیز تکرار گردید.

فراز و فرودهای شگفت‌انگیز

شیپور پنجم و ششمِ مکاشفهٔ نه، جزئیات سقوط رومِ شرقی را فراهم می‌آورند، و در عین حال خیزش و افول اسلام را نیز ثبت می‌کنند. الهام به ما تعلیم می‌دهد که «صعود و سقوط» پادشاهی‌ها را در کتاب‌های دانیال و مکاشفه مطالعه کنیم. این پادشاهی‌ها ویژگی‌های متمایزِ خاصِ خود را دارند که با «صعود و سقوط» ویژهٔ ایشان مرتبط است. سقوط یهودا به‌وسیلهٔ سه یورش بر اورشلیم پدید آمد. عبرانیان به بابل به اسارت برده شدند و بر پایهٔ سه فرمان بازخواهند گشت؛ فرمان‌هایی که ۲٬۳۰۰ سال را آغاز می‌کردند، سال‌هایی که به ورود سه فرشته به صحنهٔ تاریخ از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ منتهی شد. بابل در یک شب سقوط کرد. روم از هم فروپاشید، و در درون این فروپاشی، دو جنبه از روم تحت جایگاهِ رومِ غربی و رومِ شرقی مطرح گردید. صعود و سقوطِ امپراتوری بطلمیوسی و امپراتوری سلوکی در یک‌سوم نخستِ دانیال یازده، نمونهٔ پیشگویانهٔ صعود و سقوطِ رومِ پاپی است. آن شهادت صرفاً نتیجه‌گیریِ روایتِ اسکندر و انحلال یونان است. یونان، برخلاف روم، به چهار بخش تقسیم شد که در نهایت به دو بخش بدل گردید. روم به شرق و غرب تقسیم شد، و پس از آن رومِ غربی به‌گونه‌ای نبوی به سه بخش تقسیم گردید که نمایانگر حکومت سه‌گانهٔ روم بود. در مورد رومِ شرقی، قسطنطین پادشاهی خود را میان سه پسرش تقسیم کرد. به‌روشنی، رومِ غربی و رومِ شرقی دو خط موازی‌اند که کلیسای روم و دولت روم را نمایندگی می‌کنند. با آن تقسیمِ دوجانبه، تقسیمِ سه‌گانهٔ دیگری نیز همراه است. یونان از چهار به دو شد، بابل یک‌شب بود، یهودا سه یورش بود. در مورد اسلام، «صعود» ایشان به‌صورت یک «رهاسازی» ترسیم شده است و «سقوط» ایشان یک «مهار» است.

ظهور آنان با محمد آغاز شد و در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شدند. در ۱۱ سپتامبر رها شدند و بی‌درنگ مهار گردیدند. آنان اخیراً در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ رها شدند و از آن زمان تاکنون در غزه مهار شده‌اند. اسلام بار دیگر رها خواهد شد تا نشانگر برپا شدن تمثال وحش باشد. سیر تاریخ نبوی اسلام که در فصل‌های نهم تا یازدهم کتاب مکاشفه بازنمایی شده است، تاریخ نبوی اسلام در وای سوم را مشخص می‌کند. «تاریخ نبوی اسلام در وای سوم» را فرشتۀ هفتم و نیز فرشتۀ سوم بازنمایی می‌کنند. فرشتۀ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ از راه رسید، هنگامی که فرشتۀ هفتم نواختن شیپور را آغاز کرد. فرشتۀ سوم و وای سوم در ۱۱ سپتامبر وارد تاریخ نبوی شدند. از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه، تاریخ نبوی وای اول و دوم تکرار شده است و همچنان در حال تکرار است.

«کلیدِ» نبرد نینوا، دو قدرتِ روم و پارس را در پیوندی مستقیم و ناگسستنی با اسلام قرار می‌دهد. نینوا، روشن‌تر از هر بخش دیگری از کتاب مقدس، زوال تدریجیِ هر دو رومِ غربی و شرقی را نشان می‌دهد.

