روم چشم‌انداز را برقرار می‌کند - شمارهٔ سه

و او چون پالاینده و پاک‌کننده‌ی نقره خواهد نشست؛ پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و آنان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد داد، تا برای خداوند هدیه‌ای در پارسایی تقدیم کنند. آنگاه هدیه‌ی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در روزگار کهن و در سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۳ و ۴.

عیسی به‌صراحت به آنان گفت: «بعضی از شما ایمان نمی‌آورند»؛ و افزود: «از این‌رو به شما گفتم که هیچ‌کس نمی‌تواند نزد من بیاید، مگر آنکه از جانب پدرم به او عطا شده باشد.» او می‌خواست به آنان بفهماند که اگر به سوی او کشیده نمی‌شوند، از آن روست که دل‌هایشان به روح‌القدس گشوده نیست. «انسانِ نفسانی امورِ روحِ خدا را نمی‌پذیرد، زیرا برای او حماقت است؛ و نمی‌تواند آنها را بشناسد، چون این امور به‌طور روحانی درک می‌شوند.» اول قرنتیان ۲:۱۴. این به‌واسطۀ ایمان است که جان جلالِ عیسی را می‌بیند. این جلال پنهان است، تا زمانی که از طریق روح‌القدس ایمان در جان افروخته شود.

با سرزنش علنیِ بی‌ایمانی‌شان، این شاگردان بیش از پیش از عیسی بیگانه شدند. سخت ناخشنود بودند و، برای آن‌که نجات‌دهنده را بیازارند و بدخواهیِ فریسیان را ارضا کنند، به او پشت کردند و با تحقیر ترکش گفتند. انتخاب خود را کرده بودند—صورت را بی‌روح، پوسته را بی‌دانه برگزیده بودند. تصمیمشان هرگز پس از آن بازگردانده نشد؛ زیرا دیگر با عیسی راه نرفتند.

«بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و خداوندی که او را می‌جویید ناگهان به معبد خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که شما در او مسرّت می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما روز آمدن او را چه کسی تاب خواهد آورد؟ و وقتی او ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالاینده و چون صابونِ رخت‌شویان است. ملاکی ۳:۱، ۲.

هیچ‌کس گمان نبرد که چون نمی‌تواند معنای هر نماد در مکاشفه را توضیح دهد، جست‌وجوی این کتاب برای دانستن معنای حقیقتی که در آن نهفته است برای او بی‌فایده است. آن که این اسرار را بر یوحنا آشکار ساخت، به جویندهٔ کوشای حقیقت مزه‌ای پیشاپیش از امور آسمانی خواهد چشاند. آنان که دل‌هایشان به پذیرش حقیقت گشوده است، قادر خواهند شد تعالیم آن را درک کنند، و برکتی که به کسانی وعده شده است که 'سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده است را نگاه می‌دارند'، به ایشان عطا خواهد شد.

در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. اینجا مکملِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. آن کتابی که مهر و موم شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به روزهای آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان کن و کتاب را تا زمانِ پایان مهر و موم کن.» دانیال ۱۲:۴. اعمال رسولان، ۵۸۴، ۵۸۵.

در تاریخ و نبوت، کلام خدا کشمکش دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر می‌کشد. آن نبرد هنوز در جریان است. آنچه بوده است، تکرار خواهد شد. مناقشات کهنه احیا خواهند شد و نظریه‌های تازه پیاپی سر بر خواهند آورد. اما قوم خدا، که در ایمان خود و با تحقق نبوت در اعلام پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم نقشی ایفا کرده‌اند، می‌دانند کجا ایستاده‌اند. آنان تجربه‌ای دارند که از طلای ناب گرانبهاتر است. ایشان باید چون صخره استوار بایستند و آغاز اعتماد خود را با پایداری تا پایان نگاه دارند. پیام برگزیده، کتاب ۲، ۱۰۹.

دشمن در پی آن است که ذهن‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده کردنِ قومی که در این روزهای آخر بایستند، منحرف کند. سفسطه‌های او برای آن طراحی شده‌اند که اذهان را از خطرات و وظایف این زمان دور سازند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا برای قوم خود به یوحنا بدهد، هیچ می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست پیشِ روی ما قرار دارند، آن‌قدر اهمیت ندارند که توجه ویژه‌ای دریافت کنند. حقیقتی با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌کنند و مردم خدا را از تجربه‌های گذشته‌شان محروم می‌سازند و به‌جای آن علمی کاذب به آنان می‌دهند.

'خداوند چنین می‌گوید: در راه‌ها بایستید، بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن راه بروید.'

مبادا کسی در پی برکندن بنیادهای ایمان ما باشد—همان بنیادهایی که در آغاز کارمان، با مطالعهٔ کلام همراه با دعا و با وحی، نهاده شد. بر این بنیادها در پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. چه‌بسا کسانی گمان کنند راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است بگذارند. اما این فریبی بزرگ است. هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده است بگذارد.

