We are currently addressing the prophetic line of the controversies within Advent history that have taken place concerning the various symbols of Rome. We are currently addressing “the daily” in the book of Daniel. That controversy represents a rejection of the foundations of Adventism, the rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, and the rejection of the messenger that was chosen by God. Rejecting the work of Miller also represents a rejection of the instruction that had been given to Miller by heavenly angels, who led Miller to his understanding of the message produced by the increase of knowledge when the book of Daniel was unsealed in 1798.

ما در حال حاضر به خط نبوتیِ منازعاتی در تاریخ ادونتیسم می‌پردازیم که دربارهٔ نمادهای گوناگون رُم رخ داده‌اند. اکنون به «دائمی» در کتاب دانیال می‌پردازیم. آن منازعه بیانگر ردّ بنیادهای ادونتیسم، ردّ مرجعیت روح نبوت، و ردّ فرستاده‌ای است که از سوی خدا برگزیده شده بود. ردّ کردن کار میلر نیز بیانگر ردّ تعلیمی است که فرشتگان آسمانی به میلر داده بودند؛ همان فرشتگانی که او را به درک آن پیامی رهنمون شدند که بر اثر افزایش معرفت پدید آمد، هنگامی که مهر کتاب دانیال در سال ۱۷۹۸ گشوده شد.

Those that reject the truth identifying the power (pagan Rome) that restrained the papal power from being revealed in Second Thessalonians, manifest that they do not love the truth, and for rejecting the love of truth, they receive a lie. The lie in turn brings strong delusion upon them. The lie is the cause, and the strong delusion they receive is the effect. The lack of love of the truth is their motivation. The lie represents the choice of a pluralistic acceptance of biblical doctrine, as opposed to those who believe in absolute truth. This is why Isaiah’s representation of Paul’s strong delusion is represented as delusions, not simply a delusion. The other class are those who do love the truth, accept the premise of absolute truth, and are identified by Isaiah as those who tremble at God’s word.

کسانی که حقیقتِ شناسایی‌کنندهٔ آن قدرت (روم بت‌پرست) را که در رسالهٔ دوم به تسالونیکیان مانع از آشکار شدن قدرت پاپ می‌شد، رد می‌کنند، نشان می‌دهند که حقیقت را دوست ندارند، و به‌سببِ رد کردن محبت به حقیقت، دروغی را دریافت می‌کنند. همان دروغ به نوبهٔ خود بر آنان گمراهی‌ای نیرومند می‌آورد. دروغ علت است و گمراهی نیرومندی که دریافت می‌کنند معلول. نبودِ محبت به حقیقت انگیزهٔ آنان است. آن دروغ نمایانگرِ انتخابِ پذیرشِ کثرت‌گرایانهٔ آموزهٔ کتاب‌مقدس است، در برابرِ کسانی که به حقیقتِ مطلق باور دارند. از همین روست که تصویرِ اشعیا از «گمراهیِ نیرومندِ» پولس، به‌صورتِ «گمراهی‌ها» بیان می‌شود، نه صرفاً یک گمراهی. دستهٔ دیگر کسانی هستند که حقیقت را دوست دارند، اصلِ حقیقت مطلق را می‌پذیرند، و به‌گفتهٔ اشعیا همان‌ها هستند که به کلام خدا می‌لرزند.

Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:1–5.

خداوند چنین می‌گوید: آسمان تخت من است و زمین پای‌انداز من؛ خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید کجاست؟ و جایگاه آرامش من کجاست؟ زیرا دست من همه اینها را ساخته است و همه اینها پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما به این کس نظر خواهم داشت: به آن‌که مسکین و روحاً شکسته است و از کلام من می‌لرزد. کسی که گاوی را بکشد، چنان است که گویی انسانی را کشته باشد؛ کسی که بره‌ای را قربانی کند، چنان است که گویی گردن سگی را بریده باشد؛ کسی که تقدمه‌ای بیاورد، چنان است که گویی خون خوک را تقدیم کرده باشد؛ کسی که بخور بسوزاند، چنان است که گویی بتی را تبرک کرده باشد. آری، آنان راه‌های خود را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌برد. من نیز فریب‌هایشان را بر آنان برمی‌گزینم و ترس‌هایشان را بر آنان می‌آورم؛ زیرا چون خواندم، کسی پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه را که من بدان خشنود نبودم برگزیدند. ای شما که از کلام او می‌لرزید، کلام خداوند را بشنوید؛ برادران شما که از شما نفرت داشتند و به خاطر نام من شما را بیرون راندند، گفتند: «بگذار خداوند جلال یابد»، اما او برای شادی شما ظاهر خواهد شد و آنان شرمسار خواهند گردید. اشعیا ۶۶:۱–۵.

Those who tremble at God’s Word are the outcasts of Israel, who in the last days are those who are represented as the ensign.

کسانی که از کلام خدا می‌لرزند، همان رانده‌شدگان اسرائیل‌اند که در ایام آخر به‌عنوانِ عَلَم نشان داده می‌شوند.

And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

و او برای امت‌ها علمی برافراشته خواهد کرد و رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگانِ یهودا را از چهار گوشهٔ زمین گرد خواهد آورد. اشعیا ۱۱:۱۲.

God identifies that it is He who made the house that the class who are presenting corrupted offerings claim to have made. It is that house they trust in when they proclaim “the temple of the Lord are these.”

خدا تصریح می‌کند که این خود اوست که آن خانه را ساخته؛ همان خانه‌ای که گروهی که قربانی‌های فاسد تقدیم می‌کنند، ادعا می‌کنند خودشان ساخته‌اند. این همان خانه‌ای است که هنگام اعلامِ «هیکلِ خداوند اینها هستند» به آن تکیه می‌کنند.

Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:2–4.

در دروازهٔ خانهٔ خداوند بایست و در آنجا این کلام را اعلام کن و بگو: ای تمامی اهل یهودا که برای پرستش خداوند از این دروازه‌ها وارد می‌شوید، کلام خداوند را بشنوید. خداوندِ لشکرها، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: راه‌ها و کردارهای خود را اصلاح کنید، و شما را در این مکان ساکن خواهم کرد. به سخنان دروغین اعتماد نکنید که می‌گویند: «این‌ها هیکلِ خداوندند، هیکلِ خداوند، هیکلِ خداوند.» ارمیا ۷:۲-۴.

Those who “trust” in lying words, are those who believe a lie. The house which the Lord built was raised upon the foundation which He also made. The class who refused to answer when God called, chose their own ways and delighted in abominations. They chose “ways,” and “abominations,” in the plural, when Jeremiah stated that there was only one way to walk within.

کسانی که به سخنان دروغ «اعتماد» می‌کنند، همان‌هایی‌اند که دروغ را باور می‌کنند. خانه‌ای که خداوند بنا کرد، بر بنیانی برپا شد که او خود نیز آن را ساخته بود. گروهی که وقتی خدا فراخواند پاسخ ندادند، راه‌های خود را برگزیدند و در رجاسات شادمان شدند. آنان «راه‌ها» و «رجاسات» را به صورت جمع برگزیدند، در حالی که ارمیا گفته بود تنها یک راه برای راه رفتن در آن وجود دارد.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. To what purpose cometh there to me incense from Sheba, and the sweet cane from a far country? your burnt offerings are not acceptable, nor your sacrifices sweet unto me. Jeremiah 6:16–20.

خداوند چنین می‌گوید: بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کجاست، و در آن راه بروید، آنگاه برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. اما گفتند: در آن نخواهیم رفت. و نیز بر شما دیده‌بانانی گماشتم و گفتم: به صدای شیپور گوش فرا دهید. اما گفتند: گوش نخواهیم سپرد. پس بشنوید، ای قوم‌ها، و بدان، ای جماعت، آنچه در میان ایشان است. ای زمین، بشنو: اینک بلایی بر این قوم خواهم آورد، یعنی حاصل اندیشه‌هایشان، زیرا به سخنانم گوش نسپرده‌اند و به شریعتم اعتنا نکرده، بلکه آن را رد کرده‌اند. بخور از سبا و نیِ خوشبو از سرزمینی دور چه سود که نزد من آید؟ قربانی‌های سوختنیِ شما پذیرفتنی نیست و قربانی‌هایتان نزد من خوشایند نیست. ارمیا ۶:۱۶‏–‏۲۰.

