Ezekiel is a priest during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In chapter one Ezekiel is taken into the sanctuary.

حزقیال در دورانِ مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، کاهن است. در فصل اوّل، حزقیال به درونِ قدس برده می‌شود.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him.

و واقع شد در سال سی‌ام، در ماه چهارم، در روز پنجمِ ماه، هنگامی که من در میان اسیران نزد نهر خابور بودم، که آسمان‌ها گشوده شد و رؤیاهای خدا را دیدم. در روز پنجمِ ماه، که سال پنجمِ اسیریِ یهویاکینِ پادشاه بود، کلام خداوند صریحاً بر حزقیالِ کاهن، پسر بوزی، در سرزمین کلدانیان نزد نهر خابور نازل شد؛ و دست خداوند در آنجا بر او بود.

And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire. Also out of the midst thereof came the likeness of four living creatures. And this was their appearance; they had the likeness of a man. And every one had four faces, and every one had four wings. And their feet were straight feet; and the sole of their feet was like the sole of a calf's foot: and they sparkled like the colour of burnished brass. And they had the hands of a man under their wings on their four sides; and they four had their faces and their wings. Their wings were joined one to another; they turned not when they went; they went every one straight forward. As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Thus were their faces: and their wings were stretched upward; two wings of every one were joined one to another, and two covered their bodies.

و نگریستم، و اینک گردبادی از شمال می‌آمد، ابری عظیم، و آتشی که در خود می‌پیچید، و در پیرامون آن درخششی بود، و از میان آن چیزی چون رنگ کهربا از میان آتش پدیدار می‌شد. و نیز از میان آن، شباهتِ چهار موجود زنده بیرون آمد. و این بود هیئت ایشان: شباهتِ انسان را داشتند. و هر یک چهار چهره داشت، و هر یک چهار بال. و پاهایشان پاهای راست بود؛ و کف پاهایشان مانند کف پای گوساله بود؛ و چون رنگِ برنجِ صیقلی می‌درخشیدند. و زیر بال‌هایشان، بر چهار جانب ایشان، دست‌های انسان بود؛ و آن چهار، چهره‌ها و بال‌های خود را داشتند. بال‌هایشان یکی به دیگری پیوسته بود؛ چون می‌رفتند، برنمی‌گشتند؛ هر یک مستقیم به پیش می‌رفت. و اما در خصوص شباهتِ چهره‌هایشان، هر چهار، چهرهٔ انسان داشتند، و چهرهٔ شیر بر جانب راست؛ و هر چهار، چهرهٔ گاو بر جانب چپ داشتند؛ و هر چهار نیز چهرهٔ عقاب داشتند. چهره‌هایشان چنین بود؛ و بال‌هایشان به سوی بالا گسترده بود؛ دو بالِ هر یک به یکدیگر پیوسته بود، و دو بال بدن‌های ایشان را می‌پوشانید.

And they went every one straight forward: whither the spirit was to go, they went; and they turned not when they went. As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning. And the living creatures ran and returned as the appearance of a flash of lightning. Now as I beheld the living creatures, behold one wheel upon the earth by the living creatures, with his four faces. The appearance of the wheels and their work was like unto the colour of a beryl: and they four had one likeness: and their appearance and their work was as it were a wheel in the middle of a wheel. When they went, they went upon their four sides: and they turned not when they went. As for their rings, they were so high that they were dreadful; and their rings were full of eyes round about them four. And when the living creatures went, the wheels went by them: and when the living creatures were lifted up from the earth, the wheels were lifted up. Whithersoever the spirit was to go, they went, thither was their spirit to go; and the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels.

و هر یک مستقیماً به پیش می‌رفتند؛ هر جا که روح می‌خواست برود، ایشان می‌رفتند؛ و چون می‌رفتند، برنمی‌گشتند. و اما شباهتِ موجودات زنده، منظر ایشان مانند اخگرهای آتشِ افروخته بود، و مانند منظر مشعل‌ها؛ و آن در میان موجودات زنده بالا و پایین می‌رفت؛ و آتش درخشان بود، و از آتش برق صادر می‌شد. و موجودات زنده چون نمای برق می‌دویدند و بازمی‌گشتند. و چون من به موجودات زنده نظر می‌کردم، اینک چرخی بر زمین نزد موجودات زنده بود، نزد هر یک از چهار روی ایشان. منظر چرخ‌ها و ساخت آنها مانند رنگ زبرجد بود؛ و هر چهار یک شباهت داشتند؛ و منظر ایشان و ساختشان چنان بود که گویی چرخی در میان چرخ دیگر باشد. چون می‌رفتند، بر چهار جانب خود می‌رفتند؛ و چون می‌رفتند، برنمی‌گشتند. و اما طوق‌های آنها، چنان بلند بود که هراس‌انگیز می‌نمود؛ و طوق‌های هر چهار، گرداگرد، پر از چشم بود. و چون موجودات زنده می‌رفتند، چرخ‌ها نیز به همراه ایشان می‌رفتند؛ و چون موجودات زنده از زمین برداشته می‌شدند، چرخ‌ها نیز برداشته می‌شدند. هر جا که روح می‌خواست برود، ایشان به آنجا می‌رفتند، زیرا روح ایشان قصد رفتن به همان‌جا داشت؛ و چرخ‌ها در برابر ایشان برداشته می‌شدند، زیرا روحِ موجود زنده در چرخ‌ها بود.

