حزقیال نمایندۀ کسانی است که شیری از سبط یهودا برای آنان کارِ تعلیم را به انجام رسانیده است، و تعلیمِ بنیادیِ او «حکم بر حکم» است.
او که به ایشان گفت: «این است آرامشی که بدان می‌توانید خسته را آرامش بخشید؛ و این است تازگی و آسایش»؛ بااین‌حال، ایشان نخواستند بشنوند. اما کلام خداوند برای ایشان چنین بود: «حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ اندکی اینجا، اندکی آنجا»؛ تا بروند، و به عقب بیفتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و اسیر گردند. اشعیا 28:12، 13.
اکنون شیرِ سبطِ یهودا در حال گشودن کتاب حزقیال است. به ما اطلاع داده می‌شود که حزقیال در سال سی‌اُم کاهن است، خواه «سی» نمایانگر سنّ نمادین او به‌عنوان کاهن باشد، یا سال سی‌اُم در سلسلهٔ نبوی‌ای که از فِصَحِ عظیمِ یوشیا آغاز شد. کاهنوت نهاییِ ایّام آخر همان یکصد و چهل و چهار هزار نفر است، و تاریخ‌های کهنِ تحت‌اللفظی، نمونه و مَثَلِ تاریخی نمادین در ایّام آخر هستند.
بلکه شما «کاهنانِ خداوند» نامیده خواهید شد؛ مردم شما را «خادمانِ خدای ما» خواهند خواند؛ شما ثروتِ امت‌ها را خواهید خورد، و در جلالِ ایشان بر خود خواهید بالید. اشعیا 61:6.
حزقیال نماد قوم خدا در ایام آخر است ــ همان تاریخ مقدسی که هر شهادت نبوی آن را مشخص می‌سازد. آن تاریخ مقدس، جنبش فرشتهٔ سوم است که جنبش فرشتهٔ اول در سال ۱۸۴۰ به‌طور خاص پیش‌نمونِ آن بود. جنبش فرشتهٔ اول، فرشتهٔ آلفای آن سه فرشته بود، و فرشتهٔ سوم، فرشتهٔ اُمگا است. ازاین‌رو، حزقیال در زمان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن، با پطرس هم‌تراز قرار می‌گیرد. تاریخ نمادینِ پطرس و حزقیال، هر دو، در تاریخ پانیوم جای دارد و در آن بازنمایی می‌شود.
کتابِ کوچک
حزقیال آن طومار کوچک را برمی‌گیرد، چنان‌که یوحنا نیز در مکاشفه ۱۰ چنین کرد.
اما تو، ای پسر انسان، آنچه را که به تو می‌گویم بشنو؛ مانند آن خاندان سرکش، سرکش مباش؛ دهان خود را بگشا و آنچه را که به تو می‌دهم بخور. و چون نگریستم، اینک دستی به سوی من دراز شده بود؛ و اینک طومار کتابی در آن بود؛ و آن را پیش روی من گشود؛ و در اندرون و برون آن نوشته شده بود؛ و در آن، مراثی و ماتم و وای نوشته شده بود. و نیز به من گفت: ای پسر انسان، آنچه را می‌یابی بخور؛ این طومار را بخور و برو و به خاندان اسرائیل سخن بگو. پس دهان خود را گشودم، و او آن طومار را به من خورانید. و به من گفت: ای پسر انسان، شکم خود را بخوران و اندرونه خویش را از این طوماری که به تو می‌دهم پر ساز. آنگاه آن را خوردم؛ و در دهانم از شیرینی، مانند عسل بود. حزقیال 2:8–10، 3:1–3.
در باب دهم کتاب مکاشفه، یوحنا کتاب کوچک را می‌خورد و سراسر این باب نمایانگر تجلی قدرت خدا از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ است.
«آن فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم با او متحد می‌شود، باید تمام زمین را با جلال خویش روشن سازد. در اینجا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. نهضت ظهور در سال‌های 1840–44 تجلی باشکوهی از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاح دینیِ سدهٔ شانزدهم در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها نیز در برابر جنبش نیرومندِ زیر آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم فزونی خواهد یافت.» کتاب جدال عظیم، 611.
