In the previous two articles addressing the private interpretation that claims that the United States has been typified by the “robbers of thy people” who “establish the vision” in Daniel chapter eleven verse fourteen we cited a passage from the pen of Ellen White which stated, “The members of the church will individually be tested and proved.” That proving, testing, sifting process which is represented as the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three cleansing the silver and gold is now under way. In Malachi chapter three it identifies a purging.

در دو مقالهٔ پیشین که به تفسیر خصوصی‌ای می‌پرداخت که ادعا می‌کند ایالات متحده همان «غارتگران قوم تو» است که در دانیال باب یازده آیهٔ چهارده «رؤیا را برپا می‌سازند»، ما بخشی از نوشتهٔ الن وایت نقل کردیم که می‌گفت: «اعضای کلیسا هر یک به‌طور فردی آزموده و اثبات خواهند شد.» آن فرایند اثبات، آزمون و غربال، که در ملاکی باب سه به صورت «پیام‌آور عهد» که نقره و طلا را پالایش می‌کند به تصویر کشیده شده است، اکنون در جریان است. در ملاکی باب سه از یک تطهیر سخن گفته می‌شود.

And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

و او چون پالاینده و پاک‌کننده‌ی نقره خواهد نشست؛ پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و آنان را همچون طلا و نقره پالایش خواهد داد، تا برای خداوند هدیه‌ای در پارسایی تقدیم کنند. آنگاه هدیه‌ی یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در روزگار کهن و در سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۳ و ۴.

Those who hold to the idea that the United States is the symbol which establishes the vision have been unable or unwilling to understand that the message that was unsealed in July of 2023 is what purges the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. In the synagogue at Capernaum the final purging of the one hundred and forty-four thousand was typified.

کسانی که بر این باورند که ایالات متحده نمادی است که رؤیا را تثبیت می‌کند، نتوانسته‌اند یا نخواسته‌اند درک کنند که پیامی که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ مُهرش گشوده شد همان چیزی است که نامزدهای قرار گرفتن در جمعِ صد و چهل و چهار هزار نفر را پالایش می‌کند. در کنیسهٔ کفرناحوم، پالایش نهاییِ آن صد و چهل و چهار هزار به‌صورت نمادین نشان داده شد.

“Jesus told them plainly, ‘There are some of you that believe not;’ adding, ‘Therefore said I unto you, that no man can come unto Me, except it were given unto him of My Father.’ He wished them to understand that if they were not drawn to Him it was because their hearts were not open to the Holy Spirit. ‘The natural man receiveth not the things of the Spirit of God: for they are foolishness unto him: neither can he know them, because they are spiritually discerned.’ 1 Corinthians 2:14. It is by faith that the soul beholds the glory of Jesus. This glory is hidden, until, through the Holy Spirit, faith is kindled in the soul.

عیسی به‌صراحت به آنان گفت: «بعضی از شما ایمان نمی‌آورند»؛ و افزود: «از این‌رو به شما گفتم که هیچ‌کس نمی‌تواند نزد من بیاید، مگر آنکه از جانب پدرم به او عطا شده باشد.» او می‌خواست به آنان بفهماند که اگر به سوی او کشیده نمی‌شوند، از آن روست که دل‌هایشان به روح‌القدس گشوده نیست. «انسانِ نفسانی امورِ روحِ خدا را نمی‌پذیرد، زیرا برای او حماقت است؛ و نمی‌تواند آنها را بشناسد، چون این امور به‌طور روحانی درک می‌شوند.» اول قرنتیان ۲:۱۴. این به‌واسطۀ ایمان است که جان جلالِ عیسی را می‌بیند. این جلال پنهان است، تا زمانی که از طریق روح‌القدس ایمان در جان افروخته شود.

“By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice,—had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

با سرزنش علنیِ بی‌ایمانی‌شان، این شاگردان بیش از پیش از عیسی بیگانه شدند. سخت ناخشنود بودند و، برای آن‌که نجات‌دهنده را بیازارند و بدخواهیِ فریسیان را ارضا کنند، به او پشت کردند و با تحقیر ترکش گفتند. انتخاب خود را کرده بودند—صورت را بی‌روح، پوسته را بی‌دانه برگزیده بودند. تصمیمشان هرگز پس از آن بازگردانده نشد؛ زیرا دیگر با عیسی راه نرفتند.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

«بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

By “words of truth” the gold and silver of Malachi’s illustration of the final temple cleansing of the one hundred and forty-four thousand was represented.

با "کلمات حقیقت"، طلا و نقره در تمثیل ملاکی درباره تطهیر نهایی معبد مرتبط با یکصد و چهل و چهار هزار نفر به تصویر کشیده شدند.

Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap. Malachi 3:1, 2.

اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و خداوندی که او را می‌جویید ناگهان به معبد خود خواهد آمد، همان فرستادهٔ عهد که شما در او مسرّت می‌یابید. اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما روز آمدن او را چه کسی تاب خواهد آورد؟ و وقتی او ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالاینده و چون صابونِ رخت‌شویان است. ملاکی ۳:۱، ۲.

All the prophets, including Malachi are identifying the last days. In the first of these articles we cited, The 1888 Materials, page 403, where we are informed, “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth.” Those identified in the same passage “are not close Bible students,” who have “not studied to a purpose” the “passages of Scripture” where there exists “differences of opinion.” Those being addressed “do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness,” they “must study the Scriptures for a purpose.”

