روم چشم‌انداز را تعیین می‌کند - شماره نه

خداوند چنین می‌گوید: آسمان تخت من است و زمین پای‌انداز من؛ خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید کجاست؟ و جایگاه آرامش من کجاست؟ زیرا دست من همه اینها را ساخته است و همه اینها پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما به این کس نظر خواهم داشت: به آن‌که مسکین و روحاً شکسته است و از کلام من می‌لرزد. کسی که گاوی را بکشد، چنان است که گویی انسانی را کشته باشد؛ کسی که بره‌ای را قربانی کند، چنان است که گویی گردن سگی را بریده باشد؛ کسی که تقدمه‌ای بیاورد، چنان است که گویی خون خوک را تقدیم کرده باشد؛ کسی که بخور بسوزاند، چنان است که گویی بتی را تبرک کرده باشد. آری، آنان راه‌های خود را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌برد. من نیز فریب‌هایشان را بر آنان برمی‌گزینم و ترس‌هایشان را بر آنان می‌آورم؛ زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه را که من بدان خشنود نبودم برگزیدند. ای شما که از کلام او می‌لرزید، کلام خداوند را بشنوید؛ برادران شما که از شما نفرت داشتند و به خاطر نام من شما را بیرون راندند، گفتند: «بگذار خداوند جلال یابد»، اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند گردید. اشعیا ۶۶:۱–۵.

و او برای امت‌ها علمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین گرد خواهد آورد. اشعیا ۱۱:۱۲.

در دروازهٔ خانهٔ خداوند بایست و در آنجا این کلام را اعلام کن و بگو: ای تمامی اهل یهودا که برای پرستش خداوند از این دروازه‌ها وارد می‌شوید، کلام خداوند را بشنوید. خداوندِ لشکرها، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: راه‌ها و کردارهای خود را اصلاح کنید، و شما را در این مکان ساکن خواهم کرد. به سخنان دروغین اعتماد نکنید که می‌گویند: «این‌ها هیکلِ خداوندند، هیکلِ خداوند، هیکلِ خداوند.» ارمیا ۷:۲-۴.

خداوند چنین می‌گوید: بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کجاست، و در آن راه بروید، آنگاه برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. اما گفتند: در آن نخواهیم رفت. و نیز بر شما دیده‌بانانی گماشتم و گفتم: به صدای شیپور گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش نخواهیم سپرد. پس بشنوید، ای قوم‌ها، و بدان، ای جماعت، آنچه در میان ایشان است. ای زمین، بشنو: اینک بلایی بر این قوم خواهم آورد، یعنی حاصل اندیشه‌هایشان، زیرا به سخنانم گوش نسپرده‌اند و به شریعتم اعتنا نکرده، بلکه آن را رد کرده‌اند. بخور از سبا و نیِ خوشبو از سرزمینی دور چه سود که نزد من آید؟ قربانی‌های سوختنیِ شما پذیرفتنی نیست و قربانی‌هایتان نزد من خوشایند نیست. ارمیا ۶:۱۶‏–‏۲۰.

کسی که فراتر از ظاهر را می‌بیند و دل‌های همۀ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ آنان که از نوری عظیم بهره‌مند شده‌اند، چنین می‌گوید: «آن‌ها به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خویش اندوهگین و حیران نمی‌شوند. آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌یابد. من نیز فریب‌های ایشان را اختیار خواهم کرد و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد، زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه مورد خشنودی من نبود برگزیدند.» «خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومند خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند»، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، «بلکه در ناراستی لذت بردند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

معلم آسمانی پرسید: «کدام گمراهی نیرومندتر می‌تواند ذهن را بفریبد از این تظاهر که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در حقیقت بسیاری امور را بر وفق سیاستِ دنیوی پیش می‌برید و در برابر یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای فریبا که بر اذهان چیره می‌شود، آنگاه که مردمانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ آنگاه که می‌پندارند ثروتمند و در دارایی فزون شده‌اند و به هیچ چیز نیاز ندارند، حال آنکه در واقع به همه چیز نیازمندند.»