حزقیال در فصل دهمِ مکاشفه با یوحنا هم‌راستا است؛ از این‌رو، پطرس، یوحنا و حزقیال در زمانِ مُهرگذاریِ صد و چهل و چهار هزار، در جایگاهِ معیّنِ خویش با هم می‌ایستند.
۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نمایانگر دوره‌ای چهار‌ساله است که از هنگامی آغاز شد که نبوت زمانی‌ای که با یک دورهٔ یکصد و پنجاه‌ساله در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شده بود. آن «پنج ماه» به پایان رسید و با نبوت زمانیِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز، که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ خاتمه یافت، پیوست؛ آنگاه تجلّی باشکوه قدرت خدا تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آشکار گردید. سپس اِعمال زمان نبوی متوقف شد.
و به آن که تا ابدالآباد زنده است، و آسمان و آنچه را که در آن است، و زمین و آنچه را که در آن است، و دریا و آنچه را که در آن است آفریده است، سوگند خورد که دیگر زمانی نخواهد بود. مکاشفه ۱۰:۶.
زمانِ نبوت به‌عنوان کاربردی معتبر از نبوت، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. حزقیال، پطرس و یوحنا هر یک نمایندهٔ باکره‌های حکیمِ خدا در حرکتِ فرشتهٔ اول و دوم، و نیز حرکتِ فرشتهٔ سوم هستند.
رؤیاها
یازده فصلِ نخستِ حزقیال، سلسله‌ای از «رؤیاها» را عرضه می‌کند، چنان‌که در آیهٔ نخستِ فصلِ اول بیان شده است.
و واقع شد در سال سی‌ام، در ماه چهارم، در روز پنجمِ ماه، هنگامی که در میان اسیران نزد نهر خابور بودم، آسمان‌ها گشوده شد و رؤیاهای خدا را دیدم. حزقیال ۱:۱.
«رؤیاها»ی یازده فصل نخست، نخست در فصل اوّل نزد نهر خِبار داده شد، سپس در رؤیای فصل سوّم بر «دشت» بسط یافت، و آنگاه بار دیگر در رؤیای فصل هشتم در اورشلیم. سه مکانِ نهر خِبار، دشت، و اورشلیم، نمایانگر سه رؤیا هستند که با هم یک رؤیا را تشکیل می‌دهند، و آن همان «رؤیاها»ی آیهٔ یک و یازده فصلِ نخست است.
یوبیل
در نظر گرفتن سال سی‌ام به‌عنوان سی‌امین سالِ چرخهٔ یوبیل که با عید فصح مشهور یوشیا آغاز شد و سپس در ۲۲ اکتبر پایان یافت، به‌آسانی قابل دفاع است؛ زیرا آن خط سیرِ خاص از تاریخ مقدس، خط بر خط و با بیش از یک شاهد، به‌روشنی ترسیم شده است. برای نمونه، عید فصح نمایانگر اعیاد بهاری است و روز کفاره نمایانگر اعیاد پاییزی. بنابراین، باب بیست‌وسومِ لاویان با چرخهٔ یوبیل که با یوشیا آغاز شد، هم‌راستاست. خطوط سیر دیگری نیز وجود دارند که با تاریخِ بازنمایی‌شده از یوشیای پادشاه تا ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد هم‌راستا هستند. تحقق تاریخیِ یک سال یوبیل در ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد، مورد تأیید مورخان است.
گاه‌شماران عموماً با تعیین ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد به‌عنوان تاریخ روز کفاره موافق‌اند، و همین گاه‌شمارانِ کتاب مقدس، سال ۶۲۲ پیش از میلاد را نیز به‌عنوان تاریخ عید پِسَح بزرگ یوشیا می‌پذیرند. عید پِسَح، که نماد اعیاد بهاری بود، چرخهٔ چهل‌ونه‌سالهٔ یوبیل را آغاز کرد که با نماد اعیاد پاییزی، یعنی روز کفاره، به پایان رسید. هفت هفتهٔ سالی که در مجموع چهل‌ونه سال را تشکیل می‌دادند، نمادهای سَبَّتِ زمین بودند.