هیرودیس نماد اژدهاست؛ او نمایندۀ روم بود. اژدها در پایان جهان، سازمان ملل متحد است. در زمان قانون یکشنبه، پادشاهی ششم سقوط می‌کند و پادشاهی هفتم آغاز می‌شود، اما آنان در جشن تولد خود، پادشاهی‌شان را به پادشاهی هشتم واگذار می‌کنند. پادشاهی هفتم تازه متولد شده است و بی‌درنگ موافقت می‌کند که پادشاهی خود را به‌مدت یک ساعت به فاحشۀ بابل واگذار کند؛ همان‌گونه که وعدۀ هیرودیس به سالومه مبنی بر بخشیدن تا نیمی از پادشاهی‌اش، پیش‌نمونۀ این امر بود.

درست در همان نقطه‌ای که ایالات متحده سقوط می‌کند، سازمان ملل متحد زاده می‌شود و اتحاد سه‌گانه به اجرا درمی‌آید. هیرودیس همان اژدهاست، هیرودیا همان دستگاه پاپی است و ایالات متحده همان سالومه است. هیرودیس در پیوند زناشویی نامشروعی قرار داشت، زیرا با همسر برادرش ازدواج کرده بود؛ در سطح نبوی نیز رابطۀ او با سالومه مصداق زنا با محارم بود، زیرا روشن است که هنگامی که سالومه می‌رقصید، هیرودیس نسبت به او میل شهوانی داشت. اژدها هم با مادر رابطه دارد و هم با دختر. هنگامی که تشخیص می‌دهید روم غربی و روم شرقی به‌ترتیب نمایانگر حکمرانی کلیسایی و حکمرانی سیاسی‌اند، توجه به این نکته اهمیت دارد. روم، چهارمین پادشاهی در نبوت کتاب مقدس، در چارچوب نبوت دستگاه پاپی را بر تخت نشاند و با این کار، پیش‌نمون ایالات متحده شد که بار دیگر دستگاه پاپی را بر تخت خواهد نشاند.

زوال تدریجی روم غربی از سال 330 تا 476، نمایانگر زوال تدریجی ایالات متحده از 1798 تا قانون یکشنبه است. سال «330» و سال «1798» هر دو نشانه‌های راه نبوتی‌اند که در کتاب دانیال «وقتِ معین» یا «زمانِ آخر» نامیده شده‌اند. 330 آغازهای روم غربی و روم شرقی را مشخص می‌سازد. پایان هر دو، تحقیرِ رهبرِ روم است، همان‌گونه که کنستانتین در آغاز، شهر روم را تحقیر کرد. 476 پایانِ یک دورهٔ نبوی بود که نشان می‌دهد ساختار سیاسیِ پرشکوهِ روم چگونه در طی سه گام فروپاشید. دوره‌ای که با طرد شدنِ شهر در 330 آغاز شد، سپس با تحقیرِ تمام ساختار سیاسیِ ایشان دنبال گردید—جمهوریِ باشکوهِ آنان، که مایهٔ اصلیِ فخرِ روم باستان بود، از هم گسسته شد—و سرانجام به 476 رسید، زمانی که دیگر هرگز فرمانروایی بر روم نخواهد بود که از تبارِ حقیقیِ رومی باشد. دو خطِ روم که در سال 330 آغاز می‌شوند، و آن بخش که این دو خط در آن بیان شده‌اند، همچنین شامل دو خطِ نبویِ پنج‌ماهه نیز هست. خطِ روم غربی با تحقیرِ تدریجی آغاز می‌شود و با تحقیرِ تدریجی پایان می‌یابد. خطِ روم شرقی نیز با تحقیرِ تدریجی آغاز می‌شود و با تحقیرِ تدریجی در 1449 پایان می‌یابد، هنگامی که کنستانتینِ آخر برای سلطنت کردن اجازه خواست.