خدا نسبت به بندگان وفادارش که جامه‌های خود را پاک و بی‌لکّه نگاه می‌دارند، تغییر نکرده است. اما بسیاری فریاد می‌زنند: «سلامتی و امنیت»، در حالی که هلاکت ناگهانی بر آنان فرود می‌آید. مگر آنکه توبه‌ای کامل صورت گیرد، مگر آنکه انسان‌ها با اعتراف، دل‌های خود را فروتن سازند و حقیقت را همان‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز وارد آسمان نخواهند شد. هنگامی که پاک‌سازی در صفوف ما صورت گیرد، دیگر آسوده نخواهیم نشست و به ثروتمندی و فزونی دارایی‌ها فخر نخواهیم کرد، گویی به هیچ چیز نیاز نداریم.

"چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: 'طلای ما در آتش آزموده شده است؛ جامه‌های ما به‌وسیلهٔ دنیا لکه‌دار نشده است'؟ من دیدم که معلم ما به جامه‌های به‌اصطلاح راستکاری اشاره می‌کرد. با برکندن آن‌ها، پلیدیِ زیرشان را آشکار ساخت. سپس به من گفت: 'آیا نمی‌بینی چگونه به‌ریا پلیدی و پوسیدگیِ منش خود را پوشانده‌اند؟ "چگونه شهر امین فاحشه شده است!" خانهٔ پدرم به خانهٔ تجارت بدل شده است، جایی که از آن حضور و جلالِ الهی رخت بربسته است! از این رو سستی هست و قوتی در میان نیست.'" شهادت‌ها، جلد 8، 249، 250.

"وضعیت کلیسا که با دوشیزگان نادان نشان داده شده، همچنین از آن با عنوان وضعیت لاودیکیه‌ای یاد می‌شود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

به من زمانی نشان داده شد که پیام فرشتهٔ سوم رو به پایان بود. قدرت خدا بر قوم او قرار گرفته بود؛ آنان کار خود را به انجام رسانده بودند و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ‌رو آماده بودند. آنان بارانِ آخر، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، را دریافت کرده بودند و شهادتِ زنده احیا شده بود. آخرین هشدارِ بزرگ در همه‌جا طنین‌انداز شده بود و ساکنانِ زمین را که پیام را نمی‌پذیرفتند برانگیخته و خشمگین کرده بود. نوشته‌های اولیه، ۲۷۹.

مکاشفه آفرینش یا اختراعِ چیزی نو نیست، بلکه تجلّیِ آن چیزی است که تا هنگام آشکار شدن، برای انسان‌ها ناشناخته بود. حقایق بزرگ و جاودانه‌ای که در انجیل نهفته‌اند، از راه جست‌وجوی پیگیر و فروتن ساختنِ خویش در برابر خدا آشکار می‌گردند. آموزگارِ الهی ذهنِ جویندهٔ فروتنِ حقیقت را رهبری می‌کند؛ و به راهنماییِ روح‌القدس، حقایقِ کلام بر او مکشوف می‌شود. و راهی مطمئن‌تر و مؤثرتر برای معرفت از آن‌که چنین هدایت شویم وجود ندارد. وعدهٔ نجات‌دهنده این بود: «وقتی او، یعنی روحِ راستی، بیاید، شما را به تمامی حقیقت هدایت خواهد کرد.» به واسطهٔ عطای روح‌القدس است که ما کلامِ خدا را درمی‌یابیم.

مزمورنویس می‌نویسد: «جوان چگونه راه خود را پاک سازد؟ با توجه بدان، مطابق کلام تو. تو را با تمامی دل جسته‌ام؛ مگذار از فرامینت دور شوم. ... چشمانم را بگشا تا عجایب شریعتت را ببینم.»

به ما اندرز داده شده است که حقیقت را همچون گنجی پنهان بجوییم. خداوند فهمِ جویندهٔ راستینِ حقیقت را می‌گشاید؛ و روح‌القدس او را توانا می‌سازد تا حقایقِ وحی را دریابد. این همان چیزی است که مزمورنویس بدان اشاره دارد، آنگاه که درخواست می‌کند چشمانش گشوده شود تا شگفتی‌های نهفته در شریعت را ببیند. هرگاه جان در طلبِ فضایلِ عیسی مسیح تشنه باشد، ذهن توان می‌یابد شکوه‌های عالمِ برتر را دریابد. تنها با یاریِ معلمِ الهی می‌توانیم حقایقِ کلامِ خدا را بفهمیم. در مکتبِ مسیح می‌آموزیم که حلیم و فروتن باشیم، زیرا فهمِ رازهای تقوا به ما عطا می‌شود. Sabbath School Worker، ۱ دسامبر ۱۹۰۹

قومِ من از کمبودِ معرفت هلاک می‌شود؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانِ تو را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

و گفت: ای دانیال، به راه خود برو، زیرا این سخنان تا وقتِ پایان بسته و مُهر شده است. بسیاری پاکیزه خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۹، ۱۰

«باز این مثل‌ها تعلیم می‌دهند که پس از داوری دیگر مهلتی در کار نخواهد بود. وقتی کار انجیل به پایان می‌رسد، بلافاصله جدایی میان نیکان و بدان رخ می‌دهد و سرنوشت هر گروه برای همیشه تثبیت می‌شود.» Christ's Object Lessons, 123.

