Peter was symbolically at Caesarea Philippi at the third hour, on his way to Caesarea Maritima and the ninth hour. According to Matthew and Mark, six days later, Peter, James and John were at the Mount of Transfiguration. Luke says eight days, between Panium and the Mount. From the gates of hell, at Caesarea Philippi to the death of the cross, with a stop along the way at the Mount of Transfiguration. Three steps from Panium to the Sunday law. Caesarea at the beginning, the Mount in the middle, and Caesarea at the end. Hell at the beginning, death at the end, with God’s glory in the middle. An alpha rebellion represented by the gates of hell and an omega rebellion represented by the death of the Son of God.
پطرس، بهطور نمادین، در ساعتِ سوم در قیصریهٔ فیلیپی بود و در مسیرِ قیصریهٔ مَریتیما و ساعتِ نهم قرار داشت. بر طبق متی و مرقس، شش روز بعد، پطرس و یعقوب و یوحنا بر کوهِ تجلی بودند. لوقا هشت روز میگوید، میانِ پانیوم و آن کوه. از دروازههای جهنّم در قیصریهٔ فیلیپی تا مرگِ صلیب، با توقفی در میانهٔ راه بر کوهِ تجلی. سه گام از پانیوم تا قانونِ یکشنبه. قیصریه در ابتدا، کوه در میانه، و قیصریه در انتها. جهنّم در ابتدا، مرگ در انتها، و جلالِ خدا در میانه. یک عصیانِ آلفا که بهوسیلهٔ دروازههای جهنّم نمایانده میشود، و یک عصیانِ اُمگا که بهوسیلهٔ مرگِ پسرِ خدا نمایانده میشود.
Caesarea Philippi is the foundation, for it was there that Christ identified the Rock on which He would build His church. The Mount of Transfiguration is the second step, where the temple is finished and the capstone is placed. The third step of judgment at the cross followed after.
قیصریهٔ فیلیپی بنیان است، زیرا همانجا مسیح آن صخره را معیّن ساخت که بر آن کلیسای خویش را بنا خواهد کرد. کوهِ تجلّی گامِ دوم است، جایی که هیکل به کمال میرسد و سنگِ رأس در جای خود نهاده میشود. پس از آن، گامِ سوم، یعنی داوری بر صلیب، در پی آمد.
And he said unto them, Verily I say unto you, That there be some of them that stand here, which shall not taste of death, till they have seen the kingdom of God come with power. And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. And his raiment became shining, exceeding white as snow; so as no fuller on earth can white them. And there appeared unto them Elias with Moses: and they were talking with Jesus.
و بدیشان گفت: هرآینه به شما میگویم که برخی از کسانی که در اینجا ایستادهاند، تا ملکوت خدا را که با قدرت میآید ببینند، مرگ را نخواهند چشید. و پس از شش روز، عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا را با خود برگرفت و ایشان را جدا از دیگران به کوهی بلند بالا برد؛ و او در برابر ایشان متجلّی شد. و جامههایش درخشان گردید، بسیار سفید چون برف؛ چندانکه هیچ رختشوی بر زمین نتواند آنها را چنان سفید گرداند. و ایلیا با موسی بر ایشان پدیدار شدند، و با عیسی سخن میگفتند.
And Peter answered and said to Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias.
و پطرس در پاسخ به عیسی گفت: ای استاد، نیکوست که ما در اینجا باشیم؛ پس اجازه ده تا سه خیمه بسازیم: یکی برای تو، و یکی برای موسی، و یکی برای ایلیا.
For he wist not what to say; for they were sore afraid. And there was a cloud that overshadowed them: and a voice came out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him. And suddenly, when they had looked round about, they saw no man any more, save Jesus only with themselves. And as they came down from the mountain, he charged them that they should tell no man what things they had seen, till the Son of man were risen from the dead. And they kept that saying with themselves, questioning one with another what the rising from the dead should mean. Mark 9:1–10.
زیرا او نمیدانست چه بگوید، چراکه ایشان سخت ترسان بودند. و ابری پدید آمد که بر آنان سایه افکند، و ندایی از درون آن ابر برآمد که: «این است پسر محبوب من؛ او را بشنوید.» و ناگهان، چون گرداگرد نگریستند، دیگر هیچکس را ندیدند، جز عیسی تنها که با ایشان بود. و چون از کوه فرود میآمدند، ایشان را امر فرمود که آنچه دیده بودند به هیچکس نگویند، تا زمانی که پسر انسان از مردگان برخیزد. و آنان آن سخن را نزد خود محفوظ داشتند و با یکدیگر به گفتوگو پرداختند که این «از مردگان برخاستن» چه معنایی دارد. مرقس ۹:۱–۱۰.
At the mount, Peter proposes to erect a tabernacle for Moses, Christ and Elijah.
بر فراز کوه، پطرس پیشنهاد میکند که برای موسی، مسیح و ایلیا خیمهای برپا سازد.
“Moses passed through death, but Michael came down and gave him life before his body had seen corruption. Satan tried to hold the body, claiming it as his; but Michael resurrected Moses and took him to heaven. Satan railed bitterly against God, denouncing Him as unjust in permitting his prey to be taken from him; but Christ did not rebuke His adversary, though it was through his temptation that the servant of God had fallen. He meekly referred him to His Father, saying, ‘The Lord rebuke thee.’
موسی از مرگ گذشت، اما میکائیل فرود آمد و پیش از آنکه جسدِ او دچار فساد شود، به او حیات بخشید. شیطان کوشید آن جسد را در اختیار خود نگاه دارد و مدعی بود که از آنِ اوست؛ اما میکائیل موسی را زنده گردانید و او را به آسمان برد. شیطان با تلخی بر خدا تاخت و او را در اینکه اجازه داد طعمهاش از او گرفته شود، به بیعدالتی متهم ساخت؛ اما مسیح خصمِ خویش را توبیخ نکرد، هرچند که خادمِ خدا بهسبب وسوسهٔ او سقوط کرده بود. او با فروتنی او را به پدر خویش حواله داد و گفت: «خداوند تو را توبیخ کند.»
“Jesus had told His disciples that there were some standing with Him who should not taste of death till they should see the kingdom of God come with power. At the transfiguration this promise was fulfilled. The countenance of Jesus was there changed and shone like the sun. His raiment was white and glistening. Moses was present to represent those who will be raised from the dead at the second appearing of Jesus. And Elijah, who was translated without seeing death, represented those who will be changed to immortality at Christ’s second coming and will be translated to heaven without seeing death. The disciples beheld with astonishment and fear the excellent majesty of Jesus and the cloud that overshadowed them, and heard the voice of God in terrible majesty, saying, ‘This is My beloved Son; hear Him.’” Early Writings, 164.
