تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل — شمارهٔ بیست‌ونه

و من، یوحنا، شهرِ مقدّس، اورشلیمِ جدید را دیدم که از نزدِ خدا از آسمان نازل می‌شد، مهیّا همچون عروسی آراسته برای شوهر خویش. و آوازی بلند از آسمان شنیدم که می‌گفت: اینک، خیمهٔ خدا با آدمیان است، و او با ایشان ساکن خواهد شد، و ایشان قوم‌های او خواهند بود، و خودِ خدا با ایشان خواهد بود و خدای ایشان خواهد بود. و خدا هر اشکی را از چشمان ایشان پاک خواهد کرد؛ و دیگر موت نخواهد بود، نه ماتم، نه ناله، و نه درد دیگر؛ زیرا چیزهای اوّل درگذشت. و آن تخت‌نشین گفت: اینک، همه‌چیز را نو می‌سازم. و به من گفت: بنویس، زیرا این سخنان امین و راست است. و مرا گفت: به انجام رسید. من الف و یا هستم، ابتدا و انتها. هر که تشنه باشد، به او از چشمهٔ آبِ حیات، رایگان خواهم داد. آن که غالب آید، وارثِ همه‌چیز خواهد شد؛ و من خدای او خواهم بود، و او پسر من خواهد بود. امّا ترسویان، و بی‌ایمانان، و رجس‌شدگان، و قاتلان، و زناکاران، و جادوگران، و بت‌پرستان، و همهٔ دروغگویان، نصیبشان در دریاچه‌ای خواهد بود که به آتش و گوگرد می‌سوزد؛ که این است موتِ ثانی. و یکی از آن هفت فرشته که هفت پیالهٔ پر از هفت بلای آخر را داشتند نزد من آمد و با من سخن گفت و گفت: به اینجا بیا، تا عروس، زوجهٔ برّه را به تو نشان دهم. مکاشفه 21:2–9.

و بار دیگر، در سال نهم، در ماه دهم، در دهمین روزِ ماه، کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ... و نیز کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ای پسر انسان، اینک من مرغوبِ چشمانت را با ضربه‌ای از تو می‌گیرم؛ اما نه ماتم بگیر و نه بگری، و اشک‌هایت نیز فرو نریزد. از ناله کردن خودداری کن؛ برای مرده سوگواری مکن؛ عمامهٔ خود را بر سر خویش ببند، و کفش‌هایت را به پا کن، و لب‌های خود را مپوشان، و نانِ مردمان را مخور. پس بامدادان با قوم سخن گفتم؛ و در شامگاه، زنم مرد؛ و بامدادان چنان‌که به من فرمان داده شده بود، عمل کردم. و قوم به من گفتند: آیا به ما نخواهی گفت که این کارهایی که می‌کنی برای ما چه معنا دارد؟

آنگاه ایشان را پاسخ دادم: کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: به خاندان اسرائیل بگو، خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من مقدس خود را، فخر قوّت شما و آرزوی چشمان شما و آنچه جان شما بر آن شفقت می‌ورزد، بی‌حرمت خواهم ساخت؛ و پسران و دختران شما که بر جای گذاشته‌اید، به شمشیر خواهند افتاد. و شما چنان‌که من کرده‌ام، خواهید کرد: لب‌های خود را نخواهید پوشانید و نان مردمان را نخواهید خورد. و عمامه‌های شما بر سرهایتان خواهد بود و کفش‌هایتان بر پاهایتان؛ ماتم نخواهید گرفت و نخواهید گریست؛ بلکه در گناهان خویش ذوب خواهید شد و هر یک برای دیگری ناله خواهد کرد.