همهٔ پیامبران، از جمله ملاکی، روزهای آخر را مشخص می‌کنند. در نخستینِ این مقالاتی که نقل کردیم، The 1888 Materials، صفحهٔ ۴۰۳، چنین به ما اطلاع داده می‌شود: «آن که به دانش کنونیِ ناقص خود از کتاب‌مقدس راضی است و می‌پندارد این برای نجاتش کافی است، بر فریبی مرگبار آرمیده است. بسیاری هستند که به استدلال‌های کتاب‌مقدسی به‌طور کامل مجهز نیستند تا بتوانند خطا را تشخیص دهند و همهٔ سنت‌ها و خرافاتی را که به‌جای حقیقت جا زده شده است محکوم کنند.» در همان بخش کسانی معرفی شده‌اند که «از شاگردان دقیق کتاب‌مقدس نیستند» و «برای هدفی» آن «بخش‌های کتاب‌مقدس» را که در آنها «اختلاف نظر» وجود دارد، مطالعه نکرده‌اند. به مخاطبان گفته می‌شود که آنان «کتاب‌مقدس را نمی‌خوانند [برای آنکه] مغز استخوان و فربهی را به جان خود اختصاص دهند. احساس نمی‌کنند که این صدای خداست که با آنان سخن می‌گوید. اما اگر بخواهیم راه نجات را بفهمیم، اگر بخواهیم پرتوهای خورشید عدالت را ببینیم»، آنان «باید کتاب‌مقدس را با هدفی مطالعه کنند.»

The first article identified that one of the pieces of their misguided prophetic model is the passage from The Great Controversy, which records, “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615. Their private interpretation claims this sentence is identifying “Romanism” as past history and “apostate Protestantism” as the modern world. After the grammatical evidence that the application they make on this sentence has been wrested from its correct meaning, they exhibited no public retraction of the false application. In fact they used the very passage to advertise their next zoom meeting. Yet we are informed that “We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth.” There was no effort to retract the false claim, which appears to be evidence that those promoting this false application are not “inquiring diligently” to “know what is truth.”

مقالهٔ نخست مشخص کرد که یکی از اجزای مدل نبویِ گمراه‌کنندهٔ آنان، عبارتِ برگرفته از کتاب نبرد عظیم است که می‌گوید: «رومانیزم در جهان قدیم و پروتستانتیسمِ مرتد در جهان جدید نسبت به کسانی که همهٔ فرامین الهی را محترم می‌شمارند، مسیر مشابهی را دنبال خواهند کرد.» نبرد عظیم، ۶۱۵. تعبیر شخصیِ آنان ادعا می‌کند که این جمله «رومانیزم» را تاریخِ گذشته و «پروتستانتیسمِ مرتد» را جهانِ مدرن معرفی می‌کند. پس از ارائهٔ شواهد دستوری مبنی بر اینکه کاربردی که از این جمله می‌کنند از معنای صحیح آن تحریف شده است، هیچ تکذیب عمومی‌ای از آن کاربرد نادرست ارائه نکردند. در حقیقت همان عبارت را برای تبلیغ نشستِ بعدیِ زوم خود به کار بردند. با این حال به ما گفته شده که «باید ضرورتِ جست‌وجوی کوشا در حقیقتِ الهی را به همه القا کنیم، تا بدانند که واقعاً می‌دانند حقیقت چیست.» هیچ تلاشی برای پس گرفتن آن ادعای نادرست صورت نگرفت، که به نظر می‌رسد نشانه‌ای باشد از اینکه کسانی که این کاربرد نادرست را ترویج می‌کنند، در پی «جست‌وجوی کوشا» برای «دانستن اینکه حقیقت چیست» نیستند.

From the beginning of this controversy, we have approached it as if it was more than simply a disagreement between truth and error over who the robbers of thy people represent, and I still hold that position. The articles on the book of Daniel had reached a point by number two hundred where the significance of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven had been soundly set forth. The verses represent the history from 1989 unto the soon-coming Sunday law that exists in verse forty of Daniel eleven.

از ابتدای این مناقشه، با آن چنین برخورد کرده‌ایم که گویی فراتر از صرفاً اختلافی میان حق و باطل بر سر این‌که «غارتگرانِ قومِ تو» نماینده چه کسانی‌اند، است و من هنوز هم بر همان موضع پای می‌فشارم. مقالات مربوط به کتاب دانیال تا شمارهٔ دویست به نقطه‌ای رسیده بود که در آن اهمیتِ آیاتِ سیزده تا پانزدهِ دانیالِ یازده به‌طور مستدل و محکم بیان شده بود. این آیات نمایانگرِ بازهٔ تاریخی از سال ۱۹۸۹ تا قانونِ قریب‌الوقوعِ یکشنبه هستند که در آیهٔ چهلِ دانیالِ یازده مطرح است.