عیسی به شاگردان خود گفته بود که برخی از حاضران نزد او تا آنگاه که ملکوتِ خدا را که با قدرت میآید، ببینند، طعمِ مرگ را نخواهند چشید. در واقعهٔ تبدیلِ هیئت، این وعده تحقق یافت. چهرهٔ عیسی در آنجا دگرگون شد و چون خورشید درخشید. جامهاش سفید و درخشنده بود. موسی حاضر بود تا نمایندهٔ آنان باشد که در ظهورِ ثانیِ عیسی از مردگان برانگیخته خواهند شد. و الیاس، که بیآنکه مرگ را ببیند به آسمان برده شد، نمایندهٔ کسانی بود که در ظهورِ ثانیِ مسیح به جاودانگی دگرگون خواهند شد و بیآنکه مرگ را ببینند به آسمان منتقل خواهند شد. شاگردان با حیرت و بیم، جلالِ عظیمِ عیسی و ابری را که بر آنان سایه افکند دیدند و صدای خدا را در جلالی مَهیب شنیدند که میگفت: «این است پسرِ حبیبِ من؛ از او بشنوید.» نوشتههای نخستین، ص ۱۶۴.
The Mount of Transfiguration identifies three tabernacles. The tabernacle of Moses at the beginning of ancient Israel, the tabernacle of Christ as represented by His incarnation and the tabernacle that is the one hundred and forty-four thousand as represented by Elijah. The one hundred and forty-four thousand are those who do not taste of death, until they see the Second Coming of Christ. The Mount is identifying the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand.
کوه تجلی سه خیمه را مینمایاند: خیمه موسی در آغاز اسرائیل باستان، خیمه مسیح که تجسد او نماینده آن است، و خیمهای که همان یکصد و چهل و چهار هزار است و ایلیا نماینده آن است. یکصد و چهل و چهار هزار کسانیاند که تا دیدنِ بازگشتِ دومِ مسیح مزه مرگ را نمیچشند. این کوه نقطهای را معین میکند که در آن مُهر بر یکصد و چهل و چهار هزار نهاده میشود.
The tabernacle of the one hundred and forty-four thousand is raised up in the antitypical feast of Tabernacles. The Mount identifies those who do not taste death, and sets forth three witnesses that when they see the glory of God in the mount, it is the antitypical feast of Tabernacles.
خیمهٔ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در عیدِ ضدنمونیِ خیمهها برافراشته میشود. کوه، کسانی را که مرگ را نخواهند چشید، مشخص میسازد و سه گواه را اقامه میکند که هرگاه ایشان جلالِ خدا را در کوه ببینند، آن همان عیدِ ضدنمونیِ خیمههاست.
They are raised up as the tabernacle of Elijah, that began to be reared up in 2023, when both Moses and Elijah were resurrected. First the foundation was laid, that is the only foundation that can be laid, and that foundation is Christ, the corner and foundation stone. Then the capstone is placed, which represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand as represented at the Mount of Transfiguration. At the Mount Peter, James and John represent those who actually do not taste of death. Peter later recorded that the kingdom of priests is those who have tasted that the Lord is good, and who were a spiritual house. They tasted life, so they do not taste death.
آنان بهعنوان خیمهٔ ایلیا برافراشته میشوند؛ خیمهای که در سال ۲۰۲۳ آغاز به برپا شدن کرد، هنگامی که هر دو، موسی و ایلیا، از مردگان برخیزانیده شدند. نخست، پی نهاده شد؛ همان یگانه پیای که میتوان نهاد، و آن پی، مسیح است، سنگِ زاویه و سنگِ بنیاد. سپس سنگِ قلّه نهاده میشود که بیانگر مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار است، همانگونه که در کوهِ تجلی نمایانده شد. در آن کوه، پطرس و یعقوب و یوحنا نمایندهٔ کسانیاند که حقیقتاً طعمِ مرگ را نمیچشند. پطرس بعدتر نوشت که مملکتِ کاهنان همان کسانیاند که چشیدهاند که خداوند نیکوست، و خانهای روحانی بودند. آنان حیات را چشیدند؛ ازاینرو مرگ را نمیچشند.
If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. 1 Peter 2:3–6.
اگر بهراستی چشیدهاید که خداوند کریم است، نزد او که چونان سنگی زنده است میآیید، سنگی که هرچند از سوی انسانها مردود شد، لیکن نزد خدا برگزیده و گرانبهاست. شما نیز، همچون سنگهای زنده، بهمنزلهٔ خانهای روحانی و کهانتی مقدس بنا میشوید تا قربانیهای روحانی تقدیم کنید که بهواسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است. از اینرو در کتاب مقدس نیز آمده است: اینک در صهیون سنگ زاویهای، برگزیده و گرانبها، مینهم، و هر که بر او ایمان آورد، سرافکنده نخواهد شد. اول پطرس ۲:۳-۶
The word translated as “confounded” means “to be ashamed.” The remnant is represented by Peter, and their joy is contrasted with those who rejected the latter rain message. A key of the one hundred and forty-four thousand, for Peter was given the “keys” to the kingdom, is the “chief corner stone” that was laid in Sion. That stone is marvelous in the eyes of the righteous, and a stone of stumbling to the drunkards of Ephraim.
واژهای که به «confounded» ترجمه شده است، به معنای «شرمسار شدن» است. بَقِیّه بهوسیلهٔ پطرس نمایانده میشود و شادمانی ایشان در تقابل است با کسانی که پیامِ بارانِ پسین را رد کردند. از آنرو که به پطرس «کلیدهای» ملکوت داده شد، یکی از کلیدهای مربوط به یکصد و چهل و چهار هزار همان «سنگِ سرِگوشه»ای است که در صهیون نهاده شد. آن سنگ در نظرِ عادلان شگفتانگیز است، و برای مستانِ افرایم سنگِ لغزش.
The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. Psalms 118:22, 23.
سنگی که بنّایان رد کردند، سرِ زاویه گردیده است. این کارِ خداوند است؛ در نظرهای ما عجیب است. مزمور ۱۱۸:۲۲، ۲۳.
Jesus commented on these verses in the conclusion of the parable of the vineyard.
عیسی در پایانِ مَثَلِ تاکستان دربارهٔ این آیات اظهار نظر کرد.
Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. But when they sought to lay hands on him, they feared the multitude, because they took him for a prophet. Matthew 21:42–46.
