مطابق الهام، هنگامی که سخن از الهام در میان است، «هر واقعیت جایگاه و دلالت خود را دارد»، و «هر اصل نیز جایگاه و دلالت خود را دارد.»
«کتاب‌مقدّس دربردارندۀ همۀ اصولی است که انسان‌ها برای فهمیدنِ آنچه لازم است تا برای این زندگی یا برای زندگیِ آینده مهیّا شوند، بدان نیاز دارند. و این اصول برای همگان قابل فهم است. هیچ‌کس که روحی برای ارج نهادن به تعالیم آن داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک بخش از کتاب‌مقدّس را بخواند بی‌آنکه از آن اندیشۀ سودمندی به دست آورد. امّا پرارزش‌ترین تعلیمِ کتاب‌مقدّس از مطالعۀ گاه‌به‌گاه یا گسسته حاصل نمی‌شود. نظام عظیم حقیقتِ آن چنان عرضه نشده است که خوانندۀ شتاب‌زده یا بی‌اعتنا بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن بسی فراتر از سطح نهفته است و تنها با پژوهشِ مجدّانه و کوششِ پیوسته به دست می‌آید. حقایقی که آن کلّ عظیم را پدید می‌آورند، باید جست‌وجو و گردآوری شوند، «اندکی اینجا و اندکی آنجا.» Isaiah 28:10.»
«هنگامی که بدین‌سان کاوش و گردآوری شوند، آشکار خواهد شد که به‌گونه‌ای کامل با یکدیگر سازگارند. هر انجیل متممِ دیگری است، هر نبوت تبیینِ نبوتی دیگر، و هر حقیقت بسطِ حقیقتی دیگر. نمونه‌های رمزیِ نظامِ یهودی به‌وسیلهٔ انجیل روشن می‌گردند. هر اصل در کلام خدا جایگاه خود را دارد، و هر واقعیت دلالتِ خاصِ خویش را. و این ساختارِ کامل، چه در طرح و چه در اجرا، بر مؤلفِ خود شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نه می‌تواند تصور کند و نه پدید آورد.» Education, 123.
حقیقتِ امر این است که تعبیر عبری «ereb boqer» هشت بار در کتاب‌مقدس یافت می‌شود. این تعبیر همواره به «شام و صبح» ترجمه شده است، جز در دانیال ۸:۱۴ که در آن به «روزها» برگردانده شده است. بنا بر الهام، آیهٔ چهاردهم «بنیاد و ستون مرکزی ایمان ادونتیست» است.
«آیه‌ای از کلام مقدّس که بیش از هر آیهٔ دیگری هم بنیاد و هم ستونِ مرکزیِ ایمانِ ادونتیست را تشکیل می‌داد، این اعلان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.» [دانیال 8:14.]» نبرد عظیم، 409.
بنابراین واقعیت این است که «روزها» در آن آیه، هشتمین مورد از هفت موردی است که آن تعبیر عبری به‌کار رفته است. و پدیدهٔ کتاب‌مقدسیِ هدایت نبویِ خدا بر مترجمان نسخهٔ کینگ جیمز، به‌عمد معمای کتاب‌مقدسیِ هشتم بودن از هفت را با آن آیه پیوند داده است؛ همان آیه‌ای که نمایانگر یکی از دو رؤیا در باب هشتم است. یکی از واژه‌هایی که در باب هشتم «رؤیا» ترجمه شده، واژهٔ عبری «chazon» است، و دیگری «mareh». «Mareh» به معنای ظهور است، و رؤیای «mareh» رؤیای ظهور مسیح در کلام نبوی خداست. رؤیای «mareh» در Daniel 8:14 مشخص می‌سازد که مسیح می‌بایست ظاهر شود و ناگهان در 22 October, 1844 به هیکل خود بیاید. همهٔ این حقایق، واقعیت‌اند، و بر آن آیه که ستون مرکزی است دلالت و تأثیر دارند، و ستون مرکزی یک تعلیم یا یک نبوت نیست که در 22 October, 1844 تحقق یافته باشد؛ واقعیت این است که آن آیه، مسیح است، ستون مرکزی.
«در حالی که در این حالتِ یأس و دلسردی بودم، رؤیایی دیدم که تأثیری عمیق بر ذهنم نهاد. در خواب دیدم که معبدی را می‌نگرم که بسیاری از مردم به سوی آن شتابان روان بودند. تنها آنان که در آن معبد پناه می‌گرفتند، هنگام بسته شدن زمان، نجات می‌یافتند؛ و همهٔ کسانی که در بیرون می‌ماندند، برای همیشه هلاک می‌شدند. انبوه مردمانی که در بیرون، هر یک به راه‌های گوناگون خود سرگرم رفت‌وآمد بودند، کسانی را که به معبد داخل می‌شدند، به استهزا و تمسخر می‌گرفتند و به ایشان می‌گفتند که این نقشهٔ نجات، فریبی مکارانه است، و در واقع هیچ خطری وجود ندارد که بخواهند از آن بگریزند. حتی برخی را نیز می‌گرفتند تا از شتابان داخل شدن ایشان به درون حصارها جلوگیری کنند.»