In chapter fifteen, Jeremiah calls the evil congregation that would not hearken, though they had ears, the “assembly of mockers.” This congregation was given a “watchman” in both the history of the first and second angels’ messages, and again in the history of the third angel, but they refused to walk in the good way, which is the old paths. Instead, they walked in the “ways.” For this reason, Isaiah identifies that God will choose multiple delusions, for they chose a plurality of false paths instead of the absolute way of the old paths. As with Isaiah’s testimony the assembly of mockers’ worship is rejected by the Lord. Sister White directly associates Isaiah’s plurality of delusions with Paul’s strong delusion, and she places it in the context of the rejection of the foundational truths, the foundation which the Lord built and builds His house upon.

در فصل پانزدهم، ارمیا جماعت شریری را که با وجود داشتن گوش، گوش فرا ندادند، «مجمع استهزاگران» می‌نامد. به این جماعت در تاریخ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم، و نیز بار دیگر در تاریخ فرشتهٔ سوم، «دیدبان» داده شد، اما آنان از راه نیکو که همان راه‌های دیرین است، رفتن را نپذیرفتند؛ بلکه در «راه‌ها» گام برداشتند. از این رو، اشعیا بیان می‌کند که خدا چندین فریب را برمی‌گزیند، زیرا آنان به‌جای آن راه مطلق که همان راه‌های دیرین است، کثرتی از راه‌های باطل را برگزیدند. مطابق شهادتِ اشعیا، پرستشِ مجمع استهزاگران نزدِ خداوند مردود است. خواهر وایت کثرتِ فریب‌های اشعیا را مستقیماً با فریبِ نیرومندِ پولس پیوند می‌دهد و آن را در زمینهٔ ردِ حقایقِ بنیانی قرار می‌دهد؛ همان بنیانی که خداوند خانهٔ خود را بر آن بنا کرده و می‌سازد.

“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

کسی که فراتر از ظاهر را می‌بیند و دل‌های همۀ آدمیان را می‌خواند، دربارهٔ آنان که از نوری عظیم بهره‌مند شده‌اند، چنین می‌گوید: «آن‌ها به سبب وضعیت اخلاقی و روحانی خویش اندوهگین و حیران نمی‌شوند. آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند و جانشان در رجاساتشان لذت می‌یابد. من نیز فریب‌های ایشان را اختیار خواهم کرد و ترس‌هایشان را بر آنان خواهم آورد، زیرا چون خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه در نظر من بدی کردند و آنچه مورد خشنودی من نبود برگزیدند.» «خدا بر ایشان گمراهیِ نیرومند خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند»، زیرا محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، «بلکه در ناراستی لذت بردند.» اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ دوم تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.

“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

معلم آسمانی پرسید: «کدام گمراهی نیرومندتر می‌تواند ذهن را بفریبد از این تظاهر که شما بر بنیاد درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در حقیقت بسیاری امور را بر وفق سیاستِ دنیوی پیش می‌برید و در برابر یهوه گناه می‌کنید؟ آه، این فریبی بزرگ است، گمراهی‌ای فریبا که بر اذهان چیره می‌شود، آنگاه که مردمانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورت دینداری را به جای روح و قدرت آن می‌گیرند؛ آنگاه که می‌پندارند ثروتمند و در دارایی فزون شده‌اند و به هیچ چیز نیاز ندارند، حال آنکه در واقع به همه چیز نیازمندند.»

“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

خدا نسبت به بندگان وفادارش که جامه‌های خود را پاک و بی‌لکّه نگاه می‌دارند، تغییر نکرده است. اما بسیاری فریاد می‌زنند: «سلامتی و امنیت»، در حالی که هلاکت ناگهانی بر آنان فرود می‌آید. مگر آنکه توبه‌ای کامل صورت گیرد، مگر آنکه انسان‌ها با اعتراف، دل‌های خود را فروتن سازند و حقیقت را همان‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز وارد آسمان نخواهند شد. هنگامی که پاک‌سازی در صفوف ما صورت گیرد، دیگر آسوده نخواهیم نشست و به ثروتمندی و فزونی دارایی‌ها فخر نخواهیم کرد، گویی به هیچ چیز نیاز نداریم.

“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

"چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: 'طلای ما در آتش آزموده شده است؛ جامه‌های ما به‌وسیلهٔ دنیا لکه‌دار نشده است'؟ من دیدم که معلم ما به جامه‌های به‌اصطلاح راستکاری اشاره می‌کرد. با برکندن آن‌ها، پلیدیِ زیرشان را آشکار ساخت. سپس به من گفت: 'آیا نمی‌بینی چگونه به‌ریا پلیدی و پوسیدگیِ منش خود را پوشانده‌اند؟ "چگونه شهر امین فاحشه شده است!" خانهٔ پدرم به خانهٔ تجارت بدل شده است، جایی که از آن حضور و جلالِ الهی رخت بربسته است! از این رو سستی هست و قوتی در میان نیست.'" شهادت‌ها، جلد 8، 249، 250.

In the passage, Jeremiah’s assembly of mockers is identified as Laodiceans, who are foolish virgins.

در این بخش، جماعت استهزاگرانِ ارمیا به‌عنوان لاودیکیان معرفی می‌شود که باکره‌های نادان هستند.

“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

"وضعیت کلیسا که با دوشیزگان نادان نشان داده شده، همچنین از آن با عنوان وضعیت لاودیکیه‌ای یاد می‌شود." Review and Herald، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

The foolish virgins manifest their lack of oil at the arrival of the Midnight Cry, when they receive a delusion that aligns with their own previous choice of which way to take, while rejecting Jeremiah’s old paths. The old paths are where rest and refreshing are to be found, and the rest and refreshing is the latter rain.

باکره‌های نادان با فرا رسیدن فریاد نیمه‌شب، کمبود روغن خود را آشکار می‌کنند، هنگامی که دچار گمراهی‌ای می‌شوند که با انتخاب پیشین‌شان دربارهٔ اینکه کدام راه را در پیش گیرند هم‌سو است، و در عین حال راه‌های کهنِ ارمیا را رد می‌کنند. راه‌های کهن جایی است که آرامش و تجدید نیرو یافت می‌شود، و آن آرامش و تجدید نیرو همان بارانِ پسین است.

“I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

به من زمانی نشان داده شد که پیام فرشتهٔ سوم رو به پایان بود. قدرت خدا بر قوم او قرار گرفته بود؛ آنان کار خود را به انجام رسانده بودند و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ‌رو آماده بودند. آنان بارانِ آخر، یا تجدیدِ نیرو از حضورِ خداوند، را دریافت کرده بودند و شهادتِ زنده احیا شده بود. آخرین هشدارِ بزرگ در همه‌جا طنین‌انداز شده بود و ساکنانِ زمین را که پیام را نمی‌پذیرفتند برانگیخته و خشمگین کرده بود. نوشته‌های اولیه، ۲۷۹.

It is during the outpouring of the Holy Spirit that the strong delusion is poured out upon the foolish Laodicean virgins who do not love the truth, and therefore chose a lie to believe instead of the truth. The rejection of the truth is equated with rejecting the law, for God’s law is embodied in His prophetic rules.

در هنگام افاضهٔ روح‌القدس، گمراهیِ قوی بر باکره‌های نادانِ لاودیکیه‌ای که حقیقت را دوست ندارند ریخته می‌شود، و بنابراین آنان به جای حقیقت، دروغی را برای باور کردن برگزیدند. ردّ حقیقت معادلِ ردّ شریعت است، زیرا شریعتِ خدا در قواعدِ نبویِ او مجسّم شده است.

“Revelation is not the creation or invention of something new, but the manifestation of what was, until revealed, unknown to human beings. The great and eternal truths contained in the gospel are revealed through diligent searching and humbling of ourselves before God. The divine Teacher leads the mind of the humble seeker for truth; and by the Holy Spirit’s guidance, the truths of the Word are made known to him. And there can be no more certain and efficient way of knowledge than in being thus guided. The promise of the Saviour was, ‘When he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth.’ It is through the impartation of the Holy Spirit that we are made to understand the Word of God.

مکاشفه آفرینش یا اختراعِ چیزی نو نیست، بلکه تجلّیِ آن چیزی است که تا هنگام آشکار شدن، برای انسان‌ها ناشناخته بود. حقایق بزرگ و جاودانه‌ای که در انجیل نهفته‌اند، از راه جست‌وجوی پیگیر و فروتن ساختنِ خویش در برابر خدا آشکار می‌گردند. آموزگارِ الهی ذهنِ جویندهٔ فروتنِ حقیقت را رهبری می‌کند؛ و به راهنماییِ روح‌القدس، حقایقِ کلام بر او مکشوف می‌شود. و راهی مطمئن‌تر و مؤثرتر برای معرفت از آن‌که چنین هدایت شویم وجود ندارد. وعدهٔ نجات‌دهنده این بود: «وقتی او، یعنی روحِ راستی، بیاید، شما را به تمامی حقیقت هدایت خواهد کرد.» به واسطهٔ عطای روح‌القدس است که ما کلامِ خدا را درمی‌یابیم.

