کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتمِ لاودیکیه‌ای - شماره چهل

و بدیشان گفت: هرآینه به شما می‌گویم که برخی از کسانی که در اینجا ایستاده‌اند، تا ملکوت خدا را که با قدرت می‌آید ببینند، مرگ را نخواهند چشید. و پس از شش روز، عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برگرفت و ایشان را جدا از دیگران به کوهی بلند بالا برد؛ و او در برابر ایشان متجلّی شد. و جامه‌هایش درخشان گردید، بسیار سفید چون برف؛ چندان‌که هیچ رخت‌شوی بر زمین نتواند آن‌ها را چنان سفید گرداند. و ایلیا با موسی بر ایشان پدیدار شدند، و با عیسی سخن می‌گفتند.

و پطرس در پاسخ به عیسی گفت: ای استاد، نیکوست که ما در اینجا باشیم؛ پس اجازه ده تا سه خیمه بسازیم: یکی برای تو، و یکی برای موسی، و یکی برای ایلیا.

زیرا او نمی‌دانست چه بگوید، چراکه ایشان سخت ترسان بودند. و ابری پدید آمد که بر آنان سایه افکند، و ندایی از درون آن ابر برآمد که: «این است پسر محبوب من؛ او را بشنوید.» و ناگهان، چون گرداگرد نگریستند، دیگر هیچ‌کس را ندیدند، جز عیسی تنها که با ایشان بود. و چون از کوه فرود می‌آمدند، ایشان را امر فرمود که آنچه دیده بودند به هیچ‌کس نگویند، تا زمانی که پسر انسان از مردگان برخیزد. و آنان آن سخن را نزد خود محفوظ داشتند و با یکدیگر به گفت‌وگو پرداختند که این «از مردگان برخاستن» چه معنایی دارد. مرقس ۹:‏۱‏–۱۰.

موسی از مرگ گذشت، اما میکائیل فرود آمد و پیش از آن‌که جسدِ او دچار فساد شود، به او حیات بخشید. شیطان کوشید آن جسد را در اختیار خود نگاه دارد و مدعی بود که از آنِ اوست؛ اما میکائیل موسی را زنده گردانید و او را به آسمان برد. شیطان با تلخی بر خدا تاخت و او را در این‌که اجازه داد طعمه‌اش از او گرفته شود، به بی‌عدالتی متهم ساخت؛ اما مسیح خصمِ خویش را توبیخ نکرد، هرچند که خادمِ خدا به‌سبب وسوسهٔ او سقوط کرده بود. او با فروتنی او را به پدر خویش حواله داد و گفت: «خداوند تو را توبیخ کند.»

عیسی به شاگردان خود گفته بود که برخی از حاضران نزد او تا آن‌گاه که ملکوتِ خدا را که با قدرت می‌آید، ببینند، طعمِ مرگ را نخواهند چشید. در واقعهٔ تبدیلِ هیئت، این وعده تحقق یافت. چهرهٔ عیسی در آنجا دگرگون شد و چون خورشید درخشید. جامه‌اش سفید و درخشنده بود. موسی حاضر بود تا نمایندهٔ آنان باشد که در ظهورِ ثانیِ عیسی از مردگان برانگیخته خواهند شد. و الیاس، که بی‌آنکه مرگ را ببیند به آسمان برده شد، نمایندهٔ کسانی بود که در ظهورِ ثانیِ مسیح به جاودانگی دگرگون خواهند شد و بی‌آنکه مرگ را ببینند به آسمان منتقل خواهند شد. شاگردان با حیرت و بیم، جلالِ عظیمِ عیسی و ابری را که بر آنان سایه افکند دیدند و صدای خدا را در جلالی مَهیب شنیدند که می‌گفت: «این است پسرِ حبیبِ من؛ از او بشنوید.» نوشته‌های نخستین، ص ۱۶۴.