یکی از دوره‌های پنج‌ماهه به پایانِ محوریتِ اسلام عربی در نبوت و آغازِ اسلام ترکی در سال ۷۸۲ می‌انجامد. در آن تاریخ، امپراتریس ایرنه خوار می‌شود؛ امری که با خوارشدنِ آخرین کنستانتین در پایانِ نبوتِ پنج‌ماههٔ دوم هم‌راستا است. دو نبوتِ پنج‌ماهه در یک روایتِ پانزده‌آیه‌ای. یکی تاریخِ اسلامِ عربستان را به تصویر می‌کشد و دیگری تاریخِ اسلامِ ترکیه را. هر دو با خوارشدنِ روم شرقی به پایان می‌رسند. فرجامِ یکی از این نبوت‌ها با خوارشدنِ یک زن تحقق یافت و فرجامِ دیگری با خوارشدنِ یک مرد. این دو نبوت، سطر بر سطر، خوارشدنِ کلیسا و حکومتِ روم شرقی را نشان می‌دهند. هر دو خواری به دستِ اسلامِ وای نخست رقم می‌خورند. خوارشدنِ آخرین کنستانتین در سال ۱۴۴۹ آغازگرِ دوره‌ای چهارساله است که در سال ۱۴۵۳ با فروریختنِ دیوارهای قسطنطنیه پایان می‌یابد. سال ۱۴۴۹ نشانگرِ خواری است، و در سال ۱۴۵۳ دیوارها فرو می‌ریزند و یک پادشاهی به پایان می‌رسد.

مرگ محمد

یکی از دو دورهٔ پنج‌ماهه با مرگ محمد آغاز می‌شود؛ همان کسی که در عبارتِ «آنان پادشاهی بر خود داشتند» در آیهٔ یازدهم، به‌عنوان پادشاه معرفی شده است.

و بر ایشان پادشاهی بود، که فرشتهٔ هاویه است، و نام او در زبان عبرانی اَبَدّون، و در زبان یونانی نامش اَپُلیّون است.

پادشاهِ ایشان محمد بود، زیرا او در آیهٔ نخست شناسایی شده است؛ پس او شخصیت دیگری از میان چهره‌های اسلامی نیست؛ او محمدِ پادشاه است، و پادشاهْ یک پادشاهی است و اسلامْ پادشاهیِ محمد است.

و فرشتهٔ پنجم در صور دمید، و ستاره‌ای را دیدم که از آسمان بر زمین افتاده بود؛ و کلیدِ چاهِ هاویه به او داده شد. و او چاهِ هاویه را گشود؛ و از چاه، دودی برخاست، همچون دودِ تنوری عظیم؛ و آفتاب و هوا از دودِ چاه تاریک گردید. و از میان دود، ملخ‌ها بر زمین بیرون آمدند؛ و به ایشان قدرت داده شد، چنان‌که عقرب‌های زمین قدرت دارند. مکاشفه ۹:۱–۳

تکرار وای اول و دوم در درون وای سوم، با تکرار فرشتهٔ اول و دوم در درون فرشتهٔ سوم متناظر است. به محمد، آن پادشاه، کلید گشودن چاه هاویه داده شد، و ۱۱ سپتامبر زمان قدرت یافتن فرشتهٔ سوم را مشخص می‌کند. سپس مسیح، در مقام آن فرشتهٔ نیرومند، هم‌زمان با وقوع نخستین ضربهٔ بلعام در تاریخ نبوی، فرود آمد. آنگاه چاه هاویه گشوده شد و اسلام بار دیگر به موضوعی در تاریخ جهان بدل گشت. سپس مسیح قوم خویش را به راه‌های قدیمِ ارمیا بازگرداند، و پیام وای سوم و فرشتهٔ سوم طنین‌انداز شد. در سال ۲۰۱۵، ترامپ اعلام کرد که قصد دارد نامزد ریاست‌جمهوری شود و بدین‌سان قدرت‌های اژدهاییِ جهان‌گرا را برانگیخت؛ سپس چاه هاویه الحادی را رها ساخت که سرانجام ترامپ را در خیابان‌های سدوم و مصر کشت. در زمان قانون یکشنبه، آن وحش که هشتمین است و از آن هفت است، از چاه هاویه برخواهد آمد. آغاز و پایان زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن، ظهور قدرتی از چاه هاویه را مشخص می‌کنند.