او دانش را به که بیاموزد؟ و آموزه را به که بفهماند؟ به آنان که از شیر گرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا شده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان که گفت: این است آرامی که به آن خستگان را آرام دهید؛ و این است تازه‌سازی؛ اما نخواستند بشنوند. ولی کلام خداوند برای ایشان شد: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به قفا بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و گرفتار گردند. پس ای مردان استهزاگر که بر این قومِ در اورشلیم حکومت می‌کنید، کلام خداوند را بشنوید. زیرا گفته‌اید: با مرگ عهد بسته‌ایم و با دوزخ موافق شده‌ایم؛ هرگاه تازیانهٔ فراگیر عبور کند، به ما نخواهد رسید، زیرا دروغ را پناه خود ساخته‌ایم و زیر دروغ پنهان شده‌ایم. بنابراین، خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک در صهیون برای بنیاد سنگی می‌نهم، سنگی آزموده، سنگ زاویه‌ای گران‌بها، بنیانی استوار؛ هر که ایمان آورد شتاب نخواهد کرد. و داوری را به ریسمان اندازه‌گیری خواهم نهاد و عدالت را به شاقول؛ و تگرگ پناه دروغ را خواهد روبید و آب‌ها مخفی‌گاه را فرا خواهد گرفت. و عهد شما با مرگ باطل خواهد شد و موافقت شما با دوزخ برقرار نخواهد ماند؛ و چون تازیانهٔ فراگیر عبور کند، آنگاه به‌وسیلهٔ آن لگدمال خواهید شد. اشعیا ۲۸:۹-۱۸.

برحسب فیض خدا که به من عطا شده است، چون معمار دانا، بنیاد را نهادم و دیگری بر آن بنا می‌کند. اما هر کس باید مواظب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند. زیرا کسی نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که همان عیسی مسیح است. حال اگر کسی بر این بنیاد طلا، نقره، سنگ‌های گرانبها، چوب، علف، کاه بنا کند؛ کار هر کس آشکار خواهد شد، زیرا روز آن را آشکار خواهد کرد، چون به وسیله آتش مکشوف می‌شود؛ و آتش کار هر کس را خواهد آزمود که از چه نوع است. اول قرنتیان ۳:۱۰-۱۳.

اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد و او راه را پیشِ روی من آماده خواهد ساخت؛ و خداوندی که شما او را می‌طلبید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی فرستادهٔ عهد، که شما از او خشنودید؛ اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما روزِ آمدنِ او را چه کسی تاب می‌آورد؟ و وقتی ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالایشگر است و مانندِ صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را همچون طلا و نقره تصفیه خواهد نمود، تا برای خداوند قربانی‌ای به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانیِ یهودا و اورشلیم برای خداوند خوشایند خواهد بود، همچون روزهایِ کهن و سال‌هایِ پیشین. و من برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و بر ضدِ جادوگران، و بر ضدِ زناکاران، و بر ضدِ قسم‌خورانِ دروغگو، و بر ضدِ کسانی که حقِ مزدِ مزدور را پایمال می‌کنند، و به بیوه و یتیم ستم می‌رسانند، و بیگانه را از حقش بازمی‌دارند، و از من نمی‌ترسند، شاهدی شتابان خواهم بود، می‌گوید خداوند لشکرها. ملاکی 3:1-5

آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

و موسی به هارون گفت: این قوم با تو چه کردند که چنین گناه بزرگی بر آنان آوردی؟ و هارون گفت: خشم سرورم افروخته نشود؛ تو این قوم را می‌شناسی که بر شرارت مصمم‌اند. زیرا به من گفتند: برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند؛ زیرا این موسی، آن مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم چه بر سرش آمده است. و به ایشان گفتم: هر که طلا دارد، آن را از خود جدا کند. پس آن را به من دادند؛ آنگاه آن را در آتش افکندم، و این گوساله بیرون آمد. و چون موسی دید که قوم برهنه‌اند (زیرا هارون آنان را برای رسوایی‌شان در میان دشمنانشان برهنه ساخته بود)، پس موسی در دروازهٔ اردوگاه ایستاد و گفت: چه کسی جانبِ خداوند است؟ نزد من بیاید. و همهٔ فرزندان لاوی نزد او گرد آمدند. و به ایشان گفت: چنین می‌گوید خداوند، خدای اسرائیل: هر کس شمشیر خود را بر پهلوی خود ببندد و در سراسر اردوگاه از دروازه‌ای به دروازه‌ای رفت‌وآمد کند، و هر کس برادر خود را، و هر کس همدم خود را، و هر کس همسایهٔ خود را بکشد. و فرزندان لاوی مطابق سخن موسی عمل کردند؛ و در آن روز از قوم، حدود سه هزار مرد کشته شدند. خروج ۳۲:۲۱-۲۸.

ای پسر انسان، روی خود را بر ضد فرعون، پادشاه مصر، بگردان و بر ضد او و بر ضد تمام مصر نبوت کن. بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من بر ضد تو هستم، ای فرعون، پادشاه مصر، اژدهای بزرگ که در میان نهرهایش آرمیده است و گفته است: «نهر من از آنِ خودِ من است و آن را برای خود ساخته‌ام.» حزقیال ۲۹:۲، ۳.

و یربعام در دل خود گفت: اکنون پادشاهی به خاندان داود بازخواهد گشت. اگر این قوم برای گزاردن قربانی به خانهٔ خداوند در اورشلیم بالا روند، آنگاه دل این قوم بار دیگر به سوی سرور خود، یعنی رحبعام پادشاه یهودا، برخواهد گشت؛ و مرا خواهند کشت و باز نزد رحبعام پادشاه یهودا خواهند رفت. پس پادشاه مشورت کرد و دو گوسالهٔ زرّین ساخت و به آنان گفت: رفتن شما به اورشلیم بسیار دشوار است؛ ای اسرائیل، اینک خدایان تو که تو را از زمین مصر برآوردند. و یکی را در بیت‌ئیل نهاد و دیگری را در دان گذاشت. و این کار مایهٔ گناه شد، زیرا قوم برای سجده کردن نزد آن، تا دان می‌رفتند. و خانه‌ای بر بلندی‌ها ساخت و از میان فرودستان قوم، کاهنانی گماشت که از پسران لاوی نبودند. و یربعام در ماه هشتم، در روز پانزدهم ماه، جشنی مانند جشنِ یهودا مقرر داشت و بر قربانگاه قربانی گذرانید. چنین در بیت‌ئیل کرد: برای گوساله‌هایی که ساخته بود قربانی نمود، و در بیت‌ئیل کاهنانِ عبادتگاه‌های مرتفعی را که ساخته بود گماشت. پس در روز پانزدهمِ ماه هشتم، یعنی در همان ماهی که به رأیِ دلِ خود تعیین کرده بود، بر قربانگاهی که در بیت‌ئیل ساخته بود قربانی گذرانید و برای بنی‌اسرائیل جشنی مقرر داشت؛ و بر قربانگاه قربانی گذرانید و بخور سوزانید. اول پادشاهان ۱۲:۲۶–۳۳

خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که شمایلِ وحش پیش از پایان یافتنِ مهلتِ آزمایشی شکل خواهد گرفت؛ زیرا قرار است آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا باشد که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. موضع شما چنان درهم‌وبرهمی از ناسازگاری‌هاست که تنها معدودی فریب خواهند خورد.

در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].

این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کرده و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زده‌اند، زیر پرچمِ یهوه، خداوندِ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ با منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. Manuscript Releases، جلد 15، 15.

اما نخست آنچه روحانی است نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و سپس آنچه روحانی است. اول قرنتیان ۱۵:۴۶.

دو قدرت بزرگِ درگیر در این کشمکش در کارند: یکی از پایین، دیگری از بالا. هر انسانی زیر نفوذ پنهانِ یکی از این دو قرار دارد، و اعمال او ماهیتِ الهامی را که از آن نشأت می‌گیرند آشکار خواهد کرد. آنان که با مسیح متحدند، همواره در خطِ مسیح کار خواهند کرد. آنان که با شیطان در اتحادند، تحت الهامِ رهبر خود کار خواهند کرد، در مخالفت با قدرت و عملِ روح‌القدس. ارادهٔ انسان برای عمل آزاد گذاشته شده است، و از راهِ عمل آشکار می‌شود که کدام روح بر دل اثر می‌گذارد. «از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت.» The 1888 Materials, 1508.