اگر به‌راستی چشیده‌اید که خداوند کریم است، نزد او که چونان سنگی زنده است می‌آیید، سنگی که هرچند از سوی انسان‌ها مردود شد، لیکن نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست. شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، به‌منزلهٔ خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس بنا می‌شوید تا قربانی‌های روحانی تقدیم کنید که به‌واسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است. از این‌رو در کتاب مقدس نیز آمده است: اینک در صهیون سنگ زاویه‌ای، برگزیده و گران‌بها، می‌نهم، و هر که بر او ایمان آورد، سرافکنده نخواهد شد. اول پطرس ۲:۳-۶

سنگی که بنّایان رد کردند، سرِ زاویه گردیده است. این کارِ خداوند است؛ در نظرهای ما عجیب است. مزمور ۱۱۸:۲۲، ۲۳.

عیسی به ایشان گفت: آیا هرگز در کتب نخوانده‌اید: «سنگی که بناها رد کردند، همان سرِ زاویه شده است؛ این از جانبِ خداوند است و در نظرِ ما عجیب است»؟ از این رو به شما می‌گویم، ملکوتِ خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی که میوه‌های آن را به بار آورد داده خواهد شد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد خواهد ساخت. و چون رؤسای کاهنان و فریسیان مثل‌های او را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ ایشان سخن می‌گوید. اما چون خواستند دست بر او دراز کنند، از جمعیت می‌ترسیدند، زیرا او را نبی می‌پنداشتند. متی ۲۱:۴۲-۴۶.

عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان چیست؟ این، کارِ خداست که جلالِ انسان را به خاک می‌نشاند و برای انسان آنچه را به انجام می‌رساند که در قدرتِ او نیست تا برای خویش انجام دهد. وقتی انسان‌ها هیچ‌بودگیِ خویش را می‌بینند، آماده می‌شوند تا به عدالتِ مسیح مُلبّس گردند. هنگامی که آغاز می‌کنند تا در تمامی روز خدا را ستایش و تمجید کنند، آنگاه با نگریستن، به همان صورت متبدّل می‌گردند. تولّدِ تازه چیست؟ این است که بر انسان مکشوف سازد سرشتِ حقیقیِ خود او چیست؛ یعنی این‌که او در ذاتِ خویش بی‌ارزش است. انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۲۰، ۱۱۷.

زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند غیر از آن بنیاد که نهاده شده است، بنیاد دیگری بگذارد که همان عیسی مسیح است. اول قرنتیان ۳:۱۱

قومِ یهودا به‌طور علنی و به‌گونه‌ای جدّی بر خود عهد بسته بودند که از شریعتِ خدا اطاعت کنند. امّا چون نفوذِ عزرا و نحمیا برای مدّتی کنار رفته بود، بسیاری از خداوند روی برتافتند. نحمیا به فارس بازگشته بود. در غیبتِ او از اورشلیم، شرارت‌هایی خزیدند و رخنه کردند که بیمِ آن می‌رفت قوم را منحرف سازند. بت‌پرستان نه‌تنها در شهر جای پایی یافتند، بلکه با حضورِ خود، خودِ حریمِ هیکل را نیز آلوده ساختند. از رهگذرِ وصلت، میانِ الیاشیبِ کاهنِ اعظم و طوبیایِ عمونی، دشمنِ سرسختِ اسرائیل، دوستی‌ای پدید آمد. در پیِ این پیوندِ نامقدّس، الیاشیب اجازه داده بود طوبیا حجره‌ای متّصل به هیکل را اشغال کند؛ حجره‌ای که تا پیش از آن به‌عنوانِ انبارِ عُشورها و هدایایِ قوم به کار می‌رفت.

به سبب قساوت و خیانت عمونیان و موآبیان نسبت به اسرائیل، خدا از طریق موسی اعلام کرده بود که آنان باید برای همیشه از جماعت قومِ او محروم بمانند. بنگرید به تثنیه ۲۳:‏۳-۶. برخلاف این کلام، کاهنِ اعظم تقدیماتی را که در حجره‌ای از خانهٔ خدا ذخیره شده بود بیرون ریخته بود تا برای این نمایندهٔ قومِ مطرود جا فراهم کند. اهانتی بزرگ‌تر به خدا نمی‌شد روا داشت از اینکه چنین امتیازی به این دشمنِ خدا و حقیقتِ او اعطا شود.