پس حزقیال برای شما نشانه‌ای است؛ مطابق هر آنچه او کرده است، شما نیز خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من یهوه خداوند هستم. و تو، ای پسر انسان، آیا در روزی که قوّت ایشان را از آنان بگیرم، شادیِ جلالشان را، مطلوبِ چشمانشان را، و آنچه دلِ خویش بر آن می‌نهند، یعنی پسران و دخترانشان را، چنین نخواهد بود که در آن روز، آن که رسته است نزد تو آید تا این را به گوشهایت بشنواند؟ در آن روز دهانت بر آن که رسته است گشوده خواهد شد، و سخن خواهی گفت و دیگر لال نخواهی بود؛ و برای ایشان نشانه‌ای خواهی بود؛ و خواهند دانست که من یهوه هستم. حزقیال 24:1, 15–27.

و او گفت: برو و به این قوم بگو: هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما ادراک نخواهید کرد. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند. اشعیا ۶:‏۹، ۱۰

اما کلامِ خداوند برای ایشان چنین بود: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ قاعده بر قاعده، قاعده بر قاعده؛ این‌جا اندکی و آن‌جا اندکی؛ تا بروند و از پشت به زمین افتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و اسیر گردند. اشعیا 28:13

و بسیاری از ایشان لغزش خواهند خورد، و خواهند افتاد، و شکسته خواهند شد، و در دام گرفتار خواهند آمد، و اسیر خواهند گردید. اشعیا ۸:۱۵.

«سخنان مسیح در حضور شمار بسیاری از مردم گفته شده بود؛ اما هنگامی که او تنها بود، پطرس و یوحنا و یعقوب و اندریاس، در حالی که او بر کوه زیتون نشسته بود، نزد او آمدند. گفتند: «به ما بگو، این امور کِی واقع خواهد شد؟ و نشانۀ آمدن تو و انقضای عالم چه خواهد بود؟» عیسی در پاسخ به شاگردان خود، ویرانی اورشلیم و روز عظیم آمدن خویش را جداگانه مطرح نساخت. او وصف این دو واقعه را درهم آمیخت. اگر او وقایع آینده را آن‌گونه که خود می‌دید بر شاگردانش می‌گشود، آنان تاب تحمل آن منظره را نمی‌آوردند. از سرِ رحمت به ایشان، شرح این دو بحران بزرگ را به هم درآمیخت و شاگردان را واگذاشت تا خود در معنای آن به تأمل پردازند. هنگامی که او به ویرانی اورشلیم اشاره کرد، سخنان نبویِ او از آن رویداد فراتر رفت و به حریق نهاییِ آن روز رسید؛ آن هنگام که خداوند از مکان خویش برخواهد خاست تا جهان را به سبب گناهشان مجازات کند، و زمین خون خود را آشکار خواهد ساخت و دیگر کشتگان خویش را نخواهد پوشانید. این سراسرِ گفتار، نه فقط برای شاگردان، بلکه برای آنان نیز داده شد که در واپسین صحنه‌های تاریخ این زمین زندگی خواهند کرد.»

مسیح، روی به شاگردان کرده، گفت: «زنهار که کسی شما را نفریبد. زیرا بسیاری به نام من خواهند آمد و خواهند گفت: من مسیح هستم؛ و بسیاری را خواهند فریفت.» مسیحانِ کاذبِ بسیاری ظاهر خواهند شد، مدعیِ انجامِ معجزات خواهند گشت، و اعلام خواهند کرد که زمانِ رهاییِ قوم یهود فرارسیده است. اینان بسیاری را گمراه خواهند ساخت. سخنانِ مسیح به انجام رسید. در فاصلهٔ میانِ مرگِ او و محاصرهٔ اورشلیم، مسیحانِ کاذبِ بسیاری پدیدار شدند. اما این هشدار همچنین به کسانی داده شد که در این عصرِ جهان زندگی می‌کنند. همان فریب‌هایی که پیش از ویرانیِ اورشلیم به کار گرفته شد، در سراسرِ اعصار به کار گرفته شده است، و بار دیگر نیز به کار گرفته خواهد شد.

