The warning message in the book of Ezekiel is the ‘sign of the siege.’ When the siege began, Ezekiel’s wife died and Ezekiel was commanded not to mourn her death. Her death, accompanied with his lack of mourning her death, symbolized the siege and the approaching destruction of Jerusalem. His actions and her death represent a warning sign, typifying a future warning sign set forth by Jesus, as the “abomination of desolation.”
پیامِ هشدار در کتاب حزقیال، «نشانهٔ محاصره» است. هنگامی که محاصره آغاز شد، همسرِ حزقیال درگذشت و به حزقیال امر شد که برای مرگ او سوگواری نکند. مرگ او، همراه با عدمِ سوگواریِ وی بر مرگش، نمادِ محاصره و ویرانیِ قریب‌الوقوعِ اورشلیم بود. اعمالِ او و مرگِ همسرش نمایانگرِ نشانه‌ای هشداردهنده است که نمونه‌وار بر نشانه‌ای هشداردهنده در آینده دلالت می‌کند که عیسی آن را به‌عنوان «رجاستِ ویرانگر» مطرح ساخت.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand). Matthew 24:15.
پس چون مکروهِ ویرانگر را که دانیال نبی از آن سخن گفته است، در مکان مقدس برپا ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد). متی 24:15.
When the Roman standards were placed inside the precincts of the temple, Christians in Jerusalem were to flee the city. The two witnesses of the sign of Jerusalem’s destruction emphasize the seriousness of recognizing the ‘sign’ in advance of the siege, and inspiration further identifies that those two witnesses find their “more direct application” in the latter days. Speaking of Christ’s warning of Jerusalem’s destruction in connection with Ezekiel and John being in a temple vision, Sister White penned:
هنگامی که عَلَم‌های رومی در داخل صحن‌های معبد برافراشته شدند، مسیحیانِ اورشلیم می‌بایست از شهر بگریزند. آن دو شاهدِ نشانِ ویرانیِ اورشلیم، بر اهمیتِ تشخیصِ «نشان» پیش از محاصره تأکید می‌ورزند، و الهام همچنین به‌وضوح بیان می‌کند که آن دو شاهد «کاربردِ مستقیم‌ترِ» خود را در ایّامِ آخر می‌یابند. خواهر وایت، در سخن گفتن از هشدارِ مسیح دربارهٔ ویرانیِ اورشلیم، در پیوند با این حقیقت که حزقیال و یوحنّا هر دو در رؤیایی از معبد بودند، چنین نگاشت:
“While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.
«هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم تا حدی تحقق یافتند، کاربرد مستقیم‌تری به ایام آخر دارند.»
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of.” Testimonies, volume 5, 753.
«ما بر آستانهٔ رویدادهای عظیم و خطیر ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همهٔ زندگان سرشار از اهمیتی بس عظیم خواهد بود. منازعات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ منازعاتی تازه نیز پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به اجرا درآیند، هنوز حتی در خواب و خیال کسی نیز نگنجیده‌اند.» Testimonies, volume 5, 753.
In chapter four, Ezekiel was directed to act out a parable that was emphasizing the ‘sign of the siege.’ Ezekiel acted out a parable five times in his book which his brethren refused to see. Ezekiel spoke five times to his brethren and they refused to hear. His acted parables and messages illustrate a fivefold class of foolish virgins who refuse to receive the increase of ‘knowledge’ associated with his parables and words. Those words and parables were directly connected with the destruction of Jerusalem which has a “more direct application to the last days.”
در فصل چهارم، به حزقیال فرمان داده شد که مَثَلی را به‌صورت نمایشی اجرا کند که بر «علامتِ محاصره» تأکید می‌ورزید. حزقیال در کتاب خود پنج بار مَثَلی را به‌صورت نمایشی اجرا کرد که برادرانش از دیدن آن سر باز زدند. حزقیال پنج بار با برادرانش سخن گفت و ایشان از شنیدن امتناع ورزیدند. امثالِ نمایشی و پیام‌های او، طبقه‌ای پنج‌گانه از باکره‌های نادان را به تصویر می‌کشد که از پذیرفتن فزونیِ «معرفت» مرتبط با امثال و سخنان او سر باز می‌زنند. آن سخنان و امثال مستقیماً با ویرانی اورشلیم مرتبط بودند که «کاربردی مستقیم‌تر برای ایام آخر» دارد.
Thou also, son of man, take thee a tile, and lay it before thee, and pourtray upon it the city, even Jerusalem: And lay siege against it, and build a fort against it, and cast a mount against it; set the camp also against it, and set battering rams against it round about. Moreover take thou unto thee an iron pan, and set it for a wall of iron between thee and the city: and set thy face against it, and it shall be besieged, and thou shalt lay siege against it. This shall be a sign to the house of Israel.
و تو نیز، ای پسر انسان، خشتی برای خود بردار و آن را پیش روی خویش بگذار، و بر آن صورت شهر، یعنی اورشلیم، را نقش کن. و آن را محاصره کن، و بر ضد آن برج محاصره بنا نما، و خاکریزی بر ضد آن برپا کن؛ اردو نیز بر ضد آن برپا دار، و گرداگرد آن قوچ‌های جنگی قرار ده. و نیز برای خود تابه‌ای آهنین برگیر، و آن را همچون دیواری آهنین میان خود و شهر قرار ده؛ و روی خویش را بر ضد آن بگردان، تا در محاصره باشد، و تو آن را محاصره کنی. این برای خاندان اسرائیل نشانه‌ای خواهد بود.
Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. And, behold, I will lay bands upon thee, and thou shalt not turn thee from one side to another, till thou hast ended the days of thy siege. Ezekiel 4:1–8.
تو نیز بر پهلوی چپ خود بخواب، و گناه خاندان اسرائیل را بر آن بگذار؛ بر حسب شمار روزهایی که بر آن خواهی خوابید، گناه ایشان را بر خود خواهی گرفت. زیرا من سال‌های گناه ایشان را بر حسب شمار روزها بر تو نهاده‌ام، یعنی سیصد و نود روز؛ پس گناه خاندان اسرائیل را بر خود خواهی گرفت. و چون این‌ها را به انجام رساندی، بار دیگر بر پهلوی راست خود بخواب، و گناه خاندان یهودا را چهل روز بر خود بردار؛ برای هر سال، یک روز برای تو مقرر کرده‌ام. پس روی خود را به سوی محاصرهٔ اورشلیم بدار، و بازویت برهنه باشد، و بر ضد آن نبوّت کن. و اینک من بندها بر تو خواهم نهاد، و تو از این پهلو به آن پهلو نخواهی گشت، تا روزهای محاصرهٔ خود را به پایان رسانی. حزقیال ۴:۱–۸.
Sign
علامت
The word “sign” is located nine times in the book of Ezekiel. In chapter four, the siege of Jerusalem is the “sign” to the house of Israel. In chapter twelve, Ezekiel is again a “sign” identifying the siege and destruction of Jerusalem.
واژهٔ «علامت» نه بار در کتاب حزقیال آمده است. در فصل چهارم، محاصرهٔ اورشلیم «علامت» برای خاندان اسرائیل است. در فصل دوازدهم، حزقیال بار دیگر «علامت»ی است که محاصره و ویرانی اورشلیم را مشخص می‌سازد.
Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Therefore, thou son of man, prepare thee stuff for removing, and remove by day in their sight; and thou shalt remove from thy place to another place in their sight: it may be they will consider, though they be a rebellious house. Then shalt thou bring forth thy stuff by day in their sight, as stuff for removing: and thou shalt go forth at even in their sight, as they that go forth into captivity. Dig thou through the wall in their sight, and carry out thereby. In their sight shalt thou bear it upon thy shoulders, and carry it forth in the twilight: thou shalt cover thy face, that thou see not the ground: for I have set thee for a sign unto the house of Israel. Ezekiel 12:2–6.
ای پسر انسان، تو در میان خاندان عاصی ساکن هستی؛ که چشم دارند تا ببینند و نمی‌بینند، و گوش دارند تا بشنوند و نمی‌شنوند؛ زیرا ایشان خاندان عاصی هستند. پس تو، ای پسر انسان، اسباب کوچ برای خود مهیا کن، و روزهنگام در برابر چشمان ایشان کوچ کن؛ و در برابر چشمان ایشان از مکان خود به مکانی دیگر منتقل شو؛ شاید تأمل کنند، هرچند خاندان عاصی هستند. آنگاه اسباب خود را روزهنگام در برابر چشمان ایشان بیرون خواهی آورد، همچون اسباب کوچ؛ و شامگاهان در برابر چشمان ایشان بیرون خواهی رفت، مانند آنان که به اسیری می‌روند. در برابر چشمان ایشان دیوار را بشکاف، و از آنجا بیرون ببر. در برابر چشمان ایشان آن را بر دوش خود حمل کن، و در گرگ‌ومیش آن را بیرون ببر؛ روی خود را بپوشان تا زمین را نبینی؛ زیرا تو را برای خاندان اسرائیل نشانه گردانیده‌ام. حزقیال 12:2–6.
When the rebellious house saw the acted-out parable, they knew not what it meant, so they asked Ezekiel to explain.
چون خاندان سرکش آن مَثَلِ نمادینی را که به‌گونه‌ای عینی به نمایش درآمده بود دیدند، معنای آن را درنیافتند؛ پس از حزقیال خواستند آن را برای ایشان تبیین کند.
Son of man, hath not the house of Israel, the rebellious house, said unto thee, What doest thou? Say thou unto them, Thus saith the Lord God; This burden concerneth the prince in Jerusalem, and all the house of Israel that are among them. Say, I am your sign: like as I have done, so shall it be done unto them: they shall remove and go into captivity. Ezekiel 12:9–11.
«ای پسر انسان، آیا خاندان اسرائیل، آن خاندان عاصی، به تو نگفته‌اند: چه می‌کنی؟ به ایشان بگو: خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: این بار دربارهٔ رئیس در اورشلیم و تمامی خاندان اسرائیل است که در میان ایشان هستند. بگو: من نشانهٔ شمایم؛ چنان‌که من کرده‌ام، با ایشان نیز همان‌گونه رفتار خواهد شد: ایشان کوچانیده خواهند شد و به اسیری خواهند رفت.» حزقیال 12:9–11
The siege of Jerusalem is a sign for God’s people in the latter days.