«در هر صفحه، خواه تاریخ باشد، یا حکم، یا نبوت، کتب مقدس عهد عتیق از جلال پسر خدا نورانی شده‌اند. تا آنجا که از تأسیس الهی بود، تمامی نظام یهودیت نبوتی فشرده از انجیل بود. همهٔ انبیا بر مسیح شهادت می‌دهند. اعمال 10:43. از وعده‌ای که به آدم داده شد، و در امتداد نسل پدران تا نظام شریعت، نور جلال‌آمیز آسمان، ردّ پاهای نجات‌دهنده را آشکار ساخت. بینایان، ستارهٔ بیت‌لحم و شیلوهِ آینده را مشاهده کردند، آنگاه که امور آینده در رژه‌ای رازآلود از برابر ایشان می‌گذشت. در هر قربانی، مرگ مسیح نمایانده می‌شد. در هر ابرِ بخور، عدالت او صعود می‌کرد. با هر شیپورِ یوبیل، نام او طنین می‌افکند. در راز هراس‌انگیزِ قدس‌الاقداس، جلال او ساکن بود.» آرزوی اعصار، 211.
هفده
صدقیا هنگام سقوط اورشلیم، چهارده سال پیش از سال ۵۷۳ پیش از میلاد، به بابل برده شده بود. مورخان یهودی، چرخهٔ یوبیلی را که از زمان یوشیا در سال ۶۲۲ تا ۲۲ اکتبر سال ۵۷۳ ادامه داشت، هفدهمین چرخهٔ یوبیل می‌دانند. فاصلهٔ میان نبرد رافیا و نبرد پانیوم هفده سال بود. بطلمیوس در نبرد رافیا پیروز شد و هفده سال در مقام پادشاه جنوب سلطنت کرد. از صدور فرمان میلان تا زمانی که قسطنطین در سال ۳۳۰ امپراتوری خود را تقسیم کرد، هفده سال گذشت. در هفدهمین چرخهٔ یوبیل، اورشلیم به دست نبوکدنصر ویران شد.
زیرا بنی‌اسرائیل روزهای بسیار خواهند ماند بی‌پادشاه و بی‌امیر و بی‌قربانی و بی‌ستونِ مقدس و بی‌ایفود و بی‌ترفیم؛ و پس از آن، بنی‌اسرائیل بازگشت خواهند کرد و یهوه، خدای خویش، و داود، پادشاهِ خود، را خواهند طلبید؛ و در ایام آخر با ترس و خشوع به سوی یهوه و نیکویی او خواهند آمد. هوشع ۳:۴، ۵
هوشع به موضوعی می‌پردازد که مستقیماً با اسارت صدقیا ارتباط دارد، هرچند آغاز اسارت پادشاهی شمالی در سال ۷۲۳ پیش از میلاد را نیز بازمی‌نمایاند. دلیل پیوند این بخش از سخنان هوشع با شهادت حزقیال، به ردّ خدا از سوی اسرائیل بازمی‌گردد، هنگامی که بر داشتن پادشاهی انسانی اصرار ورزید. خواست اسرائیل برای قرار گرفتن تحت فرمانروایی پادشاهی انسانی، به‌جای پادشاهی الهی، در داوریِ «هفت‌برابر» در لاویان ۲۶، با عبارت «فخرِ قوّت شما» بیان شده است.
و اگر با وجودِ همهٔ اینها هنوز به من گوش فرا ندهید، آنگاه شما را به سبب گناهانتان هفت‌بار بیشتر مجازات خواهم کرد. و غرورِ قوّتِ شما را درهم خواهم شکست؛ و آسمانِ شما را چون آهن، و زمینِ شما را چون برنج خواهم ساخت. لاویان 26:18، 19.
«غرورِ قدرت شما» بیانگر میل اسرائیل به همانند جهان بودن و داشتن پادشاهی از آنِ خود است. برکناری پادشاه از پادشاهی شمالی در سال ۷۲۳ پیش از میلاد و سپس اسارت صِدقیا، پادشاهِ پادشاهی جنوبی، در سال ۵۸۶ پیش از میلاد، نمایانگر شکسته شدن «غرور» اسرائیل باستان است؛ و غرور پیش از سقوط می‌آید. در نبوت‌های کتاب‌مقدس، «قدرت» به معنای پادشاه یا پادشاهی است، و غرور اسرائیل در اختیار کردن یک پادشاه بشری، نشانگر ردّ حکومت الهی و پادشاه الهی است.