When those went, these went; and when those stood, these stood; and when those were lifted up from the earth, the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels. And the likeness of the firmament upon the heads of the living creature was as the colour of the terrible crystal, stretched forth over their heads above. And under the firmament were their wings straight, the one toward the other: every one had two, which covered on this side, and every one had two, which covered on that side, their bodies. And when they went, I heard the noise of their wings, like the noise of great waters, as the voice of the Almighty, the voice of speech, as the noise of an host: when they stood, they let down their wings. And there was a voice from the firmament that was over their heads, when they stood, and had let down their wings. And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. Ezekiel 1:1–28.

و چون آنان می‌رفتند، اینان نیز می‌رفتند؛ و چون آنان می‌ایستادند، اینان نیز می‌ایستادند؛ و چون آنان از زمین بلند می‌شدند، چرخ‌ها نیز در برابر ایشان بلند می‌شدند، زیرا روحِ آن موجودات زنده در چرخ‌ها بود. و شباهتِ فلک بر فراز سرهای آن موجودات زنده، همچون منظرِ بلورِ هولناک بود که بالای سرهای ایشان گسترده شده بود. و زیر فلک، بال‌های ایشان راست بود، یکی به سوی دیگری؛ هر یک دو بال داشت که از این سو می‌پوشانید، و هر یک دو بال داشت که از آن سو بدن‌های خود را می‌پوشانید. و چون می‌رفتند، آوای بال‌های ایشان را می‌شنیدم، مانند خروشِ آب‌های بسیار، مانند صدای قادرِ مطلق، صدای گفتار، مانند غوغای لشکر؛ و چون می‌ایستادند، بال‌های خود را فرومی‌گذاشتند. و هنگامی که ایستاده بودند و بال‌های خود را فرونهاده بودند، آوازی از فلکی که بر فراز سرهای ایشان بود به گوش می‌رسید. و بر فراز فلکی که بر بالای سرهای ایشان بود، شباهتِ تختی بود، مانند منظرِ سنگِ یاقوت کبود؛ و بر آنچه به شباهتِ تخت بود، شباهتی مانند منظرِ انسانی بر فراز آن بود. و چیزی مانند رنگِ کهربا دیدم، مانند منظرِ آتشی که از هر سو در درون آن بود؛ از منظرِ کمر او به بالا، و از منظرِ کمر او به پایین، چیزی مانند منظرِ آتش دیدم، و در پیرامون آن درخششی بود. همچون منظرِ قوسی که در ابر در روز باران پدید می‌آید، منظرِ آن درخششِ پیرامونی چنین بود. این بود منظرِ شباهتِ جلالِ خداوند. و چون آن را دیدم، بر روی خود افتادم، و آوازِ گوینده‌ای را شنیدم. حزقیال ۱:‏۱–۲۸

“Ezekiel, the mourning exile prophet, in the land of the Chaldeans, was given a vision teaching the same lesson of faith in the mighty God of Israel. As he was upon the banks of the river Chebar, a whirlwind seemed to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels of strange appearance, intersecting one another, were moved by four living creatures. High above all these was ‘the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’

«حزقیال، آن نبیِ تبعیدیِ سوگوار، در سرزمین کلدانیان، رؤیایی یافت که همان درسِ ایمان به خدای قادرِ اسرائیل را تعلیم می‌داد. هنگامی که او بر کرانه‌های نهر خابور بود، گویی گردبادی از شمال برمی‌آمد، «ابری عظیم، و آتشی که در خود می‌پیچید، و در گرداگرد آن درخششی بود، و از میان آن چیزی چون رنگِ کهربا.» شماری چرخ با ظاهری شگفت، که در یکدیگر تلاقی داشتند، به‌وسیلهٔ چهار موجود زنده به حرکت درمی‌آمدند. بسیار بالاتر از همهٔ اینها «شباهتِ تختی بود، به منظرِ سنگِ یاقوت کبود؛ و بر شباهتِ تخت، چیزی بود به شباهتِ منظرِ انسانی بر فراز آن.» «و اما شباهتِ آن موجودات زنده، منظر ایشان چون اخگرهای آتشِ افروخته بود، و چون منظرِ چراغ‌ها؛ و آن در میان موجودات زنده بالا و پایین می‌رفت؛ و آتش درخشان بود، و از آتش برق صادر می‌شد.» «و در کروبیان، زیر بال‌هایشان، هیأتِ دستِ انسانی ظاهر بود.»