محاصرهٔ اورشلیم برای قوم خدا در ایام آخر، نشانه‌ای است.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12....
«هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمانِ خود سخن گفتند تا برای زمانِ ما، از این‌رو نبوتِ ایشان برای ما نافذ است. «و این همه بر ایشان واقع شد تا عبرت باشند، و مکتوب گردید برای تنبیهِ ما که اواخرِ عالم بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند به آن اموری که اکنون به شما اعلام شده است به‌واسطۀ کسانی که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، انجیل را به شما بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان آرزومندِ نگریستن در آنها هستند.» 1 Peter 1:12....»
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
«کتاب‌مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر گرد آورده و به هم پیوسته است. همهٔ رویدادهای عظیم و معاملاتِ جدّیِ تاریخِ عهد عتیق، در این ایام آخر، در کلیسا تکرار شده‌اند و می‌شوند.» Selected Messages, book 3, 338, 339.
This Same Day
همین روز
Ezekiel in the acted parable of the ‘siege and destruction of Jerusalem’ is a sign for God’s people in the latter days.
حزقیال، در مَثَلِ عملیِ «محاصره و نابودی اورشلیم»، برای قوم خدا در ایام آخر نشانه‌ای است.
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day.
و باز در سال نهم، در ماه دهم، در روز دهمِ ماه، کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «ای پسر انسان، نام این روز، یعنی همین روز را برای خود بنویس؛ زیرا پادشاه بابل در همین روز خویشتن را بر ضد اورشلیم برپا داشته است.»
And utter a parable unto the rebellious house, and say unto them, Thus saith the Lord God; Set on a pot, set it on, and also pour water into it: Gather the pieces thereof into it, even every good piece, the thigh, and the shoulder; fill it with the choice bones. Take the choice of the flock, and burn also the bones under it, and make it boil well, and let them seethe the bones of it therein. Wherefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city, to the pot whose scum is therein, and whose scum is not gone out of it! bring it out piece by piece; let no lot fall upon it. For her blood is in the midst of her; she set it upon the top of a rock; she poured it not upon the ground, to cover it with dust; That it might cause fury to come up to take vengeance; I have set her blood upon the top of a rock, that it should not be covered.
و برای خاندانِ عاصی مَثَلی بر زبان آور و به ایشان بگو: خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: دیگی را برنهید، آن را برنهید، و نیز در آن آب بریزید. پاره‌های آن را در آن گرد آورید، یعنی هر پارهٔ نیکو را، ران و شانه را؛ آن را از استخوان‌های برگزیده پُر سازید. بهترینِ گله را برگیر، و نیز استخوان‌ها را در زیر آن بسوزان، و بگذار خوب بجوشد، و استخوان‌هایش در آن پخته شود. بنابراین خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: وای بر شهرِ خونریز، بر دیگی که زنگارش در آن است و زنگارش از آن بیرون نرفته است! آن را پاره پاره بیرون آورید؛ قرعه‌ای بر آن نیفتد. زیرا خونِ او در میان اوست؛ آن را بر سرِ صخره‌ای نهاده است؛ آن را بر زمین نریخت تا به خاک پوشیده شود؛ تا خشم را برانگیزد و انتقام گرفته شود؛ من خونِ او را بر سرِ صخره‌ای نهاده‌ام تا پوشیده نگردد.
Therefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city! I will even make the pile for fire great. Heap on wood, kindle the fire, consume the flesh, and spice it well, and let the bones be burned. Then set it empty upon the coals thereof, that the brass of it may be hot, and may burn, and that the filthiness of it may be molten in it, that the scum of it may be consumed. She hath wearied herself with lies, and her great scum went not forth out of her: her scum shall be in the fire. In thy filthiness is lewdness: because I have purged thee, and thou wast not purged, thou shalt not be purged from thy filthiness any more, till I have caused my fury to rest upon thee. I the Lord have spoken it: it shall come to pass, and I will do it; I will not go back, neither will I spare, neither will I repent; according to thy ways, and according to thy doings, shall they judge thee, saith the Lord God.
بنابراین خداوند یهوه چنین می‌فرماید: وای بر شهر خونریز! من نیز تودهٔ هیزمِ آتش را عظیم خواهم ساخت. هیزم بسیار بر آن بنهید، آتش را برافروزید، گوشت را به تمامی بپزید و آن را نیکو ادویه زنید، و بگذارید استخوان‌ها سوخته شوند. آنگاه دیگ را تهی بر اخگرهایش بگذارید تا برنج آن گداخته شود و بسوزد، تا نجاستش در آن ذوب گردد و کثافتش نابود شود. او خویشتن را با دروغ‌ها فرسوده کرده است، و کثافتِ بسیارش از او بیرون نرفت؛ کثافتش در آتش خواهد بود. در نجاست تو فجور است؛ زیرا تو را پاک ساختم، اما پاک نشدی، از این‌رو دیگر هرگز از نجاست خود پاک نخواهی شد تا آنگاه که خشم خود را بر تو فرونشانم. من، یهوه، این را گفته‌ام: واقع خواهد شد و من آن را به‌عمل خواهم آورد؛ بازنخواهم گشت و شفقت نخواهم کرد و پشیمان نخواهم شد؛ موافق راه‌هایت و موافق اعمالت بر تو داوری خواهند کرد، می‌فرماید خداوند یهوه.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?
و کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «ای پسر انسان، اینک من مرغوبِ چشمانت را به ضربه‌ای از تو می‌گیرم؛ اما تو ماتم مگیر و مگری، و اشک‌هایت جاری نشود. آه کشیدن را فروگذار، و برای مرده ماتم برپا مکن؛ عمامهٔ خود را بر سر خویش ببند و کفش‌های خود را بر پاهایت بپوش، و لب‌های خود را مپوشان، و نانِ مردمان را مخور.» پس بامدادان با قوم سخن گفتم، و در شامگاه همسرم مرد؛ و بامدادان چنان‌که به من امر شده بود، به‌جا آوردم. و قوم به من گفتند: «آیا به ما نخواهی گفت که این کارهایی که می‌کنی برای ما چه معنی دارد؟»
Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. And ye shall do as I have done: ye shall not cover your lips, nor eat the bread of men. And your tires shall be upon your heads, and your shoes upon your feet: ye shall not mourn nor weep; but ye shall pine away for your iniquities, and mourn one toward another. Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:1–24.
پس ایشان را پاسخ دادم: کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: به خاندان اسرائیل بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من مقدسِ خویش را، فخرِ قوّتِ شما و مطلوبِ چشمان شما و آنچه جانِ شما بر آن شفقت می‌ورزد، بی‌حرمت خواهم ساخت؛ و پسران و دختران شما که بر جای گذاشته‌اید، به شمشیر خواهند افتاد. و شما چنان‌که من کرده‌ام، خواهید کرد: لب‌های خود را نخواهید پوشانید و نانِ مردمان را نخواهید خورد. و عمامه‌های شما بر سرتان خواهد بود و کفش‌های شما بر پایتان؛ ماتم نخواهید گرفت و نخواهید گریست، بلکه در گناهان خود تحلیل خواهید رفت و برای یکدیگر نوحه خواهید کرد. بدین‌سان حزقیال برای شما نشانه‌ای خواهد بود: بر وفقِ هر آنچه او کرده است، شما نیز خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من خداوند یهوه هستم. حزقیال 24:1–24.
Ezekiel is a sign who identifies the beginning siege and the ending destruction of Jerusalem, and thereafter; the captivity of the members of the Laodicean Seventh-day Adventist church.
حزقیال نشانه‌ای است که آغازِ محاصره و پایانِ ویرانیِ اورشلیم را مشخص می‌سازد، و پس از آن، اسارتِ اعضای کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه را.
“When Christ looked down from the crest of Olivet, He saw this state of things existing in every church. The warnings come down to all that are following in the tread of the people of Jerusalem, who had such great light. This people is before us as a warning. By rejecting God’s warnings in this our day, men are repeating the sin of Jerusalem. The Lord sees what the human agent does not see and will not see—the outcome of all the human devising in Battle Creek. He has done all that a God could do. He has flashed light before the eyes of the people, that their sins might not reach the boundary where repentance cannot be felt. But by a long process of departure from just and righteous principles, men have placed themselves where light and truth, justice and mercy, are not discerned. This course has become part of their very nature.” Testimonies, volume 8, 68.
«هنگامی که مسیح از فراز قلهٔ زیتون به زیر نگریست، این وضع را در هر کلیسا موجود دید. هشدارها به همهٔ کسانی می‌رسد که در جای پای مردم اورشلیم گام برمی‌دارند، مردمی که از چنان نور عظیمی برخوردار بودند. این قوم چون هشداری در برابر ما قرار دارد. انسان‌ها با رد کردن هشدارهای خدا در این روزگار ما، گناه اورشلیم را تکرار می‌کنند. خداوند آنچه را عامل انسانی نمی‌بیند و نخواهد دید می‌بیند—فرجام همهٔ تدابیر و چاره‌اندیشی‌های بشری در بتل کریک. او هر آنچه را که خدایی می‌توانست انجام دهد، به‌عمل آورده است. او نور را در برابر دیدگان مردم درخشاند، تا گناهان ایشان به آن حدّ و مرزی نرسد که دیگر نتوان توبه را احساس کرد. اما انسان‌ها، به‌وسیلهٔ فرایندی طولانی از دوری گزیدن از اصول راست و عادلانه، خود را در جایی قرار داده‌اند که نور و حقیقت، عدالت و رحمت، دیگر تشخیص داده نمی‌شوند. این مسیر جزئی از سرشتِ ایشان شده است.» Testimonies, volume 8, 68.