پس از بازگشت از پارس، نحِمیا از آن بی‌حرمتی گستاخانه آگاه شد و بی‌درنگ برای بیرون راندن آن مزاحم اقدام کرد. او می‌گوید: «این مرا سخت اندوهگین کرد؛ ازاین‌رو همهٔ اسباب و اثاثیهٔ طوبیا را از آن حجره بیرون افکندم. سپس فرمان دادم و حجره‌ها را تطهیر کردند؛ و دوباره ظروف خانهٔ خدا را، با قربانی گوشتی و کندر، بدانجا آوردم.»

نه تنها هیکل بی‌حُرمت شده بود، بلکه تقدیمات نیز به مصرفی ناروا رسیده بود. این امر موجب سستی بخشندگیِ مردم شده بود. ایشان غیرت و حرارت خود را از دست داده بودند و از پرداخت عُشرهای خویش اِبا داشتند. خزانه‌های خانهٔ خداوند به‌نحو شایسته تأمین نمی‌شدند؛ بسیاری از سرایندگان و دیگر کسانی که در خدمت هیکل به کار گماشته شده بودند، چون حمایت کافی دریافت نمی‌کردند، کار خدا را ترک کرده بودند تا در جای دیگر به کار پردازند.

نحمیا برای اصلاح این کج‌روی‌ها دست به کار شد. او کسانی را که خدمتِ خانهٔ خداوند را ترک کرده بودند گرد آورد، 'و ایشان را در جای خود نهاد.' این امر در مردم اعتماد برانگیخت، و تمامی یهودا 'عُشرِ غلّه و شرابِ نو و روغن' را آوردند. مردانی که 'امین شمرده می‌شدند' به‌عنوان 'خزانه‌دارانِ خزائن' گماشته شدند، 'و وظیفهٔ ایشان تقسیم میان برادرانِ خود بود.' انبیاء و پادشاهان، ۶۶۹، ۶۷۰.

چنین می‌گوید یهوه خدای لشکرها: برو، نزد این خزانه‌دار، یعنی شبنا که بر خانه است، و بگو: اینجا تو را چیست؟ و در اینجا که را داری که برای خود در اینجا قبری تراشیده‌ای، همچون کسی که بر جای بلند برای خویش قبری می‌تراشد و در صخره برای خود مسکنی می‌کند؟ اینک، خداوند تو را به اسیریِ سخت خواهد برد و به‌تحقیق تو را محکم خواهد پیچید. هرآینه تو را به خشونت خواهد گردانید و چون گویی به سرزمینی پهناور خواهد افکند؛ آنجا خواهی مرد، و آنجا ارابه‌های جلالت مایۀ ننگِ خانۀ آقایت خواهد بود. و تو را از منصبت خواهم راند و او تو را از مرتبتت فرو خواهد کشید.

و در آن روز چنین خواهد شد که بنده‌ام الیاقیم پسر حلقیا را فرا خواهم خواند؛ او را به ردای تو ملبس خواهم ساخت و او را با کمربندت استوار خواهم کرد، و حکومت تو را به دست او خواهم سپرد؛ و او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدر خواهد بود. و کلید خانهٔ داود را بر دوش او خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود و هیچ‌کس نخواهد بست، و او خواهد بست و هیچ‌کس نخواهد گشود.

و او را چون میخی در جای استوار خواهم کوبید؛ و او برای خاندان پدرش تختی پرجلال خواهد بود. و تمامی جلال خاندان پدرش را بر او خواهند آویخت، نسل و ذریّه را، و همه ظروف کم‌گنجایش را، از پیاله‌ها گرفته تا همه سبوها. در آن روز، خداوند لشکرها می‌گوید، آن میخی که در جای استوار کوبیده شده است برداشته خواهد شد، بریده خواهد شد و خواهد افتاد؛ و باری که بر آن بود از آن قطع خواهد شد؛ زیرا خداوند آن را گفته است. اشعیا ۲۲:۱۵‏-‏۲۲.