“The psalmist writes, ‘Wherewithal shall a young man cleanse his way? by taking heed thereto according to thy word. With my whole heart have I sought thee: O let me not wander from thy commandments. . . . Open thou mine eyes, that I may behold wondrous things out of thy law.’

مزمورنویس می‌نویسد: «جوان چگونه راه خود را پاک سازد؟ با توجه بدان، مطابق کلام تو. تو را با تمامی دل جسته‌ام؛ مگذار از فرامینت دور شوم. ... چشمانم را بگشا تا عجایب شریعتت را ببینم.»

“We are admonished to seek for the truth as for hid treasure. The Lord opens the understanding of the true seeker after truth; and the Holy Spirit enables him to grasp the truths of revelation. This is what the psalmist means when he asks that his eyes may be opened to behold wondrous things out of the law. When the soul pants after the excellencies of Jesus Christ, the mind is enabled to grasp the glories of the better world. Only by the aid of the divine Teacher can we understand the truths of the Word of God. In Christ’s school we learn to be meek and lowly because there is given to us an understanding of the mysteries of godliness.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

به ما اندرز داده شده است که حقیقت را همچون گنجی پنهان بجوییم. خداوند فهمِ جویندهٔ راستینِ حقیقت را می‌گشاید؛ و روح‌القدس او را توانا می‌سازد تا حقایقِ وحی را دریابد. این همان چیزی است که مزمورنویس بدان اشاره دارد، آنگاه که درخواست می‌کند چشمانش گشوده شود تا شگفتی‌های نهفته در شریعت را ببیند. هرگاه جان در طلبِ فضایلِ عیسی مسیح تشنه باشد، ذهن توان می‌یابد شکوه‌های عالمِ برتر را دریابد. تنها با یاریِ معلمِ الهی می‌توانیم حقایقِ کلامِ خدا را بفهمیم. در مکتبِ مسیح می‌آموزیم که حلیم و فروتن باشیم، زیرا فهمِ رازهای تقوا به ما عطا می‌شود. Sabbath School Worker، ۱ دسامبر ۱۹۰۹

To reject the message or the methodology of the latter rain is to reject the law of God. When Jeremiah stated that “they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it,” he is agreeing with Hosea.

رد کردن پیام یا روشِ بارانِ پسین، به‌منزلهٔ رد کردن شریعتِ خداست. وقتی ارمیا گفت: «نه به سخنان من گوش فرا داده‌اند و نه به شریعت من، بلکه آن را رد کرده‌اند»، او با هوشع هم‌عقیده است.

My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

قومِ من از کمبودِ معرفت هلاک می‌شود؛ چون تو معرفت را رد کرده‌ای، من نیز تو را رد خواهم کرد تا برای من کاهن نباشی؛ چون شریعتِ خدای خود را فراموش کرده‌ای، من نیز فرزندانِ تو را فراموش خواهم کرد. هوشع ۴:۶.

The knowledge the foolish reject is the increase of knowledge, identified by Daniel as occurring at the time of the end. At the time of the end in 1798, and then again at the time of the end in 1989, there was an increase of knowledge that was formalized by the messenger which God chose to employ as He erected the foundation for each of those two parallel generations. Those foundational truths were organized by certain biblical rules which were revealed to the chosen messengers of their respective histories, and those foundational truths are Jeremiah’s old paths, and they are the truths which ultimately represent the oil of the midnight and the loud cry messages. The latter rain, produces the Midnight Cry message in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and thereafter produces the loud cry message in the history of the gathering of God’s other flock that is still in Babylon. The latter rain is both a message and the methodology that produces the message. Daniel’s increase of knowledge initiates a three-step testing process.

آن معرفتی که جاهلان رد می‌کنند، همان افزایشِ معرفتی است که دانیال وقوعِ آن را در زمانِ انتها مشخص کرده است. در زمانِ انتها در سال 1798، و سپس دوباره در زمانِ انتها در سال 1989، افزایشی در معرفت رخ داد که به‌وسیلهٔ پیام‌آوری که خدا برای برپا ساختن بنیانِ هر یک از آن دو نسلِ موازی برگزیده بود، تدوین و صورت‌بندی شد. آن حقایقِ بنیادی بر پایهٔ قواعدِ معیّنِ کتاب‌مقدّسی سازمان‌دهی شدند که به پیام‌آورانِ برگزیدهٔ تاریخ‌های مربوط به خودشان مکشوف شده بود، و آن حقایقِ بنیادی همان راه‌های کهنِ ارمیا هستند و همان حقایقی‌اند که در نهایت روغنِ پیام‌های فریادِ نیمه‌شب و فریادِ بلند را نمایندگی می‌کنند. بارانِ آخر، در تاریخِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار، پیامِ فریادِ نیمه‌شب را پدید می‌آورد، و سپس در تاریخِ جمع‌آوریِ گلهٔ دیگرِ خدا که هنوز در بابل است، پیامِ فریادِ بلند را پدید می‌آورد. بارانِ آخر هم پیام است و هم روشی که آن پیام را تولید می‌کند. افزایشِ معرفتِ دانیال یک فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای را آغاز می‌کند.

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

و گفت: ای دانیال، به راه خود برو، زیرا این سخنان تا وقتِ پایان بسته و مُهر شده است. بسیاری پاکیزه خواهند شد، سفید خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ اما خردمندان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۹، ۱۰

Daniel’s wicked are Matthew’s foolish virgins who choose to retain their Laodicean condition. Their condition is manifested in the third step of Daniel’s three tests, when both the wise and wicked are tried. The final test is where judgment is executed, and both classes manifest whether they have the oil.

شریرانِ دانیال همان باکره‌های نادانِ متی هستند که انتخاب می‌کنند وضعیتِ لائودیکیه‌ایِ خود را حفظ کنند. وضعیتِ آنان در گامِ سوم از سه آزمونِ دانیال آشکار می‌شود، زمانی که هم دانایان و هم شریران آزموده می‌شوند. آزمونِ نهایی جایی است که داوری به اجرا گذاشته می‌شود، و هر دو گروه آشکار می‌کنند که آیا روغن دارند یا نه.

“Again these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

«باز این مثل‌ها تعلیم می‌دهند که پس از داوری دیگر مهلتی در کار نخواهد بود. وقتی کار انجیل به پایان می‌رسد، بلافاصله جدایی میان نیکان و بدان رخ می‌دهد و سرنوشت هر گروه برای همیشه تثبیت می‌شود.» Christ's Object Lessons, 123.

The manifestation of character at the third test identifies the worshippers as either a foolish Laodicean or a wise Philadelphian. The final test is accomplished in conjunction with the latter rain message, which has been brought to light by the methodology of the latter rain. To reject the methodology of the latter rain places a soul in the position where they cannot understand the message of the latter rain. The message and methodology are identified by Isaiah as the final test.

تجلیِ شخصیت در آزمونِ سوم، پرستندگان را به‌عنوان یک لاودیکیه‌ایِ نادان یا یک فیلا‌دلفیاییِ خردمند مشخص می‌کند. آزمونِ نهایی در پیوند با پیامِ بارانِ دیرهنگام انجام می‌شود؛ پیامی که به‌واسطهٔ روش‌شناسیِ بارانِ دیرهنگام آشکار شده است. رد کردنِ روش‌شناسیِ بارانِ دیرهنگام، شخص را در موقعیتی قرار می‌دهد که نمی‌تواند پیامِ بارانِ دیرهنگام را درک کند. اشعیا پیام و روش‌شناسی را به‌عنوان آزمونِ نهایی معرفی می‌کند.

Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

او دانش را به که بیاموزد؟ و آموزه را به که بفهماند؟ به آنان که از شیر گرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا شده‌اند. زیرا حکم باید بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا با لب‌های لکنت‌دار و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان که گفت: این است آرامی که به آن خستگان را آرام دهید؛ و این است تازه‌سازی؛ اما نخواستند بشنوند. ولی کلام خداوند برای ایشان شد: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به قفا بیفتند و شکسته شوند و به دام افتند و گرفتار گردند. پس ای مردان استهزاگر که بر این قومِ در اورشلیم حکومت می‌کنید، کلام خداوند را بشنوید. زیرا گفته‌اید: با مرگ عهد بسته‌ایم و با دوزخ موافق شده‌ایم؛ هرگاه تازیانهٔ فراگیر عبور کند، به ما نخواهد رسید، زیرا دروغ را پناه خود ساخته‌ایم و زیر دروغ پنهان شده‌ایم. بنابراین، خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک در صهیون برای بنیاد سنگی می‌نهم، سنگی آزموده، سنگ زاویه‌ای گران‌بها، بنیانی استوار؛ هر که ایمان آورد شتاب نخواهد کرد. و داوری را به ریسمان اندازه‌گیری خواهم نهاد و عدالت را به شاقول؛ و تگرگ پناه دروغ را خواهد روبید و آب‌ها مخفی‌گاه را فرا خواهد گرفت. و عهد شما با مرگ باطل خواهد شد و موافقت شما با دوزخ برقرار نخواهد ماند؛ و چون تازیانهٔ فراگیر عبور کند، آنگاه به‌وسیلهٔ آن لگدمال خواهید شد. اشعیا ۲۸:۹-۱۸.

The “overflowing scourge” of Bible prophecy is the progressive Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Those foolish, wicked Laodiceans who do not possess the “love of the truth,” and therefore reject the increase of knowledge, believe the “overflowing scourge” will “not come” upon them, for among other things, they chose to accept a false definition of a symbol of Rome in Bible prophecy. In doing so, they produced a false prophetic model based upon their own prophetic foundation. Their foundation is built upon sand, which represents a multitude of tiny crushed rocks. The foundation of the wise is built upon the singular Rock.

«تازیانهٔ سیل‌آسا» در نبوتِ کتاب‌مقدس، همان بحرانِ پیش‌روندهٔ قانونِ یکشنبه است که با قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده آغاز می‌شود. آن لائودیکیانِ نادان و شریر که «محبتِ حقیقت» را ندارند و ازاین‌رو افزایشِ معرفت را رد می‌کنند، بر این باورند که «تازیانهٔ سیل‌آسا» بر ایشان «نخواهد آمد»، زیرا از جمله، تصمیم گرفتند تعریفی نادرست از نمادی از روم در نبوتِ کتاب‌مقدس بپذیرند. با این کار، الگویی نبویِ کاذب پدید آوردند که بر بنیادِ نبویِ خودشان استوار است. بنیادشان بر شن بنا شده است که نمایانگرِ انبوهی از سنگ‌ریزه‌های خردشده است. اما بنیادِ خردمندان بر صخرهٔ یگانه بنا شده است.

According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

برحسب فیض خدا که به من عطا شده است، چون معمار دانا، بنیاد را نهادم و دیگری بر آن بنا می‌کند. اما هر کس باید مواظب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند. زیرا کسی نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که همان عیسی مسیح است. حال اگر کسی بر این بنیاد طلا، نقره، سنگ‌های گرانبها، چوب، علف، کاه بنا کند؛ کار هر کس آشکار خواهد شد، زیرا روز آن را آشکار خواهد کرد، چون به وسیله آتش مکشوف می‌شود؛ و آتش کار هر کس را خواهد آزمود که از چه نوع است. اول قرنتیان ۳:۱۰-۱۳.

The false foundations are contrasted with the true foundation, which is Christ Jesus—the Rock. The true or false foundation is revealed in the final of Daniel’s three tests. It is “revealed by fire”—the fire of the Messenger of the Covenant, who will suddenly come to His temple. Then a class is manifested who have made a covenant with death, and a class is manifested who have made a covenant of life.

بنیادهای کاذب در تقابل با بنیادِ حقیقی قرار می‌گیرند، که همان عیسی مسیح ـ صخره ـ است. بنیادِ راست یا باطل در آخرینِ آزمون از سه آزمونِ دانیال آشکار می‌شود. این «به‌وسیلهٔ آتش» آشکار می‌شود ـ آتشِ فرستادهٔ عهد، که ناگهان به هیکلِ خود خواهد آمد. آنگاه گروهی آشکار می‌شود که با مرگ عهد بسته‌اند، و گروهی آشکار می‌شود که عهدِ حیات بسته‌اند.

Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1–5.

اینک، فرستادهٔ خود را خواهم فرستاد و او راه را پیشِ روی من آماده خواهد ساخت؛ و خداوندی که شما او را می‌طلبید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی فرستادهٔ عهد، که شما از او خشنودید؛ اینک، او خواهد آمد، می‌گوید خداوند لشکرها. اما روزِ آمدنِ او را چه کسی تاب می‌آورد؟ و وقتی ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او چون آتشِ پالایشگر است و مانندِ صابونِ رخت‌شویان. و او چون پالاینده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را همچون طلا و نقره تصفیه خواهد نمود، تا برای خداوند قربانی‌ای به عدالت تقدیم کنند. آنگاه قربانیِ یهودا و اورشلیم برای خداوند خوشایند خواهد بود، همچون روزهایِ کهن و سال‌هایِ پیشین. و من برای داوری به شما نزدیک خواهم شد؛ و بر ضدِ جادوگران، و بر ضدِ زناکاران، و بر ضدِ قسم‌خورانِ دروغگو، و بر ضدِ کسانی که حقِ مزدِ مزدور را پایمال می‌کنند، و به بیوه و یتیم ستم می‌رسانند، و بیگانه را از حقش بازمی‌دارند، و از من نمی‌ترسند، شاهدی شتابان خواهم بود، می‌گوید خداوند لشکرها. ملاکی 3:1-5

The Messenger of the Covenant comes near in judgment when the testing process of Daniel reaches the third test, and the wise and wicked are tried. The three-step testing process of Daniel begins at the time of the end, when the book of Daniel is unsealed and knowledge is increased. The increase of knowledge is brought into clarity through the work of the chosen messenger who sounds a trumpet. That messenger is addressed by Malachi as the “messenger” that “prepares the way” before the arrival of the Messenger of the Covenant who reveals by fire who has entered into covenant with Him, or who chose to make a covenant with death. In Millerite history Christ came suddenly to His temple on October 22, 1844, a waymark which prefigures the soon-coming Sunday law.

فرستادهٔ عهد برای داوری نزدیک می‌شود، هنگامی که فرایندِ آزمونِ دانیال به آزمونِ سوم می‌رسد و خردمندان و شریران آزموده می‌شوند. فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ دانیال در زمانِ پایان آغاز می‌شود، وقتی که کتابِ دانیال از مُهر برداشته می‌شود و دانش افزایش می‌یابد. افزایشِ دانش از رهگذرِ کارِ پیام‌آورِ برگزیده‌ای که شیپور می‌نوازد روشن می‌گردد. ملاکی از آن پیام‌آور با عنوانِ «پیام‌آوری که پیش از آمدنِ فرستادهٔ عهد راه را هموار می‌کند» یاد می‌کند؛ فرستاده‌ای که با آتش آشکار می‌سازد چه کسانی با او عهد بسته‌اند یا چه کسانی پیمان با مرگ را برگزیده‌اند. در تاریخِ جنبشِ میلر، مسیح در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به هیکلِ خود آمد؛ نشانهٔ راهی که قانونِ یکشنبه‌ای را که به‌زودی خواهد آمد، پیش‌نمایی می‌کند.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

The final of Daniel’s three tests occurs at the soon-coming Sunday law, when the Messenger of the Covenant arrives to reveal by fire who has made a covenant with life or death which is placed in the context of the Levites. When Malachi describes Matthew’s wise and foolish virgins, who are John’s Laodiceans and Philadelphians, and Daniel’s wise and wicked, both groups are tested by fire, and they then manifest who is, or who is not, a Levite.

آخرینِ سه آزمونِ دانیال در هنگام قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع رخ می‌دهد؛ زمانی که فرستادهٔ عهد می‌آید تا به‌وسیلهٔ آتش آشکار کند چه کسی عهدی با حیات یا مرگ بسته است؛ امری که در چارچوبِ لاویان مطرح می‌شود. وقتی ملاکی باکره‌های عاقل و جاهلِ متی را، که همان لاودیکیان و فیلادلفیانِ یوحنا هستند، و نیز خردمندان و شریرانِ دانیال را توصیف می‌کند، هر دو گروه با آتش آزموده می‌شوند و آنگاه آشکار می‌شود که چه کسی لاوی هست و چه کسی نیست.