عیسی به ایشان گفت: آیا هرگز در کتب نخواندهاید: «سنگی که بناها رد کردند، همان سرِ زاویه شده است؛ این از جانبِ خداوند است و در نظرِ ما عجیب است»؟ از این رو به شما میگویم، ملکوتِ خدا از شما گرفته خواهد شد و به امتی که میوههای آن را به بار آورد داده خواهد شد. و هر که بر این سنگ بیفتد، شکسته خواهد شد؛ اما هر که این سنگ بر او بیفتد، او را خرد خواهد ساخت. و چون رؤسای کاهنان و فریسیان مثلهای او را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ ایشان سخن میگوید. اما چون خواستند دست بر او دراز کنند، از جمعیت میترسیدند، زیرا او را نبی میپنداشتند. متی ۲۱:۴۲-۴۶.
Whoever accepts the foundational message, shall be broken, for the Rock is Christ, and the work of the gospel is to humble the human into the dust.
هر که پیامِ بنیادین را بپذیرد، شکسته خواهد شد، زیرا صخره، مسیح است، و کارِ انجیل آن است که انسان را تا به خاک فروتن سازد.
“What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself. When men see their own nothingness, they are prepared to be clothed with the righteousness of Christ. When they begin to praise and exalt God all the day long, then by beholding they are becoming changed into the same image. What is regeneration? It is revealing to man what is his own real nature, that in himself he is worthless.” Manuscript Releases, volume 20, 117.
عادلشمردگی بهوسیلهٔ ایمان چیست؟ این، کارِ خداست که جلالِ انسان را به خاک مینشاند و برای انسان آنچه را به انجام میرساند که در قدرتِ او نیست تا برای خویش انجام دهد. وقتی انسانها هیچبودگیِ خویش را میبینند، آماده میشوند تا به عدالتِ مسیح مُلبّس گردند. هنگامی که آغاز میکنند تا در تمامی روز خدا را ستایش و تمجید کنند، آنگاه با نگریستن، به همان صورت متبدّل میگردند. تولّدِ تازه چیست؟ این است که بر انسان مکشوف سازد سرشتِ حقیقیِ خود او چیست؛ یعنی اینکه او در ذاتِ خویش بیارزش است. انتشارات دستنوشتهها، جلد ۲۰، ۱۱۷.
Whoever rejects the foundation stone is destroyed, as was the case with ancient Israel in fulfillment of Jesus’ application of the parable of the vineyard. The Jews rejected Christ, they also rejected Moses, for if they had believed Moses, they would have also believed Christ. They rejected God’s law, teaching for doctrine the commandments of men. Christ, Moses and the Law are all symbols of foundations, and Christ is the only foundation that can be laid, but Christ as the foundation is represented with many symbols. Moses and the Law are both illustrations of this fact. Christ is the only foundation, but this only means that the other foundations in His prophetic Word are simply symbols of some aspect of His character.
هر که سنگِ بنیان را رد کند، هلاک میشود؛ چنانکه در موردِ اسرائیلِ قدیم واقع شد، در تحققِ کاربردِ مَثَلِ تاکستان از سوی عیسی. یهودیان مسیح را رد کردند؛ موسی را نیز رد نمودند، زیرا اگر به موسی ایمان میآوردند، به مسیح نیز ایمان میآوردند. آنان شریعتِ خدا را رد کردند و فرامینِ انسانها را بهمنزلهٔ تعلیم میآموختند. مسیح، موسی و شریعت همگی نمادهای بنیاناند، و مسیح یگانه بنیانی است که میتوان نهاد؛ اما مسیح، بهعنوانِ بنیان، با نمادهای بسیار بازنمایی میشود. موسی و شریعت هر دو نمونههایی از این حقیقتاند. مسیح یگانه بنیان است، اما این تنها بدین معناست که بنیانهای دیگر در کلامِ نبویِ او صرفاً نمادهایی از جنبهای از سرشتِ او هستند.
For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.
زیرا هیچکس نمیتواند غیر از آن بنیاد که نهاده شده است، بنیاد دیگری بگذارد که همان عیسی مسیح است. اول قرنتیان ۳:۱۱
Jesus is the Word, and as such the rules within His Word represent Himself. This is why Sister White records that the Ten Commandments are a transcript of Christ’s character. He is the First and the Last, and when represented in this fashion it identifies that Christ always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. As the Word, He is also “Truth,” and truth is a prophetic framework. He is the Lion of the tribe of Judah when He seals and unseals His Word. He is also the corner stone that becomes the cap stone. The corner stone is simply an illustration of Him as the foundation, or the first letter of the Hebrew word “truth.” The cap stone is the crowning work on the temple, and when aligned with the framework of truth, the cap stone is twenty-two times more powerful than the corner stone. What is marvelous in the eyes of those who have tasted that the Lord is good, is how the principles of the framework of truth aligned with the corner and cap stone identifies one of the prophetic keys that were given to Peter.
عیسی همان کلمه است، و ازاینرو احکامی که در کلام اوست نمایانندهٔ خود اویند. از همینروست که خواهر وایت مینویسد که ده فرمان رونوشتِ منشِ مسیح است. او اوّل و آخر است، و چون بدینسان نمایانده میشود، دلالت دارد که مسیح همواره پایانِ هر چیز را با آغازِ آن مجسّم میسازد. بهعنوانِ کلمه، او همچنین «حقیقت» است، و حقیقت چارچوبی نبوی است. آنگاه که کلامِ خود را مُهر مینهد و میگشاید، او شیرِ سبطِ یهوداست. او همچنین سنگِ زاویهای است که به سنگِ تاج بدل میشود. سنگِ زاویه صرفاً تصویری از او بهعنوانِ بنیاد است، یا حرفِ نخستِ واژهٔ عبریِ «حقیقت». سنگِ تاج کارِ تاجگذاریِ معبد است، و هنگامی که با چارچوبِ حقیقت همراستا شود، سنگِ تاج بیستودو برابر نیرومندتر از سنگِ زاویه است. آنچه در نظرِ آنان که چشیدهاند که خداوند نیکو است شگفتآور است این است که چگونه اصولِ چارچوبِ حقیقت، همسو با سنگِ زاویه و سنگِ تاج، یکی از کلیدهای نبویِ دادهشده به پطرس را مشخص میکند.
The alpha first letter is one, but the omega last letter is twenty-two. Miller’s jewels shine as the sun, but when the dirt brush man assembled the jewels, they were ten times brighter. The recognition that the end of a prophetic line is the same, but more powerful than the beginning of a prophetic lines is “marvelous.” It is an element of Christ’s character; it is one of the keys given to Peter to bind the one hundred and forty-four thousand.