آنگاه ترسندگانِ خداوند بسیار با یکدیگر سخن گفتند؛ و خداوند گوش فرا داد و شنید، و کتابِ یادبود در حضور او برای ترسندگانِ خداوند و آنان که به نام او می‌اندیشیدند نوشته شد. و می‌گوید خداوندِ لشکرها: در آن روز که جواهراتِ خویش را فراهم می‌سازم، ایشان از آنِ من خواهند بود؛ و بر ایشان ترحم خواهم کرد، چنان‌که مردی بر پسرِ خویش که او را خدمت می‌کند ترحم می‌نماید. آنگاه بازخواهید گشت و فرق خواهید نهاد میان عادلان و شریران، میان آن که خدا را خدمت می‌کند و آن که او را خدمت نمی‌کند. ملاکی ۳:۱۶-۱۸

سخنان شما بر ضد من سخت بوده است، خداوند می‌گوید. با این همه می‌گویید: بر ضد تو چه گفته‌ایم؟ گفته‌اید: خدمت خدا بیهوده است؛ و چه سودی دارد که فریضهٔ او را نگاه داشته‌ایم و سوگوارانه در پیشگاه خداوند لشکرها سلوک کرده‌ایم؟ و اکنون متکبران را خوشبخت می‌خوانیم؛ آری، آنان که شرارت می‌ورزند سرافراز می‌شوند؛ بلکه آنان که خدا را می‌آزمایند نیز رهایی می‌یابند. ملاکی ۳:۱۳-۱۵.

و جسدهای ایشان در خیابان آن شهر بزرگ خواهد ماند، شهری که از نظر روحانی سدوم و مصر نامیده می‌شود؛ همان‌جا که خداوند ما نیز مصلوب شد. و مردمانی از هر قوم و قبیله و زبان و ملت، جسدهای ایشان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که جسدهای ایشان در گورها نهاده شوند. و ساکنان زمین بر آنان شادی خواهند کرد و جشن خواهند گرفت و به یکدیگر هدیه خواهند فرستاد؛ زیرا این دو پیامبر ساکنان زمین را عذاب داده بودند. مکاشفه ۱۱:۸-۱۰.

من در انجمن استهزاگران ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکندی. چرا درد من دائمی است و زخمم درمان‌ناپذیر است که شفا نمی‌پذیرد؟ آیا تو به کلی برای من چون دروغگو خواهی بود و چون آب‌هایی که می‌خشکند؟ ارمیا ۱۵:۱۷، ۱۸.

آنگاه آنان که از خداوند می‌ترسیدند، بسیار با یکدیگر سخن گفتند؛ و خداوند گوش فرا داد و شنید؛ و در حضور او کتابی به یادبود نوشته شد، برای آنان که از خداوند می‌ترسند و به نام او می‌اندیشند. و ایشان از آنِ من خواهند بود، خداوندِ لشکرها می‌گوید، در آن روز که گوهران خویش را فراهم آورم؛ و بر ایشان رحم خواهم کرد، چنان‌که مردی بر پسر خویش که او را خدمت می‌کند، رحم می‌کند.

آنگاه بازخواهید گشت و میان پارسایان و شریران تمیز خواهید داد، میان آن‌که خدا را خدمت می‌کند و آن‌که او را خدمت نمی‌کند. ملاکی ۳:۱۶-۱۸.

به سوی من بازگردید، و من نیز به سوی شما بازخواهم گشت،

لیکن شما گفتید: «در چه چیز بازگشت نماییم؟»

همهٔ اعشار را به خانهٔ خزانه بیاورید تا در خانهٔ من خوراک باشد، و مرا اکنون بدین بیازمایید، می‌گوید خداوندِ لشکرها، اگر برای شما روزنه‌های آسمان را نگشایم و بر شما برکتی فرو نریزم، چنان‌که برای گنجایش آن جایی نباشد.