We have been identifying that history as the hidden history of verse forty. We have also identified that when Sister Whites states “the book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” that the hidden history of Daniel chapter eleven verse forty is “that portion of the prophecy of Daniel.” Verses thirteen through fifteen represent the prophetic truth which is unsealed in the last days. Those three verses are therefore also represented as both the “Revelation of Jesus Christ” and the “Seven Thunders” in the book of Revelation that is unsealed just prior to the close of probation. When Sister White refers to that “portion of the book of Daniel,” the passage where the statement is located states:

ما آن تاریخ را به‌عنوان تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل شناسایی کرده‌ایم. همچنین دریافته‌ایم که وقتی خواهر وایت می‌گوید: «کتابی که مُهر و موم شده، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به روزهای آخر مربوط می‌شود»، تاریخ پنهانِ آیهٔ چهلِ باب یازدهمِ دانیال همان «آن بخش از نبوتِ دانیال» است. آیات سیزده تا پانزده بیانگر حقیقت نبوی‌ای هستند که در روزهای آخر از مُهر و موم گشوده می‌شود. ازاین‌رو آن سه آیه همچنین هم «مکاشفهٔ عیسی مسیح» و هم «هفت رعد» در کتاب مکاشفه به‌شمار می‌آیند که درست پیش از پایان مهلت گشوده می‌شود. وقتی خواهر وایت به آن «بخش از کتاب دانیال» اشاره می‌کند، فرازی که این بیان در آن آمده چنین می‌گوید:

“Let none think, because they cannot explain the meaning of every symbol in the Revelation, that it is useless for them to search this book in an effort to know the meaning of the truth it contains. The One who revealed these mysteries to John will give to the diligent searcher for truth a foretaste of heavenly things. Those whose hearts are open to the reception of truth will be enabled to understand its teachings, and will be granted the blessing promised to those who ‘hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

هیچ‌کس گمان نبرد که چون نمی‌تواند معنای هر نماد در مکاشفه را توضیح دهد، جست‌وجوی این کتاب برای دانستن معنای حقیقتی که در آن نهفته است برای او بی‌فایده است. آن که این اسرار را بر یوحنا آشکار ساخت، به جویندهٔ کوشای حقیقت مزه‌ای پیشاپیش از امور آسمانی خواهد چشاند. آنان که دل‌هایشان به پذیرش حقیقت گشوده است، قادر خواهند شد تعالیم آن را درک کنند، و برکتی که به کسانی وعده شده است که 'سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه در آن نوشته شده است را نگاه می‌دارند'، به ایشان عطا خواهد شد.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.

در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. اینجا مکملِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. آن کتابی که مهر و موم شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به روزهای آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: «اما تو، ای دانیال، سخنان را پنهان کن و کتاب را تا زمانِ پایان مهر و موم کن.» دانیال ۱۲:۴. اعمال رسولان، ۵۸۴، ۵۸۵.

The word “complement” means to bring to perfection. The portion of the book of Daniel that relates to the last days, which is unsealed at the time of the end, is made perfect when combined, “line upon line” with the “Revelation of Jesus Christ,” and “the Seven Thunders.” Those three representations are the message which is unsealed, and therefore represents the “words of truth” that are employed to “purge” the one hundred and forty four thousand in the final temple cleansing of Malachi, as represented in verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. The verse in the middle is the verse where the current controversy is represented, and as such represents the identical controversy that confronted the Millerites in their prophetic history.

واژهٔ «complement» به معنای به کمال رساندن است. آن بخشی از کتاب دانیال که به روزهای آخر مربوط می‌شود و در زمانِ پایان گشوده می‌شود، هنگامی که «خط بر خط» با «مکاشفهٔ عیسی مسیح» و «هفت رعد» ترکیب شود، کامل می‌گردد. این سه بیان، همان پیامی است که گشوده می‌شود و از این‌رو نمایانگرِ «سخنان راستی» است که برای «پالایش» صد و چهل و چهار هزار نفر در تطهیر نهایی معبدِ ملاکی به کار می‌روند، چنان‌که در آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال یازده بیان شده است. آیهٔ میانی همان آیه‌ای است که مناقشهٔ کنونی در آن بازنمایی شده است و از این‌رو همان مناقشه‌ای را بازنمایی می‌کند که پیروان میلر در تاریخ نبوتیِ خود با آن روبه‌رو بودند.

To claim the “robbers of thy people” in verse fourteen is the United States is a perfect parallel to the Protestants of Millerite history claiming that the robbers represented Antiochus Epiphanes. The controversy will purge the dross from the gold and silver, but the more important issue is that the controversy has been allowed to lead those represented by the Levites of Malachi chapter three to study more deeply than ever before God’s prophetic Word. The “dirt brush Man” of William Miller’s dream is now sweeping the counterfeit coins and jewels out of the room, in advance of His work in reassembling the genuine jewels into a perfect order which shines ten times brighter than the sun.

این ادعا که «غارتگران قوم تو» در آیهٔ چهارده، ایالات متحده است، کاملاً مشابه ادعای پروتستان‌های تاریخ جنبش میلری است که می‌گفتند آن غارتگران نمایانگر آنتیوخوس اپیفانس هستند. این مناقشه ناخالصی را از طلا و نقره خواهد زدود، اما مهم‌تر آن است که این مناقشه باعث شده کسانی که نماینده‌شان لاویانِ باب سومِ کتاب ملاکی هستند، کلام نبوی خدا را ژرف‌تر از هر زمان مطالعه کنند. «مردِ جاروی خاک» در رؤیای ویلیام میلر اکنون سکه‌ها و جواهرات تقلبی را از اتاق جارو می‌کند، پیشاپیش کارِ او در بازچینیِ جواهرات اصیل در نظمی کامل که ده برابر خورشید می‌درخشد.