“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

«چرخ‌هایی در میان چرخ‌ها بود، در ترتیبی چنان پیچیده که در نگاه نخست بر حزقیال چنین نمود که همه‌چیز در آشفتگی است. اما چون به حرکت درمی‌آمدند، با دقتی زیبا و در هماهنگی کامل بود. موجودات آسمانی این چرخ‌ها را به حرکت وامی‌داشتند، و بر فراز همه، بر تخت باشکوه یاقوت کبود، آن وجود ازلی قرار داشت؛ و پیرامون تخت، رنگین‌کمانِ حلقه‌وار، نماد فیض و محبت، بود. حزقیال که از جلال هولناک آن صحنه از پای درآمده بود، به روی خود افتاد، آنگاه آوازی او را فرمود تا برخیزد و کلام خداوند را بشنود. سپس پیامی هشدارآمیز برای اسرائیل به او داده شد.» Testimonies, 751.

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:1–8.

در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر کرسی‌ای نشسته بود، بلند و برفراشته، و دامنِ ردایش هیکل را پر ساخته بود. سرافیم بالای آن ایستاده بودند؛ هر یک شش بال داشت: با دو بال روی خود را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خود را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را ندا کرده، می‌گفت: قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوه صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است. و آستانه‌های درها از آواز او که ندا می‌داد به جنبش درآمد، و خانه از دود پر شد. آنگاه گفتم: وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون من مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یعنی یهوه صبایوت، را دیده است. پس یکی از سرافیم نزد من پرواز کرد، در حالی که اخگری گداخته در دست داشت که آن را با انبر از روی مذبح گرفته بود؛ و آن را بر دهانم نهاد و گفت: اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ و تقصیرت برداشته شد و گناهت کفاره گردید. و آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: که را بفرستم، و کیست که برای ما برود؟ آنگاه گفتم: لبیک، من اینک حاضر هستم؛ مرا بفرست. اشعیا ۶:۱–۸.

“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

«این رؤیا در زمانی به حزقیال داده شد که ذهن او از پیش‌آگاهی‌های تیره و اندوه‌بار آکنده بود. او سرزمین پدران خویش را ویران و متروک می‌دید. شهری که روزگاری از مردم لبریز بود، دیگر مسکون نبود. آواز شادمانی و سرود ستایش دیگر در میان دیوارهای آن شنیده نمی‌شد. خودِ نبی نیز در سرزمینی بیگانه، غریبی در دیاری غریب بود؛ جایی که جاه‌طلبیِ بی‌حد و سنگدلیِ وحشیانه به‌طور مطلق فرمان می‌راند. آنچه از استبداد و بیداد انسانی می‌دید و می‌شنید، جان او را می‌آزرد، و او روز و شب به تلخی سوگواری می‌کرد. اما نمادهای شگفت‌انگیزی که در کنار نهر خابور در برابر او نمایان شد، قدرتی حاکم را آشکار ساخت که از قدرت فرمانروایان زمینی نیرومندتر بود. بر فراز پادشاهان متکبر و سنگدل آشور و بابل، خدای رحمت و راستی بر تخت سلطنت نشسته بود.»

“The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

«پیچیدگی‌های چرخ‌مانندی که به نظر نبی درگیرِ چنین آشفتگی‌ای می‌آمد، زیر هدایتِ دستی نامتناهی قرار داشت. روح خدا که بر او به‌صورتِ محرّک و هدایت‌کنندهٔ این چرخ‌ها مکشوف شد، از دلِ آشفتگی، هماهنگی پدید آورد؛ بدین‌سان سراسر جهان زیر سلطهٔ او بود. بی‌شمارانِ جلال‌یافته به فرمان او آماده بودند تا بر قدرت و تدبیرِ مردانِ شریر چیره شوند و برای وفادارانِ او نیکی به ارمغان آورند.»

“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

«به همین‌گونه، هنگامی که خدا می‌خواست تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر یوحنای محبوب بگشاید، با مکشوف ساختنِ «کسی مانند پسر انسان» که در میان شمعدان‌ها گام می‌زد، و آن‌ها رمزِ هفت کلیسا بودند، اطمینانی از علاقه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خویش به او عطا فرمود. در حالی که به یوحنا آخرین کشمکش‌های عظیمِ کلیسا با قدرت‌های زمینی نشان داده می‌شد، همچنین به او اجازه داده شد که پیروزی نهایی و رهایی وفاداران را نیز مشاهده کند. او دید که کلیسا درگیرِ نبردی مرگبار با وحش و تصویر او شده است، و پرستشِ آن وحش به بهای مرگ تحمیل می‌شود. اما چون فراتر از دود و غوغای نبرد نگریست، جماعتی را بر کوه صهیون با بره مشاهده کرد که به‌جای نشانِ وحش، «نام پدرش بر پیشانی‌های ایشان نوشته شده بود.» و باز دید «آنان را که بر وحش، و بر تصویرش، و بر نشانش، و بر عدد نامش غالب آمده بودند، که بر دریای بلورین ایستاده‌اند و بربط‌های خدا را دارند» و سرودِ موسی و بره را می‌سرایند.»