Two Witnesses of Alpha and Omega
دو شاهدِ آلفا و اومگا
Ezekiel had been supernaturally made dumb, and he was informed when Jerusalem fell, he would again be able to speak, and that he would then be a ‘sign.’ Ezekiel’s lack of mourning his wife’s death marked the alpha sign at the beginning of the siege, and Ezekiel’s mouth being opened when Jerusalem fell was the omega sign. The siege unto the destruction is marked by a sign in the beginning and ending. Within the same illustration, a second witness to an alpha and omega sign is represented as the death of the “desire of Ezekiel’s eyes” as the alpha and the death of the people’s “desire of eyes” is the omega sign of the period. The period of one and a half years bears two witnesses of an alpha and an omega. The death of Ezekiel’s wife represented the captivity and trampling down of the host, and the omega death of Jerusalem represented the trampling down of the sanctuary.
حزقیال به‌گونه‌ای فوق‌طبیعی لال گردانیده شده بود، و به او اعلام شد که هنگامی که اورشلیم سقوط کند، بار دیگر قادر به سخن گفتن خواهد شد، و آنگاه «نشانه‌ای» خواهد بود. سوگواری نکردن حزقیال برای مرگ همسرش، نشانهٔ آلفا را در آغازِ محاصره مشخص ساخت، و گشوده شدن دهان حزقیال هنگامی که اورشلیم سقوط کرد، نشانهٔ اُمگا بود. محاصره تا هنگام نابودی، به نشانه‌ای در آغاز و انجام متمایز شده است. در درون همین تمثیل، شاهد دومی بر یک نشانهٔ آلفا و اُمگا چنین به تصویر کشیده شده است که مرگِ «مشتهیاتِ چشمانِ حزقیال» آلفا است، و مرگِ «مشتهیاتِ چشمان» قوم، نشانهٔ اُمگای آن دوره است. دورهٔ یک سال و نیم، دو شاهد از یک آلفا و یک اُمگا را در خود دارد. مرگ همسر حزقیال نمایانگر اسارت و پایمال شدنِ لشکر بود، و مرگِ اُمگاییِ اورشلیم نمایانگر پایمال شدنِ مقدسگاه بود.
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Also, thou son of man, shall it not be in the day when I take from them their strength, the joy of their glory, the desire of their eyes, and that whereupon they set their minds, their sons and their daughters, That he that escapeth in that day shall come unto thee, to cause thee to hear it with thine ears? In that day shall thy mouth be opened to him which is escaped, and thou shalt speak, and be no more dumb: and thou shalt be a sign unto them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 24:24–27.
پس حزقیال برای شما نشانه‌ای است؛ مطابق همهٔ آنچه او کرده است، شما نیز خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من یهوه خداوند هستم. و تو، ای پسر انسان، آیا در روزی که قوت ایشان، شادی جلالشان، مطلوبِ چشمانشان، و آنچه دل بر آن می‌نهند، یعنی پسران و دخترانشان، را از ایشان بگیرم، چنین نخواهد بود که در آن روز، آن که رسته است نزد تو آید تا آن را به گوش‌هایت بشنواند؟ در آن روز، دهان تو به روی آن که رسته است گشوده خواهد شد، و سخن خواهی گفت و دیگر لال نخواهی بود؛ و تو برای ایشان نشانه‌ای خواهی بود؛ و خواهند دانست که من یهوه هستم. حزقیال 24:24–27.
Six Deaths
شش مرگ
The death of Ezekiel’s wife marks the beginning of the siege and the death of Jerusalem, who is prophetically Christ’s bride, and illustrates the soon-coming Sunday law, which is preceded by a period represented by the siege. The period of the siege and the destruction are two distinct, though directly connected waymarks. The siege is a period of time, and the destruction is a point in time. The destruction is the Sunday law that is preceded by the period of the formation of the image of the beast. The period of the image of the beast concludes with the mark of the beast. When Jesus identified the sign of the destruction of Jerusalem in Matthew twenty-four, He also referenced the days of Noah.
مرگِ همسرِ حزقیال، آغازِ محاصره و مرگِ اورشلیم را نشان می‌دهد؛ اورشلیمی که به‌گونه‌ای نبوی، عروسِ مسیح است، و نیز قانونِ یکشنبه‌ای را که به‌زودی خواهد آمد و دوره‌ای که محاصره نمایندهٔ آن است بر آن مقدّم می‌باشد، به تصویر می‌کشد. دورهٔ محاصره و ویرانی، دو نشانهٔ متمایزند، هرچند مستقیماً به یکدیگر مرتبط‌اند. محاصره یک دورهٔ زمانی است، و ویرانی یک نقطه در زمان. ویرانی همان قانونِ یکشنبه است که پیش از آن، دورهٔ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش قرار دارد. دورهٔ تصویرِ وحش با نشانِ وحش به پایان می‌رسد. هنگامی که عیسی در متی بیست‌وچهار نشانهٔ ویرانیِ اورشلیم را معین کرد، به ایّامِ نوح نیز اشاره نمود.
But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Matthew 24:37–39.
بلکه چنان‌که ایام نوح بود، ظهور پسر انسان نیز همان‌گونه خواهد بود. زیرا همچنان‌که در ایامی که پیش از طوفان بود، مردم می‌خوردند و می‌آشامیدند، نکاح می‌کردند و به نکاح می‌دادند، تا آن روزی که نوح به کشتی درآمد، و ندانستند تا طوفان آمد و همه را با خود برد؛ ظهور پسر انسان نیز چنین خواهد بود. متی 24:37–39.
In the days of Noah, the door of probation was closed, thus typifying the soon-coming Sunday law, that is also typified by the door closing on October 22, 1844. The period from the Exeter camp meeting of August 12–17 in 1844, represents a prophetic period that leads to a closed door.
در ایّام نوح، درِ مهلتِ آزمون بسته شد، و بدین‌سان نمونه‌ای از قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع گردید؛ قانونی که همچنین با بسته شدن در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نیز به‌صورت نمادین نشان داده شده است. دورهٔ زمانیِ میان گردهمایی اردوییِ اِکستر در ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، نمایانگر دوره‌ای نبوی است که به بسته شدن در می‌انجامد.
In the days of Noah, Noah represented the third angel and the third angel arrived at the closed door of October 22, 1844. In the days of Noah, which according to Jesus would be as “the coming of the Son of man,” the three angels of Revelation fourteen led to the closed door. William Miller represented the first angel’s message, and was typified by Enoch in the days of Noah. Jude identifies Enoch’s message as a parallel to Miller’s message.
در ایّام نوح، نوح نمایانگر فرشتهٔ سوم بود و فرشتهٔ سوم درِ بستهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را فرا رسید. در ایّام نوح، که بنا بر گفتهٔ عیسی همانند «آمدن پسر انسان» می‌بود، سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده به درِ بسته منتهی شدند. ویلیام میلر نمایانگر پیام فرشتهٔ اول بود و در ایّام نوح، خنوخ نمونهٔ او به‌شمار می‌رفت. یهودا پیام خنوخ را به‌عنوان همتایی با پیام میلر معرفی می‌کند.
And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of his saints, To execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him. Jude 1:14, 15.
و اخنوخ نیز، هفتم از آدم، دربارهٔ اینان نبوت کرده، گفت: «اینک خداوند با ده‌ها هزار از مقدسان خویش می‌آید، تا بر همه داوری را اجرا کند، و همهٔ بی‌دینان را در میان ایشان بر تمامی اعمال بی‌دینی‌شان که به بی‌دینی مرتکب شده‌اند، و بر همهٔ سخنان سختی که گناهکاران بی‌دین بر ضد او گفته‌اند، ملزم و محکوم سازد.» یهودا ۱:۱۴، ۱۵
Miller’s first angel’s message announced the “judgment” as typified by Enoch’s message. Enoch’s beginning is marked as being the “seventh from Adam.” Miller’s message began and ended with the arrival of the “seven times” against the northern kingdom and forty-six years later the third angel arrived on October 22, 1844 when the “seven times” against the southern kingdom was fulfilled. Both Enoch and Miller, who were messengers of the judgment hour, began with the number seven being identified. The period that began with Enoch, the seventh ended with seven days that the animals entered the ark until the door was supernaturally closed. Jesus always illustrates the end with the beginning.
پیام فرشتهٔ اولِ میلر «داوری» را، چنان‌که در پیام خنوخ به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده بود، اعلام کرد. آغاز خنوخ با این نشانه مشخص شده است که او «هفتم از آدم» بود. پیام میلر با فرارسیدنِ «هفت زمان» علیه پادشاهی شمالی آغاز شد و به پایان رسید، و چهل‌وشش سال بعد، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هنگامی که «هفت زمان» علیه پادشاهی جنوبی به انجام رسید، فرشتهٔ سوم فرا رسید. هم خنوخ و هم میلر، که قاصدانِ ساعتِ داوری بودند، کار خود را با مشخص شدنِ عدد هفت آغاز کردند. دوره‌ای که با خنوخ، آن هفتمین، آغاز شد، با هفت روزی پایان یافت که حیوانات در کشتی درآمدند تا آنگاه که در به‌گونه‌ای مافوق‌طبیعی بسته شد. عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد.
Enoch begat Methuselah, who in turn begat Lamech. Lamech and Methuselah represent the second angel's message and also the message of the midnight cry. The midnight cry progressed unto the closed door, and is thus represented by Methuselah who died the year of the flood. Lamech represented the second angel’s message, and Lamech died five years before the flood. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah when the door closed, typified the death of Ezekiel’s bride marking the beginning of the period that led to the death of Christ’s bride represented by Methuselah.
اخنوخ متوشالح را آورد، و متوشالح نیز لامک را آورد. لامک و متوشالح نمایانگر پیامِ فرشتهٔ دوم و نیز پیامِ فریادِ نیمه‌شب هستند. فریادِ نیمه‌شب تا به درِ بسته پیش رفت، و ازاین‌رو به‌وسیلهٔ متوشالح که در سالِ طوفان درگذشت، بازنمایی می‌شود. لامک نمایانگر پیامِ فرشتهٔ دوم بود، و لامک پنج سال پیش از طوفان درگذشت. آن پنج سال از مرگِ لامک تا مرگِ متوشالح، آنگاه که در بسته شد، نمونهٔ مرگِ عروسِ حزقیال بود که آغازِ دوره‌ای را نشان می‌داد که به مرگِ عروسِ مسیح، که متوشالح نمایندهٔ آن است، انجامید.
