تاریخ پنهان آیهٔ چهل—عدد بیست‌ودو

و واقع شد در سال سی‌ام، در ماه چهارم، در روز پنجمِ ماه، هنگامی که من در میان اسیران نزد نهر خابور بودم، که آسمان‌ها گشوده شد و رؤیاهای خدا را دیدم. در روز پنجمِ ماه، که سال پنجمِ اسیریِ یهویاکینِ پادشاه بود، کلام خداوند صریحاً بر حزقیالِ کاهن، پسر بوزی، در سرزمین کلدانیان نزد نهر خابور نازل شد؛ و دست خداوند در آنجا بر او بود.

و نگریستم، و اینک گردبادی از شمال می‌آمد، ابری عظیم، و آتشی که در خود می‌پیچید، و در پیرامون آن درخششی بود، و از میان آن چیزی چون رنگ کهربا از میان آتش پدیدار می‌شد. و نیز از میان آن، شباهتِ چهار موجود زنده بیرون آمد. و این بود هیئت ایشان: شباهتِ انسان را داشتند. و هر یک چهار چهره داشت، و هر یک چهار بال. و پاهایشان پاهای راست بود؛ و کف پاهایشان مانند کف پای گوساله بود؛ و چون رنگِ برنجِ صیقلی می‌درخشیدند. و زیر بال‌هایشان، بر چهار جانب ایشان، دست‌های انسان بود؛ و آن چهار، چهره‌ها و بال‌های خود را داشتند. بال‌هایشان یکی به دیگری پیوسته بود؛ چون می‌رفتند، برنمی‌گشتند؛ هر یک مستقیم به پیش می‌رفت. و اما در خصوص شباهتِ چهره‌هایشان، هر چهار، چهرهٔ انسان داشتند، و چهرهٔ شیر بر جانب راست؛ و هر چهار، چهرهٔ گاو بر جانب چپ داشتند؛ و هر چهار نیز چهرهٔ عقاب داشتند. چهره‌هایشان چنین بود؛ و بال‌هایشان به سوی بالا گسترده بود؛ دو بالِ هر یک به یکدیگر پیوسته بود، و دو بال بدن‌های ایشان را می‌پوشانید.

و هر یک مستقیماً به پیش می‌رفتند؛ هر جا که روح می‌خواست برود، ایشان می‌رفتند؛ و چون می‌رفتند، برنمی‌گشتند. و اما شباهتِ موجودات زنده، منظر ایشان مانند اخگرهای آتشِ افروخته بود، و مانند منظر مشعل‌ها؛ و آن در میان موجودات زنده بالا و پایین می‌رفت؛ و آتش درخشان بود، و از آتش برق صادر می‌شد. و موجودات زنده چون نمای برق می‌دویدند و بازمی‌گشتند. و چون من به موجودات زنده نظر می‌کردم، اینک چرخی بر زمین نزد موجودات زنده بود، نزد هر یک از چهار روی ایشان. منظر چرخ‌ها و ساخت آنها مانند رنگ زبرجد بود؛ و هر چهار یک شباهت داشتند؛ و منظر ایشان و ساختشان چنان بود که گویی چرخی در میان چرخ دیگر باشد. چون می‌رفتند، بر چهار جانب خود می‌رفتند؛ و چون می‌رفتند، برنمی‌گشتند. و اما طوق‌های آنها، چنان بلند بود که هراس‌انگیز می‌نمود؛ و طوق‌های هر چهار، گرداگرد، پر از چشم بود. و چون موجودات زنده می‌رفتند، چرخ‌ها نیز به همراه ایشان می‌رفتند؛ و چون موجودات زنده از زمین برداشته می‌شدند، چرخ‌ها نیز برداشته می‌شدند. هر جا که روح می‌خواست برود، ایشان به آنجا می‌رفتند، زیرا روح ایشان قصد رفتن به همان‌جا داشت؛ و چرخ‌ها در برابر ایشان برداشته می‌شدند، زیرا روحِ موجود زنده در چرخ‌ها بود.