از منظر نبوی، غرورِ قوّتِ یهودا آنگاه شکسته شد که مَنَسّی به اسارت به بابل برده شد، و از آن زمان به بعد یهودا زیر سلطهٔ قدرتی بیگانه قرار گرفت. صِدقیا نمایانگر پایان نهاییِ شکستنِ تدریجیِ غرورِ قوّتِ ایشان است.
و چنین واقع شد که چون سموئیل پیر شد، پسران خود را بر اسرائیل داوران ساخت. و نام نخست‌زاده‌اش یوئیل بود، و نام دومی‌اش ابیاه؛ ایشان در بئرشبع داوری می‌کردند. اما پسرانش در طریق‌های او سلوک ننمودند، بلکه از پی سود ناحق منحرف شدند، و رشوه گرفتند، و داوری را منحرف ساختند. آنگاه تمامی مشایخ اسرائیل گرد آمدند و نزد سموئیل به رامه آمدند، و به او گفتند: اینک تو پیر شده‌ای، و پسرانت در طریق‌های تو سلوک نمی‌کنند؛ پس الآن برای ما پادشاهی بگمار تا مانند تمامی امت‌ها ما را داوری کند. اما این امر در نظر سموئیل ناپسند آمد، هنگامی که گفتند: «پادشاهی به ما بده تا ما را داوری کند.» و سموئیل نزد خداوند دعا کرد. و خداوند به سموئیل گفت: «آواز قوم را در هرآنچه به تو می‌گویند بشنو، زیرا تو را رد نکرده‌اند، بلکه مرا رد کرده‌اند تا بر ایشان سلطنت ننمایم. موافق همه کارهایی که از روزی که ایشان را از مصر بیرون آوردم تا امروز کرده‌اند، و مرا ترک گفته و خدایان دیگر را عبادت نموده‌اند، همچنین با تو نیز چنین می‌کنند. پس الآن آواز ایشان را بشنو؛ لیکن ایشان را به‌جدّ انذار نما، و رسم پادشاهی را که بر ایشان سلطنت خواهد کرد، بدیشان اعلام کن.» اول سموئیل ۸:۱–۹
باید توجه داشت که در آن مقطع، اسرائیل نه‌تنها خدا را به‌عنوان پادشاه خود رد کرد، بلکه روح نبوت را نیز، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ سموئیل نمایان شده بود، رد نمود؛ زیرا می‌گوید: «مرا ترک کرده‌اند و خدایان دیگر را عبادت نموده‌اند؛ پس با تو نیز چنین می‌کنند.»
«شیطان... پیوسته امرِ جعلی را پیش می‌نهد تا مردم را از حقیقت منحرف سازد. واپسین فریب شیطان این خواهد بود که شهادتِ روحِ خدا را بی‌اثر گرداند. «جایی که رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شوند» (امثال 29:18). شیطان به‌طرزی زیرکانه، به شیوه‌های گوناگون و از طریق عوامل مختلف، عمل خواهد کرد تا اعتمادِ قومِ باقی‌ماندهٔ خدا را به شهادتِ راستین متزلزل سازد.»
«نفرتی شیطانی بر ضدِ شهادت‌ها برافروخته خواهد شد. عملکردهای شیطان این خواهد بود که ایمان کلیساها را نسبت به آن‌ها متزلزل سازد، و علت این امر آن است که اگر هشدارها و توبیخ‌ها و اندرزهای روحِ خدا مورد توجه قرار گیرند، شیطان نمی‌تواند راهی چنین هموار برای وارد ساختن فریب‌های خود و در بند کشیدن جان‌ها در گمراهی‌های خویش داشته باشد.» Selected Messages, book 1, 48.
آخرین فریب برای حکومتِ خداسالارِ اسرائیلِ باستان، ردّ نه‌تنها خدا، بلکه همچنین روحِ نبوت بود. آن ردّ در 1097 ق.م.، فریبِ نهاییِ اَدوِنتیسمِ لاودکیه‌ایِ روزِ هفتم را در 1863 نمونه‌وار می‌سازد. «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، کلامِ خداست، و روحِ نبوت دربارهٔ «هفت زمان» می‌گوید که «نباید تغییر داده شود.»