Enoch typified the first angel that arrived in 1798, Lamech typified the second angel that arrived on April 19, 1844 and Methuselah typified the midnight cry from Exeter unto the closed door of October 22, 1844, that was typified by Noah. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah typified the year and a half from 587 BC unto 586 BC. Those five years from Lamech to Methuselah typify five years from 1448 unto 1453.
خنوخ مُمثِّلِ فرشتهٔ نخست بود که در سال 1798 آمد؛ لامِک مُمثِّلِ فرشتهٔ دوم بود که در 19 آوریل 1844 آمد؛ و متوشالح مُمثِّلِ فریادِ نیمه‌شب بود از اکستر تا درِ بستهٔ 22 اکتبر 1844، که به‌واسطهٔ نوح مُمثَّل شده بود. آن پنج سال از مرگِ لامِک تا مرگِ متوشالح، مُمثِّلِ یک سال و نیم از 587 BC تا 586 BC بود. آن پنج سال از لامِک تا متوشالح، مُمثِّلِ پنج سال از 1448 تا 1453 است.
On October 31, 1448, John Palaiologos died and his brother, Constantine the eleventh, (the last Constantine) sought permission to ascend the throne of eastern Rome from the Islamic Turkish power. His submission on July 27, 1299, fulfilled the second one hundred and fifty years of Revelation nine set forth in verse ten. Five years after John Palaiologos death, his brother Constantine the eleventh died upon the walls of Constantinople as Mehmed II conquered the Byzantine empire of eastern Rome. Mehmed is the Turkish derivation of Mohammed, so the death of the first Mohammed in 632, which began the first one hundred and fifty year prophecy of Revelation nine, (located in verse five), and which ended with the death of the last Constantine at the hands of ‘Mohammed the second’ eight hundred and twenty-one years later. Five years before his death Mohammed had predicted the demise of Rome and it was accomplished by the Turk named Mohammed the second.
در ۳۱ اکتبر ۱۴۴۸، یوحنا پالایولوگوس درگذشت و برادرش، قسطنطین یازدهم، (آخرین قسطنطین) در پی آن برآمد که برای جلوس بر تخت روم شرقی از قدرت اسلامیِ ترک اجازه حاصل کند. تسلیم او در ۲۷ ژوئیه ۱۲۹۹، دومین دورهٔ صد و پنجاه‌سالهٔ مکاشفه ۹ را که در آیهٔ دهم بیان شده است، به انجام رسانید. پنج سال پس از مرگ یوحنا پالایولوگوس، برادرش قسطنطین یازدهم بر فراز حصارهای قسطنطنیه جان سپرد، آنگاه که محمد دوم امپراتوری بیزانسیِ روم شرقی را فتح کرد. «محمد» صورت ترکیِ «محمد» است؛ از این‌رو مرگ نخستین محمد در سال ۶۳۲، که نخستین نبوت صد و پنجاه‌سالهٔ مکاشفه ۹ را آغاز کرد، (که در آیهٔ پنجم آمده است)، با مرگ آخرین قسطنطین به دست «محمدِ دوم» هشتصد و بیست و یک سال بعد به پایان رسید. محمد پنج سال پیش از مرگ خود زوال روم را پیشگویی کرده بود و این امر به دست آن ترک که محمدِ دوم نام داشت، تحقق یافت.
Constantine the last, the eleventh, died in the battle of Constantinople, thus identifying five years from the death of his brother John to his death. Those five years were typified by the five years from the death of Lamech, the son, unto the death of Methuselah, the father, five years later when the door closed upon the ark. Thus, the death of Ezekiel’s bride was typified by the death of Lamech, and together they provide witness to the death of John Palaiologos in 1448. The subsequent death of Methuselah aligns with the death of Christ’s bride and the destruction of Jerusalem in 586 BC, and together they align with the death of Constantine the eleventh.
قسطنطینِ آخر، یازدهمین، در نبردِ قسطنطنیه جان باخت، و بدین‌سان پنج سالِ میانِ مرگِ برادرش یوحنا تا مرگِ خود را مشخص ساخت. آن پنج سال، به‌واسطۀ پنج سالِ میانِ مرگِ لامَک، پسر، تا مرگِ مَتوشالح، پدر، که پنج سال بعد، هنگامی بود که درِ کشتی بسته شد، نمونه‌سازی شده بود. بدین‌گونه، مرگِ عروسِ حِزقیال به‌واسطۀ مرگِ لامَک نمونه‌سازی شد، و این دو با هم بر مرگِ یوحنای پالایولوگوس در ۱۴۴۸ شهادت می‌دهند. مرگِ متعاقبِ متوشالح با مرگِ عروسِ مسیح و ویرانیِ اورشلیم در ۵۸۶ ق.م. هم‌راستا است، و این دو با هم با مرگِ قسطنطینِ یازدهم هم‌راستا می‌شوند.
The three witnesses of a prophetic period that begins and ends with a death, illustrate the period of the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast, and it aligns with the proclamation of the midnight cry in Millerite history and the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast in our current history. When the mark of the beast is fulfilled at the soon-coming Sunday law, the prophetic “speaking” arrives in agreement with Ezekiel being able to “speak” upon his own volition when Jerusalem was destroyed.
سه شاهدِ یک دورهٔ نبوی که با مرگی آغاز می‌شود و با مرگی پایان می‌یابد، دورهٔ شکل‌گیریِ صورتِ وحش را که با نشانِ وحش به انجام می‌رسد، به تصویر می‌کشند؛ و این با اعلامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلری و نیز با شکل‌گیریِ صورتِ وحش که در تاریخِ کنونیِ ما با نشانِ وحش به انجام می‌رسد، همسو است. هنگامی که نشانِ وحش در قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع تحقق یابد، «سخن گفتن» نبوی در توافق با زمانی فرا می‌رسد که حزقیال، آنگاه که اورشلیم منهدم شد، قادر گردید به ارادهٔ خویش «سخن بگوید».
Speaking
سخن گفتن
At the Sunday law, which is typified by the destruction of Jerusalem, the prophetic speaking of the United States is marked as the false prophet speaks as a dragon.
در قانونِ یکشنبه، که به‌واسطهٔ ویرانیِ اورشلیم نمادپردازی شده است، سخن‌گفتنِ نبویِ ایالات متحده مشخص می‌گردد، آنگاه که نبیِ کاذب همچون اژدها سخن می‌گوید.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
و وحش دیگری را دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و او را دو شاخ مانند برّه‌ای بود، و چون اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.
At the Sunday law, Balaam strikes his ass a third time, and the ass then speaks.
در قانون یکشنبه، بلعام برای بار سوم الاغ خود را می‌زند، و آنگاه الاغ سخن می‌گوید.
And the Lord opened the mouth of the ass, and she said unto Balaam, What have I done unto thee, that thou hast smitten me these three times? And Balaam said unto the ass, Because thou hast mocked me: I would there were a sword in mine hand, for now would I kill thee. And the ass said unto Balaam, Am not I thine ass, upon which thou hast ridden ever since I was thine unto this day? was I ever wont to do so unto thee? And he said, Nay. Numbers 22:28–30.
و خداوند دهان الاغ را گشود، و او به بلعام گفت: «من با تو چه کرده‌ام که این سه بار مرا زده‌ای؟» و بلعام به الاغ گفت: «زیرا مرا استهزا کرده‌ای؛ کاش شمشیری در دستم می‌بود، زیرا اکنون تو را می‌کشتم.» و الاغ به بلعام گفت: «آیا من الاغ تو نیستم که از زمانی که از آنِ تو بوده‌ام تا امروز بر من سوار شده‌ای؟ آیا هرگز عادت من بوده است که با تو چنین کنم؟» و او گفت: «نه.» اعداد 22:28–30.
The false prophet speaks at the Sunday law and Islam also speaks at the Sunday law. Both are prophetically false prophets. At the Sunday law the ‘vision” of Habakkuk that tarried, speaks.
نبیِ کاذب در هنگام قانونِ یکشنبه سخن می‌گوید و اسلام نیز در هنگام قانونِ یکشنبه سخن می‌گوید. هر دو از نظر نبوی انبیای کاذب‌اند. در هنگام قانونِ یکشنبه، «رؤیای» حبقوق که درنگ کرده بود، سخن می‌گوید.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است؛ اما در آخر سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت. اگرچه به درازا کشد، برای آن منتظر بمان؛ زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳.
Habakkuk is the true prophet who speaks in contrast with the false prophets. The ‘vision’ of Habakkuk speaks through the mouth of formerly dumb Ezekiel, whose mouth is then opened. The promise of being God’s mouth was given to Jeremiah.
حبقوق آن نبیِ حقیقی است که در تقابل با انبیای کاذب سخن می‌گوید. «رؤیای» حبقوق از دهانِ حزقیال، که پیش‌تر گنگ بود و سپس دهانش گشوده می‌شود، سخن می‌گوید. وعدهٔ اینکه دهانِ خدا باشد، به ارمیا داده شد.
Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:18, 19.
چرا درد من دائمی است، و زخم من علاج‌ناپذیر، که از التیام یافتن سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من بالکل چون دروغی خواهی بود، و چون آب‌هایی که فرو می‌کاهند؟ پس خداوند چنین می‌گوید: اگر بازگشت کنی، آنگاه تو را باز خواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از پست جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود؛ بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد. ارمیا ۱۵:۱۸، ۱۹
At the Sunday law, Zacharias's nine months of dumbness ended when he spoke and confirmed that his son’s name is to be John. Zacharias represented leadership who disbelieve the word of the third angel, and John represented the Elijah movement, the church that would usher in the Second Coming of Christ.
در هنگام قانون یکشنبه، نه ماه لالیِ زکریا هنگامی به پایان رسید که سخن گفت و تأیید کرد که نام پسرش باید یحیی باشد. زکریا نمایانگر رهبری‌ای بود که کلام فرشتهٔ سوم را باور نمی‌کنند، و یحیی نمایانگر جنبش ایلیا بود، یعنی کلیسایی که بازگشتِ دومِ مسیح را به‌درون خواهد آورد.