آن وحشی که دیدی، بود و نیست؛ و از هاویه برخواهد آمد و به هلاکت خواهد رفت؛ و ساکنان زمین، که نام‌هایشان از بنیاد عالم در دفتر حیات نوشته نشده است، چون آن وحش را ببینند که بود و نیست و با این همه هست، در شگفت خواهند شد. مکاشفه 17:8

اسلام همان کلیدی است که در ۱۱ سپتامبر چاهِ بی‌انتها را گشود و در زمانِ قانونِ یکشنبه نیز چاهِ بی‌انتها را می‌گشاید. در میانهٔ زمانِ مُهر زدن، اژدها-وحشِ جهانی‌گرایی نیز از چاهِ بی‌انتها بیرون آمد.

و چون شهادت خود را به پایان رسانند، آن وحشی که از هاویه برمی‌آید با ایشان جنگ خواهد کرد، و بر ایشان غلبه خواهد یافت، و ایشان را خواهد کشت. مکاشفه ۱۱:۷.

کلیدی که هر سه نقطۀ عطفِ قدرتی برخاسته از چاه بی‌انتها را می‌گشاید، به محمد، پادشاهِ پادشاهی اسلام، داده شد. نبرد نینوا در سال ۶۲۷، نمودِ نبردی میان دو قدرت بود که توان هر دو طرفِ درگیر را تحلیل برد و به اسلام امکان داد تا به‌سرعت قدرت بگیرد. این کلید در ۱۱ سپتامبر چرخانده شد و قدرت‌گیری اسلام آغاز گردید، هرچند اندکی پس از آن مهار شد. نبرد نینوا در رویداد ۱۱ سپتامبر بازنمودی نمادین یافت؛ زیرا قدرت‌گیری اسلام در آن هنگام آغاز شد که فرشتۀ نیرومند فرود آمد تا زمین را با جلال خویش روشن سازد، و آن ستاره نیز، که به معنای پیام‌آور است، از آسمان سقوط کرد. نبرد نینوا در پایان نیز بازنمودی نمادین می‌یابد، هنگامی که قانون یکشنبه از راه می‌رسد و با پوشیده‌شدن خورشید به‌وسیلۀ دودِ دین اسلام، دومین دورۀ قرون تاریک آغاز می‌شود.

اکسِتر

قانون یکشنبه، در رویدادِ رسیدن پیام فریاد نیمه‌شب به گردهمایی اردوگاهی اِکسیتر، به‌صورت نمادین بازنمایی می‌شود. آنگاه حرکت‌های نهایی برای برپا کردن تمثال وحش آغاز می‌شوند. شکل‌گیری یا برپا کردن این تمثال از ۱۱ سپتامبر آغاز شد، اما در پایان این دوره، دورهٔ اعلام فریاد نیمه‌شب نیز فراکتالی از کل دورهٔ شکل‌گیری تمثال است که از ۱۱ سپتامبر آغاز شده بود. آغاز، نمایانگر پایان است. وای نخست، بازنمایی نمادین وای سوم است، همان‌گونه که فرشتهٔ نخست، بازنمایی نمادین فرشتهٔ سوم است. نبرد نینوا در پایان دوران مُهر شدن، نبرد نینوا را در آغاز آن مشخص می‌سازد. نبرد نینوا در زمان قانون یکشنبه، پایان دوران مُهر شدن است که از ۱۱ سپتامبر آغاز شد، اما پایان دورهٔ اعلام فریاد نیمه‌شب نیز هست. بنابراین، نبرد نینوا در آغازِ اعلام فریاد نیمه‌شب به‌صورت نمادین بازنمایی می‌شود؛ اعلامی که گام‌های نهایی شکل‌گیری تمثال وحش در ایالات متحده را مشخص می‌سازد، و در زمان قانون یکشنبه، آغازِ شکل‌گیری تمثال وحش در جهان رقم می‌خورد. نینوا کلیدی است که خطوط گوناگون را هم‌راستا می‌سازد؛ خطوطی که تحقق کامل خود را در تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل می‌یابند.

در مقالهٔ بعدی، بیشتر پیش خواهیم رفت.