The controversy was allowed to take place to accomplish that very work, for we have been informed that, “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth.”

این مناقشه اجازه داده شد تا همان کار را به انجام دهد، زیرا به ما اطلاع داده شده که: "خدا قوم خود را بیدار خواهد کرد؛ اگر راه‌های دیگر ناکام بمانند، بدعت‌ها در میانشان رخنه خواهد کرد و آنان را الک کرده، کاه را از گندم جدا خواهد ساخت. خداوند همه کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نور گران‌بهایی، مناسبِ این زمان، آمده است. این حقیقتی کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست بر ماست نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای جدّی و موشکافانه از کتب مقدس و سنجشی بس نقادانه از مواضعی که بدان‌ها پایبندیم رهنمون شود. خدا می‌خواهد همه جوانب و مواضع حقیقت با دقت و پشتکار، با دعا و روزه، جست‌وجو و بررسی شوند. مؤمنان نباید به گمانه‌زنی‌ها و اندیشه‌های ناروشن دربارهٔ این‌که حقیقت چیست بسنده کنند."

The “heresies” He allows and employs to arouse His sleeping saints are “old controversies.”

«بدعت‌ها»یی که او اجازه می‌دهد و به کار می‌گیرد برای برانگیختن قدیسانِ خفته‌اش، «مناقشاتِ کهنه» هستند.

“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Message, book 2, 109.

در تاریخ و نبوت، کلام خدا کشمکش دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر می‌کشد. آن نبرد هنوز در جریان است. آنچه بوده است، تکرار خواهد شد. مناقشات کهنه احیا خواهند شد و نظریه‌های تازه پیاپی سر بر خواهند آورد. اما قوم خدا، که در ایمان خود و با تحقق نبوت در اعلام پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم نقشی ایفا کرده‌اند، می‌دانند کجا ایستاده‌اند. آنان تجربه‌ای دارند که از طلای ناب گرانبهاتر است. ایشان باید چون صخره استوار بایستند و آغاز اعتماد خود را با پایداری تا پایان نگاه دارند. پیام برگزیده، کتاب ۲، ۱۰۹.

The controversy over the “robbers of thy people” is an old controversy from the Millerite history, which is the “beginning of their confidence” that they are told to hold “steadfast to the end.” The “beginning of” the one hundred and forty-four thousand’s “confidence” is the foundational truths which are represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts.

مناقشه بر سر «غارتگران قوم تو» مناقشه‌ای دیرینه از تاریخ میلرایتی‌هاست؛ همان «آغاز اعتمادشان» که به آنان گفته شده آن را «تا پایان با استواری نگاه دارند». «آغازِ» «اعتمادِ» یکصد و چهل و چهار هزار نفر، همان حقایق بنیادی است که بر نمودارهای پیشگام ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بازنمایی شده‌اند.

“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give John for his people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

دشمن در پی آن است که ذهن‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده کردنِ قومی که در این روزهای آخر بایستند، منحرف کند. سفسطه‌های او برای آن طراحی شده‌اند که اذهان را از خطرات و وظایف این زمان دور سازند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا برای قوم خود به یوحنا بدهد، هیچ می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست پیشِ روی ما قرار دارند، آن‌قدر اهمیت ندارند که توجه ویژه‌ای دریافت کنند. حقیقتی با منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌کنند و مردم خدا را از تجربه‌های گذشته‌شان محروم می‌سازند و به‌جای آن علمی کاذب به آنان می‌دهند.

“‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’

'خداوند چنین می‌گوید: در راه‌ها بایستید، بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن راه بروید.'

“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way, and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

مبادا کسی در پی برکندن بنیادهای ایمان ما باشد—همان بنیادهایی که در آغاز کارمان، با مطالعهٔ کلام همراه با دعا و با وحی، نهاده شد. بر این بنیادها در پنجاه سال گذشته بنا کرده‌ایم. چه‌بسا کسانی گمان کنند راهی نو یافته‌اند و می‌توانند بنیانی استوارتر از آنچه نهاده شده است بگذارند. اما این فریبی بزرگ است. هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده است بگذارد.

“In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand?—It soon fell; for it was not founded upon the Rock.

در گذشته، بسیاری دست به ساختن ایمانی نو و برپا کردن اصولی تازه زده‌اند. اما بنای آنان تا چه مدت پابرجا ماند؟ — زود فرو ریخت؛ زیرا بر صخره بنا نشده بود.

“Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying, ‘Other foundation can no man lay than that is laid’?

مگر شاگردان نخستین ناچار نبودند با گفته‌های مردم روبه‌رو شوند؟ مگر ناچار نبودند به نظریه‌های باطل گوش دهند و سپس، پس از آنکه همه کارها را انجام دادند، استوار بایستند و بگویند: «هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی غیر از آنچه نهاده شده است بگذارد»؟

“So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Review and Herald, March 3, 1904.

پس باید آغاز یقین خود را تا به پایان استوار نگاه داریم. سخنانِ پرقدرت از سوی خدا و از سوی مسیح به این قوم فرستاده شده‌اند، که ایشان را گام به گام از جهان بیرون آورده و به نورِ روشنِ حقیقتِ حاضر وارد ساخته‌اند. با لبانی لمس‌شده از آتشِ مقدس، خادمان خدا پیام را اعلام کرده‌اند. سخنِ الهی مُهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است. ریویو و هرالد، ۳ مارس ۱۹۰۴.