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

«این درس‌ها برای منفعت ماست. ما باید ایمان خود را بر خدا استوار نگاه داریم، زیرا درست در پیش روی ما زمانی قرار دارد که جان‌های آدمیان را خواهد آزمود. مسیح بر کوه زیتون، داوری‌های هولناکی را که می‌بایست پیش از آمدنِ دوم او واقع شوند، بازگفت: “از جنگ‌ها و اخبار جنگ‌ها خواهید شنید.” “امّتی بر امّتی و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست؛ و در جاهای گوناگون قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها پدید خواهد آمد. همهٔ اینها آغاز دردهاست.” هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم به‌گونه‌ای جزئی تحقق یافتند، کاربردی مستقیم‌تر نسبت به ایام آخر دارند.»

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

«ما بر آستانهٔ رویدادهای عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همهٔ زندگان آکنده از اهمیتی سهمگین خواهد بود. مناقشات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ مناقشات تازه‌ای پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به اجرا درآیند، هنوز حتی به خواب کسی نیز نیامده‌اند. شیطان از طریق عوامل انسانی در کار است. آنان که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی برای الزام به رعایت یکشنبه به‌دست آورند، اندک می‌دانند که نتیجه چه خواهد بود. بحرانی درست بر ما فرود آمده است.»

“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.

«اما خادمان خدا نباید در این بحران عظیم بر خود اعتماد کنند. در رؤیاهایی که به اشعیا، به حزقیال، و به یوحنا عطا شد، می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین رخ می‌دهد پیوندی نزدیک دارد، و مراقبت خدا از آنان که نسبت به او وفادارند چه اندازه عظیم است. جهان بی‌حاکم نیست. طرح وقایع آینده در دستان خداوند است. جلالِ اعلیِ آسمان، سرنوشت ملت‌ها را، همان‌گونه که امور کلیسای خود را، شخصاً در اختیار دارد.»

“We permit ourselves to feel altogether too much care, trouble, and perplexity in the Lord’s work. Finite men are not left to carry the burden of responsibility. We need to trust in God, believe in Him, and go forward. The tireless vigilance of the heavenly messengers, and their unceasing employment in their ministry in connection with the beings of earth, show us how God’s hand is guiding the wheel within a wheel. The divine Instructor is saying to every actor in His work, as He said to Cyrus of old: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’

«ما به خود اجازه می‌دهیم که در کار خداوند، بیش از حد، گرفتار دل‌مشغولی، رنج، و تحیّر شویم. انسان‌های فانی واگذار نشده‌اند که بارِ مسئولیت را بر دوش کشند. ما نیاز داریم که بر خدا توکّل کنیم، به او ایمان آوریم، و به پیش رویم. هوشیاری خستگی‌ناپذیرِ پیام‌آوران آسمانی، و اشتغال بی‌وقفهٔ ایشان در خدمت خود در ارتباط با ساکنان زمین، به ما نشان می‌دهد که چگونه دست خدا چرخِ درونِ چرخ را هدایت می‌کند. معلّم الهی به هر عاملی در کار خویش می‌گوید، همان‌گونه که در ایّام قدیم به کورَش گفت: “من کمر تو را بستم، هرچند مرا نشناختی.”»

“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

«در رؤیای حزقیال، دست خدا در زیر بال‌های کروبیان بود. این برای آن است که به خادمان او تعلیم دهد که این قدرت الهی است که به ایشان کامیابی می‌بخشد. او با آنان عمل خواهد کرد، اگر گناه را از خود دور سازند و در دل و زندگی پاک شوند.

“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. He who slumbers not, who is continually at work for the accomplishment of His designs, can carry forward His great work harmoniously. That which appears to finite minds entangled and complicated, the Lord’s hand can keep in perfect order. He can devise ways and means to thwart the purposes of wicked men, and He will bring to confusion the counsels of them that plot mischief against His people.