The Levites are the symbol of those who stood faithfully in the two rebellions of the golden calves. The first rebellion being that of Aaron, and the second being the rebellion of Jeroboam. In both illustrations the Levites represented the faithful, and both illustrations provide two witnesses of the faithfulness of a group represented by the Levites at the soon coming Sunday law. Aaron made a golden calf. Gold is the symbol of Babylon, and a calf is an image of a beast. He then ordained a feast and the foolish people danced naked around the calf. All their rebellion was premised and motivated in their rejection of Moses, the chosen messenger.

لاویان نمادِ کسانی هستند که در برابر دو شورشِ گوساله‌های طلایی وفادارانه ایستادند. نخستین شورش، شورشِ هارون بود و دومی، شورشِ یربعام. در هر دو نمونه، لاویان نمایندهٔ وفاداران بودند، و هر دو نمونه دو شاهد بر وفاداریِ گروهی در هنگام قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع فراهم می‌کنند؛ گروهی که لاویان نمایندهٔ آن هستند. هارون یک گوسالهٔ طلایی ساخت. طلا نمادِ بابل است و گوساله تصویری از یک وحش است. سپس عیدی مقرر کرد و مردم نادان برهنه گردِ گوساله رقصیدند. تمام شورشِ آنان از ردّ موسی، فرستادهٔ برگزیده، سرچشمه می‌گرفت و بر آن بنا شده بود.

And Moses said unto Aaron, What did this people unto thee, that thou hast brought so great a sin upon them? And Aaron said, Let not the anger of my lord wax hot: thou knowest the people, that they are set on mischief. For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:21–28.

و موسی به هارون گفت: این قوم با تو چه کردند که چنین گناه بزرگی بر آنان آوردی؟ و هارون گفت: خشم سرورم افروخته نشود؛ تو این قوم را می‌شناسی که بر شرارت مصمم‌اند. زیرا به من گفتند: برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند؛ زیرا این موسی، آن مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم چه بر سرش آمده است. و به ایشان گفتم: هر که طلا دارد، آن را از خود جدا کند. پس آن را به من دادند؛ آنگاه آن را در آتش افکندم، و این گوساله بیرون آمد. و چون موسی دید که قوم برهنه‌اند (زیرا هارون آنان را برای رسوایی‌شان در میان دشمنانشان برهنه ساخته بود)، پس موسی در دروازهٔ اردوگاه ایستاد و گفت: چه کسی جانبِ خداوند است؟ نزد من بیاید. و همهٔ فرزندان لاوی نزد او گرد آمدند. و به ایشان گفت: چنین می‌گوید خداوند، خدای اسرائیل: هر کس شمشیر خود را بر پهلوی خود ببندد و در سراسر اردوگاه از دروازه‌ای به دروازه‌ای رفت‌وآمد کند، و هر کس برادر خود را، و هر کس همدم خود را، و هر کس همسایهٔ خود را بکشد. و فرزندان لاوی مطابق سخن موسی عمل کردند؛ و در آن روز از قوم، حدود سه هزار مرد کشته شدند. خروج ۳۲:۲۱-۲۸.

Those who danced were Laodiceans who manifested the “shame of their nakedness,” which is the warning of the sixth plague, a warning of the necessity to correctly understand the threefold makeup of modern Rome as the dragon, the beast and the false prophet. That warning sharply contradicts Uriah Smith’s private interpretation that destroyed the truths associated with the six plague and Armageddon.

آنان که رقصیدند، لاودیکیانی بودند که «شرمساریِ عریانیِ خود» را آشکار کردند؛ و این همان هشدارِ بلای ششم است، هشداری دربارهٔ ضرورتِ درکِ درستِ ترکیبِ سه‌گانهٔ رومِ مدرن به‌صورتِ اژدها، وحش و نبیِ کاذب. این هشدار به‌شدت با تفسیرِ شخصیِ اوریا اسمیت در تضاد است؛ تفسیری که حقایقِ مربوط به بلای ششم و آرماگدون را از میان برد.

Those who manifested their Laodicean condition had rejected the authority of the chosen messenger and manifested the same confused understanding as those who choose to identify the satanic symbol of “the daily” as the godly symbol of Christ’s sanctuary ministry. They attributed their deliverance to a symbolic god, but the god they chose to worship was a symbol of the god of Egypt, and Egypt is a symbol of the dragon. As with Laodicean Adventism they rejected the truth that “the daily” is a symbol of pagan Rome, the dragon, and identified the satanic symbol as a symbol of Christ.

کسانی که وضعیت لائودیکیه‌ای خود را آشکار کردند، مرجعیتِ فرستادهٔ برگزیده را رد کردند و همان برداشتِ آشفته‌ای را بروز دادند که کسانی دارند که نمادِ شیطانیِ «the daily» را نمادِ الهیِ خدمتِ مقدسگاهِ مسیح می‌انگارند. آنان رهاییِ خود را به خدایی نمادین نسبت دادند، اما خدایی که برای پرستش برگزیدند نمادی از خدایِ مصر بود، و مصر نمادی از اژدهاست. همچون ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، آنان حقیقت را که «the daily» نمادی از رومِ بت‌پرست، یعنی اژدها، است رد کردند و آن نمادِ شیطانی را نمادِ مسیح قلمداد نمودند.

Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

ای پسر انسان، روی خود را بر ضد فرعون، پادشاه مصر، بگردان و بر ضد او و بر ضد تمام مصر نبوت کن. بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من بر ضد تو هستم، ای فرعون، پادشاه مصر، اژدهای بزرگ که در میان نهرهایش آرمیده است و گفته است: «نهر من از آنِ خودِ من است و آن را برای خود ساخته‌ام.» حزقیال ۲۹:۲، ۳.

Aaron’s rebels believed the lie that a symbol of the dragon, represented by the golden calf was the god that had delivered them from the bondage of Egypt. Laodicean Adventism believes the lie that a symbol of pagan Rome (the dragon), represented by “the daily,” is a symbol of Christ whose work is to deliver men from the bondage of sin in His ministry in the heavenly sanctuary. They also rejected the chosen messenger, as did Laodicean Adventism in the controversy over the symbolism of “the daily.”

شورشیانِ هارون این دروغ را باور کردند که نمادِ اژدها، که با گوسالهٔ طلایی نمایانده شده بود، همان خدایی است که آنان را از اسارتِ مصر رهانیده بود. ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای این دروغ را باور دارد که نمادی از رومِ بت‌پرست (اژدها)، که با «the daily» نمایانده می‌شود، نمادی از مسیح است که کارِ او رهانیدنِ انسان‌ها از اسارتِ گناه در خدمتِ او در قدسِ آسمانی است. آنان همچنین فرستادهٔ برگزیده را رد کردند، همان‌گونه که ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای در مناقشه بر سر معنای نمادینِ «the daily» چنین کرد.

In the first generation (1844 to 1888) of Laodicean Adventism, they rejected Miller’s work in identifying the seven times. In the second generation (1888 to 1919) they began the process of rejecting the truth of “the daily.” In their third generation (1919 to 1957) they had reverted to the understanding of apostate Protestantism that the robbers of thy people is Antiochus Epiphanes. On September 11, 2001 they rejected the role of Islam in Bible prophecy when the third woe arrived on that date. Each of those four truths were upheld by Miller and are represented upon Habakkuk’s two tables, and each are foundational truths attributed to the work of Miller, who Sister White calls the “chosen one.”

در نسل نخست (۱۸۴۴ تا ۱۸۸۸) از ادونتیسمِ لائودکیه‌ای، آنان کارِ میلر در شناسایی هفت زمان را رد کردند. در نسل دوم (۱۸۸۸ تا ۱۹۱۹) فرایندِ ردّ حقیقتِ «دائمی» را آغاز کردند. در نسل سوم (۱۹۱۹ تا ۱۹۵۷)، به درکِ پروتستانتیسمِ مرتد بازگشتند که «غارتگرانِ قومِ تو» را آنتیوخوس اپیفانس می‌داند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، وقتی «وای سوم» در آن تاریخ فرا رسید، نقشِ اسلام در نبوت‌های کتاب مقدس را رد کردند. هر یک از آن چهار حقیقت توسط میلر پاس داشته شد و بر دو لوحِ حبقوق بازنمایی شده‌اند، و هر یک حقیقتی بنیادین است که به کارِ میلر نسبت داده می‌شود؛ همان کسی که خواهر وایت او را «برگزیده» می‌نامد.