Jeremiah’s “old paths,” are the “foundations that were laid at the beginning of our work.” Those truths were founded “upon the Rock,” and in the Millerite history those foundational truths were the “present truth” message that was proclaimed in 1842, 1843 and 1844.

«راه‌های کهنِ ارمیا» همان «بنیان‌هایی هستند که در آغاز کارِ ما نهاده شدند». آن حقایق بر «صخره» بنا شده بودند و در تاریخِ میلریتی‌ها، آن حقایقِ بنیادی همان پیامِ «حقیقتِ حاضر» بودند که در سال‌های ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ اعلام شد.

“May God help you to receive the words that I have spoken. Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

خداوند یاری‌تان کند تا سخنانی را که گفته‌ام بپذیرید. باشد که آنان که همچون دیدبانان خدا بر دیوارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که خطرهای پیشِ روی مردم را ببینند؛ مردانی که بتوانند حق را از باطل و پارسایی را از ناپارسایی بازشناسند.

“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given. Brethren and sisters, God lives and reigns and works today. His hand is on the wheel, and in his providence he is turning the wheel in accordance with his own will. Let not men fasten themselves to documents, saying what they will do, and what they will not do. Let them fasten themselves to the Lord God of heaven. Then the light of heaven will shine into the soul-temple, and we shall see the salvation of God.” Review and Herald, April 14, 1903.

هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از وقتی پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 رسید بر آن می‌سازیم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما عطا کرده است. ما قصد نداریم پا از آن پایگاهی برداریم که روز به روز، هنگامی که با دعاهای مشتاقانه خداوند را می‌جستیم و در پی نور بودیم، پاهای خود را بر آن نهادیم. آیا می‌پندارید که می‌توانم نوری را که خدا به من داده است کنار بگذارم؟ آن همچون صخرهٔ اعصار خواهد بود. از همان هنگام که عطا شد، مرا راهنمایی کرده است. برادران و خواهران، خدا امروز زنده است و سلطنت می‌کند و کار می‌کند. دست او بر چرخ است و در مشیت خویش چرخ را مطابق ارادهٔ خود می‌گرداند. مبادا آدمیان خود را به اسناد ببندند و بگویند چه خواهند کرد و چه نخواهند کرد. بلکه خود را به خداوندِ آسمان ببندند. آنگاه نور آسمان در هیکلِ جان خواهد تابید و ما نجات خدا را خواهیم دید. Review and Herald، 14 آوریل 1903.

The message that was proclaimed “in 1842, 1843, and 1844” is the message represented upon the 1843 pioneer chart. In May of 1842, three hundred 1843 charts were printed. Ellen White and the pioneers all gave testimony that the chart was a fulfillment of Habakkuk chapter two’s command to write the vision and make it plain upon tables. In that very history there were three hundred Millerite preachers, and SDA historians testify to the fact that they all employed the 1843 chart.

پیامی که «در سال‌های 1842، 1843 و 1844» اعلام شد، همان پیامی است که بر روی نمودار 1843ِ پیشگامان بازنمایی شده است. در ماه مه 1842، سیصد نسخه از نمودار 1843 چاپ شد. الن وایت و پیشگامان همگی شهادت دادند که آن نمودار تحقق فرمان باب دومِ کتاب حبقوق بود مبنی بر اینکه رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها آشکار و روشن ساز. در همان دوره تاریخی، سیصد واعظِ میلریتی وجود داشت و تاریخ‌نگاران کلیسای ادونتیست روز هفتم شهادت می‌دهند که همگی از نمودار 1843 استفاده می‌کردند.

What would possess a person to claim that the pioneer identification of Rome as the robbers of thy people, as represented upon the chart, is erroneous? What would possess someone to receive that claim? Yet, what possesses those of us that claim to accept the pioneer understanding that Rome is symbolized with the expression, “robbers of thy people,” and yet in reality not be able to defend that understanding for themselves?

چه چیز کسی را وا می‌دارد که ادعا کند شناساییِ پیشگامان از روم به‌عنوان «راهزنان قوم تو»، چنان‌که بر نمودار نشان داده شده، نادرست است؟ چه چیز کسی را وا می‌دارد که آن ادعا را بپذیرد؟ با این حال، چه چیزی آن دسته از ما را که مدعی پذیرش فهم پیشگامان هستیم—اینکه روم با تعبیر «راهزنان قوم تو» نمادپردازی شده—وا می‌دارد که در عمل نتوانیم خودمان از آن فهم دفاع کنیم؟

In the first article we cited the following passage:

در نخستین مقاله به عبارت زیر استناد کردیم:

“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us.” Testimonies, volume 5, 708.

"هر اندازه که پیشرفت فکری انسان باشد، نباید حتی لحظه‌ای بیندیشد که نیازی به جست‌وجوی دقیق و پیوسته کتاب مقدس برای نور بیشتر نیست. به عنوان یک قوم، هر یک از ما فراخوانده شده‌ایم که شاگردان نبوت باشیم. باید با جدیت مراقب باشیم تا بتوانیم هر پرتو نوری را که خدا به ما ارائه کند، تشخیص دهیم." شهادات، جلد 5، 708.