«آن نورِ درخشان که با سرعتِ برق در میان موجوداتِ زنده در حرکت است، نمایانگرِ شتابی است که این کار سرانجام با آن به سوی کمال پیش خواهد رفت. او که نه می‌خوابد و نه به خواب می‌رود، و پیوسته برای تحققِ مقاصدِ خویش در کار است، می‌تواند کارِ عظیمِ خود را به‌گونه‌ای هماهنگ به پیش ببرد. آنچه برای ذهن‌های محدود، گرفتار و پیچیده می‌نماید، دستِ خداوند می‌تواند در نظمی کامل نگاه دارد. او می‌تواند راه‌ها و وسایلی بیندیشد تا مقاصدِ مردمانِ شریر را باطل سازد، و مشورت‌های آنان را که بر ضد قومِ او در اندیشهٔ شرارت‌اند، به پریشانی خواهد کشانید.»

“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

«ای برادران، اکنون زمان ماتم و نومیدی نیست، زمان تسلیم شدن به شک و بی‌ایمانی نیست. مسیح اکنون نجات‌دهنده‌ای در قبرِ نوی یوسف نیست که با سنگی بزرگ بسته و با مُهر رومی مُهر شده باشد؛ ما نجات‌دهنده‌ای قیام‌کرده داریم. او پادشاه است، یهوهٔ صبایوت؛ او بر کرّوبیان جلوس می‌فرماید؛ و در میان کشمکش و غوغای امّت‌ها، همچنان از قوم خود پاسبانی می‌کند. او که در آسمان‌ها فرمان می‌راند، نجات‌دهندهٔ ماست. او هر آزمایش را اندازه می‌گیرد. او آتشِ کوره‌ای را که باید هر جان را بیازماید، زیر نظر دارد. هنگامی که دژهای پادشاهان سرنگون شوند، هنگامی که تیرهای غضبِ خدا از دل‌های دشمنان او بگذرند، قوم او در دستان او ایمن خواهند بود.» Testimonies, volume 5, 752–754.

Ezekiel represents the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, and line upon line his experience in the sanctuary aligns with Isaiah’s and John’s experience within the sanctuary. We are now in the temple test, the second of the three tests that seals the one hundred and forty-four thousand. That period is the purification accomplished by the Messenger of the Covenant in fulfillment of Malachi three. The purification process of three tests, is Malachi’s fiery “furnace” “that must test every soul.” When the third angel arrived on October 22, 1844 the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and led the wise virgins of that history into the Most Holy Place, in order to seal His faithful, but the virgins of that history rebelled, and by 1856 the Philadelphian Millerite movement had changed unto the Laodicean Millerite movement and in 1863 became the Laodicean Seventh-day Adventist church.

حزقیال نمایندهٔ نامزدهایی است که قرار است در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند، و تجربهٔ او در مَقْدِس، سطر بر سطر، با تجربهٔ اشعیا و یوحنا در درونِ مَقْدِس همسو می‌شود. اکنون ما در آزمونِ هیکل هستیم، دومینِ سه آزمونی که بر یکصد و چهل و چهار هزار مُهر می‌نهد. آن دوره همان تطهیری است که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد در تحققِ ملاکی باب ۳ به انجام می‌رسد. فرایندِ تطهیرِ متشکل از سه آزمون، همان «کوره»ی آتشینِ ملاکی است «که باید هر جان را بیازماید.» هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود آمد و باکره‌های دانای آن تاریخ را به قدس‌الاقداس رهبری کرد تا وفادارانِ خویش را مُهر نهد؛ اما باکره‌های آن تاریخ عصیان ورزیدند، و تا سال ۱۸۵۶ جنبشِ میلریِ فیلادلفیایی به جنبشِ میلریِ لائودیکیه‌ای تغییر یافت و در سال ۱۸۶۳ به کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه‌ای تبدیل شد.

The third angel who arrived suddenly on October 22, 1844 withdrew his presence in 1863, and then returned on September 11, 2001. Twenty-five years later the temple test that was typified by October 22, 1844 is now being repeated. Twenty-five is symbolically a prophetic tithe of two hundred and fifty, and two hundred and fifty is a symbol of the history represented in verses eleven to fifteen of Daniel eleven. Two hundred and fifty, and twenty-five is a wheel within the sanctuary vision of Ezekiel. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and the wicked in fulfillment of the three-step testing process that is represented in the work of purification that is accomplished by the Messenger of the Covenant.

فرشتهٔ سوم که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌ناگاه وارد شد، در سال ۱۸۶۳ حضور خود را بازپس گرفت، و سپس در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بازگشت. بیست‌وپنج سال بعد، آزمونِ هیکل که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمونهٔ آن بود، اکنون در حال تکرار شدن است. بیست‌وپنج از لحاظ نمادین، عشریهٔ نبویِ دویست‌وپنجاه است، و دویست‌وپنجاه نمادی از تاریخی است که در آیات یازده تا پانزدهِ دانیال یازده بازنمایی شده است. دویست‌وپنجاه، و نیز بیست‌وپنج، چرخی است در درون رؤیای حرمِ حزقیال. بیست‌وپنج نمادی از جداییِ حکیمان و شریران است، در تحققِ فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای‌ای که در کارِ تطهیری که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد به انجام می‌رسد، بازنمایی شده است.