حرف نخستِ آلفا یک است، امّا حرفِ آخرِ امگا بیستودو است. جواهراتِ میلر چون خورشید میدرخشند، امّا هنگامی که مردِ جاروبِ خاک جواهرات را گرد آورد، آنها ده برابر درخشانتر بودند. شناختِ این نکته که پایانِ یک خطّ نبوّتی با آغازِ همان خط یکسان است، ولی نیرومندتر، "شگفتآور" است. این، عنصری از شخصیتِ مسیح است؛ این، یکی از کلیدهایی است که به پطرس داده شد تا یکصد و چهل و چهار هزار را ببندد.
Peter’s “spiritual house” is the casket of William Miller’s dream and also Malachi’s storehouse of tithes and offerings. When the windows of heaven are opened; one class is cast out of the room, and the other class is cast into the casket and given the white linen uniforms of God’s triumphant church.
«خانهٔ روحانیِ پطرس» همان صندوقچهٔ رؤیای ویلیام میلر است و نیز انبارِ اعشار و هدایا در ملاکی. هنگامی که روزنههای آسمان گشوده میشوند؛ یک گروه از اتاق بیرون افکنده میشود و گروهِ دیگر به درون صندوقچه افکنده میشود و جامههای کتانِ سپیدِ کلیسای پیروزمندِ خدا به ایشان عطا میگردد.
“Solemnly and publicly the people of Judah had pledged themselves to obey the law of God. But when the influence of Ezra and Nehemiah was for a time withdrawn, there were many who departed from the Lord. Nehemiah had returned to Persia. During his absence from Jerusalem, evils crept in that threatened to pervert the nation. Idolaters not only gained a foothold in the city, but contaminated by their presence the very precincts of the temple. Through intermarriage, a friendship had been brought about between Eliashib the high priest and Tobiah the Ammonite, Israel’s bitter enemy. As a result of this unhallowed alliance, Eliashib had permitted Tobiah to occupy an apartment connected with the temple, which heretofore had been used as a storeroom for tithes and offerings of the people.
قومِ یهودا بهطور علنی و بهگونهای جدّی بر خود عهد بسته بودند که از شریعتِ خدا اطاعت کنند. امّا چون نفوذِ عزرا و نحمیا برای مدّتی کنار رفته بود، بسیاری از خداوند روی برتافتند. نحمیا به فارس بازگشته بود. در غیبتِ او از اورشلیم، شرارتهایی خزیدند و رخنه کردند که بیمِ آن میرفت قوم را منحرف سازند. بتپرستان نهتنها در شهر جای پایی یافتند، بلکه با حضورِ خود، خودِ حریمِ هیکل را نیز آلوده ساختند. از رهگذرِ وصلت، میانِ الیاشیبِ کاهنِ اعظم و طوبیایِ عمونی، دشمنِ سرسختِ اسرائیل، دوستیای پدید آمد. در پیِ این پیوندِ نامقدّس، الیاشیب اجازه داده بود طوبیا حجرهای متّصل به هیکل را اشغال کند؛ حجرهای که تا پیش از آن بهعنوانِ انبارِ عُشورها و هدایایِ قوم به کار میرفت.
“Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.
به سبب قساوت و خیانت عمونیان و موآبیان نسبت به اسرائیل، خدا از طریق موسی اعلام کرده بود که آنان باید برای همیشه از جماعت قومِ او محروم بمانند. بنگرید به تثنیه ۲۳:۳-۶. برخلاف این کلام، کاهنِ اعظم تقدیماتی را که در حجرهای از خانهٔ خدا ذخیره شده بود بیرون ریخته بود تا برای این نمایندهٔ قومِ مطرود جا فراهم کند. اهانتی بزرگتر به خدا نمیشد روا داشت از اینکه چنین امتیازی به این دشمنِ خدا و حقیقتِ او اعطا شود.
“On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’
پس از بازگشت از پارس، نحِمیا از آن بیحرمتی گستاخانه آگاه شد و بیدرنگ برای بیرون راندن آن مزاحم اقدام کرد. او میگوید: «این مرا سخت اندوهگین کرد؛ ازاینرو همهٔ اسباب و اثاثیهٔ طوبیا را از آن حجره بیرون افکندم. سپس فرمان دادم و حجرهها را تطهیر کردند؛ و دوباره ظروف خانهٔ خدا را، با قربانی گوشتی و کندر، بدانجا آوردم.»
“Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.
نه تنها هیکل بیحُرمت شده بود، بلکه تقدیمات نیز به مصرفی ناروا رسیده بود. این امر موجب سستی بخشندگیِ مردم شده بود. ایشان غیرت و حرارت خود را از دست داده بودند و از پرداخت عُشرهای خویش اِبا داشتند. خزانههای خانهٔ خداوند بهنحو شایسته تأمین نمیشدند؛ بسیاری از سرایندگان و دیگر کسانی که در خدمت هیکل به کار گماشته شده بودند، چون حمایت کافی دریافت نمیکردند، کار خدا را ترک کرده بودند تا در جای دیگر به کار پردازند.
“Nehemiah set to work to correct these abuses. He gathered together those who had left the service of the Lord’s house, ‘and set them in their place.’ This inspired the people with confidence, and all Judah brought ‘the tithe of the corn and the new wine and the oil.’ Men who ‘were counted faithful’ were made ‘treasurers over the treasuries,’ ‘and their office was to distribute unto their brethren.’” Prophets and Kings, 669, 670.
نحمیا برای اصلاح این کجرویها دست به کار شد. او کسانی را که خدمتِ خانهٔ خداوند را ترک کرده بودند گرد آورد، 'و ایشان را در جای خود نهاد.' این امر در مردم اعتماد برانگیخت، و تمامی یهودا 'عُشرِ غلّه و شرابِ نو و روغن' را آوردند. مردانی که 'امین شمرده میشدند' بهعنوان 'خزانهدارانِ خزائن' گماشته شدند، 'و وظیفهٔ ایشان تقسیم میان برادرانِ خود بود.' انبیاء و پادشاهان، ۶۶۹، ۶۷۰.
When Nehemiah “cast out Tobiah,” he was prefiguring Christ casting the money-changers out of the very same temple. It wasn’t simply the temple, but the very room in the temple where the tithes were stored. When Eliakim the Philadelphian replaced Shebna the Laodicean, Shebna was the treasurer that was cast into a far field.