«و اخبار جنگ‌ها و شایعات جنگ‌ها را خواهید شنید؛ آگاه باشید که مضطرب نشوید، زیرا وقوعِ همهٔ این امور ضروری است؛ لیکن هنوز انتها نرسیده است.» پیش از ویرانی اورشلیم، مردمان برای برتری و سیادت با یکدیگر در کشاکش بودند. امپراتوران به قتل می‌رسیدند. آنان که گمان می‌رفت در کنار تخت ایستاده‌اند، کشته می‌شدند. جنگ‌ها و شایعات جنگ‌ها وجود داشت. مسیح فرمود: «وقوعِ همهٔ این امور ضروری است، لیکن هنوز انتها [یعنی پایانِ قوم یهود به‌عنوان یک قوم] نرسیده است. زیرا قومی بر قومی و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست؛ و قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها در جای‌های گوناگون پدید خواهد آمد. همهٔ اینها آغاز دردهاست.» مسیح فرمود: هنگامی که ربی‌ها این نشانه‌ها را ببینند، آنها را داوری‌های خدا بر امت‌ها اعلام خواهند کرد، به سبب آنکه قوم برگزیدهٔ او را در بندگی نگاه داشته‌اند. آنان اعلام خواهند کرد که این نشانه‌ها علامتِ ظهورِ مسیحاست. فریب مخورید؛ اینها آغاز داوری‌های اوست. مردم به خود نگریسته‌اند. توبه نکرده و بازگشت ننموده‌اند تا ایشان را شفا دهم. نشانه‌هایی که ایشان به‌عنوان علائمِ رهاییِ خود از بندگی معرفی می‌کنند، نشانه‌های هلاکتِ خود آنان است.» آرزوی اعصار، 628.

«به‌زودی چشمان ما به سوی مشرق جلب شد، زیرا ابر کوچکی سیاه، تقریباً به اندازهٔ نصف کف دست یک انسان، پدیدار شده بود، که همهٔ ما می‌دانستیم آن نشانهٔ پسر انسان است.» The Day Star, 1846.

آنگاه پادشاه به خادمان گفت: دست و پای او را ببندید، و او را برداشته، به ظلمتِ بیرونی بیفکنید؛ در آنجا گریه و فشردنِ دندان‌ها خواهد بود. زیرا بسیاری خوانده می‌شوند، اما اندکی برگزیده می‌گردند. متی 22:13، 14

پس آخرینْ نخستین خواهد شد، و نخستینْ آخرین؛ زیرا بسیاری خوانده می‌شوند، اما اندکی برگزیده‌اند. متی ۲۰:۱۶

ای تمامی ساکنان جهان و ای باشندگان زمین، بنگرید هنگامی را که او عَلَمی را بر کوه‌ها برمی‌افرازد؛ و چون کَرِنایی را به صدا درآورد، بشنوید. اشعیا ۱۸:۳

و در آن روز کران سخنان کتاب را خواهند شنید، و چشمان نابینایان از میان تیرگی و از میان ظلمت خواهند دید. اشعیا 29:18.

تا به کی عَلَم را ببینم و آواز کرنا را بشنوم؟ زیرا قوم من جاهل‌اند، مرا نشناخته‌اند؛ فرزندانی نادان‌اند و هیچ فهمی ندارند: در بدی کردن حکیم‌اند، اما در نیکویی کردن هیچ دانشی ندارند. ارمیا ۴:۲۱، ۲۲

این را در خاندان یعقوب اعلام کنید، و در یهودا ندا دهید و بگویید: «الآن این را بشنوید، ای قوم احمق و بی‌فهم؛ که چشم دارند و نمی‌بینند؛ و گوش دارند و نمی‌شنوند.» ارمیا ۵:۲۰، ۲۱

و کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ای پسر انسان، تو در میان خاندانِ عاصی ساکن هستی؛ که چشمان دارند تا ببینند، و نمی‌بینند؛ گوش‌ها دارند تا بشنوند، و نمی‌شنوند؛ زیرا ایشان خاندانِ عاصی هستند. حزقیال ۱۲:‏۱، ۲

از این رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم؛ زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نمی‌فهمند. و در ایشان نبوتِ اشعیا به انجام می‌رسد که می‌گوید: «به گوش خود خواهید شنید و نخواهید فهمید؛ و با چشمان خود خواهید نگریست و درک نخواهید کرد. زیرا دلِ این قوم سخت و سنگین شده است، و گوش‌هایشان در شنیدن کُند گشته، و چشمان خویش را بسته‌اند؛ مبادا با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند، و من ایشان را شفا دهم.»