Matthew twenty-five contains three parables, and each parable identifies the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The hope of God’s people represented in the chapter is that they might be a wise virgin in possession of the oil of the message of the midnight cry. Their hope is that they are judged a faithful servant in their stewardship of employing the special talents that were given them to manage in their personal probationary period. Their hope is that they are judged as a sheep of God’s pasture, seated upon His right side, and not a goat on his left. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Twenty-five is one of Ezekiel’s wheels.

متی باب بیست‌وپنج مشتمل بر سه مَثَل است، و هر مَثَل جداییِ حکیمان و شریران را در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار مشخص می‌سازد. امیدِ قومِ خدا که در این باب به تصویر کشیده شده، این است که باکره‌ای خردمند باشند که روغنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را در اختیار دارد. امیدِ ایشان این است که در مباشرتِ خود بر به‌کارگیریِ استعدادهای ویژه‌ای که به آنان سپرده شد تا در دورهٔ شخصیِ آزمایشِ خویش اداره کنند، خادمی امین داوری شوند. امیدِ ایشان این است که به‌عنوان گوسفندی از مرتعِ خدا داوری شوند که بر جانبِ راستِ او نشانده شده است، و نه بُزی بر جانبِ چپِ او. بیست‌وپنج نمادی از جداییِ حکیمان و شریران در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار است. بیست‌وپنج یکی از چرخ‌های حزقیال است.

In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

در سال بیست و پنجمِ اسارت ما، در آغاز سال، در روز دهمِ ماه، در سال چهاردهم پس از آنکه شهر مغلوب شده بود، در همان روز، دستِ خداوند بر من بود و مرا به آنجا برد. حزقیال ۴۰:۱.

The twenty-fifth year of captivity is represented by October 22, which is represented by the closing of a dispensational door. On October 22, 1844 a door was opened and a door was closed as two classes were separated.

سالِ بیست‌وپنجمِ اسارت با ۲۲ اکتبر نشان داده می‌شود، که خود با بسته شدنِ دری از یک تدبیرِ الهی نمایان می‌گردد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، دری گشوده شد و دری بسته شد، زیرا دو طبقه از یکدیگر جدا گردیدند.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این است سخن آن قدوس، آن حق، آن که کلید داود را دارد؛ آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید. اعمال تو را می‌دانم: اینک، دری گشوده پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا تو اندک قوّتی داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای، و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷، ۸

Christ tells the angel of Philadelphia that He knows their work, that He has set before the church of Philadelphia, an open door. That door is opened by “the key of David,” the key that is placed upon Eliakim.

مسیح به فرشتهٔ فیلادلفیه می‌گوید که از اعمال ایشان آگاه است و اینکه در برابر کلیسای فیلادلفیه دری گشوده نهاده است. آن در به‌وسیلهٔ «کلید داوود» گشوده می‌شود، همان کلیدی که بر الیاقیم نهاده شده است.

And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:20–22.

و در آن روز واقع خواهد شد که بندهٔ خود، اِلیاقیم بن حِلقیّا، را خواهم خواند؛ و او را به جامهٔ تو خواهم پوشانید، و با کمربند تو او را استوار خواهم ساخت، و حکومت تو را به دست او خواهم سپرد؛ و او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدری خواهد بود. و کلید خاندان داوود را بر شانهٔ او خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود و هیچ‌کس نخواهد بست؛ و او خواهد بست و هیچ‌کس نخواهد گشود. اشعیا ۲۲:‏۲۰–۲۲.

The day that Eliakim is called, he is separated from wicked Shebna.

در روزی که اِلیاقیم فراخوانده می‌شود، او از شِبناى شریر جدا می‌گردد.

Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. Isaiah 22:15–18.

یهوه، خدای لشکرها، چنین می‌گوید: برو، نزد این خزانه‌دار، یعنی نزد شِبْنا که بر خانه گماشته شده است، درآی و بگو: تو را در اینجا چه کار است؟ و در اینجا که را داری که برای خود در اینجا مقبره‌ای تراشیده‌ای، همچون کسی که مقبره‌ای برای خویش در بلندا می‌تراشد و مسکنی برای خود در صخره می‌کند؟ اینک خداوند تو را به اسارتی عظیم خواهد برد و یقیناً تو را خواهد پوشانید. او بی‌گمان تو را به‌سختی خواهد گردانید و چون گویی به سرزمینی پهناور خواهد افکند؛ در آنجا خواهی مرد، و در آنجا ارابه‌های جلال تو مایهٔ رسواییِ خاندان آقایت خواهد شد. اشعیا 22‏:15–18

The separation of the wise and foolish virgins that fulfilled the illustration of Shebna and Eliakim was fulfilled on October 22, 1844, and also in the twenty-fifth year of captivity of Jehoiachin which was October 22, 573 BC. In Ezekiel chapter eight the wicked within Adventism, represented by Jerusalem, are represented by twenty-five men bowing to the sun. The destruction of Jerusalem represents the Sunday law, which is also the waymark which ends the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That sealing time began on September 11, 2001, and Jesus is both the Alpha and Omega, so September 11, 2001 as the beginning of the sealing illustrates the end, at the Sunday law.