And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. And, behold, thou shalt be dumb, and not able to speak, until the day that these things shall be performed, because thou believest not my words, which shall be fulfilled in their season.
و زکریا به فرشته گفت: «از کجا این را بدانم؟ زیرا من مردی پیر هستم و زنم نیز سالخورده است.» و فرشته در پاسخ به او گفت: «من جبرائیل هستم که در حضور خدا می‌ایستم؛ و فرستاده شده‌ام تا با تو سخن گویم و این بشارت‌های شادی‌بخش را به تو اعلام کنم. و اینک تا روزی که این امور واقع شود، لال خواهی بود و توان سخن گفتن نخواهی داشت، زیرا سخنان مرا که در زمان خود به انجام خواهد رسید، باور نکردی.»
And the people waited for Zacharias, and marvelled that he tarried so long in the temple. And when he came out, he could not speak unto them: and they perceived that he had seen a vision in the temple: for he beckoned unto them, and remained speechless. Luke 1:18–22.
و قوم در انتظار زکریا بودند و تعجب می‌کردند که چرا او در هیکل این‌همه درنگ کرده است. و چون بیرون آمد، نتوانست با ایشان سخن بگوید؛ و دریافتند که او در هیکل رؤیایی دیده است؛ زیرا با اشارت با آنان سخن می‌گفت و لال مانده بود. لوقا 1:18–22.
Zacharias was of the eighth course of priests.
زکریا از فرقهٔ هشتمِ کاهنان بود.
There was in the days of Herod, the king of Judaea, a certain priest named Zacharias, of the course of Abia: and his wife was of the daughters of Aaron, and her name was Elisabeth. And they were both righteous before God, walking in all the commandments and ordinances of the Lord blameless. And they had no child, because that Elisabeth was barren, and they both were now well stricken in years. And it came to pass, that while he executed the priest’s office before God in the order of his course, According to the custom of the priest’s office, his lot was to burn incense when he went into the temple of the Lord. And the whole multitude of the people were praying without at the time of incense. Luke 1:5–10.
در ایام هیرودیس، پادشاه یهودیه، کاهنی بود به نام زکریا، از فرقهٔ ابیا؛ و همسرش از دختران هارون بود، و نام او الیصابات. و هر دوی ایشان در حضور خدا پارسا بودند و در تمامی احکام و فرایض خداوند بی‌ملامت سلوک می‌کردند. و ایشان را فرزندی نبود، زیرا الیصابات نازا بود، و هر دو در سال‌های بسیار پیش رفته بودند. و واقع شد که چون او در نوبت فرقهٔ خود کهانت را در حضور خدا به‌جا می‌آورد، بر حسب رسم کهانت، قرعهٔ او بر این افتاد که چون به هیکل خداوند درآید، بخور بسوزاند. و در وقت بخور، تمامی جماعت مردم در بیرون به دعا مشغول بودند. لوقا ۱:۵–۱۰
All the prophets represent the latter days, and Zacharias went into the temple, as did Ezekiel. He was of the eighth course of priests, marking a symbol of the eight souls on Noah’s ark that went from the old to the new world. Both he and his wife were blameless, but Zacharias would doubt the words of Gabriel. The Millerite movement began as Philadelphian's (blameless) but transitioned to Laodicean's in 1856. In the latter days, the message of the angel is the message of the third angel, and Gabriel’s message to Zacharias represents the third angel’s message and also the Elijah message, as represented by John the Baptist.
همۀ انبیا نمایندۀ ایام آخر هستند، و زکریّا همان‌گونه که حزقیال به هیکل داخل شد، به هیکل درآمد. او از نوبت هشتمِ کَهَنه بود، که نمادی از هشت نفسی است که در کشتیِ نوح بودند و از جهان کهنه به جهان نو گذشتند. او و همسرش هر دو بی‌ملامت بودند، اما زکریّا سخنان جبرئیل را مورد تردید قرار می‌داد. جنبش میلریتی به‌عنوان فیلادلفیاییان (بی‌ملامت) آغاز شد، اما در سال ۱۸۵۶ به لائودیکیاییان انتقال یافت. در ایام آخر، پیام فرشته همان پیام فرشتۀ سوم است، و پیام جبرئیل به زکریّا نمایندۀ پیام فرشتۀ سوم و نیز پیام ایلیا است، چنان‌که در یحیای تعمیددهنده نمود یافته است.
And there appeared unto him an angel of the Lord standing on the right side of the altar of incense. And when Zacharias saw him, he was troubled, and fear fell upon him. But the angel said unto him, Fear not, Zacharias: for thy prayer is heard; and thy wife Elisabeth shall bear thee a son, and thou shalt call his name John. And thou shalt have joy and gladness; and many shall rejoice at his birth. For he shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost, even from his mother’s womb. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord. And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. Luke 1:11–19.
و فرشته‌ای از جانب خداوند بر او ظاهر شد که در جانب راستِ مذبح بخور ایستاده بود. و چون زکریا او را دید، مضطرب شد و ترس بر او مستولی گردید. اما فرشته به او گفت: «ای زکریا، مترس، زیرا دعای تو مستجاب شده است؛ و زوجه‌ات الیصابات برای تو پسری خواهد زایید، و نام او را یحیی خواهی نهاد. و برای تو شادی و سرور خواهد بود؛ و بسیاری از ولادت او شادی خواهند کرد. زیرا او در نظر خداوند بزرگ خواهد بود، و نه شراب و نه مُسکِر نخواهد نوشید؛ و از شکم مادر خود از روح‌القدس پر خواهد شد. و بسیاری از بنی‌اسرائیل را به سوی خداوند، خدای ایشان، بازخواهد گردانید. و او در روح و قوتِ الیاس پیشِ روی او خواهد رفت، تا دل‌های پدران را به فرزندان، و نافرمانان را به حکمت عادلان بازگرداند؛ تا قومی مهیاشده برای خداوند آماده سازد.» و زکریا به فرشته گفت: «این را از کجا بدانم؟ زیرا من مردی پیر هستم، و زوجه‌ام سالخورده است.» و فرشته در پاسخ او گفت: «من جبرائیل هستم که در حضور خدا می‌ایستم؛ و فرستاده شده‌ام تا با تو سخن گویم و این بشارت را به تو برسانم.» لوقا ۱:۱۱–۱۹.
Zacharias doubted that the message of the Elijah to come would be fulfilled.
زکریا تردید کرد که پیامِ ایلیایِ آینده به انجام خواهد رسید.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
اینک من ایلیای نبی را پیش از فرا رسیدن روز عظیم و مهیب خداوند، نزد شما خواهم فرستاد؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدرانشان باز خواهد گردانید؛ مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.
Sister White, in the context of Ezekiel’s sealing of chapter nine, identifies why the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church were typified by Zacharias’ unbelief.
خواهر وایت، در چارچوب مُهرگذاریِ حزقیال در فصل نهم، بیان می‌کند که چرا رهبریِ کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روزِ هفتم با بی‌ایمانیِ زکریا نمونه‌وار گردیده بودند.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
«آن گروهی که از انحطاط روحانیِ خود اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران ماتم نمی‌گیرند، بی‌مُهرِ خدا واگذاشته خواهند شد. خداوند فرستادگان خود را، آن مردانی را که سلاح‌های کُشنده در دست دارند، مأمور می‌سازد: “در عقب او از میان شهر بگذرید و بکشید؛ چشمان شما شفقت نکند و ترحّم منمایید: پیر و جوان، دوشیزگان و کودکان خردسال و زنان را بالکل هلاک سازید؛ اما به هیچ‌کس که نشان بر اوست نزدیک مشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید. پس از مشایخ که در برابر خانه بودند آغاز کردند.”»
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
«در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. مشایخ، آنان که خدا به ایشان نور عظیم عطا کرده بود و به‌منزلهٔ پاسداران مصالح روحانی قوم ایستاده بودند، امانت خویش را خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که ما دیگر نباید همچون روزگاران پیشین در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا باشیم. زمان‌ها تغییر کرده است. این سخنان بی‌ایمانی ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او بیش از آن رحیم است که قوم خود را به داوری مورد بازدید قرار دهد. بدین‌سان، «سلامتی و ایمنی» فریادی است از مردانی که دیگر هرگز صدای خود را چون کرنا برنخواهند افراشت تا تعدیات قوم خدا و گناهان خاندان یعقوب را به ایشان بنمایانند. این سگ‌های لال که پارس نمی‌کردند، همان کسانی هستند که انتقام عادلانهٔ خدای آزرده را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان، و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۱.
Zacharias doubted the message of the third angel, which is the Elijah message that repeats the history of John the Baptist as well as the history of William Miller.
زکریا به پیام فرشتۀ سوم، که همان پیام ایلیاست و تاریخ یحییِ تعمیددهنده و نیز تاریخ ویلیام میلر را تکرار می‌کند، شک کرد.
Five Months
پنج ماه
Elisabeth hid her pregnancy for five months.
الیزابت حاملگیِ خود را به مدت پنج ماه پنهان نگاه داشت.
And after those days his wife Elisabeth conceived, and hid herself five months, saying, Thus hath the Lord dealt with me in the days wherein he looked on me, to take away my reproach among men. And in the sixth month the angel Gabriel was sent from God unto a city of Galilee, named Nazareth. Luke 1:24–26.
و پس از آن ایّام، همسرش الیصابات آبستن شد و پنج ماه خود را پنهان داشت و گفت: «خداوند در روزهایی که بر من نظر افکند تا ننگ مرا از میان مردم بردارد، با من چنین رفتار کرده است.» و در ماه ششم، فرشته جبرائیل از جانب خدا به شهری از جلیل به نام ناصره فرستاده شد. لوقا ۱:۲۴–۲۶.
Zacharias was of the eighth course of priests, aligning with the circumcision of his son John on the eighth day, when Zacharias would again speak. He and his son John represent the eight souls who were on Noah’s ark, who were hid from the death brought by the flood waters for five months, or one hundred and fifty days. The one hundred and fifty days of the pregnancy and the flood waters align with the two periods of five months in Revelation nine.