وقتی نحمیا «طوبیا را بیرون افکند»، او پیشنمونهٔ بیرون راندن صرافان از همان هیکل به دست مسیح بود. این نه صرفاً هیکل بود، بلکه همان حجرهای در هیکل که عشورها در آن ذخیره میشد. وقتی الیاقیمِ اهل فیلادلفیه جایگزینِ شبنایِ اهل لاودیکیه شد، شبنا همان خزانهداری بود که به مزرعهای دور افکنده شد.
Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down.
چنین میگوید یهوه خدای لشکرها: برو، نزد این خزانهدار، یعنی شبنا که بر خانه است، و بگو: اینجا تو را چیست؟ و در اینجا که را داری که برای خود در اینجا قبری تراشیدهای، همچون کسی که بر جای بلند برای خویش قبری میتراشد و در صخره برای خود مسکنی میکند؟ اینک، خداوند تو را به اسیریِ سخت خواهد برد و بهتحقیق تو را محکم خواهد پیچید. هرآینه تو را به خشونت خواهد گردانید و چون گویی به سرزمینی پهناور خواهد افکند؛ آنجا خواهی مرد، و آنجا ارابههای جلالت مایۀ ننگِ خانۀ آقایت خواهد بود. و تو را از منصبت خواهم راند و او تو را از مرتبتت فرو خواهد کشید.
And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open.
و در آن روز چنین خواهد شد که بندهام الیاقیم پسر حلقیا را فرا خواهم خواند؛ او را به ردای تو ملبس خواهم ساخت و او را با کمربندت استوار خواهم کرد، و حکومت تو را به دست او خواهم سپرد؛ و او برای ساکنان اورشلیم و برای خاندان یهودا پدر خواهد بود. و کلید خانهٔ داود را بر دوش او خواهم نهاد؛ پس او خواهد گشود و هیچکس نخواهد بست، و او خواهد بست و هیچکس نخواهد گشود.
And I will fasten him as a nail in a sure place; and he shall be for a glorious throne to his father’s house. And they shall hang upon him all the glory of his father’s house, the offspring and the issue, all vessels of small quantity, from the vessels of cups, even to all the vessels of flagons. In that day, saith the Lord of hosts, shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off: for the Lord hath spoken it. Isaiah 22:15–22.
و او را چون میخی در جای استوار خواهم کوبید؛ و او برای خاندان پدرش تختی پرجلال خواهد بود. و تمامی جلال خاندان پدرش را بر او خواهند آویخت، نسل و ذریّه را، و همه ظروف کمگنجایش را، از پیالهها گرفته تا همه سبوها. در آن روز، خداوند لشکرها میگوید، آن میخی که در جای استوار کوبیده شده است برداشته خواهد شد، بریده خواهد شد و خواهد افتاد؛ و باری که بر آن بود از آن قطع خواهد شد؛ زیرا خداوند آن را گفته است. اشعیا ۲۲:۱۵-۲۲.
In the day that Shebna the foolish Laodicean is cast out, Eliakim is given the government of the church triumphant. When Christ cleanses the temple of the one hundred and forty-four thousand, from the rubbish that has covered up the precious jewels, He identifies that He would “cover” those represented by Shebna. Before the windows of heaven were opened the jewels were covered with rubbish, and when the rubbish is cast out, the rubbish is then covered with shame. William Miller’s dream is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
در روزی که شبنا، آن لائودکیاییِ سفیه، بیرون افکنده میشود، حکومتِ کلیسای ظفرمند به الیاقیم واگذار میگردد. چون مسیح هیکلِ آن یکصد و چهل و چهار هزار را از خاشاکی که جواهر گرانبها را پوشانده بود تطهیر میکند، اعلام میدارد که او کسانی را که شبنا نمایندگی میکند «خواهد پوشانید». پیش از آنکه پنجرههای آسمان گشوده شوند، جواهر زیر خاشاک پوشیده بودند، و چون آن خاشاک بیرون افکنده شود، همان خاشاک آنگاه به شرم و رسوایی پوشانده میشود. رؤیای ویلیام میلر مبیّنِ مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار است.
The casket, is Malachi’s storehouse, Peter’s spiritual house and the tabernacle of Elijah that Peter wished to build. The dirt brush man illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand when He casts the jewels into the box. Malachi identifies the test that proves that God’s people have truly returned unto Him.
صندوقچه، همان خزانهٔ ملاکی، خانهٔ روحانیِ پطرس و خیمهٔ ایلیاست که پطرس میخواست بنا کند. مردِ جاروببهدست، با افکندنِ جواهرات در صندوقچه، مهر و موم شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر میکشد. ملاکی آزمونی را تعیین میکند که ثابت میسازد قومِ خدا حقیقتاً به سوی او بازگشتهاند.
Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him. Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.
آنگاه ترسندگانِ خداوند بسیار با یکدیگر سخن گفتند؛ و خداوند گوش فرا داد و شنید، و کتابِ یادبود در حضور او برای ترسندگانِ خداوند و آنان که به نام او میاندیشیدند نوشته شد. و میگوید خداوندِ لشکرها: در آن روز که جواهراتِ خویش را فراهم میسازم، ایشان از آنِ من خواهند بود؛ و بر ایشان ترحم خواهم کرد، چنانکه مردی بر پسرِ خویش که او را خدمت میکند ترحم مینماید. آنگاه بازخواهید گشت و فرق خواهید نهاد میان عادلان و شریران، میان آن که خدا را خدمت میکند و آن که او را خدمت نمیکند. ملاکی ۳:۱۶-۱۸
Return is a key word in the passage, for God calls on His people to return unto Him, but He also challenges those people to test Him, by returning tithes and offerings, and there is also a time when the righteous will “return,” and in so doing, they will “discern” between the wise and the foolish. Those who feared the Lord, and who thought upon His name are those that are to be the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
بازگشت واژهای کلیدی در این بخش است، زیرا خدا قوم خود را به بازگشت نزد خویش فرامیخوانَد؛ اما همان قوم را نیز فرامیخوانَد که با بازگرداندن عُشرها و هدایایشان او را بیازمایند؛ و زمانی نیز هست که پارسایان «بازخواهند گشت» و، بدینسان، میان حکیمان و سفیهان «فرق خواهند نهاد». آنان که از خداوند بیم داشتند و دربارهٔ نام او تأمل میکردند، هماناناند که باید نشانِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند.
The fear of the Lord is the first test, so when verse sixteen says, “then” they that feared the Lord, it is pointing back into the prophetic narrative.