Jeroboam’s rebellion began at the beginning of the northern kingdom which consisted of the ten tribes who made Jeroboam their first king. Jeroboam made two golden calves and placed one in Bethel, meaning house of God, and the other at Dan, meaning judgment. Together Bethel and Dan represent the combination of church (Bethel) and state (Dan.) And as with Aaron’s rebellion the calves were made of gold, a symbol of Babylon, and both were an image of a beast. As with Aaron, Jeroboam ordained an annual feast and identified the calves as the god’s that delivered God’s people out of Egypt.

شورش یربعام هم‌زمان با آغاز پادشاهی شمالی رخ داد؛ پادشاهی‌ای متشکل از ده قبیله که یربعام را نخستین پادشاه خود ساختند. یربعام دو گوسالهٔ طلایی ساخت و یکی را در بیت‌ئیل، به معنای «خانهٔ خدا»، و دیگری را در دان، به معنای «داوری»، نهاد. در کنار هم، بیت‌ئیل و دان نمایانگر پیوند کلیسا (بیت‌ئیل) و حکومت (دان) هستند. و همانند سرکشی هارون، گوساله‌ها از طلا ساخته شدند که نماد بابل است، و هر دو تصویری از یک وحش بودند. همچون هارون، یربعام جشن سالانه‌ای مقرر کرد و گوساله‌ها را همان خدایانی خواند که قوم خدا را از مصر بیرون آوردند.

And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

و یربعام در دل خود گفت: اکنون پادشاهی به خاندان داود بازخواهد گشت. اگر این قوم برای گزاردن قربانی به خانهٔ خداوند در اورشلیم بالا روند، آنگاه دل این قوم بار دیگر به سوی سرور خود، یعنی رحبعام پادشاه یهودا، برخواهد گشت؛ و مرا خواهند کشت و باز نزد رحبعام پادشاه یهودا خواهند رفت. پس پادشاه مشورت کرد و دو گوسالهٔ زرّین ساخت و به آنان گفت: رفتن شما به اورشلیم بسیار دشوار است؛ ای اسرائیل، اینک خدایان تو که تو را از زمین مصر برآوردند. و یکی را در بیت‌ئیل نهاد و دیگری را در دان گذاشت. و این کار مایهٔ گناه شد، زیرا قوم برای سجده کردن نزد آن، تا دان می‌رفتند. و خانه‌ای بر بلندی‌ها ساخت و از میان فرودستان قوم، کاهنانی گماشت که از پسران لاوی نبودند. و یربعام در ماه هشتم، در روز پانزدهم ماه، جشنی مانند جشنِ یهودا مقرر داشت و بر قربانگاه قربانی گذرانید. چنین در بیت‌ئیل کرد: برای گوساله‌هایی که ساخته بود قربانی نمود، و در بیت‌ئیل کاهنانِ عبادتگاه‌های مرتفعی را که ساخته بود گماشت. پس در روز پانزدهمِ ماه هشتم، یعنی در همان ماهی که به رأیِ دلِ خود تعیین کرده بود، بر قربانگاهی که در بیت‌ئیل ساخته بود قربانی گذرانید و برای بنی‌اسرائیل جشنی مقرر داشت؛ و بر قربانگاه قربانی گذرانید و بخور سوزانید. اول پادشاهان ۱۲:۲۶–۳۳

Jeroboam “devised in his own heart,” which represents the work of Uriah Smith in introducing a “private interpretation” in which to build his prophetic model. Jeroboam followed the pattern of Aaron and thereby misrepresented a god of Egypt as the true God. The god that both Aaron and Jeroboam produced was based upon a misapplication of a symbol of Rome’s twofold nature as a symbol of statecraft and churchcraft. Aaron and Jeroboam were both identifying an image of the dragon power, with the symbolism of an image of a beast. Thus, both those sacred histories of rebellion represent the great test of the people of God, by which their eternal destiny will be decided. That test according to inspiration is the test of the formation of the image of the beast.

یروبعام «در دلِ خود اندیشید»، که نمایانگر کارِ اوریا اسمیت در معرفیِ یک «تفسیرِ شخصی» است تا بر پایهٔ آن مدلِ نبویِ خود را بنا کند. یروبعام از الگوی هارون پیروی کرد و بدین‌سان خدایی از مصر را به‌جای خدای حقیقی جلوه داد. آن خدایی که هارون و یروبعام هر دو پدید آوردند، مبتنی بود بر سوء‌کاربردِ نمادی از ماهیتِ دوگانهٔ روم، به‌منزلهٔ نمادِ دستگاهِ دولت و دستگاهِ کلیسا. هارون و یروبعام هر دو، تصویرِ قدرتِ اژدها را با نمادِ تمثالِ وحش یکی می‌انگاشتند. ازاین‌رو، هر دو آن تاریخ‌های مقدسِ شورش، نمایانگرِ آزمونِ بزرگِ قومِ خدا هستند که بر پایهٔ آن سرنوشتِ جاودانیِ ایشان تعیین خواهد شد. آن آزمون، طبقِ الهام، آزمونِ شکل‌گیریِ تمثالِ وحش است.

The first controversy over the symbol of Rome as the robbers of thy people, which made its way on to the 1843 pioneer chart argued that Antiochus Epiphanes was the robber, in place of the fact that the robbers are Rome. The first controversy represented the last controversy over the robbers of thy people being Rome, where it is now argued that the United States is the robbers, and not Rome. However, Antiochus is a symbol of the United States in verses ten through fifteen of Daniel eleven, so the beginning lie and the ending lie about who is represented is identical.

نخستین مناقشه دربارهٔ نمادِ روم به‌عنوان «غارتگرانِ قومِ تو»، که راهش را به نمودارِ پیشگامِ ۱۸۴۳ باز کرد، استدلال می‌کرد که آنتیوخوس اپیفانس همان غارتگر است، به‌جای این حقیقت که غارتگران، روم‌اند. آن مناقشهٔ نخست، بازنمودِ مناقشهٔ پایانی دربارهٔ روم بودنِ «غارتگرانِ قومِ تو» بود؛ جایی که اکنون استدلال می‌شود که «غارتگران» ایالات متحده است، نه روم. با این حال، آنتیوخوس در آیاتِ ده تا پانزدهِ دانیالِ فصل یازدهم نمادِ ایالات متحده است؛ پس دروغِ آغازین و دروغِ پایانی دربارهٔ اینکه چه کسی نمایندگی می‌شود، یکسان است.

The darkness and confusion over what Antiochus represented in the last days, produces a confusion over the image of the beast, as did the rebellion of Aaron and Jeroboam. The confusion over the image of the beast is occurring at the very time when the great test for the people of God is the formation of the image of the beast.

تاریکی و سردرگمی درباره اینکه آنتیوخوس در ایام آخر نمایانگر چه بود، موجب سردرگمی درباره تصویر وحش می‌شود؛ همان‌گونه که شورش هارون و یربعام نیز چنین کرد. این سردرگمی درباره تصویر وحش درست در زمانی رخ می‌دهد که آزمون بزرگ برای قوم خدا، شکل‌گیری تصویر وحش است.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

خداوند به‌روشنی به من نشان داده است که شمایلِ وحش پیش از پایان یافتنِ مهلتِ آزمایشی شکل خواهد گرفت؛ زیرا قرار است آزمونِ بزرگی برای قومِ خدا باشد که به‌وسیلهٔ آن سرنوشتِ ابدیِ آنان تعیین خواهد شد. موضع شما چنان درهم‌وبرهمی از ناسازگاری‌هاست که تنها معدودی فریب خواهند خورد.

“In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

در مکاشفه ۱۳ این موضوع به‌روشنی بیان شده است؛ [مکاشفه ۱۳:۱۱–۱۷، نقل شده].

“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

این همان آزمایشی است که قوم خدا باید پیش از آن‌که مُهر شوند، از سر بگذرانند. همهٔ کسانی که با نگاه‌داشتن شریعت او وفاداری خود را به خدا ثابت کرده و از پذیرفتنِ سبتِ جعلی سر باز زده‌اند، زیر پرچمِ یهوه، خداوندِ خدا، قرار خواهند گرفت و مُهرِ خدایِ زنده را دریافت خواهند کرد. کسانی که از حقیقتِ با منشأ آسمانی دست می‌کشند و سبتِ یکشنبه را می‌پذیرند، نشانِ وحش را دریافت خواهند کرد. Manuscript Releases، جلد 15، 15.

When Sister White endorsed Miller’s view of “the daily” representing pagan Rome, she stated that since 1844, “other views”, in the plural, have been embraced which produced “darkness and confusion.” The confusion produced by false views of “the daily,” which is a symbol of pagan Rome, as the “robbers of thy people,” produces confusion and darkness concerning the distinction between Rome and Rome’s image.