در گذشته، بسیاری دست به ساختن ایمانی نو و برپا کردن اصولی تازه زده‌اند. اما بنای آنان تا چه مدت پابرجا ماند؟ — زود فرو ریخت؛ زیرا بر صخره بنا نشده بود.

مگر شاگردان نخستین ناچار نبودند با گفته‌های مردم روبه‌رو شوند؟ مگر ناچار نبودند به نظریه‌های باطل گوش دهند و سپس، پس از آنکه همه کارها را انجام دادند، استوار بایستند و بگویند: «هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی غیر از آنچه نهاده شده است بگذارد»؟

پس باید آغاز یقین خود را تا به پایان استوار نگاه داریم. سخنانِ پرقدرت از سوی خدا و از سوی مسیح به این قوم فرستاده شده‌اند، که ایشان را گام به گام از جهان بیرون آورده و به نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر وارد ساخته‌اند. با لبانی لمس‌شده از آتشِ مقدس، خادمان خدا پیام را اعلام کرده‌اند. سخنِ الهی مُهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است. ریویو و هرالد، ۳ مارس ۱۹۰۴.

خداوند یاری‌تان کند تا سخنانی را که گفته‌ام بپذیرید. باشد که آنان که همچون دیدبانان خدا بر دیوارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که خطرهای پیشِ روی مردم را ببینند؛ مردانی که بتوانند حق را از باطل و پارسایی را از ناپارسایی بازشناسند.

هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از وقتی پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 رسید بر آن می‌سازیم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما عطا کرده است. ما قصد نداریم پا از آن پایگاهی برداریم که روز به روز، هنگامی که با دعاهای مشتاقانه خداوند را می‌جستیم و در پی نور بودیم، پاهای خود را بر آن نهادیم. آیا می‌پندارید که می‌توانم نوری را که خدا به من داده است کنار بگذارم؟ آن همچون صخرهٔ اعصار خواهد بود. از همان هنگام که عطا شد، مرا راهنمایی کرده است. برادران و خواهران، خدا امروز زنده است و سلطنت می‌کند و کار می‌کند. دست او بر چرخ است و در مشیت خویش چرخ را مطابق ارادهٔ خود می‌گرداند. مبادا آدمیان خود را به اسناد ببندند و بگویند چه خواهند کرد و چه نخواهند کرد. بلکه خود را به خداوندِ آسمان ببندند. آنگاه نور آسمان در هیکلِ جان خواهد تابید و ما نجات خدا را خواهیم دید. Review and Herald، 14 آوریل 1903.

"هر اندازه که پیشرفت فکری انسان باشد، نباید حتی لحظه‌ای بیندیشد که نیازی به جست‌وجوی دقیق و پیوسته کتاب مقدس برای نور بیشتر نیست. به عنوان یک قوم، هر یک از ما فراخوانده شده‌ایم که شاگردان نبوت باشیم. باید با جدیت مراقب باشیم تا بتوانیم هر پرتو نوری را که خدا به ما ارائه کند، تشخیص دهیم." شهادات، جلد 5، 708.

این واقعیت که در میان قوم خدا نه جنجالی هست و نه آشفتگی، نباید دلیل قاطعی تلقی شود بر اینکه آنان بر آموزه‌های صحیح پای می‌فشرند. دلیلی برای بیم آن هست که شاید میان حقیقت و خطا به‌روشنی تمایز قائل نمی‌شوند. هرگاه با پژوهش در کتاب‌مقدس پرسش‌های تازه‌ای برنخیزد، و هیچ اختلاف‌نظری پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خودشان در کتاب‌مقدس به جست‌وجو بپردازند تا مطمئن شوند حقیقت را دارند، آن‌گاه امروز نیز، همچون روزگاران کهن، بسیاری خواهند بود که به سنت می‌چسبند و نمی‌دانند چه می‌پرستند...

خدا قوم خود را برخواهد انگیخت؛ اگر راه‌های دیگر ناکام بمانند، بدعت‌ها در میانشان راه خواهد یافت تا ایشان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همه کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نوری گرانبها آمده است، درخورِ این زمان. این حقیقتِ کتاب مقدس است که خطراتی را که همین اکنون بر ماست نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای کوشایانه در کتاب مقدس و سنجشی بس انتقادی از مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد همه جوانب و مواضعِ حقیقت با دعا و روزه به‌طور کامل و پیگیرانه جست‌وجو شوند. مؤمنان نباید به حدس‌وگمان‌ها و اندیشه‌های ناروشن درباره اینکه حقیقت چیست بسنده کنند. ایمانشان باید محکم بر کلام خدا بنا شود تا هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی درباره ایمانشان به شوراها احضار شوند، بتوانند با فروتنی و ترس، دلیلی برای امیدی که در آنان است ارائه کنند.

«مطرح کنید، مطرح کنید، مطرح کنید. موضوعاتی که به جهان عرضه می‌کنیم باید برای ما واقعیتی زنده باشد. مهم است که در دفاع از آموزه‌هایی که آن‌ها را اصول اساسی ایمان می‌دانیم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی استفاده کنیم که کاملاً استوار نیستند.» گواهی‌ها، جلد ۵، ص ۷۰۸.