«از بیمِ آنکه مورد تمسخر قرار گیرم، صلاح دیدم صبر کنم تا آن جمعیت پراکنده شوند، یا تا بتوانم بی‌آنکه ایشان مرا ببینند وارد شوم. اما به‌جای آنکه از شمارشان کاسته شود، بر تعدادشان افزوده می‌شد؛ و چون می‌ترسیدم دیر شده باشد، شتابان خانه‌ام را ترک کردم و از میان جمعیت راه گشودم. در اضطرابِ رسیدن به هیکل، نه آن انبوه مردمی را که پیرامونم بودند دیدم، و نه به آنان اعتنایی داشتم.»
«هنگامی که به آن بنا وارد شدم، دیدم که آن هیکل عظیم بر یک ستون بزرگ استوار بود، و بر آن برّه‌ای بسته شده بود که سخت مجروح و خون‌آلود بود. ما که در آنجا حضور داشتیم، گویی می‌دانستیم که این برّه به سبب ما دریده و کوفته شده است. هر که به هیکل داخل می‌شد، می‌بایست پیش آن بیاید و به گناهان خود اعتراف کند. درست در برابر برّه، جایگاه‌هایی بلند قرار داشت که بر آنها گروهی نشسته بودند و بسیار شادمان می‌نمودند. نور آسمان بر چهره‌های ایشان می‌تابید، و خدا را حمد می‌گفتند و سرودهای شادِ شکرگزاری می‌سرودند که همچون موسیقی فرشتگان می‌نمود. اینان کسانی بودند که نزد برّه آمده، به گناهان خود اعتراف کرده، آمرزش یافته بودند، و اکنون با انتظاری شادمانه در انتظار وقوع رویدادی مسرّت‌بخش بودند.»
«حتی پس از آنکه به آن بنا درآمده بودم، ترسی بر من مستولی شد، و احساسی از شرم که می‌بایست در برابر این مردم خود را فروتن سازم؛ اما چنان می‌نمود که ناگزیرم پیش بروم، و آهسته راه خود را به گردِ ستون می‌گشودم تا با برّه رو‌به‌رو شوم، که ناگاه شیپور به صدا درآمد، معبد به لرزه افتاد، فریادهای ظفر از قدیسانِ گردآمده برخاست، درخششی هولناک بنا را روشن ساخت، سپس همه‌چیز در تاریکیِ شدید فرو رفت. آن مردمِ شادمان، همگی با آن درخشش ناپدید شدند، و من تنها در وحشتِ خاموشِ شب بر جای ماندم.»
«با اندوهی جانکاه در ذهن بیدار شدم، و به‌سختی می‌توانستم خود را متقاعد سازم که خواب دیده بودم. به نظرم می‌رسید که سرنوشت من تثبیت شده است؛ و اینکه روح خداوند مرا ترک گفته بود، بی‌آنکه هرگز بازگردد.» Experience and Teachings, 24, 25.
اکنون ما در این آزمون قرار گرفته‌ایم که آیا به معبد داخل خواهیم شد و پس از آن به گناهان خود اعتراف خواهیم کرد و برکتِ تبرئهٔ او را به دست خواهیم آورد یا نه. این آخرین فراخوان برای ورود به معبد، با موانعی احاطه شده است تا از ورود فردیِ ما جلوگیری شود؛ اما اگر اکنون درنگ کنیم، «در وحشتِ خاموشِ شب، به حال خود واگذاشته خواهیم شد.» اما این تنها نکتهٔ من نیست.
با لحاظ کردن وجه تمایز واژهٔ «روزها»، تأکیدی هدفمند بر این مهم‌ترین آیه نهاده شد؛ این واژه راز نبویِ «هشت از آن هفت است» را در خود دارد، و این راز یکی از چرخ‌ها در زمان مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر است. در دورهٔ مُهر شدن، شاخ پروتستان و شاخ جمهوری‌خواهِ ششمین پادشاهی در نبوت کتاب مقدس، هر دو رازِ «هشتمین از آن هفت است» را تحقق خواهند بخشید. از میان هشت رئیس‌جمهور از زمان آخر در سال ۱۹۸۹ به بعد، ترامپ ششمین پادشاهِ ششمین پادشاهی شد و پس از پیروزی برای دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری‌اش، به هشتمینی بدل شد که از آن هفت است. با اقدام ایالات متحده در تکرار فرمان میلانِ سال ۳۱۳، جنبش لائودیکیه‌ایِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به جنبش فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر تبدیل خواهد شد. زمان مُهر شدن با وضع قانون یکشنبه پایان می‌یابد؛ در آن هنگام، زخم مهلکِ نظام پاپی التیام می‌یابد و بدین‌سان، این نظام در مقام هشتمینی که از آن هفت است، رازِ مکاشفهٔ ۱۷ را تحقق می‌بخشد. یک حقیقت، که در یک عبارت عبری و در قالب یک واژهٔ انگلیسی بیان شده است، آیه‌ای را که آغاز داوری را مشخص می‌کند، به درون آیه‌ای می‌آورد که پایان داوری را در زمان مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر مشخص می‌کند.