و چون آنان می‌رفتند، اینان نیز می‌رفتند؛ و چون آنان می‌ایستادند، اینان نیز می‌ایستادند؛ و چون آنان از زمین بلند می‌شدند، چرخ‌ها نیز در برابر ایشان بلند می‌شدند، زیرا روحِ آن موجودات زنده در چرخ‌ها بود. و شباهتِ فلک بر فراز سرهای آن موجودات زنده، همچون منظرِ بلورِ هولناک بود که بالای سرهای ایشان گسترده شده بود. و زیر فلک، بال‌های ایشان راست بود، یکی به سوی دیگری؛ هر یک دو بال داشت که از این سو می‌پوشانید، و هر یک دو بال داشت که از آن سو بدن‌های خود را می‌پوشانید. و چون می‌رفتند، آوای بال‌های ایشان را می‌شنیدم، مانند خروشِ آب‌های بسیار، مانند صدای قادرِ مطلق، صدای گفتار، مانند غوغای لشکر؛ و چون می‌ایستادند، بال‌های خود را فرومی‌گذاشتند. و هنگامی که ایستاده بودند و بال‌های خود را فرونهاده بودند، آوازی از فلکی که بر فراز سرهای ایشان بود به گوش می‌رسید. و بر فراز فلکی که بر بالای سرهای ایشان بود، شباهتِ تختی بود، مانند منظرِ سنگِ یاقوت کبود؛ و بر آنچه به شباهتِ تخت بود، شباهتی مانند منظرِ انسانی بر فراز آن بود. و چیزی مانند رنگِ کهربا دیدم، مانند منظرِ آتشی که از هر سو در درون آن بود؛ از منظرِ کمر او به بالا، و از منظرِ کمر او به پایین، چیزی مانند منظرِ آتش دیدم، و در پیرامون آن درخششی بود. همچون منظرِ قوسی که در ابر در روز باران پدید می‌آید، منظرِ آن درخششِ پیرامونی چنین بود. این بود منظرِ شباهتِ جلالِ خداوند. و چون آن را دیدم، بر روی خود افتادم، و آوازِ گوینده‌ای را شنیدم. حزقیال ۱:‏۱–۲۸

«حزقیال، آن نبیِ تبعیدیِ سوگوار، در سرزمین کلدانیان، رؤیایی یافت که همان درسِ ایمان به خدای قادرِ اسرائیل را تعلیم می‌داد. هنگامی که او بر کرانه‌های نهر خابور بود، گویی گردبادی از شمال برمی‌آمد، «ابری عظیم، و آتشی که در خود می‌پیچید، و در گرداگرد آن درخششی بود، و از میان آن چیزی چون رنگِ کهربا.» شماری چرخ با ظاهری شگفت، که در یکدیگر تلاقی داشتند، به‌وسیلهٔ چهار موجود زنده به حرکت درمی‌آمدند. بسیار بالاتر از همهٔ اینها «شباهتِ تختی بود، به منظرِ سنگِ یاقوت کبود؛ و بر شباهتِ تخت، چیزی بود به شباهتِ منظرِ انسانی بر فراز آن.» «و اما شباهتِ آن موجودات زنده، منظر ایشان چون اخگرهای آتشِ افروخته بود، و چون منظرِ چراغ‌ها؛ و آن در میان موجودات زنده بالا و پایین می‌رفت؛ و آتش درخشان بود، و از آتش برق صادر می‌شد.» «و در کروبیان، زیر بال‌هایشان، هیأتِ دستِ انسانی ظاهر بود.»