اما چشمان شما مبارک است، زیرا می‌بیند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنود. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند. متی 13:13–17.

خداوند چنین می‌گوید: بر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید؛ و برای جان‌های خویش آرامی خواهید یافت. اما ایشان گفتند: در آن سلوک نخواهیم کرد. نیز دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: به صدای کرنا گوش فرا دهید. اما ایشان گفتند: گوش نخواهیم داد. ارمیا 6:16، 17.

«همهٔ پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شدند، باید اکنون با قوت مطرح شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند.»

«مسیح فرمود: “خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند” [متی 13:16، 17]. خوشا به حال چشمانی که آن چیزهایی را دیدند که در 1843 و 1844 دیده شد.

«پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار اختتامی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. پیامی به‌زودی به‌موجب تعیین خدا داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در قرعهٔ خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.» Manuscript Releases, volume 21, 437.

آنگاه بعضی از کاتبان و فریسیان در پاسخ گفتند: «ای استاد، می‌خواهیم نشانه‌ای از تو ببینیم.» اما او در جواب ایشان گفت: «نسلی شریر و زناکار در پی نشانه می‌طلبد؛ و هیچ نشانه‌ای به آن داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. زیرا همچنان‌که یونس سه روز و سه شب در شکم نهنگ بود، پسر انسان نیز سه روز و سه شب در دل زمین خواهد بود.» متی 12:38–40.

«اندیشه‌های منجی اکنون از تأمل در گذشته و آینده بازگشت. در حالی که مردم می‌کوشیدند آنچه را دیده و شنیده بودند بر وفق تأثراتی که بر ذهنشان نقش بسته بود، و بر حسب نوری که در اختیار داشتند، تبیین کنند، «عیسی در پاسخ گفت: این صدا نه به‌خاطر من، بلکه برای شما آمد.» این، برترین گواهِ مسیحابودنِ او بود، نشانِ پدر که عیسی حقیقت را گفته بود و پسر خدا بود. آیا یهودیان از این شهادتِ آسمانِ اعلی روی برمی‌تافتند؟ آنان پیش‌تر یک بار از منجی پرسیده بودند: «چه نشانه‌ای می‌نمایی تا ببینیم و ایمان آوریم؟» در سراسر خدمت مسیح، نشانه‌های بی‌شمار عطا شده بود؛ با این حال، چشمان خود را بسته و دل‌های خود را سخت کرده بودند، مبادا متقاعد شوند. معجزه عظیمِ رستاخیزِ ایلعازَر نیز بی‌ایمانی ایشان را برطرف نساخت، بلکه آنان را از خباثتی افزون‌تر پر ساخت؛ و اکنون که پدر سخن گفته بود و دیگر نمی‌توانستند هیچ نشانه‌ای بیشتر بخواهند، دل‌هایشان نرم نشد و همچنان از ایمان آوردن سر باز زدند.» Spirit of Prophecy, volume 3, 79.

«به‌واسطۀ برخیزانیدنِ ایلعازر، بسیاری به ایمان آوردن به عیسی هدایت شدند. ارادۀ خدا این بود که ایلعازر پیش از آنکه نجات‌دهنده برسد، بمیرد و در قبر نهاده شود. برخیزانیدنِ ایلعازر معجزۀ اوجِ مسیح بود، و به سبب آن بسیاری خدا را جلال دادند.» Manuscript Releases, جلد 21، 111.