«دیده‌ام که جدول ۱۸۴۳ به هدایت دست خداوند تنظیم شده بود، و اینکه نباید در آن تغییری داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دست او بر فراز آن بود و اشتباهی را در برخی از ارقام پنهان نگاه داشت، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد.» Early Writings, 74.
روح نبوت آشکارا «هفت زمان» را تأیید کرد، و تأیید او هشداری بود مبنی بر اینکه ارقامِ نمودار نباید تغییر داده شوند؛ «هفت زمان» در ستون میانی و گوشهٔ بالای سمت راستِ آن نمودار قرار دارد. با نمودار تقلبی اوریا اسمیت در سال ۱۸۶۳، ردِ تدریجی حقایق بنیادین ــ که اسرائیل باستان با ردِ خدا و روح نبوت پیش‌نمونِ آن بود ــ شورش سال ۱۸۶۳ را نمایان ساخت. تاریخ شورش سال ۱۸۶۳ با خط نبویِ ترسیم‌شده در کتاب حزقیال مطابقت دارد. فرجامِ آن سیر تاریخی، ویرانی اورشلیم بود که پیش‌نمونِ قانون یکشنبه به شمار می‌رفت. تاریخِ شائول پادشاه در سال ۱۰۹۷ پیش از میلاد تا صدقیا در سال ۵۸۶ پیش از میلاد، پیش‌نمونِ دورهٔ سال ۱۸۶۳ تا قانون یکشنبه بود که به‌زودی فرا می‌رسد.
صدقیا چهارده سال پیش از یوبیلِ ۵۷۳ ق.م. به اسارتِ بابِل برده شد. هفدهمین چرخهٔ یوبیل در ۶۲۲ ق.م. آغاز شد، و در سال سی‌ام، حزقیال در ۵۹۲ ق.م. به‌عنوان کاهن مطرح می‌شود؛ سپس پنج سال بعد، اورشلیم در ۵۸۶ ق.م. ویران شد. این شهر در همان روز از سال ویران شد که بار دوم نیز در سال ۷۰ م. به‌دستِ تیتوس ویران گردید. آیهٔ نخستِ حزقیالِ بابِ یک، پنج سال پیش از ویرانیِ اورشلیم و نوزده سال پیش از رؤیای معبد در بابِ چهل است.
در سال بیست‌وپنجمِ اسارتِ ما، در ابتدای سال، در روز دهمِ ماه، در سال چهاردهم پس از آنکه شهر زده شد، در همان روز، دستِ خداوند بر من بود و مرا بدانجا برد. حزقیال ۴۰:۱
خدا برای نافرمانی از عهدِ سَبَّتِ زمین، مشخص ساخت که «هفت زمان» لعنتِ نافرمانی از سال هفتم، یعنی سَبَّتِ زمین، خواهد بود. «زمان» یک سال است و «سال» سیصد و شصت روز است، و هفت ضرب در سیصد و شصت، برابر با دوهزار و پانصد و بیست سال است. میلری‌ها شاید تعبیرِ «بیست‌وپنج بیست» را به کار نبرده باشند، اما هر دو نمودار مقدس آنان، دوهزار و پانصد و بیست سال را به‌صورت عددی مشخص کرده بودند.
اعلامِ لعنتِ هفت زمان بر هر دو پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل و جنوبیِ یهودا، نخستین برداشت ویلیام میلر بود؛ یا می‌توان گفت برداشتِ «بنیادین»، یا حتی برداشتِ «آلفای» او. در سال ۱۸۶۳، کلیسای لائودکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم، برداشت بنیادین از کشفیات میلر را رد کرد—«کشفیاتی» که تمامی شالودهٔ جنبش میلری را تشکیل می‌دادند. الهام به‌صراحت هشدار داده بود که ممکن است چنین اتفاقی رخ دهد؛ و چنین هم شده است، و این اتفاق مدت‌ها پیش رخ داده است.