ترس از خداوند نخستین آزمون است؛ بنابراین، هنگامی که آیهٔ شانزدهم میگوید: «آنگاه» آنان که از خداوند میترسیدند، این «آنگاه» به روایتِ نبویِ پیشگفته ارجاع میدهد.
Your words have been stout against me, saith the Lord. Yet ye say, What have we spoken so much against thee? Ye have said, It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts? And now we call the proud happy; yea, they that work wickedness are set up; yea, they that tempt God are even delivered. Malachi 3:13–15.
سخنان شما بر ضد من سخت بوده است، خداوند میگوید. با این همه میگویید: بر ضد تو چه گفتهایم؟ گفتهاید: خدمت خدا بیهوده است؛ و چه سودی دارد که فریضهٔ او را نگاه داشتهایم و سوگوارانه در پیشگاه خداوند لشکرها سلوک کردهایم؟ و اکنون متکبران را خوشبخت میخوانیم؛ آری، آنان که شرارت میورزند سرافراز میشوند؛ بلکه آنان که خدا را میآزمایند نیز رهایی مییابند. ملاکی ۳:۱۳-۱۵.
Malachi says, “and now we call the proud happy.” The drunkards of Ephraim are called the “crown of pride” and they are happy when they think Moses and Elijah, the two prophets that tormented them were dead. They were so happy, that they sent gifts to one another.
ملاکی میگوید: «و اکنون متکبّران را سعادتمند میخوانیم.» مستانِ افرایم «افسرِ فخر» خوانده میشوند و چون میپندارند که موسی و ایلیا، دو پیامبری که ایشان را عذاب میدادند، مردهاند، شادمان میشوند. آنچنان شادمان شدند که به یکدیگر هدایا فرستادند.
And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.
و جسدهای ایشان در خیابان آن شهر بزرگ خواهد ماند، شهری که از نظر روحانی سدوم و مصر نامیده میشود؛ همانجا که خداوند ما نیز مصلوب شد. و مردمانی از هر قوم و قبیله و زبان و ملت، جسدهای ایشان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که جسدهای ایشان در گورها نهاده شوند. و ساکنان زمین بر آنان شادی خواهند کرد و جشن خواهند گرفت و به یکدیگر هدیه خواهند فرستاد؛ زیرا این دو پیامبر ساکنان زمین را عذاب داده بودند. مکاشفه ۱۱:۸-۱۰.
The proud are happy from July 18, 2020 on through 2023. On July 18, 2020 the message was “stout” against the “Lord.” On July 18, 2020 we did not recognize how terribly we had spoken against God and His Word. Disappointed we entered the tarrying time as represented by the lament of “It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts?” This is parallel to Jeremiah’s lament, when he illustrates the first disappointment.
از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ تا پایان سال ۲۰۲۳، متکبّران شادماناند. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ پیام بر ضدّ «خداوند» «سخت» بود. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ درنیافتیم که تا چه اندازه بهطرز هولناکی بر ضدّ خدا و کلام او سخن گفته بودیم. با نومیدی به زمانِ درنگ وارد شدیم؛ چنانکه در شکوهِ «خدمت کردنِ خدا بیهوده است؛ و چه سود که حکمِ او را نگاه داشتهایم و ماتمزنان در حضورِ خداوندِ لشکرها گام برداشتهایم؟» نمودار است. این با مرثیهٔ ارمیا موازی است، آنگاه که نخستین نومیدی را به تصویر میکشد.
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:17, 18.
من در انجمن استهزاگران ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکندی. چرا درد من دائمی است و زخمم درمانناپذیر است که شفا نمیپذیرد؟ آیا تو به کلی برای من چون دروغگو خواهی بود و چون آبهایی که میخشکند؟ ارمیا ۱۵:۱۷، ۱۸.
Our words were stout with the prediction of July 18, 2020, and we did not then know how badly we had rebelled. At the disappointment the tarrying time was underway, while one class mourned and the other class rejoiced. In that context Malachi states:
سخنان ما دربارهٔ پیشگوییِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ سخت و گستاخانه بود، و در آن هنگام نمیدانستیم تا چه حد به زشتی عصیان ورزیده بودیم. در آن سرخوردگی، دورانِ تأخیر در جریان بود، در حالی که گروهی سوگوار بودند و گروهی دیگر شادمان. در آن زمینه ملاکی میگوید:
Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him.
آنگاه آنان که از خداوند میترسیدند، بسیار با یکدیگر سخن گفتند؛ و خداوند گوش فرا داد و شنید؛ و در حضور او کتابی به یادبود نوشته شد، برای آنان که از خداوند میترسند و به نام او میاندیشند. و ایشان از آنِ من خواهند بود، خداوندِ لشکرها میگوید، در آن روز که گوهران خویش را فراهم آورم؛ و بر ایشان رحم خواهم کرد، چنانکه مردی بر پسر خویش که او را خدمت میکند، رحم میکند.
Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.
آنگاه بازخواهید گشت و میان پارسایان و شریران تمیز خواهید داد، میان آنکه خدا را خدمت میکند و آنکه او را خدمت نمیکند. ملاکی ۳:۱۶-۱۸.
In 2024, the foundational test represented as the fear of the Lord arrived. Two classes were manifested in that test, and the group that made up the two classes had been often talking to one another on regular zoom meetings, throughout the three and a half days. The Lord listened to their discussions. The class who feared the Lord thought upon His name; Palmoni, the Lion of the tribe of Judah, the Alpha and Omega, the Truth, the Word, the Wonderful Linguist, the corner and cap stone, the Lamb, the Heavenly High Priest, the Temple, the Rock. Those who made it into that book are to be jewels upon the crown representing the ensign of the kingdom of glory. When He makes up those jewels, then they return, and discern between the righteous and the wicked. When He casts the jewels into the casket, it is then discerned who is foolish and who is wise.
در سال ۲۰۲۴، آزمونِ بنیادینی که در «ترس از خداوند» متجلّی میشد، فرا رسید. در آن آزمون دو طبقه آشکار گردید، و جماعتی که مرکّب از آن دو طبقه بود، در تمام آن سهونیم روز، به کرّات در نشستهای منظمِ زوم با یکدیگر گفتگو میکردند. خداوند به مباحثات ایشان گوش فرا داد. آن دسته که از خداوند میترسیدند، در نام او میاندیشیدند: پلمونی، شیرِ قبیلهٔ یهودا، آلفا و امگا، حقیقت، کلمه، زبانشناسِ شگفتانگیز، سنگِ زاویه و سنگِ رأس، بره، کاهنِ اعظمِ آسمانی، هیکل، صخره. آنان که نامشان در آن کتاب درج شد، گوهرانی خواهند بود بر تاجی که معرّفِ درفشِ ملکوتِ جلال است. چون آن گوهرها را فراهم آورد، آنگاه ایشان بازمیگردند و فرق میگذارند میان عادل و شریر. چون گوهرها را در صندوقچه میافکند، در آن هنگام آشکار میگردد که چه کسی جاهل است و چه کسی حکیم.