«ایلعازر، که بدنش در قبر فساد را دیده بود، اما اکنون در قوّتِ مردانگیِ باشکوه شادمان بود، آن حیوانی را که نجات‌دهنده بر آن سوار بود، هدایت می‌کرد.» آرزوی اعصار، 572.

«من بارها به مَثَلِ ده باکره ارجاع داده شده‌ام، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به حرفِ آخر تحقق یافته و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیامِ فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

«بیتس یکی از رهبران مهمِ گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر (نیوهمپشایر) در اوت ۱۸۴۴ بود؛ هنگامی که «فریاد حقیقیِ نیمه‌شب» برای نخستین بار ارائه شد. اتفاقاً بیتس واعظی بود که برای مراسم آن صبح در اردوگاه برگزیده شده بود. او شنوندگان خود را به وفاداری ترغیب می‌کرد و با آرامش به آنان اطمینان می‌داد که خدا صرفاً آنان را می‌آزماید، که ایشان در زمانِ تأخیر به سر می‌برند، و مطالبی از این دست، که در همین هنگام ساموئل اس. اسنو سوار بر اسب به اردوگاه وارد شد. اسنو، پس از آنکه در کنار خواهرش، خانم جان کاوچ، نشست، بار دیگر بر اعتقاد خود تأکید کرد که مسیح در زمانِ مقرر ظاهر خواهد شد. خانم کاوچ که به‌شدت متأثر شده بود، با برخاستن و اعلام این سخن، حاضران را به شگفتی افکند: «اینک مردی است با پیامی از جانب خدا!»» Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, volume 4, 549.

«عمل خدا در زمین، از عصرى به عصرى دیگر، در هر اصلاح بزرگ یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر را آشکار می‌سازد. اصول رفتار خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم زمان حاضر، نظایر خود را در گذشته دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین، برای زمان ما درس‌هایی بس ارزشمند در بردارد.» نبرد عظیم، 343.

ای دختر صهیون، بسیار وجد نما؛ و ای دختر اورشلیم، بانگ شادی برآور: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید؛ او عادل است و صاحب نجات؛ حلیم است و بر الاغی سوار، و بر کرّهٔ الاغ، بچهٔ الاغ. زکریا 9:9.

«اگر خواننده بخواهد عوامل و ابزارهایی را که در نبردی که به‌زودی در پیش است به کار گرفته خواهند شد، درک کند، کافی است سوابق وسایلی را که روم در اعصار گذشته برای همان مقصود به کار برد، دنبال کند. اگر بخواهد بداند پاپ‌گرایان و پروتستان‌ها، در اتحاد با یکدیگر، با کسانی که اصول اعتقادی ایشان را رد می‌کنند چگونه رفتار خواهند کرد، بگذار روحی را ببیند که روم نسبت به سَبَّت و مدافعان آن آشکار ساخت.»

«فرمان‌های سلطنتی، شوراهای عمومی، و مقررات کلیسایی که به‌وسیلهٔ قدرت سکولار پشتیبانی می‌شدند، گام‌هایی بودند که بدان‌وسیله عیدِ بت‌پرستانه به جایگاه شرافت در جهان مسیحیت دست یافت. نخستین اقدام عمومی برای تحمیل رعایت یکشنبه، قانونی بود که به‌وسیلهٔ کنستانتین وضع شد. (A.D. 321؛ یادداشت ضمیمه برای صفحهٔ 53 را ببینید.) این فرمان از شهرنشینان می‌خواست که در «روز محترم خورشید» استراحت کنند، اما به روستاییان اجازه می‌داد که به فعالیت‌های کشاورزی خود ادامه دهند. هرچند این قانون عملاً قانونی بت‌پرستانه بود، پس از پذیرش اسمیِ مسیحیت از سوی امپراتور، به اجرا گذاشته شد.» The Great Controversy, 574.