پیِ معبدی که پس از اسارت در بابل بازسازی شد، در جریان تاریخِ فرمانِ نخست، و پیش از فرمانِ دوم، تکمیل گردید. معبد در تاریخِ فرمانِ دوم به‌طور کامل بنا شد. در فرمانِ سوم، حاکمیتِ ملی به اسرائیلِ باستانیِ تحت‌اللفظی بازگردانده شد. ویلیام میلر نمایانگرِ فرشتهٔ اول بود که در 1798 رسید و در 11 اوت 1840 قدرت یافت. فرشتهٔ دوم پس از آنکه پی‌ها نهاده شد، رسید؛ چنان‌که نمودارِ 1843 که در ماه مه 1842 منتشر شد، آن را نمایان می‌سازد. در نخستین نومیدیِ 1844، نومیدیِ آلفای 1844، فرشتهٔ دوم و نیز زمانِ تأخیر در مَثَلِ باکره‌ها فرارسید؛ و هنگامی که پیامِ فرشتهٔ دوم در گردهماییِ اردوییِ اکستر قوت یافت، معبد تکمیل شد. سپس در نومیدیِ عظیم، یا نومیدیِ امگای 1844، رسولِ عهد ناگهان به معبدِ خود آمد، در تحققِ دو هزار و سیصد سالی که از فرمانِ سوم آغاز شد و با رسیدنِ فرشتهٔ سوم به پایان رسید.
یوشیا به معنای «بنیاد خدا» است. چه یوشیای پادشاه و چه یوشیا لیچ، هر دو نماد بنیادها هستند؛ بنیادهایی که در تاریخ فرمان نخست و نیز در اعیاد بهاریِ بیان‌شده در بیست‌ودو آیهٔ نخستِ باب بیست‌وسومِ سفر لاویان بازنمایی شده‌اند. بنیادها، اعیاد بهاری و فرمان نخست، همگی نمادهای سال ۱۸۴۰ و قدرت‌یافتن فرشتهٔ اول هستند. ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد، چنان‌که در باب چهلمِ کتاب حزقیال، آیهٔ نخست آمده است، نماد ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ و آغاز داوری مردگان است و همچنین نماد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگام آغاز داوری زندگان. هر کس این مقالات را دنبال کرده باشد، باید با تطبیق‌هایی که به کار می‌گیرم آشنا باشد.
حزقیال در درون تاریخ نبوی‌ای که در نوشته‌های او بازنموده شده است، نمادی است. حزقیال در آنجا حضور دارد هنگامی که آن بیست‌وپنج مرد در پایان باب هشتم در برابر خورشید سجده می‌کنند. او همچنین در باب‌های بعدی نیز حضور داشت، آنگاه که «مُهرگذاری‌ای که به دنبال آن کشتار می‌آید» بر اورشلیم واقع می‌شود؛ اورشلیمی که الن وایت آن را کلیسای ادونتیستِ روز هفتم معرفی می‌کند. در یازده باب نخست، حزقیال به حرم آسمانی آورده می‌شود تا دستورهای خود را دریافت کند، همان‌گونه که از میلری‌ها در سال ۱۸۴۴ خواسته شد چنین کنند، و همان‌گونه که اکنون از این جنبش نیز خواسته می‌شود چنین کند.
پس حزقیال برای شما نشانه‌ای است؛ بر وفقِ هر آنچه او کرده است، شما نیز خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من یهوه خداوند هستم. حزقیال 24:24.
آنگاه که این واقع شود
هنگامی که در ایّام آخر به آن نقطه برسیم که اموری که حزقیال به تصویر کشید، در میان قوم خدا بار دیگر تکرار می‌شود، آنگاه به نشانۀ حزقیال رسیده‌ایم. هنگامی که بدانید حزقیال نمایندۀ آن یکصد و چهل‌وچهار هزار است، و این را در مرتبه‌ای از ایمان و فهم بدانید که متضمّنِ انتظارِ تقدیس‌شده است، بدین معنا که هر آنچه حزقیال در نوشته‌های خود به تصویر کشیده، نمونۀ پیشگویانۀ توالیِ مقدّسی از وقایع در ایّام آخر است که با آن یکصد و چهل‌وچهار هزار ارتباط دارد—هنگامی که این را بدانید، آنگاه «خواهید دانست» که «یَهُوَه» همان «خدا» است.
این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.