وقتی خواهر وایت دیدگاه میلر را مبنی بر اینکه «the daily» نمایانگر رومِ بت‌پرست است تأیید کرد، اظهار داشت که از سال ۱۸۴۴، «دیدگاه‌های دیگر» (به‌صورت جمع) پذیرفته شده‌اند که «تاریکی و سردرگمی» به بار آورده‌اند. سردرگمی‌ای که دیدگاه‌های نادرست درباره «the daily»—که نمادی از رومِ بت‌پرست است—به‌عنوان «راهزنان قوم تو» پدید می‌آورد، موجب سردرگمی و تاریکی در خصوص تمایز میان روم و تصویر روم می‌شود.

The first and last controversies over a symbol of Rome occurred between a former covenant people who were being passed by and a people who were then becoming the new covenant people of God. The controversy included an unwillingness to be governed by the established rules of grammar, for the word “also” in verse fourteen, was disallowed by the Protestants, thus claiming that the robbers must be the same power represented within the previous verses.

نخستین و آخرین مناقشه‌ها دربارهٔ نمادی از روم میان قومِ عهدِ پیشین که از آنان صرف‌نظر می‌شد و قومی که در آن زمان در حال تبدیل شدن به قومِ عهدِ جدیدِ خدا بودند رخ داد. این مناقشه عدم تمایل به پیروی از قواعدِ تثبیت‌شدهٔ دستور زبان را نیز در بر داشت، زیرا پروتستان‌ها واژهٔ «also» در آیهٔ چهاردهم را نپذیرفتند و بدین‌سان ادعا کردند که دزدان باید همان قدرتی باشند که در آیاتِ پیشین نمایانده شده است.

It represented a wresting of the Scriptures when Antiochus was forced to be the robbers. It was a private interpretation, for any false doctrine in opposition to truth is a private interpretation. The controversy itself became a foundational truth, for it was recorded upon the 1843 pioneer chart. The ratification of the chart by inspiration confirmed and validated “the robbers” as a symbol of Rome, and magnified the seriousness of the truth, for to reject the doctrine was to reject both, the foundations and the authority of the Spirit of Prophecy.

این یک تحریفِ کتاب‌مقدس بود، زمانی که آنتیوخوس را به‌زور «غارتگران» قلمداد کردند. آن تفسیری شخصی بود، زیرا هر آموزهٔ باطلی که مخالف حقیقت باشد، تفسیری شخصی است. خودِ این مناقشه به حقیقتی بنیادین بدل شد، زیرا بر نمودار پیشگام ۱۸۴۳ ثبت شده بود. تأیید الهامیِ آن نمودار، «غارتگران» را به‌عنوان نمادی از روم تأیید و تثبیت کرد و بر جدیّتِ آن حقیقت افزود، زیرا ردّ آن آموزه، به‌منزلهٔ ردّ هم بنیادها و هم اقتدارِ روحِ نبوت بود.

The correct understanding of the robbers of thy people representing Rome, added to the prophetic model which angels gave unto William Miller, for it agreed with the prophetic model he came to understand and present, that being: that pagan and papal Rome were the foundation of all his prophetic applications.

درک درستِ «غارتگرانِ قومِ تو» که نمایندهٔ روم‌اند، بر الگوی پیش‌گویی‌ای که فرشتگان به ویلیام میلر داده بودند افزوده شد، زیرا با الگوی پیش‌گویی‌ای که او دریافت و ارائه کرد موافق بود؛ و آن این بود که روم بت‌پرست و روم پاپی بنیادِ همهٔ کاربردهای پیش‌گویانهٔ او بودند.

Uriah Smith’s private interpretation identifying the king of the north in verse thirty-six of Daniel eleven as France, and then as Turkey in verse forty, consisted of two false identifications of the king of the north. Smith’s rejection of the foundations in 1863, produced a blindness that disallowed him from seeing a most basic rule of prophecy, that being: that roughly at the time of Christ prophecy illustrated the modern spiritual entities that were typified by the ancient literal entities. Paul specifically taught this truth as he identified that what came first was the literal and afterward the spiritual.

تفسیر شخصیِ اوریاه اسمیت که «پادشاهِ شمال» را در آیهٔ سی‌وششِ دانیالِ یازده فرانسه، و سپس در آیهٔ چهل ترکیه می‌دانست، مشتمل بر دو تعیین نادرست برای پادشاهِ شمال بود. ردّ بنیادها از سوی اسمیت در سال ۱۸۶۳ کوری‌ای به بار آورد که او را از دیدن یکی از بنیادی‌ترین قواعد نبوت بازداشت؛ یعنی اینکه در حدودِ زمانِ مسیح، نبوت موجودیت‌های روحانیِ امروزی را می‌نمایاند؛ همان‌هایی که موجودیت‌های عینیِ باستانی نمونهٔ آن‌ها بودند. پولس به‌طور مشخص این حقیقت را تعلیم داد، زیرا تصریح کرد که نخست آنچه عینی است می‌آید و سپس آنچه روحانی است.

Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

اما نخست آنچه روحانی است نبود، بلکه آنچه طبیعی است؛ و سپس آنچه روحانی است. اول قرنتیان ۱۵:۴۶.

Smith was of the covenant people who had replaced apostate Protestantism as God’s people, but he championed their rebellion when he rejected the seven times, and introduced his 1863 chart. Applying his private interpretation produced a false understanding of Armageddon in Revelation chapter sixteen, which is another test over the correct understanding of Rome.

اسمیت از قومِ عهدی بود که به‌عنوان قومِ خدا جای پروتستانتیسمِ مرتد را گرفته بود، اما او با رد کردن «هفت زمان» و ارائهٔ نمودار ۱۸۶۳ خود، پرچمدار شورش آنان شد. به‌کارگیری تفسیر شخصی‌اش، فهمی نادرست از آرماگدون در مکاشفه باب شانزدهم پدید آورد؛ که خود آزمونی دیگر دربارهٔ درک درست از روم است.

With the first controversy over the robbers, Smith represented those who had been involved with the first fulfillment of the parable of the ten virgins. Thus, with his personal view of the king of the north, he represents a covenant people who were being passed by between 1856 and 1863, as they became the Laodicean Seventh-day Adventist Church. As with the Protestants in the controversy of the robbers, Smith disregarded the grammatical authority of the passage he wrested with his private interpretation, because grammatically the king of the north from verse thirty-one to verse forty-five is always and only the papal power.

با نخستین مناقشه بر سر «راهزنان»، اسمیت نمایندهٔ کسانی بود که در نخستین تحقق مَثَل ده باکره دخیل بودند. ازاین‌رو، با دیدگاه شخصی‌اش دربارهٔ «پادشاه شمال»، او نمایانگر قومِ اهلِ عهدی است که میان سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳ نادیده انگاشته می‌شدند، هنگامی که به کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لاودیکیایی تبدیل می‌شدند. همچون پروتستان‌ها در مناقشهٔ «راهزنان»، اسمیت اعتبار دستوریِ آن بخش را که با تفسیر شخصی‌اش تحریف کرده بود، نادیده گرفت، زیرا از نظر دستوری «پادشاه شمال» از آیات ۳۱ تا ۴۵ همواره و منحصراً قدرت پاپی است.

With the controversy of “the daily,” lies were introduced into Advent history by Willie White and A. G. Daniells to uphold the old Protestant view that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That particular history has been identified in Habakkuk’s Tables, but is important to note the false witness associated with the promotion and establishment of the incorrect view, for the correct understanding was recognized by Miller in Second Thessalonians, where the issue is the contrast between those who love the truth and those who believe a lie.

در پی جنجال پیرامون «the daily»، ویلی وایت و اِی. جی. دنیلز برای حفظ دیدگاه قدیمی پروتستانی که «the daily» را نمایانگر خدمت مسیح در مقدس‌گاه می‌دانست، دروغ‌هایی را به تاریخ ادونتیست وارد کردند. آن تاریخِ خاص در «جداول حبقوق» مشخص شده است، اما مهم است که به شهادت دروغی که با ترویج و تثبیت آن دیدگاه نادرست همراه بود توجه شود، زیرا فهم درست را میلر در «تسالونیکیان دوم» تشخیص داد؛ جایی که مسئله، تقابل میان کسانی است که حقیقت را دوست می‌دارند و کسانی که به دروغ ایمان می‌آورند.

“The daily” controversy adds to the line upon line understanding that the final controversy of Rome takes place in the time of the outpouring of the Holy Spirit. As the Holy Spirit is being poured out from above, a power from beneath is rising up and possessing those who receive it as the power of God, though it is a strong delusion.