«چرخ‌هایی در میان چرخ‌ها بود، در ترتیبی چنان پیچیده که در نگاه نخست بر حزقیال چنین نمود که همه‌چیز در آشفتگی است. اما چون به حرکت درمی‌آمدند، با دقتی زیبا و در هماهنگی کامل بود. موجودات آسمانی این چرخ‌ها را به حرکت وامی‌داشتند، و بر فراز همه، بر تخت باشکوه یاقوت کبود، آن وجود ازلی قرار داشت؛ و پیرامون تخت، رنگین‌کمانِ حلقه‌وار، نماد فیض و محبت، بود. حزقیال که از جلال هولناک آن صحنه از پای درآمده بود، به روی خود افتاد، آنگاه آوازی او را فرمود تا برخیزد و کلام خداوند را بشنود. سپس پیامی هشدارآمیز برای اسرائیل به او داده شد.» Testimonies, 751.

در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر کرسی‌ای نشسته بود، بلند و برفراشته، و دامنِ ردایش هیکل را پر ساخته بود. سرافیم بالای آن ایستاده بودند؛ هر یک شش بال داشت: با دو بال روی خود را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خود را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را ندا کرده، می‌گفت: قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوه صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است. و آستانه‌های درها از آواز او که ندا می‌داد به جنبش درآمد، و خانه از دود پر شد. آنگاه گفتم: وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون من مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یعنی یهوه صبایوت، را دیده است. پس یکی از سرافیم نزد من پرواز کرد، در حالی که اخگری گداخته در دست داشت که آن را با انبر از روی مذبح گرفته بود؛ و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ و تقصیرت برداشته شد و گناهت کفاره گردید. و آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: که را بفرستم، و کیست که برای ما برود؟ آنگاه گفتم: لبیک، من اینک حاضر هستم؛ مرا بفرست. اشعیا ۶:۱–۸.

«این رؤیا در زمانی به حزقیال داده شد که ذهن او از پیش‌آگاهی‌های تیره و اندوه‌بار آکنده بود. او سرزمین پدران خویش را ویران و متروک می‌دید. شهری که روزگاری از مردم لبریز بود، دیگر مسکون نبود. آواز شادمانی و سرود ستایش دیگر در میان دیوارهای آن شنیده نمی‌شد. خودِ نبی نیز در سرزمینی بیگانه، غریبی در دیاری غریب بود؛ جایی که جاه‌طلبیِ بی‌حد و سنگدلیِ وحشیانه به‌طور مطلق فرمان می‌راند. آنچه از استبداد و بیداد انسانی می‌دید و می‌شنید، جان او را می‌آزرد، و او روز و شب به تلخی سوگواری می‌کرد. اما نمادهای شگفت‌انگیزی که در کنار نهر خابور در برابر او نمایان شد، قدرتی حاکم را آشکار ساخت که از قدرت فرمانروایان زمینی نیرومندتر بود. بر فراز پادشاهان متکبر و سنگدل آشور و بابل، خدای رحمت و راستی بر تخت سلطنت نشسته بود.»

«پیچیدگی‌های چرخ‌مانندی که به نظر نبی درگیرِ چنین آشفتگی‌ای می‌آمد، زیر هدایتِ دستی نامتناهی قرار داشت. روح خدا که بر او به‌صورتِ محرّک و هدایت‌کنندهٔ این چرخ‌ها مکشوف شد، از دلِ آشفتگی، هماهنگی پدید آورد؛ بدین‌سان سراسر جهان زیر سلطهٔ او بود. بی‌شمارانِ جلال‌یافته به فرمان او آماده بودند تا بر قدرت و تدبیرِ مردانِ شریر چیره شوند و برای وفادارانِ او نیکی به ارمغان آورند.»