ما در زمانی زندگی می‌کنیم که زندگی از همیشه گرانبهاتر و جالب‌تر است. پایان همه چیز نزدیک است. رخدادهای شگفت‌آور پیوسته در برابر ما آشکار خواهد شد؛ زیرا نیروهای نادیدنی در کارند و فعالیتی شدید از خود نشان می‌دهند. قدرت‌های تاریکی از اعماق بر عوامل انسانی اثر می‌گذارند، و مردمان شریر با فرشتگان شریر همکاری می‌کنند تا با احکام خدا و ایمانِ عیسی به جنگ برخیزند؛ و در همان حال، قدرتی از بالا بر کسانی که تسلیم تأثیرات الهی می‌شوند کار می‌کند، و قوم خدا با موجوداتِ آسمانی همکاری می‌کنند. جز ایمانی واقعی و اصیل، هیچ چیز تابِ فشاری را که در این روزهای آخر برای آزمودنِ هر جانِ انسانی خواهد آمد، نخواهد آورد. خدا باید پناه ما باشد؛ نمی‌توانیم به صورت، ادعا، آیین یا مقام تکیه کنیم، یا بیندیشیم که چون شهرتِ زنده بودن داریم، در روز آزمایش توانِ ایستادن خواهیم داشت. هر چه بتوان لرزاند، لرزانده خواهد شد، و آنچه را فریب‌ها و اوهامِ این روزهای آخر نتوانند به لرزه درآورند، باقی خواهد ماند. جان خود را به صخرهٔ ابدی محکم ببندید؛ زیرا تنها در مسیح امنیت خواهد بود. عیسی روزهایی را که ما در آن زندگی می‌کنیم، روزهای خطر توصیف کرد. او گفت: «چنان‌که در روزهای نوح بود، آمدنِ پسر انسان نیز چنین خواهد بود؛ زیرا همان‌گونه که در روزهای پیش از طوفان می‌خوردند و می‌نوشیدند، ازدواج می‌کردند و به همسری می‌دادند، تا روزی که نوح به کشتی درآمد، و ندانستند تا آنکه طوفان آمد و همه را با خود برد؛ آمدنِ پسر انسان نیز چنین خواهد بود.» «همچنین همان‌گونه که در روزهای لوط بود؛ می‌خوردند و می‌نوشیدند، می‌خریدند و می‌فروختند، می‌کاشتند و بنا می‌کردند؛ اما همان روزی که لوط از سدوم بیرون رفت، از آسمان آتش و گوگرد بارید و همه را نابود کرد. چنین نیز خواهد بود در روزی که پسر انسان ظاهر شود.» «هنگامی که پسر انسان در جلال خود بیاید و همهٔ فرشتگانِ مقدس با او باشند، آنگاه بر تختِ جلال خود خواهد نشست؛ و همهٔ قوم‌ها در برابر او گرد خواهند آمد؛ و آنان را از یکدیگر جدا خواهد کرد، چنان‌که شبان گوسفندان را از بزها جدا می‌کند؛ و گوسفندان را بر دست راست خود خواهد نهاد، و بزها را بر چپ. آنگاه پادشاه به آنان که بر دست راست اویند خواهد گفت: بیایید ای برکت‌یافتگانِ پدر من، وارث آن پادشاهی شوید که از بنیادِ جهان برای شما مهیا شده است.» راه و روشِ ما در این زندگی، سرنوشتِ جاودانِ ما را در آنجا تعیین خواهد کرد؛ این به عهدهٔ خود ماست که بگوییم با آنان خواهیم بود که وارث پادشاهیِ خدا می‌شوند، یا با آنان که به تاریکیِ بیرون می‌روند. خدا برای نجاتِ ما هر تدارکی را فراهم کرده است؛ پس از آنچه به بهایی بی‌کران خریداری شده است بهره‌مند شویم. «زیرا خدا جهان را آن‌چنان محبت کرد که پسر یگانهٔ خود را بخشید، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه حیاتِ جاودان یابد.» Youth Instructor، ۳ اوت ۱۸۹۳.