هر واقعیتی جایگاه خود را دارد، و در عهد جدید تنها یک عبارت وجود دارد که در آن ساختاری عددی به‌صورتِ یک «عدد» ضرب‌در «عدد»ی دیگر به کار رفته است، و در عهد عتیق تنها دو عبارت از این دست وجود دارد. آلفای «ساختار عددی» در سفر پیدایش است.
اگر از قائن هفت‌چندان انتقام گرفته شود، بی‌گمان از لامک هفتاد و هفت‌چندان. پیدایش ۴:۲۴.
ساختِ عددیِ «اومگا» در متی است.
آنگاه پطرس نزد او آمده، گفت: «ای خداوند، برادرم تا چند بار به من خطا ورزد و او را بیامرزم؟ آیا تا هفت بار؟» عیسی به او فرمود: «به تو نمی‌گویم تا هفت بار، بلکه تا هفتاد مرتبه هفت بار.» متی 18:21، 22
این آیات نخستین و آخرین مورد در کتاب‌مقدس را نشان می‌دهند که در آن، عددی مشخص شده است تا در عددی دیگر ضرب شود. اعداد بسیاری وجود دارند، اما الفِ پیدایش و اُمگای متی دارای ساختار عددیِ یکسان‌اند، و همان دو عددِ «هفت» و «هفتاد» را به کار می‌برند.
میان آلفا و اُمگا، موضع میانی و تنها جای دیگری که این ساختار عددی در آن یافت می‌شود، باب بیست‌وپنجمِ سفر لاویان است. در آنجا، آن دو عدد نه «هفت» و «هفتاد»، بلکه «هفت بار هفت سال» هستند.
و برای خود هفت سَبَتِ سال‌ها را بشمار، یعنی هفت بار هفت سال؛ و مدتِ هفت سَبَتِ سال‌ها برای تو چهل و نه سال خواهد بود. لاویان 25:8.
ساختار عددیِ میانی بار دیگر عدد «هفت» را به کار می‌گیرد، اما نه عدد «هفتاد» را. بخشی که این ساختار در آن قرار دارد، هم حاوی برکتی برای اطاعت است و هم لعنتی برای نافرمانی. برکت‌های آزادسازی بردگان و بازگرداندن زمین در تقابل با لعنتِ هفت‌برابری قرار دارند که چهار بار در باب بیست‌وششمِ لاویان ذکر شده است. این برکت شامل روزی‌رسانیِ خداوند در سال‌هایی بود که زمین استراحت می‌کرد، و نیز برکتی دوچندان در سال یوبیل؛ و لعنتِ باب بیست‌وششم، در هشدارِ عهدیِ این دو باب، وجهِ مقابلِ آن برکت است.
ساختار عددیِ میانی در لاویان ۲۵:۸ («هفت بار هفت سال») ظاهر می‌شود. این ساختار بی‌درنگ با داوریِ چهارگانۀ «هفت‌برابر» در لاویان ۲۶ جفت می‌شود. بدین‌سان، ساختار عددیِ میانی هم نمایانگر برکت است و هم نمایانگر لعنت، و در کتاب لاویان شهادتی دوگانه تشکیل می‌دهد. ساختار عددیِ برکت یا لعنتِ یوبیل، میان داوریِ لَمِک و تعیین حدّ مهلت آزمایش از سوی عیسی قرار گرفته است. هر سه، در کنار هم، حدّی برای مهلت آزمایش مشخص می‌کنند که با پایان یافتن آن، یک گروهِ برکت‌یافته و یک گروهِ لعنت‌شده آشکار خواهند شد. آلفا و اُمگا، که نمایانگر پیام‌های فرشتگان اول و سوم‌اند، عدد چهارصد و نود را نماد مهلت آزمایش معرفی می‌کنند. هنگامی که این امر با لعنت یا برکتِ یوبیل پیوند می‌یابد، این حقایق با نزدیک شدن به مطالعۀ حزقیال، فصل یک، آیۀ یک، اهمیت می‌یابند؛ آیه‌ای که حزقیال را در سال سی‌ام از هفدهمین دورۀ یوبیل قرار می‌دهد.
آن چرخهٔ یوبیل در ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد پایان یافت و نه‌تنها پیش‌نمونی از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، بلکه از قانون قریب‌الوقوع یکشنبه نیز بود. حزقیال در معبد ایستاده بود و نمایندهٔ آن صد و چهل و چهار هزار نفری بود که در پایان داوری، به‌واسطهٔ ایمان به قدس‌الاقداس وارد شده‌اند، همان‌گونه که وفاداران پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد شدند. از نظر دور داشتن این «واقعیت» که حزقیال در باب اول، آیهٔ اول، در کدام مقطع از تاریخ نبوی قرار دارد، به معنای گم کردن «جهت» خویش است.
حزقیال پس از مشاهدۀ جلال خداوند که در کنار نهر خابور بر او آشکار شد، همچون دانیال، اشعیا و یوحنا، خاضعانه به خاک می‌افتد. سپس هر چهار نمونه، عناصری از مسحِ کسانی را نشان می‌دهند که باید پیام را به کلیسایی برسانند که نه خواهد دید و نه خواهد شنید.