«به همین‌گونه، هنگامی که خدا می‌خواست تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر یوحنای محبوب بگشاید، با مکشوف ساختنِ «کسی مانند پسر انسان» که در میان شمعدان‌ها گام می‌زد، و آن‌ها رمزِ هفت کلیسا بودند، اطمینانی از علاقه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خویش به او عطا فرمود. در حالی که به یوحنا آخرین کشمکش‌های عظیمِ کلیسا با قدرت‌های زمینی نشان داده می‌شد، همچنین به او اجازه داده شد که پیروزی نهایی و رهایی وفاداران را نیز مشاهده کند. او دید که کلیسا درگیرِ نبردی مرگبار با وحش و تصویر او شده است، و پرستشِ آن وحش به بهای مرگ تحمیل می‌شود. اما چون فراتر از دود و غوغای نبرد نگریست، جماعتی را بر کوه صهیون با بره مشاهده کرد که به‌جای نشانِ وحش، «نام پدرش بر پیشانی‌های ایشان نوشته شده بود.» و باز دید «آنان را که بر وحش، و بر تصویرش، و بر نشانش، و بر عدد نامش غالب آمده بودند، که بر دریای بلورین ایستاده‌اند و بربط‌های خدا را دارند» و سرودِ موسی و بره را می‌سرایند.»

«این درس‌ها برای منفعت ماست. ما باید ایمان خود را بر خدا استوار نگاه داریم، زیرا درست در پیش روی ما زمانی قرار دارد که جان‌های آدمیان را خواهد آزمود. مسیح بر کوه زیتون، داوری‌های هولناکی را که می‌بایست پیش از آمدنِ دوم او واقع شوند، بازگفت: “از جنگ‌ها و اخبار جنگ‌ها خواهید شنید.” “امّتی بر امّتی و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست؛ و در جاهای گوناگون قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها پدید خواهد آمد. همهٔ اینها آغاز دردهاست.” هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم به‌گونه‌ای جزئی تحقق یافتند، کاربردی مستقیم‌تر نسبت به ایام آخر دارند.»

«ما بر آستانهٔ رویدادهای عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همهٔ زندگان آکنده از اهمیتی سهمگین خواهد بود. مناقشات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ مناقشات تازه‌ای پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به اجرا درآیند، هنوز حتی به خواب کسی نیز نیامده‌اند. شیطان از طریق عوامل انسانی در کار است. آنان که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی برای الزام به رعایت یکشنبه به‌دست آورند، اندک می‌دانند که نتیجه چه خواهد بود. بحرانی درست بر ما فرود آمده است.»

«اما خادمان خدا نباید در این بحران عظیم بر خود اعتماد کنند. در رؤیاهایی که به اشعیا، به حزقیال، و به یوحنا عطا شد، می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین رخ می‌دهد پیوندی نزدیک دارد، و مراقبت خدا از آنان که نسبت به او وفادارند چه اندازه عظیم است. جهان بی‌حاکم نیست. طرح وقایع آینده در دستان خداوند است. جلالِ اعلیِ آسمان، سرنوشت ملت‌ها را، همان‌گونه که امور کلیسای خود را، شخصاً در اختیار دارد.»

«ما به خود اجازه می‌دهیم که در کار خداوند، بیش از حد، گرفتار دل‌مشغولی، رنج، و تحیّر شویم. انسان‌های فانی واگذار نشده‌اند که بارِ مسئولیت را بر دوش کشند. ما نیاز داریم که بر خدا توکّل کنیم، به او ایمان آوریم، و به پیش رویم. هوشیاری خستگی‌ناپذیرِ پیام‌آوران آسمانی، و اشتغال بی‌وقفهٔ ایشان در خدمت خود در ارتباط با ساکنان زمین، به ما نشان می‌دهد که چگونه دست خدا چرخِ درونِ چرخ را هدایت می‌کند. معلّم الهی به هر عاملی در کار خویش می‌گوید، همان‌گونه که در ایّام قدیم به کورَش گفت: “من کمر تو را بستم، هرچند مرا نشناختی.”»

«در رؤیای حزقیال، دست خدا در زیر بال‌های کروبیان بود. این برای آن است که به خادمان او تعلیم دهد که این قدرت الهی است که به ایشان کامیابی می‌بخشد. او با آنان عمل خواهد کرد، اگر گناه را از خود دور سازند و در دل و زندگی پاک شوند.