زکریا از فرقهٔ هشتمِ کاهنان بود، که با ختنه شدنِ پسرش، یوحنا، در روز هشتم هماهنگ بود؛ در آن هنگام زکریا بار دیگر سخن می‌گفت. او و پسرش یوحنا نمایانگر آن هشت نفسی هستند که در کشتیِ نوح بودند و به‌مدت پنج ماه، یا یکصد و پنجاه روز، از مرگی که آب‌های طوفان به همراه آورده بود، پنهان نگاه داشته شدند. آن یکصد و پنجاه روزِ بارداری و آب‌های طوفان با دو دورهٔ پنج‌ماهه در مکاشفه ۹ هماهنگ است.
Zacharias and his son John also represent when the seventh church of Laodicea transitions unto the eighth church of Philadelphia. From Zacharias’ service during the eighth course unto his son John’s circumcision of the eighth day represents a prophetic period with the number eighth identifying the beginning and the ending. Within that prophetic period there is a five-month period representing a period of hiding.
زکریا و پسرش یوحنا نیز نمایانگر زمانی هستند که کلیسای هفتمِ لائودکیه به کلیسای هشتمِ فیلادلفیا انتقال می‌یابد. از خدمت زکریا در خلال نوبت هشتم تا ختنه شدن پسرش یوحنا در روز هشتم، دوره‌ای نبوی را نمایان می‌سازد که در آن، عدد هشتم آغاز و پایان را مشخص می‌کند. در درون آن دورهٔ نبوی، دوره‌ای پنج‌ماهه وجود دارد که نمایانگر دوره‌ای از اختفا است.
The “speaking” of prophecy identifies the soon-coming Sunday law, so Zacharias speaks at the Sunday law, when his son is sealed, as represented by the act of circumcision. In that history, prior to the Sunday law when Zacharias speaks, at the end of five months, in the sixth month Mary visits Elisabeth and the Holy Spirit anoints Elisabeth, who as a woman represents the anointing of God’s church four months in advance of the soon-coming Sunday law.
«سخن گفتن» نبوت، شریعتِ یکشنبه‌ای را که به‌زودی خواهد آمد مشخص می‌سازد؛ ازاین‌رو زکریا در زمانِ شریعتِ یکشنبه سخن می‌گوید، هنگامی که پسرش مُهر می‌شود، چنان‌که این امر با عملِ ختنه بازنمایی شده است. در آن تاریخ، پیش از شریعتِ یکشنبه، آنگاه که زکریا سخن می‌گوید، در پایانِ پنج ماه، در ماهِ ششم مریم به دیدارِ الیشابت می‌رود و روح‌القدس الیشابت را مسح می‌کند؛ الیشابت که به‌عنوان یک زن نمایانگرِ مسحِ کلیسای خداست، چهار ماه پیش از شریعتِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد.
And Mary arose in those days, and went into the hill country with haste, into a city of Juda; And entered into the house of Zacharias, and saluted Elisabeth. And it came to pass, that, when Elisabeth heard the salutation of Mary, the babe leaped in her womb; and Elisabeth was filled with the Holy Ghost: And she spake out with a loud voice, and said, Blessed art thou among women, and blessed is the fruit of thy womb. And whence is this to me, that the mother of my Lord should come to me? For, lo, as soon as the voice of thy salutation sounded in mine ears, the babe leaped in my womb for joy. And blessed is she that believed: for there shall be a performance of those things which were told her from the Lord. Luke 1:39–45.
و مریم در آن ایام برخاسته، به شتاب به کوهستان، به شهری از یهودا رفت؛ و به خانهٔ زکریا درآمده، الیصابات را سلام گفت. و واقع شد که چون الیصابات سلام مریم را شنید، طفل در رحم او به جست‌وخیز آمد؛ و الیصابات از روح‌القدس پر شد؛ و به آواز بلند ندا کرده، گفت: تو در میان زنان مبارک هستی، و مبارک است ثمرهٔ رحم تو. و مرا از کجا این افتخار که مادرِ خداوند من نزد من آید؟ زیرا اینک همین که آواز سلام تو به گوش من رسید، طفل در رحم من از شادی به جست‌وخیز آمد. و خوشا به حال آن زنی که ایمان آورد، زیرا آنچه از جانب خداوند به او گفته شده است، به انجام خواهد رسید. لوقا ۱:۳۹–۴۵.
At the end of five months, Elisabeth spoke to Mary “with a loud voice,” praising Mary’s belief in Gabriel’s message, which in the latter days is the third angel’s message. Elisabeth’s husband Zacharias had disbelieved, but not Mary. Mary heard the message of Gabriel five months after Zacharias, so her belief in the third angel is marked as arriving after the hidden message of five month’s was revealed. The hidden message of five months in the latter days is the first five months of Revelation nine verse five. Mary represents the church of the latter days that accepts the third angel’s message, which includes a special unsealing of five months just before the speaking of the soon-coming Sunday law arrives roughly four months later.
در پایان پنج ماه، الیزابت «به آواز بلند» با مریم سخن گفت و ایمان مریم را به پیام جبرائیل ستود؛ پیامی که در ایام آخر، همان پیام فرشتهٔ سوم است. شوهر الیزابت، زکریا، ایمان نیاورده بود، اما مریم چنین نبود. مریم پنج ماه پس از زکریا پیام جبرائیل را شنید؛ از این‌رو، ایمان او به فرشتهٔ سوم بدین‌گونه نشان‌گذاری شده است که پس از آشکار شدن پیام پنهانِ پنج ماه فرامی‌رسد. پیام پنهانِ پنج ماه در ایام آخر، همان پنج ماه نخستِ مکاشفه باب نُه آیهٔ پنج است. مریم نمایانگر کلیسای ایام آخر است که پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرد؛ پیامی که شامل گشایشِ مُهرِ ویژه‌ای از پنج ماه است، درست اندکی پیش از آنکه اعلام قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، حدود چهار ماه بعد، فرا برسد.
At the waymarks of Mary’s visit the movement of the first and second angels, represented by Zacharias and Elisabeth connects with the movement of the third angel represented by Mary and Joseph. Zacharias represents an official from a church that disbelieved the third angel’s message and Joseph the carpenter, represents a movement represented by self-supporting work. Adventism ends as it began, and it began as a movement, not an organized church structure. The movement of the one hundred and forty-four thousand represented by Joseph, Mary and Christ are direct relatives of the Millerite movement represented by Zacharias, Elisabeth and John, and the disbelief of 1863 is represented by Zacharias. 1863 represents disbelief of the first and second angel’s messages and the movement of the third angel represents the faith of Mary.
در علائم راهِ دیدارِ مریم، جنبشِ فرشتۀ اول و دوم، که به‌وسیلۀ زکریا و الیشابات نمایانده شده است، با جنبشِ فرشتۀ سوم که به‌وسیلۀ مریم و یوسف نمایانده شده است، پیوند می‌یابد. زکریا نمایندۀ مأموری رسمی از کلیسایی است که پیامِ فرشتۀ سوم را باور نداشت، و یوسفِ نجّار نمایندۀ جنبشی است که با کارِ خودحمایت‌گرانه بازنمایی می‌شود. اَدونتیسم همان‌گونه پایان می‌یابد که آغاز شد، و آغاز آن به‌صورتِ یک جنبش بود، نه یک ساختارِ سازمان‌یافتۀ کلیسایی. جنبشِ یکصد و چهل‌وچهار هزار که به‌وسیلۀ یوسف، مریم و مسیح نمایانده شده‌اند، خویشاوندانِ مستقیمِ جنبشِ میلری هستند که به‌وسیلۀ زکریا، الیشابات و یوحنا نمایانده شده‌اند، و ناباوریِ ۱۸۶۳ به‌وسیلۀ زکریا نمایانده می‌شود. ۱۸۶۳ نمایانگرِ ناباوری نسبت به پیام‌های فرشتۀ اول و دوم است و جنبشِ فرشتۀ سوم نمایانگرِ ایمانِ مریم است.
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ This message seemed to be an addition to the third message, joining it as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon and calling upon God’s people to come out of her that they might escape her fearful doom.” Early Writings, 277.
«فرشتگان فرستاده شدند تا آن فرشتهٔ مقتدر را که از آسمان آمده بود یاری دهند، و من صداهایی شنیدم که گویی در همه‌جا طنین‌انداز بود: “از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید و از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.” این پیام به نظر می‌رسید که افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و به آن بپیوندد، همان‌گونه که فریاد نیمه‌شب در سال 1844 به پیام فرشتهٔ دوم پیوست. جلال خدا بر قدیسان شکیبا و منتظر قرار گرفت، و آنان بی‌باکانه آخرین هشدار جدی را اعلام کردند، سقوط بابل را ندا دادند، و قوم خدا را فراخواندند که از او بیرون آیند تا از فرجام هولناک او بگریزند.» Early Writings, 277.
The joining together of two messages is represented by Mary visiting Elisabeth, and that point arrived when the hidden five months is revealed. That point is where two prophecies join and are proclaimed together. One was proclaimed by Elisabeth and the other by Mary. The joining of two messages identifies when the midnight cry joins the message of the second angel, and that occurred in Millerite history at the Exeter camp meeting.
پیوند یافتنِ دو پیام با دیدار مریم از الیصابات به تصویر کشیده شده است، و آن نقطه هنگامی فرا رسید که پنج ماهِ نهان آشکار می‌شود. آن نقطه همان‌جاست که دو نبوت به هم می‌پیوندند و با هم اعلام می‌شوند. یکی به‌وسیلهٔ الیصابات اعلام شد و دیگری به‌وسیلهٔ مریم. پیوستنِ دو پیام مشخص می‌سازد که فریادِ نیمه‌شب در چه هنگام به پیامِ فرشتهٔ دوم ملحق می‌شود، و این امر در تاریخ میلری در اجتماع اردوییِ اکستر رخ داد.
After Elisabeth and then Mary gave their proclamations, “Mary abode with her about three months, and returned to her own house.” Luke 1:56. The sixty-six day period from Exeter unto October 22, 1844 is represented by those four months, which concluded at the soon-coming Sunday law, when Zacharias spoke. The four months represent the period of the proclamation of the message of the midnight cry, which arrives after the message of the five hidden months.