در کتاب حزقیال شش تاریخ وجود دارد که به اورشلیم مربوط می‌شوند. پیش‌تر به نخستین و آخرینِ این تاریخ‌ها پرداخته‌ایم که به‌ترتیب در فصل اول، آیات اول و دوم، و در فصل چهلم، آیهٔ اول آمده‌اند. به تاریخ دوم، که در فصل هشتم، آیهٔ اول آمده است، نیز پرداخته‌ام، اما فقط از حیث بازنمایی نمادین آن و بی‌آنکه جایگاهش را در ارتباط با محاصره و ویرانی اورشلیم مشخص کنم؛ و سراسر این کتاب بر گرد همین محور می‌گردد. اورشلیم در پایان سال ۵۸۶/۵۸۵ پیش از میلاد ویران شد. و در حزقیال ۳۳:۲۱، گریخته‌ای از راه می‌رسد و خبر سقوط اورشلیم را می‌آورد.
و در سال دوازدهمِ اسارتِ ما، در ماه دهم، در روز پنجمِ ماه، واقع شد که یکی از آنان که از اورشلیم گریخته بود نزد من آمد و گفت: «شهر سقوط کرده است.» و دست خداوند در شامگاه، پیش از آنکه آن گریخته نزد من بیاید، بر من بود؛ و دهان مرا گشوده بود تا آنکه بامدادان نزد من آمد؛ و دهانم گشوده شد و دیگر لال نبودم. حزقیال 33:21، 22
در سال دوازدهم، شهر مغلوب شد، و آنگاه حزقیال آزاد بود که به ارادهٔ خود سخن بگوید. رؤیای باب هشتمِ حزقیال در سال ششم بود؛ بنابراین، تقریباً شش سال پیش از آن بود که شهر مغلوب شد.
و در سال ششم، در ماه ششم، در روز پنجمِ ماه، واقع شد که چون من در خانهٔ خود نشسته بودم و مشایخ یهودا در حضورم نشسته بودند، دستِ خداوند یهوه در آنجا بر من فرود آمد. حزقیال 8:1.
سال بعد، که سال هفتم بود، مشایخ به سراغ حزقیال رفتند تا از خداوند پرسش کنند.
و در سال هفتم، در ماه پنجم، در دهمِ ماه واقع شد که بعضی از مشایخ اسرائیل آمدند تا از خداوند استفسار کنند، و در حضور من نشستند. حزقیال 20:1.
سپس در سال نهم، محاصرهٔ یک‌سال‌ونیمه آغاز شد.
و بار دیگر، در سال نهم، در ماه دهم، در دهمِ ماه، کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: «ای پسر انسان، نام این روز را برای خود بنویس، یعنی همین روز را؛ پادشاه بابل در همین روز خود را بر ضد اورشلیم مستقر ساخته است.» حزقیال 24:1، 2
هر یک از این تاریخ‌ها نمایانگر نشانه‌های مشخصی در مسیر ایام آخر است، زیرا پولس می‌گوید اسرائیلِ باستان نمونه‌ای است برای کسانی که در پایان جهان زندگی می‌کنند.
و این همه بر ایشان به‌عنوان نمونه‌ها واقع شد، و برای تنبیه ما نوشته شد؛ ما که پایان‌های عالم بر ما رسیده است. پس هر که گمان می‌برد که ایستاده است، باخبر باشد که نیفتد. ۱ قرنتیان ۱۰:۱۱، ۱۲
هر شش تاریخی که به اورشلیم مربوط می‌شوند، میان نخستین تاریخِ باب اوّل آیهٔ یک و آخرین تاریخی که در باب چهل، آیهٔ یک آمده است، قرار دارند. آن دو تاریخ، سال پنجمِ باب اوّل را مشخص می‌کنند که 592 ق.م. بود، و سال بیست‌وپنجمِ باب چهل را که 573 ق.م. بود. در سطحِ «حکم بر حکم»، حزقیال خطی برای مصر دارد که اشاره به صور را نیز دربر می‌گیرد، و خطی برای اورشلیم. خط مصر هفت نشانهٔ مستقیم دارد (وقتی صور نیز منظور شود)، و اورشلیم شش نشانه دارد. همراه با این دو خط، خط یوشیا و هفدهمین چرخهٔ یوبیل نیز وجود دارد. با این حال، خطی که بدون تاریخِ مستقیم به تصویر کشیده شده، در باب چهارم یافت می‌شود، و خطِ باب چهارم چندین چرخ از آنچه حزقیال هنگام نگریستن به اقدس‌الاقداس دید، در خود دارد. همچنین مملو از چندین حقیقت نمادین است.
۴۳۰
عدد چهارصد و سی نمایانگر عهد جاودانی است، و در فصل چهارم، حزقیال به‌وسیلهٔ خداوند به‌عنوان مَثَلی زنده به کار گرفته می‌شود؛ مَثَلی که عدد چهارصد و سی را نیز دربر می‌گیرد.