I claim the “light which God” is now presenting “to us” is that we have not fully awakened to our responsibility to personally understand the first fifteen verses of Daniel eleven, and that we have not understood that verses thirteen to fifteen of that same chapter represent the truths that accomplish the final purging and sealing of the one hundred and forty-four thousand. If there were no heresies introduced in this very history it would provide evidence that we are wide awake. But this controversy proves otherwise.

من ادعا می‌کنم «نوری که خدا» اکنون «به ما» عرضه می‌کند این است که ما هنوز نسبت به مسئولیت خود برای اینکه شخصاً پانزده آیهٔ نخستِ باب یازدهمِ دانیال را درک کنیم کاملاً بیدار نشده‌ایم، و اینکه درنیافته‌ایم آیات سیزده تا پانزدهِ همان باب نمایانگر حقایقی هستند که پاکسازی نهایی و مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را به انجام می‌رسانند. اگر در همین دورهٔ تاریخی هیچ بدعتی وارد نشده بود، این امر دلیلی بر کاملاً هوشیار بودنِ ما می‌بود. اما این مناقشه خلافش را ثابت می‌کند.

“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what. . ..

این واقعیت که در میان قوم خدا نه جنجالی هست و نه آشفتگی، نباید دلیل قاطعی تلقی شود بر اینکه آنان بر آموزه‌های صحیح پای می‌فشرند. دلیلی برای بیم آن هست که شاید میان حقیقت و خطا به‌روشنی تمایز قائل نمی‌شوند. هرگاه با پژوهش در کتاب‌مقدس پرسش‌های تازه‌ای برنخیزد، و هیچ اختلاف‌نظری پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خودشان در کتاب‌مقدس به جست‌وجو بپردازند تا مطمئن شوند حقیقت را دارند، آن‌گاه امروز نیز، همچون روزگاران کهن، بسیاری خواهند بود که به سنت می‌چسبند و نمی‌دانند چه می‌پرستند...

“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

خدا قوم خود را برخواهد انگیخت؛ اگر راه‌های دیگر ناکام بمانند، بدعت‌ها در میانشان راه خواهد یافت تا ایشان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همه کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند تا از خواب برخیزند. نوری گرانبها آمده است، درخورِ این زمان. این حقیقتِ کتاب مقدس است که خطراتی را که همین اکنون بر ماست نشان می‌دهد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای کوشایانه در کتاب مقدس و سنجشی بس انتقادی از مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد همه جوانب و مواضعِ حقیقت با دعا و روزه به‌طور کامل و پیگیرانه جست‌وجو شوند. مؤمنان نباید به حدس‌وگمان‌ها و اندیشه‌های ناروشن درباره اینکه حقیقت چیست بسنده کنند. ایمانشان باید محکم بر کلام خدا بنا شود تا هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی درباره ایمانشان به شوراها احضار شوند، بتوانند با فروتنی و ترس، دلیلی برای امیدی که در آنان است ارائه کنند.

“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound.” Testimonies, volume 5, 708.

«مطرح کنید، مطرح کنید، مطرح کنید. موضوعاتی که به جهان عرضه می‌کنیم باید برای ما واقعیتی زنده باشد. مهم است که در دفاع از آموزه‌هایی که آن‌ها را اصول اساسی ایمان می‌دانیم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی استفاده کنیم که کاملاً استوار نیستند.» گواهی‌ها، جلد ۵، ص ۷۰۸.

As we move forward in this consideration of the robbers of God’s people we will demonstrate that the argument upon verse fourteen of Daniel eleven between the Protestants and the Millerites is identical to the argument between the new and private interpretation that the United States, and not Rome, establishes the vision. The position that The Great Controversy uses the expression, “old world” to identify past history is a “supposition and ill-defined idea” and it is an illustration of an “argument that is not wholly sound.”

هرچه در این بررسی دربارهٔ غارتگران قوم خدا پیش می‌رویم، نشان خواهیم داد که بحث بر سر آیهٔ چهاردهمِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال میان پروتستان‌ها و میلریتی‌ها عیناً همان بحثی است که دربارهٔ تفسیر نو و شخصیِ این ادعا مطرح است که ایالات متحده، نه روم، رؤیا را تحقق می‌بخشد. این دیدگاه که The Great Controversy از تعبیر «دنیای قدیم» برای اشاره به تاریخ گذشته استفاده می‌کند، «فرض و اندیشه‌ای نادقیق» است و نمونه‌ای از «استدلالی که به‌طور کامل استوار نیست».

Those who have used the passage to uphold their supposition that the Millerites were incorrect in identifying Rome as the robbers of thy people, should fulfill their Christian obligation and publicly retract their claim, for it is unsustainable grammatically and historically. For those sitting on the side-lines of this controversy, you are responsible to rightly divide the word of truth, for you have been called to be an individual who is a student of prophecy, not a follower of a man’s idea.

آنانی که از این بخش برای تأییدِ این فرض استفاده کرده‌اند که پیروانِ میلر در شناساییِ روم به‌عنوان غارتگرانِ قومِ تو دچار خطا بوده‌اند، باید وظیفهٔ مسیحیِ خود را به‌جا آورند و ادعای خود را علناً پس بگیرند، زیرا ادعایشان از نظر دستوری و تاریخی قابل دفاع نیست. برای کسانی که در حاشیهٔ این مناقشه نشسته‌اند، شما مسئولید که کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کنید، زیرا فراخوانده شده‌اید تا شاگردِ نبوت باشید، نه پیروِ اندیشهٔ یک مرد.