پس از آنکه نخست الیزابت و سپس مریم اعلانات خویش را بیان کردند، «و مریم قریب سه ماه با وی ماند و به خانهٔ خود مراجعت نمود.» لوقا ۱:۵۶. دورهٔ شصت‌وشش‌روزه از اکسیتر تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ آن چهار ماه بازنموده می‌شود؛ چهار ماهی که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، آنگاه که زکریا سخن گفت، به پایان رسید. آن چهار ماه نمایانگر دورهٔ اعلام پیام فریاد نیمه‌شب است، که پس از پیام پنج ماهِ پنهان فرا می‌رسد.
The two messages in Millerite history were the first and second angels, and the first angel’s message was empowered by the fulfillment of a time prophecy that began with a period of five months, which was partially hidden until ten days before its fulfillment on August 11, 1840, as set forth by Josiah Litch. The empowerment of the second angel’s message was the correction of the incorrect prediction of 1843, that took place at the Exeter camp meeting, as set forth by Samuel Snow.
دو پیامی که در تاریخ میلریتی پدیدار شدند، پیام‌های فرشتۀ اول و دوم بودند، و پیام فرشتۀ اول به‌واسطۀ تحقق یک نبوت زمانی قوت یافت؛ نبوتی که با دوره‌ای پنج‌ماهه آغاز شد و تا ده روز پیش از تحقق آن در 11 اوت 1840، چنان‌که جوزایا لیچ بیان کرده است، تا حدی پنهان مانده بود. قوت‌یافتن پیام فرشتۀ دوم نیز در اصلاح پیشگویی نادرستِ سال 1843 بود که در گردهمایی اردویی اگزتر، چنان‌که ساموئل اسنو بیان کرده است، روی داد.
The proclamation of the twofold message of the midnight cry is represented as a short period before the door closed, which in the story of Noah opened up a five month period that concluded with the ark sitting atop mount Ararat. The period of the proclamation of the midnight cry comes after the unsealing of the hidden five months, which came ten days before August 11, 1840 and it also came after the Lord removed His hand from the figures He had covered upon the 1843 chart. The ten days of August 1 to 11, align with the sixty-six days of Exeter to October 22, 1844, and the twofold witness identifies that the unsealing of a hidden five months, accompanied with the correction of the incorrect proclamation that produced the first disappointment, and it occurs when Mary meets and greets Elisabeth in the sixth month.
اعلان پیامِ دوگانهٔ فریادِ نیمه‌شب به‌صورت دوره‌ای کوتاه پیش از بسته شدنِ در به تصویر کشیده شده است؛ دوره‌ای که در سرگذشتِ نوح، یک بازهٔ پنج‌ماهه را گشود که با قرار گرفتنِ کشتی بر فرازِ کوه آرارات به پایان رسید. دورهٔ اعلانِ فریادِ نیمه‌شب پس از گشوده شدنِ مُهر از پنج ماهِ پنهان می‌آید؛ همان پنج ماهی که ده روز پیش از 11 اوت 1840 آشکار شد، و نیز پس از آنکه خداوند دستِ خود را از روی ارقامی که بر نمودارِ 1843 پوشانیده بود برداشت. ده روزِ 1 تا 11 اوت با شصت‌وشش روزِ اکستر تا 22 اکتبر 1844 هم‌تراز است، و شهادتِ دوگانه آشکار می‌سازد که گشوده شدنِ مُهر از پنج ماهِ پنهان، همراه با تصحیحِ اعلانِ نادرستی که نخستین نومیدی را پدید آورد، در زمانی رخ می‌دهد که مریم در ماهِ ششم با الیزابت دیدار کرده، به او درود می‌گوید.
At the Sunday law, the United States speaks as a dragon, the ass of Islam speaks, and the vision of Habakkuk speaks through the mouth of Jeremiah, Zacharias and Ezekiel. At the Sunday law Ezekiel is a sign, thus representing the ensign that is lifted up at the Sunday law. Two of the nine references of the word ‘sign’ in Ezekiel identify the “sabbaths” as the sign of the sanctification representing the combination of Divinity with humanity.
در قانون یکشنبه، ایالات متحده همچون اژدها سخن می‌گوید، الاغِ اسلام سخن می‌گوید، و رؤیای حبقوق از دهان ارمیا، زکریا و حزقیال سخن می‌گوید. در قانون یکشنبه، حزقیال آیتی است، و بدین‌سان نشانِ برافراشته‌شده در قانون یکشنبه را نمایندگی می‌کند. دو مورد از نه ارجاعِ واژهٔ «آیت» در حزقیال، «سبت‌ها» را به‌عنوان آیتِ تقدیس معرّفی می‌کند که نمایانگرِ اتحادِ الوهیت با بشریت است.
But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, among whom they were, in whose sight I made myself known unto them, in bringing them forth out of the land of Egypt. Wherefore I caused them to go forth out of the land of Egypt, and brought them into the wilderness. And I gave them my statutes, and shewed them my judgments, which if a man do, he shall even live in them.
اما من به‌خاطر نام خود عمل کردم، تا آن در نظر امت‌ها، در میان ایشان که بودند، بی‌حرمت نگردد؛ همانان که در برابر دیدگان ایشان، خویشتن را بر آنان شناسانیدم، آنگاه که ایشان را از سرزمین مصر بیرون آوردم. از این‌رو ایشان را از سرزمین مصر بیرون آوردم و به بیابان درآوردم. و فرایض خویش را به ایشان دادم و احکام خود را به آنان شناسانیدم، که هرگاه کسی بدان‌ها عمل کند، به‌راستی در آنها زیست خواهد کرد.
Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. But the house of Israel rebelled against me in the wilderness: they walked not in my statutes, and they despised my judgments, which if a man do, he shall even live in them; and my sabbaths they greatly polluted: then I said, I would pour out my fury upon them in the wilderness, to consume them. But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, in whose sight I brought them out. Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands; Because they despised my judgments, and walked not in my statutes, but polluted my sabbaths: for their heart went after their idols. Nevertheless mine eye spared them from destroying them, neither did I make an end of them in the wilderness. But I said unto their children in the wilderness, Walk ye not in the statutes of your fathers, neither observe their judgments, nor defile yourselves with their idols: I am the Lord your God; walk in my statutes, and keep my judgments, and do them; And hallow my sabbaths; and they shall be a sign between me and you, that ye may know that I am the Lord your God. Ezekiel 20:9–20.
و نیز سَبَّت‌های خود را به ایشان دادم تا نشانی میان من و ایشان باشد، تا بدانند که من یهوه هستم که ایشان را تقدیس می‌کنم. اما خاندان اسرائیل در بیابان بر من عصیان ورزیدند؛ در فرایض من سلوک ننمودند و احکام مرا خوار شمردند، احکامی که اگر آدمی به‌جا آورد، در آنها زیست خواهد کرد؛ و سَبَّت‌های مرا سخت بی‌حرمت ساختند. آنگاه گفتم که خشم خود را بر ایشان در بیابان فرو ریزم تا ایشان را هلاک سازم. لیکن به‌خاطر نام خود عمل کردم، تا آن در نظر امت‌هایی که در برابر دیدگان ایشان، ایشان را از میانشان بیرون آورده بودم، بی‌حرمت نگردد. و نیز در بیابان دست خود را برای ایشان بلند کردم که ایشان را به زمینی که به ایشان داده بودم، که از شیر و عسل جاری است و زیور همه زمین‌هاست، درنیاورم؛ زیرا احکام مرا خوار شمردند و در فرایض من سلوک ننمودند و سَبَّت‌های مرا نجس ساختند، زیرا دل ایشان در پی بت‌هایشان می‌رفت. با این همه، چشم من بر ایشان شفقت کرد تا ایشان را هلاک نسازم، و در بیابان به تمامی نابودشان نکردم. اما به فرزندان ایشان در بیابان گفتم: در فرایض پدران خود سلوک منمایید، و احکام ایشان را نگاه مدارید، و خویشتن را به بت‌های ایشان نجس مسازید. من یهوه خدای شما هستم؛ در فرایض من سلوک نمایید و احکام مرا نگاه دارید و آنها را به‌جا آورید؛ و سَبَّت‌های مرا مقدس بشمارید، و آنها نشانی میان من و شما خواهند بود، تا بدانید که من یهوه خدای شما هستم. حزقیال 20:9–20.
Ezekiel represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and the sign of Divinity combined with humanity is the Lord’s “sabbaths.” Ezekiel is the sign at the beginning of the siege and he is the sign at the destruction of Jerusalem, when he is lifted up as an ensign. At the beginning of the siege, those who refuse to see and hear, who desecrate His “sabbaths”, are also a sign.
حزقیال نشانِ یکصد و چهل و چهار هزار تن است، و علامتِ الوهیتِ متحد با انسانیت «سَبَّت‌ها»ی خداوند است. حزقیال در آغازِ محاصره، علامت است، و در هنگامِ ویرانیِ اورشلیم، آنگاه که چون عَلَمی برافراشته می‌شود، نیز علامت است. در آغازِ محاصره، آنان که از دیدن و شنیدن سر باز می‌زنند و «سَبَّت‌ها»ی او را حرمت‌شکنی می‌کنند نیز علامت‌اند.
Then came certain of the elders of Israel unto me, and sat before me. And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, these men have set up their idols in their heart, and put the stumblingblock of their iniquity before their face: should I be enquired of at all by them? Therefore speak unto them, and say unto them, Thus saith the Lord God; Every man of the house of Israel that setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to the prophet; I the Lord will answer him that cometh according to the multitude of his idols; That I may take the house of Israel in their own heart, because they are all estranged from me through their idols.
آنگاه برخی از مشایخ اسرائیل نزد من آمدند و پیش روی من نشستند. و کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: «ای پسر انسان، این مردان بت‌های خویش را در دل خود برپا داشته‌اند و سنگِ لغزشِ گناهِ خویش را پیش روی خود نهاده‌اند؛ آیا من باید اصلاً از سوی ایشان مورد سؤال واقع شوم؟ پس با ایشان سخن بگو و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: هر مردی از خاندان اسرائیل که بت‌های خویش را در دل خود برپا دارد و سنگِ لغزشِ گناهِ خویش را پیش روی خود نهد و نزد نبی آید، من، خداوند، او را بر حسب کثرتِ بت‌هایش پاسخ خواهم داد؛ تا خاندان اسرائیل را در دل خودشان گرفتار سازم، زیرا همگیِ ایشان به سبب بت‌های خویش از من بیگانه شده‌اند.»