Malachi records:
ملاکی مینویسد:
Return unto me, and I will return unto you,
به سوی من بازگردید، و من نیز به سوی شما بازخواهم گشت،
But ye said, Wherein shall we return?
لیکن شما گفتید: «در چه چیز بازگشت نماییم؟»
Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.
همهٔ اعشار را به خانهٔ خزانه بیاورید تا در خانهٔ من خوراک باشد، و مرا اکنون بدین بیازمایید، میگوید خداوندِ لشکرها، اگر برای شما روزنههای آسمان را نگشایم و بر شما برکتی فرو نریزم، چنانکه برای گنجایش آن جایی نباشد.
The storehouse is the casket and the tithes are the wise virgins. The storehouse is God’s Word placed into a new framework of truth. The jewels that get cast into that casket are the truths associated with the message of the Midnight Cry. The tithes were kept in a specific room in the temple, as identified in Nehemiah’s cleansing. The casket and the storehouse, or Peter spiritual house represents God’s temple and the jewels represent human temples who are joined with Divinity in the secret place of the Most High. The human messengers cannot be separated from the Divine message. The jewels are both God’s messengers and they are also the message they proclaim. Inspiration often identifies the message and the messenger combined.
خزانه همان صندوقچه است و اعشار همان دوشیزگانِ خردمندند. خزانه کلامِ خداست که در چارچوبی نو از حقیقت نهاده شده است. جواهرِ افکنده در آن صندوقچه، حقایقیاند که با پیامِ فریادِ نیمهشب پیوند دارند. اعشار در حجرهای معیّن در هیکل نگاه داشته میشد، چنانکه در پاکسازی نِحِمیا معیّن است. صندوقچه و خزانه، یا به تعبیر پِطرُس «خانهٔ روحانی»، نمایانگر هیکلِ خدایند، و جواهر نمایندهٔ هیاکلِ انسانیاند که در مخفیگاهِ حضرتِ اعلی با الوهیت متحد گشتهاند. فرستادگانِ بشری از پیامِ الهی جداییپذیر نیستند. این جواهر هم فرستادگانِ خدایند و هم همان پیامی که اعلان میکنند. الهام غالباً پیام و پیامآور را بهصورت یگانه میشناسانَد.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.
خدا در این روزگار، همانگونه که اسرائیل باستان را فراخواند، کلیسای خود را فراخوانده است تا همچون نوری در زمین بایستد. بهوسیله تیشه نیرومندِ حقیقت — یعنی پیامهای فرشتهٔ اول، دوم و سوم — آنان را از کلیساها و از جهان جدا کرده است تا ایشان را به نزدیکیِ مقدسی با خود درآورد. او ایشان را امانتداران شریعت خود ساخته و حقایق عظیمِ نبوت برای این زمان را به آنان سپرده است. همچون وحیهای مقدسی که به اسرائیل باستان سپرده شد، اینها نیز امانتی مقدساند که باید به جهان رسانده شوند. سه فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نور پیامهای خدا را میپذیرند و چون نمایندگان او بیرون میروند تا بانگ هشدار را در سراسر طول و عرض زمین طنینانداز کنند. مسیح به پیروانش اعلام میکند: «شما نور جهان هستید.» به هر نفسی که عیسی را میپذیرد، صلیب جلجتا چنین میگوید: «بنگرید به ارزش جان: "بروید به سراسر جهان و انجیل را به هر مخلوقی موعظه کنید."» نباید اجازه داد هیچچیز این کار را بازدارد. این مهمترین کار برای زمان است؛ و باید دامنهاش به گسترهٔ ابدیت باشد. محبتی که عیسی برای جانهای انسانها در قربانیای که برای رستگانیِ آنان کرد آشکار ساخت، همهٔ پیروان او را برخواهد انگیخت. شهادتها، جلد ۵، ۴۵۵.
We will begin to draw together these concepts in the next article.
در مقالهٔ بعدی، گرد هم آوردنِ این مفاهیم را آغاز خواهیم کرد.
“During the last fifty years of my life, I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.
در پنجاه سال اخیرِ زندگیام، فرصتهای گرانبهایی برای کسب تجربه داشتهام. در باب پیامهای فرشتهٔ نخست، دوم و سوم، تجربه اندوختهام. فرشتگان چنین به تصویر کشیده شدهاند که در میانهٔ آسمان پرواز میکنند و پیامی هشدارآمیز را به جهان اعلام میکنند؛ پیامی که بهطور مستقیم با مردمی که در واپسین روزهای تاریخ این زمین زندگی میکنند ارتباط دارد. هیچکس صدای این فرشتگان را نمیشنود، زیرا آنان نمادیاند که نمایانگر قوم خدایند که در هماهنگی با کائنات آسمانی کار میکنند. مردان و زنانی که به روح خدا روشن گشته و بهوسیلهٔ حقیقت تقدیس شدهاند، این سه پیام را به ترتیب خود اعلام میکنند.
“I have acted a part in this solemn work. Nearly all my Christian experience is interwoven with it. There are those now living who have an experience similar to my own. They have recognized the truth unfolding for this time; they have kept in step with the great Leader, the Captain of the Lord’s host.
من در این امرِ خطیر نقشی داشتهام. تقریباً تمام تجربهٔ مسیحیِ من با آن درهمتنیده است. امروز کسانی زندهاند که تجربهای همانندِ تجربهٔ من دارند. ایشان حقیقتِ در حالِ انکشاف برای این زمان را شناختهاند؛ با پیشوای بزرگ، فرماندهٔ لشکرِ خداوند، همگام ماندهاند.