و تو نیز، ای پسر انسان، برای خویشتن خشتی بگیر و آن را پیش روی خود بنه، و بر آن شهری را مصور ساز، یعنی اورشلیم را. و آن را محاصره کن، و بر ضد آن برج محاصره بنا نما، و خاکریزی بر ضد آن برپا کن؛ اردوگاه نیز در برابر آن برپا دار، و منجنیق‌ها را گرداگرد آن مستقر ساز. و نیز برای خویشتن تاوه‌ای آهنین بگیر، و آن را چون دیواری آهنین میان خود و شهر قرار ده؛ و روی خود را بر ضد آن بگردان، و آن در محاصره خواهد بود، و تو آن را محاصره خواهی کرد. این برای خاندان اسرائیل علامتی خواهد بود. تو نیز بر پهلوی چپ خود بخواب، و گناه خاندان اسرائیل را بر آن بنه؛ بر حسب شمار روزهایی که بر آن خواهی خفت، گناه ایشان را بر خود خواهی برداشت. زیرا که من سال‌های گناه ایشان را، بر حسب شمار روزها، یعنی سیصد و نود روز، بر تو نهاده‌ام؛ پس بدین‌سان گناه خاندان اسرائیل را بر خود خواهی برداشت. و چون این‌ها را به انجام رسانیدی، بار دیگر بر پهلوی راست خود بخواب، و گناه خاندان یهودا را چهل روز بر خود حمل کن: من برای هر روز، یک سال برای تو مقرر کرده‌ام. پس روی خود را به سوی محاصره اورشلیم بگردان، و بازویت برهنه خواهد بود، و بر ضد آن نبوت خواهی کرد. و اینک من بندها بر تو خواهم نهاد، و تو از این پهلو به آن پهلو نخواهی گشت تا روزهای محاصره خود را به پایان رسانی. حزقیال ۴:۱–۸.
محاصرهٔ اورشلیم، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ حزقیال به تصویر کشیده شده است، یک «علامت» است؛ همان‌گونه که محاصرهٔ اورشلیم به‌دستِ سِستیوس در سال 66 نیز چنین بود. خواهر وایت، در شرح اینکه عیسی ویرانی اورشلیم را مشخص می‌سازد، به ما اطلاع می‌دهد که تحقق «مستقیم» ویرانی اورشلیم در ایام آخر است. علامتِ ویرانی بر آن دو شاهد که به‌وسیلهٔ نبوکدنصر و سِستیوس نمایانده شده‌اند، نشان می‌دهد که علامتِ محاصره، علامتِ نزدیک شدنِ قانونِ یکشنبه است.
یک روز به‌جای یک سال
در فرازی که در دست بررسی داریم، همچنین شاهد اشارهٔ کتاب‌مقدسیِ اُمگا به اصلی‌ترین قاعدهٔ ویلیام میلر برای تفسیر نبوت در جنبش بنیادگذارِ پیام‌های فرشتگان اول و دوم هستیم. آلفای اصلِ «یک روز به‌ازای یک سال» نیز نمادی از اُمگا بود، زیرا آلفای اصلِ «یک روز به‌ازای یک سال» در کتاب اعداد به‌عنوان دهمین و آخرین آزمون مطرح شد؛ آزمونی که اسرائیل در آن شکست خورد و بدین‌سان، مرگ در بیابان را در طول چهل سال سرگردانی در بیابان برای خود رقم زد.
و فرزندان شما چهل سال در بیابان سرگردان خواهند بود و بارِ زناکاری‌های شما را بر دوش خواهند کشید، تا آنگاه که لاشه‌های شما در بیابان از میان برود. برحسب شمار روزهایی که آن سرزمین را تجسّس کردید، یعنی چهل روز، برای هر روز یک سال، گناهان خود را چهل سال بر دوش خواهید کشید، و نقضِ وعدهٔ مرا خواهید شناخت. من، یهوه، گفته‌ام؛ یقیناً این را بر تمامی این جماعتِ شریر که بر ضدّ من گرد آمده‌اند، به‌جا خواهم آورد: در این بیابان نابود خواهند شد و در همان‌جا خواهند مرد. اعداد 14:33–35.
دلالت‌های نبویِ این امر که اصلِ «یک روز به‌ازای یک سال» در شورش نهاییِ فرایندِ ده‌مرحله‌ایِ آزمون ــ که با عبور از دریای سرخ آغاز می‌شود ــ مشخص می‌گردد، و اینکه همین اصل بار دیگر هنگامی اعلام می‌شود که قرار است اورشلیم محاصره و ویران شود، باید درک شوند و بر فرازی که در دست بررسی داریم تطبیق داده شوند؛ اهمیتِ اینکه «محاصره» همان «نشانه» است نیز باید به همین‌سان درک و بر این فراز تطبیق داده شود.
باید خطّ تاریخى‌ای که هنگام به‌کارگیری «محاصره» اورشلیم به‌عنوان آن نشانه به هم پیوند می‌خورد، شناخته شود؛ زیرا این امر، به‌اصطلاح، به «محور»ی بدل می‌گردد، و به‌گونه‌ای استعاری، نشانهٔ محاصره، پره‌های بسیاری بدان متصل دارد. نشانهٔ محاصره شاید مهم‌ترین بخش در حزقیال باشد، و این نشانه به شیرِ سبطِ یهودا امکان می‌دهد تا از آنچه در آغاز برای حزقیال آشفتگی می‌نمود، کمال پدید آورد. «نشانهٔ» محاصره، اصلِ یک سال در برابر یک روز، و خطوط نبوّتی‌ای که به‌وسیلهٔ محاصره به هم آورده می‌شوند، باید در آن بافتی مورد توجه قرار گیرند که در آن، چهارصد و سی نمایانگر عهد جاودانی است.