جداییِ باکره‌های دانا و نادان که تمثیلِ شِبنا و اِلیاقیم را به انجام رسانید، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، و همچنین در بیست‌وپنجمین سالِ اسارتِ یهویاکین که برابر با ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد بود. در باب هشتمِ کتاب حزقیال، شریرانِ درونِ ادونتیسم، که اورشلیم نمایندهٔ ایشان است، در قالبِ بیست‌وپنج مردی تصویر شده‌اند که به خورشید سجده می‌کنند. ویرانیِ اورشلیم نمایانگرِ قانونِ یک‌شنبه است، که همچنین همان نشانهٔ راهی است که زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن را پایان می‌دهد. آن زمانِ مُهر شدن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، و عیسی هم آلفا است و هم اُمگا؛ ازاین‌رو، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌عنوان آغازِ مُهر شدن، پایان را در قانونِ یک‌شنبه به تصویر می‌کشد.

September 11, 2001 was typified by the Minneapolis meetings of 1888, for Sister White identifies that when the great buildings of New York came down at 9/11, Revelation 18:1–3 was fulfilled. At that time, as in 1888 she identified the angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory. The rebellion of 1888 she aligned with the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who also had two hundred and fifty men of renown join in their apostasy. Two hundred and fifty rebels in the rebellion of Korah and his cohorts in the beginning history of ancient Israel typified the twenty-five men who were bowing to the sun at the ending of ancient Israel.

یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ به‌وسیلهٔ جلسات مینیاپولیسِ ۱۸۸۸ نمونه‌وار معرفی شده بود؛ زیرا خواهر وایت تصریح می‌کند که هنگامی که بناهای عظیم نیویورک در ۱۱/۹ فرو ریختند، مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق یافت. در آن زمان، همان‌گونه که در ۱۸۸۸ نیز او مشخص ساخت، فرشتهٔ باب هجدهمِ مکاشفه فرود آمد تا زمین را با جلال خویش منوّر سازد. شورش ۱۸۸۸ را او با شورش قورح، داتان و ابیرام هم‌راستا دانست؛ کسانی که آنان نیز دویست و پنجاه مرد نامدار را به ارتداد خویش پیوسته داشتند. دویست و پنجاه شورشی در شورش قورح و همدستانش در تاریخ آغازین اسرائیل باستان، نمونهٔ آن بیست و پنج مرد بودند که در پایان اسرائیل باستان در برابر خورشید سجده می‌کردند.

Twenty-five leaders of Laodicean Adventism bowing at the Sunday law and two hundred and fifty at 9/11 sets forth the sealing time with the symbolism of twenty-five, (the symbol of the separation of the wise and wicked) to mark the beginning and ending of the sealing time. Whether it’s the two hundred and fifty rebels in the time of Moses, or the twenty-five men in Ezekiel chapter eight, or of Matthew chapter twenty-five’s three witnesses of the separation, or the twenty-fifth year of the captivity in Ezekiel forty; all the manifestations of the symbol of twenty-five, align with the three two hundred- and fifty-year periods that reached their conclusion in 207 BC, 313 and 2026 respectively.

خم شدن بیست‌وپنج رهبر ادونتیسمِ لائودیکیه در برابر قانون یک‌شنبه و دویست‌وپنجاه تن در ۱۱ سپتامبر، زمان مهرشدن را با نماد بیست‌وپنج به نمایش می‌گذارد، (نماد جداییِ حکیمان و شریران) تا آغاز و پایانِ زمان مهرشدن را نشان‌گذاری کند. خواه دویست‌وپنجاه یاغی در زمان موسی باشد، یا بیست‌وپنج مرد در فصل هشتمِ حزقیال، یا سه شاهدِ جدایی در فصل بیست‌وپنجمِ متی، یا سال بیست‌وپنجمِ اسارت در حزقیال چهل؛ همه تجلیاتِ نمادِ بیست‌وپنج، با سه دوره دویست‌وپنجاه‌ساله‌ای که به‌ترتیب در ۲۰۷ پیش از میلاد، ۳۱۳ و ۲۰۲۶ به پایان خود رسیدند، هم‌راستا هستند.