“In the proclamation of the messages, every specification of prophecy has been fulfilled. Those who were privileged to act a part in proclaiming these messages have gained an experience which is of the highest value to them; and now when we are amid the perils of these last days, when voices will be heard on every side saying, ‘Here is Christ,’ ‘Here is truth’; while the burden of many is to unsettle the foundation of our faith which has led us from the churches and from the world to stand as a peculiar people in the world, like John our testimony will be borne:
در اعلانِ پیامها، هر مشخصۀ نبوّتی تحقق یافته است. کسانی که امتیاز یافتند که در اعلانِ این پیامها نقشی ایفا کنند، تجربهای به دست آوردهاند که برای ایشان والاترین ارزش را دارد؛ و اکنون که در میان مخاطراتِ این ایّامِ آخرین هستیم، آنگاه که از هر سو صداهایی شنیده خواهد شد که میگویند: «مسیح اینجاست»، «حقیقت اینجاست»؛ در حالی که همّ بسیاری در این است که بنیادِ ایمانی را متزلزل سازند که ما را از کلیساها و از جهان بیرون آورده تا در جهان بهعنوان قومی خاص بایستیم، همچون یوحنا، شهادتِ ما ادا خواهد شد:
“‘That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled, of the Word of life;… that which we have seen and heard declare we unto you, that ye also may have fellowship with us.’
آنچه از آغاز بود، که آن را شنیدیم، که با چشمان خود دیدیم، که بدان نگریستیم و دستهای ما آن را لمس کردند، دربارهٔ کلمهٔ حیات؛ ... آنچه دیده و شنیدهایم، به شما اعلام میکنیم تا شما نیز با ما مشارکت داشته باشید.
“I testify the things which I have seen, the things which I have heard, the things which my hands have handled of the Word of life. And this testimony I know to be of the Father and the Son. We have seen and do testify that the power of the Holy Ghost has accompanied the presentation of the truth, warning with pen and voice, and giving the messages in their order. To deny this work would be to deny the Holy Ghost, and would place us in that company who have departed from the faith, giving heed to seducing spirits.
من بر آنچه دیدهام، بر آنچه شنیدهام، و بر آنچه دستانم از کلمهٔ حیات لمس کردهاند، شهادت میدهم. و میدانم که این شهادت از سوی پدر و پسر است. ما دیدهایم و شهادت میدهیم که قدرتِ روحالقدس، ارائهٔ حقیقت را همراهی کرده، با قلم و زبان انذار نموده و پیامها را به ترتیبِ خود ابلاغ کرده است. انکارِ این کار، انکارِ روحالقدس خواهد بود و ما را در زمرهٔ آنان قرار خواهد داد که از ایمان روی برتافتهاند و به ارواحِ فریبنده گوش فرا دادهاند.
“The enemy will set everything in operation to uproot the confidence of the believers in the pillars of our faith in the messages of the past, which have placed us upon the elevated platform of eternal truth, and which have established and given character to the work. The Lord God of Israel has led out His people, unfolding to them truth of heavenly origin. His voice has been heard, and is still heard, saying, Go forward from strength to strength, from grace to grace, from glory to glory. The work is strengthening and broadening, for the Lord God of Israel is the defense of His people.
دشمن هرچه در توان دارد به کار خواهد بست تا اعتمادِ مؤمنان را به ارکانِ ایمانِ ما در پیامهای گذشته، که ما را بر منصّهٔ رفیعِ حقیقتِ ابدی نشانده و کار را استوار ساخته و به آن هویت بخشیدهاند، از ریشه برکند. خداوند خدای اسرائیل قومِ خود را رهبری کرده و برای ایشان حقیقتی با منشأ آسمانی را مکشوف ساخته است. آوای او شنیده شده است و هنوز شنیده میشود که میگوید: پیش روید، از قوّت به قوّت، از فیض به فیض، از جلال به جلال. کار در حال قوّتیافتن و گسترشیافتن است، زیرا خداوند خدای اسرائیل مدافعِ قومِ خویش است.
“Those who have a hold of the truth theoretically, with their fingertips as it were, who have not brought its principles into the inner sanctuary of the soul, but have kept the vital truth in the outer court, will see nothing sacred in the past history of this people which has made them what they are, and has established them as earnest, determined, missionary workers in the world.
کسانی که حقیقت را تنها بهطور نظری، گویی فقط با سرانگشتان خود، در چنگ دارند، و اصولِ آن را به حرمِ درونیِ جان خویش درنیاوردهاند، بلکه حقیقتِ حیاتی را در صحنِ بیرونی نگاه داشتهاند، در تاریخِ گذشتهٔ این قوم، که آنان را آنگونه که هستند ساخته و ایشان را در مقامِ مبلّغانِ جدّی و مصمّم در جهان استقرار بخشیده است، هیچ امرِ مقدّسی نخواهند دید.
“The truth for this time is precious, but those whose hearts have not been broken by falling on the rock Christ Jesus, will not see and understand what is truth. They will accept that which pleases their ideas, and will begin to manufacture another foundation than that which is laid. They will flatter their own vanity and esteem, thinking that they are capable of removing the pillars of our faith, and replacing them with pillars they have devised.
حقیقتِ زمانِ حاضر گرانبهاست، اما آنان که دلهایشان با افتادن بر صخره، یعنی عیسی مسیح، شکسته نشده است، نخواهند دید و نخواهند فهمید که حقیقت چیست. آنان آنچه را خوشایندِ عقایدِ خود است خواهند پذیرفت، و آغاز خواهند کرد به ساختن بنیانی دیگر، غیر از آن که نهاده شده است. ایشان به خودپسندی و خودارجمندیِ خویش تملّق خواهند گفت، و خواهند پنداشت که قادرند ستونهای ایمان ما را برکنند و آنها را با ستونهایی که خود ساخته و پرداختهاند، جایگزین سازند.
“This will continue to be as long as time shall last. Anyone who has been a close student of the Bible will see and understand the solemn position of those who are living in the closing scenes of this earth’s history. They will feel their own inefficiency and weakness, and will make it their first business to have not merely a form of godliness, but a vital connection with God. They will not dare to rest until Christ is formed within, the hope of glory. Self will die; pride will be expelled from the soul, and they will have the meekness and gentleness of Christ.” Notebook Leaflets, 60, 61.
این، تا هر اندازه که زمان بپاید، استمرار خواهد داشت. هر که دانشپژوهِ دقیقِ کتاب مقدّس بوده باشد، موضعِ خطیرِ آنان را که در صحنههای پایانی تاریخِ این زمین زندگی میکنند، خواهد دید و درک خواهد کرد. آنان نابسندگی و ضعف خویش را احساس خواهند کرد و نخستین اهتمامِ خویش را نه صرفاً داشتن صورتی از دینداری، بلکه برقراریِ پیوندی حیاتی با خدا قرار خواهند داد. تا هنگامی که مسیح، امیدِ جلال، در درونشان صورت نگیرد، جرأت آرامگرفتن به خود نخواهند داد. نفس خواهد مُرد؛ تکبّر از جان رانده خواهد شد، و به حِلم و ملایمتِ مسیح متّصف خواهند گشت. Notebook Leaflets, 60, 61.