عهد
و به اَبرام گفت: «یقین بدان که ذریت تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، غریب خواهند بود، و ایشان را بندگی خواهند کرد؛ و آنان ایشان را چهارصد سال به مشقت خواهند افکند.» پیدایش ۱۵:۱۳
خداوند در فرایندی سه‌مرحله‌ای با ابراهیم عهد بست، و نخستینِ آن سه مرحله شامل این پیشگویی بود که نسل ابراهیم چهارصد سال در مصر در اسارت خواهند بود. در مرحلۀ دوم، آیین ختنه به ابراهیم عطا شد، و مرحلۀ سوم، قربانی کردن اسحاق بر کوه موریا بود. مدت چهارصد سال در آلفای آن سه مرحله‌ای مشخص شد که خداوند برای برانگیختن قومی برگزیده و عهد بستن با آن قوم طی کرد. آن قوم برگزیدۀ عهد، هنگام سنگسار شدن استیفان در سال ۳۴، از سوی خدا طلاق داده شد، و پس از آن، پولس، رسول برگزیده برای غیریهودیان، آن چهارصد سال را برابر با—چهارصد و سی سال دانست.
و این را می‌گویم: شریعتی که چهارصد و سی سال بعد آمد، نمی‌تواند عهدی را که پیش‌تر خدا در مسیح استوار ساخته بود، باطل کند و بدین‌سان وعده را بی‌اثر سازد. غلاطیان ۳:۱۷.
عددی که نمایانگر عهد است، چهارصد و سی است؛ اما دو شاهد، ابرام و سولس، که نام‌هایشان به‌ترتیب به ابراهیم و پولس تغییر یافت، دو دورهٔ متمایز را مشخص می‌کنند که در مجموع عدد چهارصد و سی را تشکیل می‌دهند. هنگامی که خدا نامِ یک جان را تغییر می‌دهد، این تغییر نمادِ رابطه‌ای عهدی میان آن جان و خداست. بنابراین، چهارصد و سی سال، حاصلِ جمعِ دو عدد متمایز است، چنان‌که چهارصدِ ابراهیم با سیِ افزوده‌شدهٔ پولس جمع می‌شود. حزقیال سیصد و نود روز بر پهلوی چپ خود و سپس چهل روز بر پهلوی راست خود دراز کشید و بدین‌سان دو عدد را مشخص کرد که حاصل جمع آنها چهارصد و سی است.
در باب یازدهم سفر پیدایش، عهدِ مرگی که بی‌درنگ پس از طوفان، از طریق سرکشیِ نمرود پدید آمد، تمایز میان دو عهد را آشکار می‌سازد. عناصر برجِ بابل بر مردمی که به عهدی شیطانیِ «خود را نجات بده» تعلق داشتند شهادت می‌دهد؛ مردمی که مقرر بود داوری شوند و پراکنده گردند. در همان باب، نسب‌نامهٔ عبرانیان با تولدِ عابر معرفی می‌شود، و بدین‌سان آغازِ قومی برگزیده را نشان می‌دهد تا نمایندهٔ عهدِ حیات باشند، در تقابل با عهدِ مرگِ نمرود.
و عابر سی و چهار سال زیست و فالج را آورد. و عابر پس از آنکه فالج را آورد، چهارصد و سی سال زیست و پسران و دختران آورد. و فالج سی سال زیست و رعو را آورد. پیدایش 11:16–18.
در فصل دهمِ کتاب پیدایش، عابر و فالج نخستین بار ذکر می‌شوند.
و برای عابر دو پسر زاده شد: نام یکی فالج بود، زیرا در ایام او زمین تقسیم شد؛ و نام برادرش یقطان بود. پیدایش 10:25.
فالج به‌معنای تقسیم یا انشقاق است، و در ایام فالج، جداییِ دو طبقه از قومِ عهد، به‌وسیلهٔ تاریخِ برجِ بابل و شورشِ نمرود مشخص می‌گردد. عابر چهارصد و شصت و چهار سال زیست، اما پس از آنکه فالج (تقسیم) مولود شد، چهارصد و سی سال زندگی کرد. هر حقیقتی دلالتِ خاص خود را دارد، و چهارصد و سی همان عددی است که پولس به نبوتِ عهدِ ابراهیم اختصاص می‌دهد. هرچند عددِ چهارصد و سی با زندگیِ عابر پس از تولدِ فالج شناخته می‌شود، سی‌وچهار سالِ نخستِ زندگیِ او به‌صورتِ «چهار و سی سال» بیان شده است، که البته همان سی‌وچهار سال است؛ اما در صرفِ بیانِ آن سی‌وچهار سال، به‌صورتِ «چهار» و «سی» (430) خوانده می‌شود. سپس چهارصد و سی آمد، و آنگاه نخستین بیانِ زندگیِ فالج «سی» است.