Men wrest the Scriptures to their own destruction.

آدمیان کتاب مقدس را تحریف می‌کنند و این کار به هلاکت خودشان می‌انجامد.

And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. But grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Saviour Jesus Christ. To him be glory both now and forever. Amen. 2 Peter 3:15–18.

و این را به حساب آورید که بردباریِ خداوندِ ما نجات است؛ چنان‌که برادرِ محبوبِ ما پولس نیز، بر حسب حکمتی که بدو عطا شده، به شما نوشته است؛ و نیز در همه رسالات خود از این امور سخن می‌گوید؛ که در آنها برخی چیزها دشوارفهم است، و بی‌تعلیم و بی‌ثبات آنها را، چنان‌که سایرِ کتبِ مقدس را نیز، به هلاکتِ خویش تحریف می‌کنند. پس ای حبیبان، چون از پیش این چیزها را می‌دانید، برحذر باشید، مبادا شما نیز، با گمراهیِ شریران فریفته شده، از استواریِ خود بیفتید. بلکه در فیض، و در شناختِ خداوند و نجات‌دهنده‌مان، عیسی مسیح، رشد کنید. او را جلال باد، اکنون و تا ابد. آمین. دوم پطرس ۳:۱۵‏-۱۸.

Peter states that it is the “unlearned and unstable” who “wrest” the Scriptures “unto their own destruction.” In agreement with that fact is Sister White’s repeated warnings to us to study for ourselves. If we are not fulfilling our responsibility to be students of prophecy, we are determining our own destruction.

پطرس اظهار می‌کند که این «نادانان و بی‌ثباتان» هستند که «کتاب مقدس را تحریف می‌کنند» «برای هلاکت خودشان». این حقیقت با هشدارهای مکرر خواهر وایت به ما، مبنی بر اینکه خودمان مطالعه کنیم، همسو است. اگر مسئولیت خود را در شاگردیِ نبوت به‌جا نیاوریم، هلاکت خود را رقم می‌زنیم.

It is the robbers of thy people who establish the vision, and Solomon identifies that where there is no vision the people perish.

این غارتگرانِ قومِ تو هستند که بینش را برپا می‌دارند، و سلیمان تصریح می‌کند که هر جا بینشی نباشد، قوم هلاک می‌شود.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

در جایی که مکاشفه‌ای نیست، قوم هلاک می‌شود؛ اما هر که شریعت را پاس می‌دارد، خوشبخت است. امثال ۲۹:۱۸.

One of the definitions of “perish” is to be made naked. Where there is an incorrect understanding of the vision, it is based upon the fact that the symbol that establishes the vision is not understood, or incorrectly understood. To be among those who perish in Solomon’s warning is to secure the nakedness represented by the Laodiceans who are spewed out of the mouth of the Lord at the soon coming Sunday law. Why would we accept an idea that misrepresents the clear meaning of Sister White’s comments upon the old and new world, and that rejects the Millerite identification that it is Rome who establishes the vision, which was directly represented upon the 1843 chart, which represents the foundational truths of Adventism, and which is Christ, the Rock of Ages that is represented by all sacred illustration of the foundations?

یکی از تعاریف «هلاک شدن» برهنه گردیدن است. هر جا برداشت نادرستی از رؤیا وجود داشته باشد، بر این واقعیت استوار است که نمادی که رؤیا را تثبیت می‌کند فهم نشده یا به‌نادرستی فهم شده است. در هشدار سلیمان، از جمله هلاک‌شوندگان بودن یعنی برهنگی‌ای را برای خود قطعی ساختن که لاودکیان نمایانده‌اند؛ همانانی که در هنگام قانون یکشنبهِ نزدیک‌الوقوع از دهانِ خداوند به بیرون قی می‌شوند. چرا باید اندیشه‌ای را بپذیریم که معنای روشن اظهارنظرهای خواهر وایت دربارهٔ دنیای قدیم و جدید را تحریف می‌کند و تشخیصِ میلریتی را که می‌گوید این روم است که رؤیا را تثبیت می‌کند — تشخیصی که به‌طور مستقیم بر روی نمودار ۱۸۴۳ بازنموده شده بود و آن نمودار حقایق بنیادی ادونتیسم را نمایندگی می‌کند، حقایقی که همان مسیح، صخرهٔ اعصار، است و در همهٔ نگاره‌های مقدسِ مربوط به بنیان‌ها به تصویر کشیده می‌شود — رد می‌کند؟

“But every building erected on other foundation than God’s word will fall. He who, like the Jews in Christ’s day, builds on the foundation of human ideas and opinions, of forms and ceremonies of man’s invention, or on any works that he can do independently of the grace of Christ, is erecting his structure of character upon the shifting sand. The fierce tempests of temptation will sweep away the sandy foundation and leave his house a wreck on the shores of time.

اما هر بنایی که بر بنیانی جز کلام خدا برپا شود، فرو خواهد ریخت. کسی که، همچون یهودیان در روزگار مسیح، بر پایهٔ اندیشه‌ها و آراءِ انسانی، بر قوالب و آیین‌های ساختهٔ بشر، یا بر هر عملی که بتواند مستقل از فیض مسیح انجام دهد، بنا می‌کند، سازهٔ شخصیت خود را بر شنِ روان برمی‌افرازد. تندبادهای سهمگینِ وسوسه آن بنیاد شنی را خواهد روبید و خانه‌اش را به ویرانه‌ای بر کرانه‌های زمان بدل خواهد کرد.