و این را به حساب آورید که بردباریِ خداوندِ ما نجات است؛ چنان‌که برادرِ محبوبِ ما پولس نیز، بر حسب حکمتی که بدو عطا شده، به شما نوشته است؛ و نیز در همه رسالات خود از این امور سخن می‌گوید؛ که در آنها برخی چیزها دشوارفهم است، و بی‌تعلیم و بی‌ثبات آنها را، چنان‌که سایرِ کتبِ مقدس را نیز، به هلاکتِ خویش تحریف می‌کنند. پس ای حبیبان، چون از پیش این چیزها را می‌دانید، برحذر باشید، مبادا شما نیز، با گمراهیِ شریران فریفته شده، از استواریِ خود بیفتید. بلکه در فیض، و در شناختِ خداوند و نجات‌دهنده‌مان، عیسی مسیح، رشد کنید. او را جلال باد، اکنون و تا ابد. آمین. دوم پطرس ۳:۱۵‏-۱۸.

در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

اما هر بنایی که بر بنیانی جز کلام خدا برپا شود، فرو خواهد ریخت. کسی که، همچون یهودیان در روزگار مسیح، بر پایهٔ اندیشه‌ها و آراءِ انسانی، بر قوالب و آیین‌های ساختهٔ بشر، یا بر هر عملی که بتواند مستقل از فیض مسیح انجام دهد، بنا می‌کند، سازهٔ شخصیت خود را بر شنِ روان برمی‌افرازد. تندبادهای سهمگینِ وسوسه آن بنیاد شنی را خواهد روبید و خانه‌اش را به ویرانه‌ای بر کرانه‌های زمان بدل خواهد کرد.

«پس خداوند خدا چنین می‌گوید: ... داوری را نیز به ریسمان می‌نهم و عدالت را به شاقول؛ و تگرگ پناهِ دروغ‌ها را خواهد روبید و آب‌ها مخفیگاه را فرا خواهد گرفت.» اشعیا ۲۸:۱۶، ۱۷.

اما امروز رحمت با گناهکار التماس می‌کند. «قسم به حیات خودم، می‌گوید خداوند خدا، که من از مرگ شریر خشنود نیستم، بلکه اینکه شریر از راه خود بازگشته، زندگی کند. بازگشت کنید، بازگشت کنید از راه‌های بدِ خود؛ زیرا چرا باید بمیرید؟» حزقیال 33:11. صدایی که امروز با بی‌توبه‌گان سخن می‌گوید، صدای همان کسی است که چون شهر محبوبش را می‌نگریست، با اندوه دل فریاد برآورد: «ای اورشلیم، اورشلیم، که پیامبران را می‌کشی و کسانی را که نزد تو فرستاده می‌شوند سنگسار می‌کنی! چه بسیار خواستم فرزندانت را گرد آورم، چنان‌که مرغ جوجه‌های خود را زیر بال‌هایش جمع می‌کند، و نخواستید! اینک خانهٔ شما برای شما ویران واگذاشته می‌شود.» لوقا 13:34، 35، R.V. در اورشلیم، عیسی نمادی از جهانی را دید که فیض او را رد کرده و خوار شمرده بود. او می‌گریست، ای دل لجوج، برای تو! حتی زمانی که اشک‌های عیسی بر کوه فرو می‌ریخت، اورشلیم هنوز می‌توانست توبه کند و از سرنوشت شوم خود بگریزد. برای اندک زمانی، عطیهٔ آسمان همچنان در انتظار پذیرش او بود. پس، ای دل، مسیح هنوز با لحنی محبت‌آمیز با تو سخن می‌گوید: «اینک بر در ایستاده می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او داخل خواهم شد و با او شام خواهم خورد و او نیز با من.» «اکنون زمانِ مقبول است؛ اینک، امروز روزِ نجات است.» مکاشفه 3:20؛ دوم قرنتیان 6:2.

شما که امیدتان را بر خود می‌نهید، بر شن بنا می‌کنید. اما هنوز برای رهایی از ویرانیِ قریب‌الوقوع دیر نشده است. پیش از آن‌که طوفان درگیرد، به بنیانِ استوار بگریزید. «چنین می‌گوید خداوند خدا: اینک در صهیون سنگی را برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، گوشه‌سنگی گران‌بها، بنیانی استوار؛ هر که ایمان آورد شتاب نکند.» «به سوی من بنگرید و نجات یابید، ای همهٔ اقصای زمین؛ زیرا من خدا هستم و جز من دیگری نیست.» «مترس، زیرا با تو هستم؛ هراسان مشو، زیرا خدای تو هستم؛ تو را تقویت خواهم کرد، آری، تو را یاری خواهم داد، آری، تو را به دست راست عدالت خود نگاه خواهم داشت.» «هرگز تا ابد شرمسار و سرافکنده نخواهید شد.» اشعیا ۲۸:۱۶، R.V.; ۴۵:۲۲؛ ۴۱:۱۰؛ ۴۵:۱۷. اندیشه‌ها از کوه برکت، ۱۵۰-۱۵۲.