عابر، ریشهٔ نام «عبرانی» است و این نخستین اشاره به عبرانیان است؛ همانانی که قرار بود قوم برگزیدهٔ عهد باشند. عابر به معنای «عبور کردن» است، و از این‌رو نمونه‌وارِ قوم عهد است که از زمین به زمین جدید عبور می‌کنند، همان‌گونه که فرزندان ابراهیم هنگامی که از دریای سرخ به‌سوی سرزمین موعود گذشتند، چنین کردند. سرگردانی چهل‌ساله در بیابان مانع آن عبور شد، اما در پایان آن چهل سال، ایشان از اردن به سرزمین موعود عبور کردند، و بدین‌سان نمونه‌وارِ عبور نهایی قوم خدا گردید. فالج نمایانگر آن برهه از تاریخ است که در آن، تقسیم نوع بشر به دو قومِ عهد برای نخستین بار در برج نمرود رخ داد. نمادِ عهدِ مرگِ نمرود، آشفتگی است، و نمادِ عهدِ حیاتِ عبرانی، چهارصد و سی سالِ زندگیِ عابر پیش از آن انقسامی است که به‌وسیلهٔ فالج نمایانده می‌شود. نام فالج همچنین یک حقیقت نمادینِ عددی را مشخص می‌سازد، زیرا چهارصد و سی سالِ عابر به دو عدد تقسیم می‌شود، و فالج بیانگر تمایزِ چهارصد از عدد سی است.
عدد چهارصد و سی دارای دو بخش است: چهارصد سالِ عهدِ ابراهیم، همراه با سی سالِ افزوده‌ای که پولس مشخص می‌کند. افزایشِ معرفتی که احیای نهاییِ قومِ خدا را پدید می‌آورد، در فصل دوازدهمِ دانیال بازنمایی شده است؛ جایی که نمادِ دوبخشیِ عهدِ جاودانی به‌طور مشخص معرفی می‌شود، و این امر در آیات ۹ و ۱۱ بیان گردیده است.
و او گفت: «ای دانیال، به راه خود برو؛ زیرا این سخنان تا زمان آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردیده، آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت خواهند پرداخت، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. و از زمانی که قربانی دائمی برداشته شود و مکروه ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود.» دانیال ۱۲:۹–۱۱
مُهرگشایی نهایی که فرایند آزمونی سه‌مرحله‌ای را پدید می‌آورد ــ فرایندی که در آیهٔ دهم با عبارت «پاک‌شده، سفیدشده و آزموده‌شده» بیان شده است ــ با دورهٔ هزار و دویست و نود ساله مرتبط است. برداشت پیشگامان از این آیه آن است که برطرف‌شدن مقاومت بت‌پرستی در سال ۵۰۸، فرایندی سی‌ساله را آغاز کرد که در سال ۵۳۸ به استقرار نظام پاپی به‌عنوان پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس انجامید؛ نظامی که سپس در مقام پنجمین پادشاهیِ نبوت کتاب مقدس فرمان راند تا آنکه دورهٔ هزار و دویست و شصت ساله در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید. پولس نیز در رسالهٔ دوم به تسالونیکیان، دورهٔ سی‌سالهٔ میان سال‌های ۵۰۸ تا ۵۳۸ را با عبارت «نخست ارتداد رخ دهد» توصیف می‌کند.
در دوم تسالونیکیان، موضوعْ رابطهٔ میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی است، که به‌ترتیب چهارمین و پنجمین پادشاهیِ نبوت‌اند. در این فصل از تسالونیکیان بود که ویلیام میلر دریافت «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمایانگرِ رومِ بت‌پرست است، و میلر همچنین دریافت که «قربانیِ دائمی» در دانیال همواره در پیوند با مکروهِ ویرانگر یا تعدّیِ ویرانگر ارائه می‌شود. مکروهِ ویرانگر و تعدّیِ ویرانگر در کتاب دانیال نمایانگرِ آن چیزی هستند که یوحنا در کتاب مکاشفه، به‌ترتیب، از آن به‌عنوان تصویرِ وحش و نشانِ وحش یاد می‌کند.
ویلیام میلر بیشترِ تطبیق‌های نبوتیِ خود، اگر نگوییم همۀ آنها را، بر شناساییِ دو قدرت ویرانگر استوار کرد: یکی قدرتی که با عنوان «دائمی» (رومِ بت‌پرست) بازنمایی می‌شود، و دیگری قدرت ویرانگر دوم که به دو صورت بیان می‌شود: معصیتِ ویرانگر (ترکیب کلیسا و دولت)، که در مکاشفه با عنوان تصویر وحش (ساختار نبوتیِ پاپی) آمده است، و مکروهِ ویرانگر (پرستش خورشید)، که در مکاشفه با عنوان نشان وحش آمده است. برداشتی که میلر از بیان پولس در رسالۀ دوم به تسالونیکیان به دست آورد، از برداشت‌های اصلی و بنیادینِ او بود؛ میلر نمادِ بنیادهای ادونتیسم است. پولس اظهار می‌دارد کسانی که حقیقتِ ارائه‌شده در فصل دومِ رسالۀ دوم به تسالونیکیان را دوست نمی‌دارند، همان کسانی هستند که به گمراهیِ شدید گرفتار می‌شوند.