خدا در این روزگار، همان‌گونه که اسرائیل باستان را فراخواند، کلیسای خود را فراخوانده است تا همچون نوری در زمین بایستد. به‌وسیله تیشه نیرومندِ حقیقت — یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم — آنان را از کلیساها و از جهان جدا کرده است تا ایشان را به نزدیکیِ مقدسی با خود درآورد. او ایشان را امانت‌داران شریعت خود ساخته و حقایق عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همچون وحی‌های مقدسی که به اسرائیل باستان سپرده شد، این‌ها نیز امانتی مقدس‌اند که باید به جهان رسانده شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نور پیام‌های خدا را می‌پذیرند و چون نمایندگان او بیرون می‌روند تا بانگ هشدار را در سراسر طول و عرض زمین طنین‌انداز کنند. مسیح به پیروانش اعلام می‌کند: «شما نور جهان هستید.» به هر نفسی که عیسی را می‌پذیرد، صلیب جلجتا چنین می‌گوید: «بنگرید به ارزش جان: "بروید به سراسر جهان و انجیل را به هر مخلوقی موعظه کنید."» نباید اجازه داد هیچ‌چیز این کار را بازدارد. این مهم‌ترین کار برای زمان است؛ و باید دامنه‌اش به گسترهٔ ابدیت باشد. محبتی که عیسی برای جان‌های انسان‌ها در قربانی‌ای که برای رستگانیِ آنان کرد آشکار ساخت، همهٔ پیروان او را برخواهد انگیخت. شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

در پنجاه سال اخیرِ زندگی‌ام، فرصت‌های گران‌بهایی برای کسب تجربه داشته‌ام. در باب پیام‌های فرشتهٔ نخست، دوم و سوم، تجربه اندوخته‌ام. فرشتگان چنین به تصویر کشیده شده‌اند که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند و پیامی هشدارآمیز را به جهان اعلام می‌کنند؛ پیامی که به‌طور مستقیم با مردمی که در واپسین روزهای تاریخ این زمین زندگی می‌کنند ارتباط دارد. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادی‌اند که نمایانگر قوم خدایند که در هماهنگی با کائنات آسمانی کار می‌کنند. مردان و زنانی که به روح خدا روشن گشته و به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، این سه پیام را به ترتیب خود اعلام می‌کنند.

من در این امرِ خطیر نقشی داشته‌ام. تقریباً تمام تجربهٔ مسیحیِ من با آن درهم‌تنیده است. امروز کسانی زنده‌اند که تجربه‌ای همانندِ تجربهٔ من دارند. ایشان حقیقتِ در حالِ انکشاف برای این زمان را شناخته‌اند؛ با پیشوای بزرگ، فرماندهٔ لشکرِ خداوند، همگام مانده‌اند.

در اعلانِ پیام‌ها، هر مشخصۀ نبوّتی تحقق یافته است. کسانی که امتیاز یافتند که در اعلانِ این پیام‌ها نقشی ایفا کنند، تجربه‌ای به دست آورده‌اند که برای ایشان والاترین ارزش را دارد؛ و اکنون که در میان مخاطراتِ این ایّامِ آخرین هستیم، آنگاه که از هر سو صداهایی شنیده خواهد شد که می‌گویند: «مسیح اینجاست»، «حقیقت اینجاست»؛ در حالی که همّ بسیاری در این است که بنیادِ ایمانی را متزلزل سازند که ما را از کلیساها و از جهان بیرون آورده تا در جهان به‌عنوان قومی خاص بایستیم، همچون یوحنا، شهادتِ ما ادا خواهد شد:

آنچه از آغاز بود، که آن را شنیدیم، که با چشمان خود دیدیم، که بدان نگریستیم و دست‌های ما آن را لمس کردند، دربارهٔ کلمهٔ حیات؛ ... آنچه دیده و شنیده‌ایم، به شما اعلام می‌کنیم تا شما نیز با ما مشارکت داشته باشید.