Twenty-five is an axle, so to speak, of twenty-five that brings all the lines of twenty-five into perfection. It becomes one of the prophetic keys of the kingdom given to Peter to bring clarity into the hidden history of verse forty. It has been repeatedly established on more than three witnesses that verses ten to fifteen of Daniel eleven represent a line that covers the history from 1989 unto the Sunday law, which is the hidden history of verse forty. The lion of the tribe of Judah is now unsealing the wheels of Ezekiel as He opens the hidden history that will finalize the message of the Midnight Cry of the latter days.

عدد بیست‌وپنج، به‌اصطلاح، محوری است از بیست‌وپنج که همهٔ خطوطِ بیست‌وپنج را به کمال می‌رساند. این عدد به یکی از کلیدهای نبویِ ملکوت که به پطرس داده شد بدل می‌شود تا در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل، وضوح پدید آورد. بارها و بر پایهٔ بیش از سه شاهد ثابت شده است که آیات ده تا پانزدهِ دانیال یازده نمایانگر خطی هستند که تاریخ را از 1989 تا قانونِ یکشنبه در بر می‌گیرد، که همان تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل است. اکنون شیرِ سبطِ یهودا در حالی که تاریخِ پنهان را می‌گشاید، چرخ‌های حزقیال را از مُهر می‌گشاید تا پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر را به کمال برساند.

In the following articles we will continue to identify Ezekiel’s wheels that represent the complex interplay of men in the latter days. Ezekiel chapter one at the beginning of this article and the accompanying passage from Testimonies volume five set forth will be our continued point of reference as we proceed in the articles. When the wheels are set forth in their proper place, and with their proper intersections with the other wheels of prophetic history we will demonstrate that the three hundred and ninety-one years and fifteen days that empowered the first angel on August 11, 1840 is also represented by Ezekiel as three hundred and ninety years, connected with the one and a half years of the siege of Jerusalem; and that the arrival of this prophetic light identifies the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

در مقالاتِ پسِ رو، به شناساییِ چرخ‌های حزقیال که نمایانگرِ کنش و واکنشِ پیچیدهٔ انسان‌ها در ایامِ آخر است، ادامه خواهیم داد. بابِ اوّلِ حزقیال در آغازِ این مقاله، و بخشِ همراه از جلدِ پنجمِ Testimonies که ارائه شده است، در جریانِ پیشرفتِ ما در این مقالات، همچنان مرجعِ ما خواهد بود. هنگامی که چرخ‌ها در جایگاهِ درستِ خود، و با تقاطع‌های صحیحِ خود با دیگر چرخ‌های تاریخِ نبوی، مطرح شوند، نشان خواهیم داد که سیصد و نود و یک سال و پانزده روزی که در 11 اوت 1840 به فرشتهٔ اوّل قدرت بخشید، در حزقیال نیز به‌صورتِ سیصد و نود سال، در ارتباط با یک سال و نیمِ محاصرهٔ اورشلیم، نمود یافته است؛ و این‌که فرارسیدنِ این نورِ نبوی، برافراشته شدنِ عَلَمِ آن صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد.

July 27, 1299 unto 1337 represents thirty-eight years at the beginning of the one hundred and fifty years (five months) of Revelation nine, verse ten. That one hundred and fifty years connects with the three hundred and ninety-one years and fifteen days of verse fifteen. Thus, the beginning of the two periods, make up one line of prophecy which concluded in the fulfillment of the 1838 and 1840 prediction of Josiah Litch and marked the rising up and empowerment of the Millerite movement. That history at the beginning of Adventism, marks the rising up of the one hundred and forty-four thousand as an ensign in advance of the Sunday law. Thus, Ezekiel’s three hundred and ninety years, and one point five years (1.5) of Jerusalem’s siege marks the end of the line of prophecy that began in 1299.

۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۱۳۳۷، نمایانگر سی‌وهشت سال در آغازِ صد و پنجاه سالِ (پنج ماهِ) مکاشفه ۹:۱۰ است. آن صد و پنجاه سال با سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ آیهٔ ۱۵ پیوند دارد. از این‌رو، آغازِ این دو دوره، یک خط نبوت را تشکیل می‌دهد که در تحقق پیشگویی ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ یوشیا لیچ به پایان رسید و برخاستن و اقتدار یافتنِ جنبش میلری را نشان کرد. آن تاریخ در آغاز اَدونتیسم، برخاستنِ صد و چهل و چهار هزار تن را چونان عَلَمی پیش از قانون یکشنبه مشخص می‌سازد. بنابراین، سیصد و نود سالِ حزقیال، و یک‌ونیم سال (1.5) از محاصرهٔ اورشلیم، پایانِ خط نبوتی را نشان می‌دهد که در ۱۲۹۹ آغاز شده بود.

It would be worthwhile to consider the passage from Testimonies, volume five in advance of the next article.

شایسته خواهد بود که پیش از مقالۀ بعدی، آن بخش از Testimonies، جلد پنجم، مورد بررسی قرار گیرد.