«آن نورِ درخشان که با سرعتِ برق در میان موجوداتِ زنده در حرکت است، نمایانگرِ شتابی است که این کار سرانجام با آن به سوی کمال پیش خواهد رفت. او که نه می‌خوابد و نه به خواب می‌رود، و پیوسته برای تحققِ مقاصدِ خویش در کار است، می‌تواند کارِ عظیمِ خود را به‌گونه‌ای هماهنگ به پیش ببرد. آنچه برای ذهن‌های محدود، گرفتار و پیچیده می‌نماید، دستِ خداوند می‌تواند در نظمی کامل نگاه دارد. او می‌تواند راه‌ها و وسایلی بیندیشد تا مقاصدِ مردمانِ شریر را باطل سازد، و مشورت‌های آنان را که بر ضد قومِ او در اندیشهٔ شرارت‌اند، به پریشانی خواهد کشانید.»

«ای برادران، اکنون زمان ماتم و نومیدی نیست، زمان تسلیم شدن به شک و بی‌ایمانی نیست. مسیح اکنون نجات‌دهنده‌ای در قبرِ نوی یوسف نیست که با سنگی بزرگ بسته و با مُهر رومی مُهر شده باشد؛ ما نجات‌دهنده‌ای قیام‌کرده داریم. او پادشاه است، یهوهٔ صبایوت؛ او بر کرّوبیان جلوس می‌فرماید؛ و در میان کشمکش و غوغای امّت‌ها، همچنان از قوم خود پاسبانی می‌کند. او که در آسمان‌ها فرمان می‌راند، نجات‌دهندهٔ ماست. او هر آزمایش را اندازه می‌گیرد. او آتشِ کوره‌ای را که باید هر جان را بیازماید، زیر نظر دارد. هنگامی که دژهای پادشاهان سرنگون شوند، هنگامی که تیرهای غضبِ خدا از دل‌های دشمنان او بگذرند، قوم او در دستان او ایمن خواهند بود.» Testimonies, volume 5, 752–754.

در سال بیست و پنجمِ اسارت ما، در آغاز سال، در روز دهمِ ماه، در سال چهاردهم پس از آنکه شهر مغلوب شده بود، در همان روز، دستِ خداوند بر من بود و مرا به آنجا برد. حزقیال ۴۰:۱.

و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این است سخن آن قدوس، آن حق، آن که کلید داود را دارد؛ آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. اعمال تو را می‌دانم: اینک، دری گشوده پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا تو اندک قوّتی داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای، و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷، ۸

و در آن روز واقع خواهد شد که بندهٔ خود، اِلیاقیم بن حِلقیّا، را خواهم خواند؛ و او را به جامهٔ تو خواهم پوشانید، و با کمربند تو او را استوار خواهم ساخت، و حکومت تو را به دست او خواهم سپرد؛ و او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدری خواهد بود. و کلید خاندان داوود را بر شانهٔ او خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود و هیچ‌کس نخواهد بست؛ و او خواهد بست و هیچ‌کس نخواهد گشود. اشعیا ۲۲:‏۲۰–۲۲.

یهوه، خدای لشکرها، چنین می‌گوید: برو، نزد این خزانه‌دار، یعنی نزد شِبْنا که بر خانه گماشته شده است، درآی و بگو: تو را در اینجا چه کار است؟ و در اینجا که را داری که برای خود در اینجا مقبره‌ای تراشیده‌ای، همچون کسی که مقبره‌ای برای خویش در بلندا می‌تراشد و مسکنی برای خود در صخره می‌کند؟ اینک خداوند تو را به اسارتی عظیم خواهد برد و یقیناً تو را خواهد پوشانید. او بی‌گمان تو را به‌سختی خواهد گردانید و چون گویی به سرزمینی پهناور خواهد افکند؛ در آنجا خواهی مرد، و در آنجا ارابه‌های جلال تو مایهٔ رسواییِ خاندان آقایت خواهد شد. اشعیا 22‏:15–18