در سه آیۀ دانیال (دانیال ۱۲:۹–۱۱)، برداشت نمادین در ایام آخر نمی‌تواند دربرگیرندۀ تطبیق زمانی باشد، زیرا از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به بعد، تطبیق زمان نبوی دیگر اعتبار ندارد. آیات ۹/۱۱ بیانگر دو دورۀ متمایزِ سی‌ساله و هزار و دویست و شصت‌ساله‌اند. عدد چهل و عدد هزار و دویست و شصت، هر دو نمادِ بیابانی نبوی‌اند و از منظر نبوت می‌توان آنها را به جای یکدیگر به کار برد. بنابراین، هزار و دویست و شصت را می‌توان چهل دانست، و چهل، ده‌یکِ چهارصد است. آیات ۹/۱۱ نمادِ عددِ عهد جاودان‌اند؛ عددی که با چهارصد (ابراهیم) در پیوند با سی (پولس) بازنمایی می‌شود. «بیابان» که با «هزار و دویست و شصت» بازنمایی می‌شود، با «بیابانِ چهل» مطابقت دارد، و چهل، ده‌یکِ چهارصد است. سی همان سی است. چهارصد و سی از افزودن عدد چهارصد به عدد سی حاصل می‌شود، که در باب چهارم حزقیال به‌صورت افزودن سیصد و نود به عدد چهل بازنمایی شده است.
آیات ۹/۱۱ در فصل دوازدهم نمایانگر میانهٔ سه دورهٔ نبوی در آن فصل هستند، و نمادی از عهد جاودانی‌اند که در ایام آخر گشوده می‌شود. گشوده شدن معنای چهارصد و سی در ایام آخر، در فصل چهارم حزقیال به انجام می‌رسد.
شیرِ سبط یهودا اکنون مُهرِ پیام هشدار نهایی را برای کسانی می‌گشاید که از راه ایمان، همراه با حزقیال، یوحنا، دانیال و اشعیا، وارد قدس‌الاقداس شده‌اند. این حقیقت همراه با برافراشته‌شدن کسانی آشکار می‌شود که نه‌تنها به‌عنوان رانده‌شدگان اسرائیل، بلکه به‌عنوان درفشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر نیز نمایانده شده‌اند. این حقیقت در چارچوب عهدی قرار دارد که چهارصد سالِ ابراهیم نمایانگر آن است، در پیوند با عهدی که سی سالِ پولس نمایانگر آن است. این حقیقت در آیات ۹/۱۱ باب دوازدهم دانیال بیان شده است؛ آیاتی که نمایانگر دورهٔ میانی از سه دورهٔ نمادین‌اند که میلری‌ها به‌درستی آنها را درک کرده بودند. حقیقتِ میانیِ ۹/۱۱ که مُهر آن در باب دوازدهم دانیال گشوده می‌شود، در سیصد و نود روز و چهل روزِ حزقیال بازنمایی شده است. این روزها در سال سی‌امِ هفدهمین دورهٔ یوبیل برای حزقیال آشکار می‌شوند، و حزقیال، در مقام کاهن، نمایانگر کهانتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفری است که در آزمون میانی از میان سه آزمون قرار دارند.
حزقیال در چارچوب آزمون معبد، در «روز پنجم» از «ماه چهارم» نشان‌گذاری می‌شود؛ تاریخی که در تاریخ جنبش میلری، درست نشانگر نقطۀ میانی («نیمۀ راه») دورۀ هفت‌ماهه‌ای بود که با نخستین ناامیدی در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ آغاز شد و در ۲۲ اکتبر همان سال پایان یافت.
«در تابستان ۱۸۴۴، در میانهٔ فاصلهٔ زمانی میان هنگامی که نخست پنداشته شده بود ۲۳۰۰ روز به پایان خواهد رسید، و پاییز همان سال که پس از آن معلوم شد تا آن زمان امتداد می‌یافت، این پیام دقیقاً با همان الفاظِ کتاب‌مقدس اعلام شد: «اینک، داماد می‌آید!»» نبرد عظیم، ۳۹۸.
۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۴۴ در میانهٔ هفت ماهِ مقدّس بود، و در آن تاریخ، ساموئل اسنو در خیمه‌گاه بوستون پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ خود را ارائه می‌کرد. در آنجا، برای نخستین بار در یک ارائهٔ عمومی، او «به همان الفاظِ کتاب‌مقدّس اعلام کرد: “اینک، داماد می‌آید!”» اکنون ما به‌گونه‌ای نمادین با حزقیال در خیمه‌گاه بوستون ایستاده‌ایم، اندکی پیش از آنکه برافراشته شدنِ رسولانِ فریادِ نیمه‌شب همچون موجی خروشان به پیش رود. فرایندِ نبوّتیِ برافراشتنِ عَلَم در خطّ نبوّتیِ اسلام در باب نهمِ مکاشفه به تصویر کشیده شده است. باب چهارمِ حزقیال شاهدِ دوم را فراهم می‌آورد، و خاتمهٔ آن نبوّتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز را نیز، و این را در باب چهارم انجام می‌دهد.
این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.