جدلِ «روزانه» بر درکِ سطر‌به‌سطر می‌افزاید که جدالِ نهاییِ روم در زمان ریزشِ روح‌القدس رخ می‌دهد. در حالی که روح‌القدس از بالا ریخته می‌شود، قدرتی از پایین برمی‌خیزد و کسانی را که آن را به‌عنوان قدرت خدا می‌پذیرند، تسخیر می‌کند، هرچند که این، گمراهی‌ای نیرومند است.

“The two great powers in controversy are working, one from beneath, the other from above. Every man is under the secret influence of the one or the other, and his acts will reveal the character of the inspiration from which they proceed. Those who are united with Christ will work always in Christ’s lines. Those who are in union with Satan will work under the inspiration of their leader, opposed to the Holy Spirit’s power and action. The will of man is left free to act, and by action is revealed what spirit is moving upon the heart. ‘By their fruits ye shall know them.’” The 1888 Materials, 1508.

دو قدرت بزرگِ درگیر در این کشمکش در کارند: یکی از پایین، دیگری از بالا. هر انسانی زیر نفوذ پنهانِ یکی از این دو قرار دارد، و اعمال او ماهیتِ الهامی را که از آن نشأت می‌گیرند آشکار خواهد کرد. آنان که با مسیح متحدند، همواره در خطِ مسیح کار خواهند کرد. آنان که با شیطان در اتحادند، تحت الهامِ رهبر خود کار خواهند کرد، در مخالفت با قدرت و عملِ روح‌القدس. ارادهٔ انسان برای عمل آزاد گذاشته شده است، و از راهِ عمل آشکار می‌شود که کدام روح بر دل اثر می‌گذارد. «از میوه‌هایشان ایشان را خواهید شناخت.» The 1888 Materials, 1508.

The prophetic contrast in the controversy of “the daily” is the identification of a symbol of the dragon as a symbol of Christ. Those who reject the truth, are also rejecting the role of Miller who discovered this truth, and in so doing they are rejecting the Holy Spirit and accomplishing the unpardonable sin.

تقابلِ پیشگویانه در مناقشهٔ «the daily» عبارت است از شناساییِ یک نمادِ اژدها به‌عنوان نمادِ مسیح. کسانی که این حقیقت را رد می‌کنند، نقشِ میلر را که این حقیقت را کشف کرد نیز رد می‌کنند و بدین‌سان روح‌القدس را رد کرده و مرتکبِ گناهِ نابخشودنی می‌شوند.

We will take up a controversy over Rome that occurred shortly after September 11, 2001 in the next article.

در مقاله بعدی به یک جنجال دربارهٔ رم که اندکی پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد، خواهیم پرداخت.

“We are living in a time when life is most precious and most interesting. The end of all things is at hand. Startling developments will be continually unfolding before us; for unseen agencies are at work, manifesting intense activity. The powers of darkness from beneath are moving upon human agents, and evil men are cooperating with evil angels to war against the commandments of God and the faith of Jesus; at the same time a power from above is moving upon those who will yield to divine influences, and the people of God are cooperating with heavenly intelligences. Nothing short of real, genuine faith will survive the strain that will come upon every soul of man in these last days to test and try him. God must be our refuge; we cannot trust in form, profession, ceremony, or position, or think that because we have a name to live, we shall be able to stand in the day of trial. Everything that can be shaken will be shaken, and those things that cannot be shaken by the deceptions and delusions of these last days, will remain. Rivet the soul to the eternal Rock; for in Christ alone there will be safety. Jesus described the days in which we are living as days of peril. He said, ‘As the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ ‘Likewise also as it was in the days of Lot; they did eat, they drank, they bought, they sold, they planted, they builded; but the same day that Lot went out of Sodom it rained fire and brimstone from heaven, and destroyed them all. Even thus shall it be in the day when the Son of man is revealed.’ ‘When the Son of man shall come in his glory, and all the holy angels with him, then shall he sit upon the throne of his glory: and before him shall be gathered all nations: and he shall separate them one from another, as a shepherd divideth his sheep from the goats: and he shall set the sheep on his right hand, but the goats on the left. Then shall the King say unto them on his right hand, Come, ye blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ Our course in this life will decide our eternal destiny there; it is left with us to say whether we shall be with those who inherit the kingdom of God, or with those who go away into outer darkness. God has made every provision for our salvation; then let us avail ourselves of that which has been purchased at infinite cost. ‘For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believeth in him should not perish, but have everlasting life.’” Youth Instructor, August 3, 1893.

ما در زمانی زندگی می‌کنیم که زندگی از همیشه گرانبهاتر و جالب‌تر است. پایان همه چیز نزدیک است. رخدادهای شگفت‌آور پیوسته در برابر ما آشکار خواهد شد؛ زیرا نیروهای نادیدنی در کارند و فعالیتی شدید از خود نشان می‌دهند. قدرت‌های تاریکی از اعماق بر عوامل انسانی اثر می‌گذارند، و مردمان شریر با فرشتگان شریر همکاری می‌کنند تا با احکام خدا و ایمانِ عیسی به جنگ برخیزند؛ و در همان حال، قدرتی از بالا بر کسانی که تسلیم تأثیرات الهی می‌شوند کار می‌کند، و قوم خدا با موجوداتِ آسمانی همکاری می‌کنند. جز ایمانی واقعی و اصیل، هیچ چیز تابِ فشاری را که در این روزهای آخر برای آزمودنِ هر جانِ انسانی خواهد آمد، نخواهد آورد. خدا باید پناه ما باشد؛ نمی‌توانیم به صورت، ادعا، آیین یا مقام تکیه کنیم، یا بیندیشیم که چون شهرتِ زنده بودن داریم، در روز آزمایش توانِ ایستادن خواهیم داشت. هر چه بتوان لرزاند، لرزانده خواهد شد، و آنچه را فریب‌ها و اوهامِ این روزهای آخر نتوانند به لرزه درآورند، باقی خواهد ماند. جان خود را به صخرهٔ ابدی محکم ببندید؛ زیرا تنها در مسیح امنیت خواهد بود. عیسی روزهایی را که ما در آن زندگی می‌کنیم، روزهای خطر توصیف کرد. او گفت: «چنان‌که در روزهای نوح بود، آمدنِ پسر انسان نیز چنین خواهد بود؛ زیرا همان‌گونه که در روزهای پیش از طوفان می‌خوردند و می‌نوشیدند، ازدواج می‌کردند و به همسری می‌دادند، تا روزی که نوح به کشتی درآمد، و ندانستند تا آنکه طوفان آمد و همه را با خود برد؛ آمدنِ پسر انسان نیز چنین خواهد بود.» «همچنین همان‌گونه که در روزهای لوط بود؛ می‌خوردند و می‌نوشیدند، می‌خریدند و می‌فروختند، می‌کاشتند و بنا می‌کردند؛ اما همان روزی که لوط از سدوم بیرون رفت، از آسمان آتش و گوگرد بارید و همه را نابود کرد. چنین نیز خواهد بود در روزی که پسر انسان ظاهر شود.» «هنگامی که پسر انسان در جلال خود بیاید و همهٔ فرشتگانِ مقدس با او باشند، آنگاه بر تختِ جلال خود خواهد نشست؛ و همهٔ قوم‌ها در برابر او گرد خواهند آمد؛ و آنان را از یکدیگر جدا خواهد کرد، چنان‌که شبان گوسفندان را از بزها جدا می‌کند؛ و گوسفندان را بر دست راست خود خواهد نهاد، و بزها را بر چپ. آنگاه پادشاه به آنان که بر دست راست اویند خواهد گفت: بیایید ای برکت‌یافتگانِ پدر من، وارث آن پادشاهی شوید که از بنیادِ جهان برای شما مهیا شده است.» راه و روشِ ما در این زندگی، سرنوشتِ جاودانِ ما را در آنجا تعیین خواهد کرد؛ این به عهدهٔ خود ماست که بگوییم با آنان خواهیم بود که وارث پادشاهیِ خدا می‌شوند، یا با آنان که به تاریکیِ بیرون می‌روند. خدا برای نجاتِ ما هر تدارکی را فراهم کرده است؛ پس از آنچه به بهایی بی‌کران خریداری شده است بهره‌مند شویم. «زیرا خدا جهان را آن‌چنان محبت کرد که پسر یگانهٔ خود را بخشید، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه حیاتِ جاودان یابد.» Youth Instructor، ۳ اوت ۱۸۹۳.