Therefore say unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Repent, and turn yourselves from your idols; and turn away your faces from all your abominations. For every one of the house of Israel, or of the stranger that sojourneth in Israel, which separateth himself from me, and setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to a prophet to enquire of him concerning me; I the Lord will answer him by myself: And I will set my face against that man, and will make him a sign and a proverb, and I will cut him off from the midst of my people; and ye shall know that I am the Lord. And if the prophet be deceived when he hath spoken a thing, I the Lord have deceived that prophet, and I will stretch out my hand upon him, and will destroy him from the midst of my people Israel. And they shall bear the punishment of their iniquity: the punishment of the prophet shall be even as the punishment of him that seeketh unto him; That the house of Israel may go no more astray from me, neither be polluted any more with all their transgressions; but that they may be my people, and I may be their God, saith the Lord God. Ezekiel 14:1–11.
پس به خاندان اسرائیل بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: توبه کنید و از بت‌های خویش بازگردید، و روی‌های خود را از همهٔ رجاسات خویش برتابانید. زیرا هر کس از خاندان اسرائیل، یا از غریبی که در اسرائیل اقامت دارد، که خویشتن را از من جدا سازد، و بت‌های خود را در دلش برپا دارد، و سنگِ لغزشِ گناه خود را پیش روی خویش بنهد، و نزد نبی بیاید تا به‌واسطهٔ او دربارهٔ من سؤال کند، من، یهوه، خود او را پاسخ خواهم داد. و روی خود را بر ضد آن مرد خواهم نهاد، و او را نشانه و مَثَل خواهم ساخت، و او را از میان قوم خویش منقطع خواهم کرد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم. و اگر آن نبی فریفته شود، چون سخنی بگوید، من، یهوه، آن نبی را فریفته‌ام؛ و دست خود را بر او دراز خواهم کرد، و او را از میان قوم خود اسرائیل هلاک خواهم ساخت. و ایشان کیفر گناه خویش را بر دوش خواهند کشید: کیفر نبی همانند کیفر کسی خواهد بود که به او رجوع می‌کند؛ تا خاندان اسرائیل دیگر از من گمراه نشوند، و دیگر خود را به همهٔ معاصی خویش نجس نسازند، بلکه قوم من باشند و من خدای ایشان باشم، خداوند یهوه می‌فرماید. حزقیال 14:1–11.
At Nashville, those within the Laodicean Seventh-day Adventist church who disbelieved as did Zacharias; who had “taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days,” as represented by 1840 unto 1844 will be confronted by those outside of Adventism as to why they failed to give warning. They become the “sign” of the false peace and safety message, which marks the separation of the wise and foolish as represented by the two opposing tents at the Exeter camp meeting. They bear a “sign” of idolatry and rebellion, while Ezekiel bears the true prophetic warning message. At the end of the siege, when Jerusalem is destroyed, representing the Sunday law, the sign of rebellion is the mark of the beast and the sign of obedience is the seal of God.
در نشویل، آنان که در درون کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم بودند و همچون زکریا ایمان نیاوردند؛ آنان که «این موضع را اختیار کرده بودند که نیازی نیست در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، همچون ایام پیشین، باشیم»، چنان‌که در سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ به تصویر کشیده شده است، از سوی کسانی که بیرون از ادونتیسم هستند با این پرسش مواجه خواهند شد که چرا هشدار ندادند. ایشان «نشانه»ی پیامِ دروغینِ صلح و امنیت می‌شوند؛ پیامی که جداییِ دانایان و نادانان را رقم می‌زند، چنان‌که در دو خیمهٔ متقابل در اجتماع اردوییِ اکستر به تصویر درآمده بود. آنان «نشانه»ی بت‌پرستی و عصیان را بر خود دارند، حال آنکه حزقیال حاملِ پیامِ حقیقیِ هشدارِ نبوی است. در پایانِ محاصره، هنگامی که اورشلیم نابود می‌شود، که نمایانگر قانونِ یکشنبه است، نشانهٔ عصیان همان علامتِ وحش است و نشانهٔ اطاعت همان مُهرِ خدا.
Probation is fully closed for Adventism at the Sunday law, and there is a sign of the righteous and the wicked that are there marked. The close of probation at the soon-coming Sunday law typifies the close of probation when Michael stands up, and there the sign of the death of the multitudes is represented by Gog and Magog.
در زمان قانون یکشنبه، مهلتِ آزمون برای ادونتیسم به‌طور کامل بسته می‌شود، و در آنجا نشانه‌ای برای عادلان و شریران وجود دارد که بر ایشان نهاده شده است. بسته‌شدنِ مهلتِ آزمون در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، نمونه و نمادِ بسته‌شدنِ مهلتِ آزمون در هنگامی است که میکائیل برمی‌خیزد، و در آنجا نشانهٔ مرگِ انبوه جماعت‌ها به‌وسیلهٔ جوج و ماجوج بازنمایی شده است.
And the passengers that pass through the land, when any seeth a man’s bone, then shall he set up a sign by it, till the buriers have buried it in the valley of Hamongog. And also the name of the city shall be Hamonah. Thus shall they cleanse the land. Ezekiel 39:15, 16.
و رهگذرانى که از آن سرزمین عبور می‌کنند، هرگاه کسی استخوان انسانی را ببیند، نزد آن علامتی برپا خواهد کرد، تا دفن‌کنندگان آن را در وادیِ هامون‌جوج به خاک بسپارند. و نام شهر نیز هامونه خواهد بود. بدین‌سان ایشان زمین را پاک خواهند ساخت. حزقیال 39:15، 16.
The sign of the covenant is identified in chapter thirty-seven of Ezekiel where the valley of dead bones is brought to life and the two sticks are joined. The bones are brought to life by a message of Islam, represented as the four winds, thus typifying August 11, 1840. The two sticks are combined into one, thus representing the joining of the message of the second angel with the message of the midnight cry. The bones are the empowerment of the first angel and the two sticks are the empowerment of the second angel. Thereafter God’s people are His latter day chosen covenant people, represented by John, as one hundred and forty-four thousand.
نشانهٔ عهد در فصل سی‌وهفتم حزقیال شناسانده می‌شود، آنجا که وادی استخوان‌های مرده حیات می‌یابد و دو چوب به هم پیوسته می‌شوند. استخوان‌ها به‌وسیلهٔ پیامی از اسلام، که به‌صورت چهار باد نمادپردازی شده است، زنده می‌شوند؛ و بدین‌سان نمونهٔ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ را مجسم می‌سازند. دو چوب در یک چوب ترکیب می‌شوند، و از این‌رو بیانگر پیوند پیام فرشتهٔ دوم با پیام ندای نیمه‌شب هستند. استخوان‌ها تمکین‌یافتنِ فرشتهٔ اول‌اند و دو چوب تمکین‌یافتنِ فرشتهٔ دوم. از آن پس، قوم خدا قوم برگزیدهٔ عهدِ او در ایام آخرند، که به‌وسیلهٔ یوحنا، به‌عنوان صد و چهل و چهار هزار، نمایانده شده‌اند.
Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:26–28.
و علاوه بر این، با ایشان عهدِ سلامتی خواهم بست؛ و آن برای ایشان عهدی جاودانی خواهد بود؛ و ایشان را استوار خواهم ساخت، و ایشان را افزون خواهم گردانید، و مقدسِ خود را تا به ابد در میان ایشان قرار خواهم داد. و مسکن من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود، و ایشان قوم من خواهند بود. و چون مقدسِ من تا به ابد در میان ایشان باشد، امت‌ها خواهند دانست که من، یَهُوَه، اسرائیل را تقدیس می‌کنم. حزقیال ۳۷:۲۶–۲۸.
The combination of Divinity and humanity is represented in a variety of ways within God’s Word, and one illustration is when the “citadel of the soul” that is located within a human being's higher nature is attached to the citadel of God’s sanctuary. When the heavenly throne room that represents God’s citadel is joined with the citadel of a human being’s higher nature, God’s people are “sanctified” and He dwells “in the midst of them for evermore.”
اتحاد الوهیت و انسانیت به شیوه‌های گوناگون در کلام خدا به تصویر کشیده شده است، و یکی از این تمثیل‌ها آنگاه است که «دژِ جان» که در طبیعت برترِ انسان قرار دارد، به دژِ قدسِ خداوند متصل می‌گردد. هنگامی که تالارِ عرشِ آسمانی، که نمایانگر دژِ خداست، با دژِ طبیعت برترِ انسان پیوند می‌یابد، قومِ خدا «مقدس» می‌گردند و او «تا ابد در میان ایشان» ساکن می‌شود.
After chapter thirty-seven Ezekiel sets forth the chapters thirty-eight and thirty-nine, where he addresses Gog and Magog as symbols of the confederacy of mankind who are outside of God’s chosen covenant people. In chapter forty, the covenant people of chapter thirty-seven are represented as a temple that fills the whole earth. Chapters thirty-eight to forty represent the rising up of God’s covenant people in the latter days, as represented by the numbers 38 and 40.
پس از فصل سی‌وهفتم، حزقیال فصل‌های سی‌وهشتم و سی‌ونهم را مطرح می‌سازد، جایی که او به جوج و ماجوج به‌عنوان نمادهای اتحادیهٔ نوع بشر که بیرون از قومِ برگزیدهٔ عهدِ خدا هستند، می‌پردازد. در فصل چهلم، قومِ عهد در فصل سی‌وهفتم همچون هیکلی به تصویر کشیده می‌شوند که سراسر زمین را پر می‌کند. فصل‌های سی‌وهشتم تا چهلم نمایانگر برخاستن قومِ عهدِ خدا در ایام آخر هستند، چنان‌که به‌وسیلهٔ اعداد 38 و 40 بازنمایی شده است.
We will continue these things in the next article.
این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.