“‘“Therefore thus saith the Lord God, … Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place.’ Isaiah 28:16, 17.

«پس خداوند خدا چنین می‌گوید: ... داوری را نیز به ریسمان می‌نهم و عدالت را به شاقول؛ و تگرگ پناهِ دروغ‌ها را خواهد روبید و آب‌ها مخفیگاه را فرا خواهد گرفت.» اشعیا ۲۸:۱۶، ۱۷.

“But today mercy pleads with the sinner. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked; but that the wicked turn from his way and live: turn ye, turn ye from your evil ways; for why will ye die?’ Ezekiel 33:11. The voice that speaks to the impenitent today is the voice of Him who in heart anguish exclaimed as He beheld the city of His love: ‘O Jerusalem, Jerusalem, which killeth the prophets, and stoneth them that are sent unto her! how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her own brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.’ Luke 13:34, 35 , R.V. In Jerusalem, Jesus beheld a symbol of the world that had rejected and despised His grace. He was weeping, O stubborn heart, for you! Even when Jesus’ tears were shed upon the mount, Jerusalem might yet have repented, and escaped her doom. For a little space the Gift of heaven still waited her acceptance. So, O heart, to you Christ is still speaking in accents of love: ‘Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear My voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with Me.’ ‘Now is the accepted time; behold, now is the day of salvation.’ Revelation 3:20; 2 Corinthians 6:2.

اما امروز رحمت با گناهکار التماس می‌کند. «قسم به حیات خودم، می‌گوید خداوند خدا، که من از مرگ شریر خشنود نیستم، بلکه اینکه شریر از راه خود بازگشته، زندگی کند. بازگشت کنید، بازگشت کنید از راه‌های بدِ خود؛ زیرا چرا باید بمیرید؟» حزقیال 33:11. صدایی که امروز با بی‌توبه‌گان سخن می‌گوید، صدای همان کسی است که چون شهر محبوبش را می‌نگریست، با اندوه دل فریاد برآورد: «ای اورشلیم، اورشلیم، که پیامبران را می‌کشی و کسانی را که نزد تو فرستاده می‌شوند سنگسار می‌کنی! چه بسیار خواستم فرزندانت را گرد آورم، چنان‌که مرغ جوجه‌های خود را زیر بال‌هایش جمع می‌کند، و نخواستید! اینک خانهٔ شما برای شما ویران واگذاشته می‌شود.» لوقا 13:34، 35، R.V. در اورشلیم، عیسی نمادی از جهانی را دید که فیض او را رد کرده و خوار شمرده بود. او می‌گریست، ای دل لجوج، برای تو! حتی زمانی که اشک‌های عیسی بر کوه فرو می‌ریخت، اورشلیم هنوز می‌توانست توبه کند و از سرنوشت شوم خود بگریزد. برای اندک زمانی، عطیهٔ آسمان همچنان در انتظار پذیرش او بود. پس، ای دل، مسیح هنوز با لحنی محبت‌آمیز با تو سخن می‌گوید: «اینک بر در ایستاده می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، نزد او داخل خواهم شد و با او شام خواهم خورد و او نیز با من.» «اکنون زمانِ مقبول است؛ اینک، امروز روزِ نجات است.» مکاشفه 3:20؛ دوم قرنتیان 6:2.

“You who are resting your hope on self are building on the sand. But it is not yet too late to escape the impending ruin. Before the tempest breaks, flee to the sure foundation. ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, of sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ ‘Look unto Me, and be ye saved, all the ends of the earth: for I am God, and there is none else.’ ‘Fear thou not; for I am with thee: be not dismayed; for I am thy God: I will strengthen thee; yea, I will help thee; yea, I will uphold thee with the right hand of My righteousness.’ ‘Ye shall not be ashamed nor confounded world without end.’ Isaiah 28:16, R.V.; 45:22; 41:10; 45:17.” Thoughts from the Mount of Blessing, 150–152.

شما که امیدتان را بر خود می‌نهید، بر شن بنا می‌کنید. اما هنوز برای رهایی از ویرانیِ قریب‌الوقوع دیر نشده است. پیش از آن‌که طوفان درگیرد، به بنیانِ استوار بگریزید. «چنین می‌گوید خداوند خدا: اینک در صهیون سنگی را برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، گوشه‌سنگی گران‌بها، بنیانی استوار؛ هر که ایمان آورد شتاب نکند.» «به سوی من بنگرید و نجات یابید، ای همهٔ اقصای زمین؛ زیرا من خدا هستم و جز من دیگری نیست.» «مترس، زیرا با تو هستم؛ هراسان مشو، زیرا خدای تو هستم؛ تو را تقویت خواهم کرد، آری، تو را یاری خواهم داد، آری، تو را به دست راست عدالت خود نگاه خواهم داشت.» «هرگز تا ابد شرمسار و سرافکنده نخواهید شد.» اشعیا ۲۸:۱۶، R.V.; ۴۵:۲۲؛ ۴۱:۱۰؛ ۴۵:۱۷. اندیشه‌ها از کوه برکت، ۱۵۰-۱۵۲.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.