«این حرکت همچون موجی خروشان سراسر سرزمین را درنوردید. از شهری به شهری، از دهی به دهی، و به نواحی دورافتادهٔ روستایی راه یافت، تا آن‌که قوم منتظرِ خدا به‌تمامی بیدار شدند. تعصب‌گرایی در برابر این اعلام، همچون یخبندانِ بامدادی در برابر آفتابِ برآینده، ناپدید شد. ایمانداران دیدند که شک و حیرتشان برطرف گردید، و امید و شجاعت دل‌های ایشان را جان‌بخشید. این کار از آن افراط‌هایی که همواره هنگامی ظاهر می‌شود که هیجانِ بشری بدون تأثیر مهارکنندهٔ کلام و روحِ خدا وجود دارد، مبرّا بود. این حرکت از حیث سرشت، همانند آن زمان‌های فروتنی و بازگشت به سوی خداوند بود که در میان اسرائیلِ باستان، در پیِ پیام‌های توبیخ‌آمیزِ خادمان او پدید می‌آمد. این حرکت ویژگی‌هایی را در خود داشت که عملِ خدا را در هر عصر مشخص می‌سازد. شادیِ شورمندانهٔ اندکی در آن بود، بلکه بیشتر تفحّصِ عمیقِ دل، اعتراف به گناه، و ترکِ دنیا دیده می‌شد. آمادگی برای ملاقات با خداوند، بارِ جان‌های دردمند بود. دعای پایدار و تخصیصِ بی‌قیدوشرط به خدا در آن یافت می‌شد.» The Great Controversy, 400, 401.

«فریاد نیمه‌شب نه آن‌قدر به‌واسطهٔ استدلال منتقل می‌شد، هرچند برهان کتاب‌مقدسی آن روشن و قاطع بود. همراه آن نیرویی الزام‌آور می‌رفت که جان را به حرکت درمی‌آورد. هیچ شکّی، هیچ پرسشی وجود نداشت. در هنگام ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم، مردمی که از همهٔ نواحی سرزمین برای نگاه داشتن عید گرد آمده بودند، به سوی کوه زیتون شتافتند، و چون به انبوه جمعیتی که عیسی را همراهی می‌کردند پیوستند، الهام آن ساعت را دریافتند و به فزونیِ این ندا یاری رساندند: «مبارک است آن‌که به نام خداوند می‌آید!» [Matthew 21:9.] به همین‌سان، بی‌ایمانانی که به جلسات ادونتیست‌ها سرازیر می‌شدند—بعضی از سر کنجکاوی، و بعضی صرفاً برای تمسخر—نیز نیروی متقاعدکننده‌ای را که همراهِ این پیام بود احساس می‌کردند: «اینک، داماد می‌آید!»» روح نبوت، جلد ۴، 250.

اما صحنِ بیرونیِ معبد را واگذار و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امت‌ها داده شده است؛ و ایشان شهرِ مقدس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۲

و فرشتهٔ سوم در پی آن دو آمد و به آواز بلند گفت: «اگر کسی وحش و صورتِ آن را بپرستد، و نشانِ آن را بر پیشانیِ خود یا بر دستِ خود بگیرد، همان نیز از شرابِ غضبِ خدا خواهد نوشید که بی‌آمیختگی در جامِ خشمِ او ریخته شده است؛ و او در حضورِ فرشتگانِ مقدّس و در حضورِ برّه، به آتش و گوگرد عذاب خواهد شد. و دودِ عذابِ ایشان تا ابدالآباد بالا می‌رود؛ و آنان که وحش و صورتِ آن را می‌پرستند، و هر که نشانِ نامِ آن را می‌گیرد، نه روز آرامی دارند و نه شب. این است صبرِ مقدّسان؛ اینان‌اند که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.» مکاشفه 14:9–12.

«نبوتِ مذکور در باب یازدهم دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت واقع شده است، تکرار خواهد شد.» Manuscript Releases, number 13, 394.