من بر آنچه دیده‌ام، بر آنچه شنیده‌ام، و بر آنچه دستانم از کلمهٔ حیات لمس کرده‌اند، شهادت می‌دهم. و می‌دانم که این شهادت از سوی پدر و پسر است. ما دیده‌ایم و شهادت می‌دهیم که قدرتِ روح‌القدس، ارائهٔ حقیقت را همراهی کرده، با قلم و زبان انذار نموده و پیام‌ها را به ترتیبِ خود ابلاغ کرده است. انکارِ این کار، انکارِ روح‌القدس خواهد بود و ما را در زمرهٔ آنان قرار خواهد داد که از ایمان روی برتافته‌اند و به ارواحِ فریبنده گوش فرا داده‌اند.

دشمن هرچه در توان دارد به کار خواهد بست تا اعتمادِ مؤمنان را به ارکانِ ایمانِ ما در پیام‌های گذشته، که ما را بر منصّهٔ رفیعِ حقیقتِ ابدی نشانده و کار را استوار ساخته و به آن هویت بخشیده‌اند، از ریشه برکند. خداوند خدای اسرائیل قومِ خود را رهبری کرده و برای ایشان حقیقتی با منشأ آسمانی را مکشوف ساخته است. آوای او شنیده شده است و هنوز شنیده می‌شود که می‌گوید: پیش روید، از قوّت به قوّت، از فیض به فیض، از جلال به جلال. کار در حال قوّت‌یافتن و گسترش‌یافتن است، زیرا خداوند خدای اسرائیل مدافعِ قومِ خویش است.

کسانی که حقیقت را تنها به‌طور نظری، گویی فقط با سرانگشتان خود، در چنگ دارند، و اصولِ آن را به حرمِ درونیِ جان خویش درنیاورده‌اند، بلکه حقیقتِ حیاتی را در صحنِ بیرونی نگاه داشته‌اند، در تاریخِ گذشتهٔ این قوم، که آنان را آن‌گونه که هستند ساخته و ایشان را در مقامِ مبلّغانِ جدّی و مصمّم در جهان استقرار بخشیده است، هیچ امرِ مقدّسی نخواهند دید.

حقیقتِ زمانِ حاضر گران‌بهاست، اما آنان که دل‌هایشان با افتادن بر صخره، یعنی عیسی مسیح، شکسته نشده است، نخواهند دید و نخواهند فهمید که حقیقت چیست. آنان آنچه را خوشایندِ عقایدِ خود است خواهند پذیرفت، و آغاز خواهند کرد به ساختن بنیانی دیگر، غیر از آن که نهاده شده است. ایشان به خودپسندی و خودارجمندیِ خویش تملّق خواهند گفت، و خواهند پنداشت که قادرند ستون‌های ایمان ما را برکنند و آنها را با ستون‌هایی که خود ساخته و پرداخته‌اند، جایگزین سازند.

این، تا هر اندازه که زمان بپاید، استمرار خواهد داشت. هر که دانش‌پژوهِ دقیقِ کتاب مقدّس بوده باشد، موضعِ خطیرِ آنان را که در صحنه‌های پایانی تاریخِ این زمین زندگی می‌کنند، خواهد دید و درک خواهد کرد. آنان نابسندگی و ضعف خویش را احساس خواهند کرد و نخستین اهتمامِ خویش را نه صرفاً داشتن صورتی از دینداری، بلکه برقراریِ پیوندی حیاتی با خدا قرار خواهند داد. تا هنگامی که مسیح، امیدِ جلال، در درونشان صورت نگیرد، جرأت آرام‌گرفتن به خود نخواهند داد. نفس خواهد مُرد؛ تکبّر از جان رانده خواهد شد، و به حِلم و ملایمتِ مسیح متّصف خواهند گشت. Notebook Leaflets, 60, 61.