از سال ۲۰۲۳، خداوند رویدادهایی را آشکار ساخته است که به پایان مهلت فیض برای ایالات متحده و پس از آن برای جهان می‌انجامند. ترتیب این رویدادها حتی پیش از سال ۲۰۲۳ نیز شناخته شده بود، اما جزئیات آن‌ها پیش از آغاز این دورهٔ زمانی روشن نشده بود. از آن زمان، به این درک رهنمون شدیم که روند مرحله‌به‌مرحلهٔ داوری زندگان بر هر دو شاخِ جمهوریت و پروتستانیسمِ وحشِ برآمده از زمین در باب سیزدهم مکاشفه جاری شده است. وحشِ برآمده از زمین، ایالات متحده است. ما دریافتیم که روند داوری زندگان، که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، نخست متوجه حزب دموکراتِ شاخ جمهوریت خواهد شد و پس از آزموده شدن دموکرات‌ها، این روند به حزب جمهوری‌خواه منتقل خواهد شد. بر پایهٔ آن معرفتِ مکشوف، پیشاپیش تشخیص دادیم که حزب دموکرات با پیروزی بایدن در سال ۲۰۲۰ از درون فرو خواهد پاشید و به پایان خواهد رسید. تاریخ، درستیِ دریافت ما را تأیید کرد.

کسانی که گمان می‌کنند پیروزی قاطع دموکرات‌ها در ۳ نوامبر نادرستی آن پیش‌بینی را ثابت کرد، سخت در اشتباه‌اند. از زمان فروپاشی دموکرات‌ها در پی انتخابات به‌سرقت‌رفتهٔ سال ۲۰۲۰، حزب دموکرات به حزبی تنزل یافته است که به اتحاد سرخ و سبز معروف است. حزب دموکراتِ گذشته دیگر وجود ندارد و نمود تازهٔ آن، اتحادی از جهانی‌گرایان کمونیست‌مسلک و اسلام‌گرایان است. اسماعیل نماد اسلام است و مادرش مصری بود. مصر همان اژدهاست—جهانی‌گرایان ایالات متحده و جهان. اژدها—جهانی‌گرایان—با «سرخ»، به‌عنوان نمادی رایج برای کمونیسم، بازنمایی می‌شود و اسلام با رنگ سبز شناخته می‌شود. هاجر و اسماعیل نمایانگر اتحاد سرخ و سبزی هستند که در انتخابات اخیر پیروز شد.

رنگ سبز به‌سبب جایگاه نمادینش در قرآن و سنت صدر اسلام، به‌طور سنتی با اسلام پیوند دارد. ساکنان بهشت جامه‌هایی سبز از حریر لطیف بر تن دارند و بر بالش‌هایی سبز تکیه می‌زنند (برای نمونه، سورۀ کهف ۱۸:۳۱ و سورۀ انسان ۷۶:۲۱). محمد جامه‌های سبز را می‌پسندید و در ردایی سبز به خاک سپرده شد. به همین دلیل، سبز در هنر اسلامی، تزیین مساجد، جلدهای قرآن و پرچم‌های بسیاری از کشورهای دارای اکثریت مسلمان (عربستان سعودی، پاکستان و غیره) و نیز گروه‌هایی مانند حماس، به رنگی رایج تبدیل شد. ازاین‌رو، در ادبیات سیاسی معاصر، «سبز» به‌اختصار به اسلام‌گرایی اشاره دارد.

رنگ سرخ نماد کمونیسم است، چنان‌که در پرچم‌های سرخ کمون پاریس، بلشویک‌ها و احزاب گوناگون کمونیست نمود می‌یابد. در دوران انقلاب فرانسه، «کلاه سرخ» به‌عمد سرخ‌رنگ بود و این رنگ، عنصری اساسی در هویت آن به‌عنوان نمادی انقلابی به شمار می‌رفت. اتحاد سرخ و سبز جایگزین حزب دموکرات شده است. این حزب اکنون همان اتحاد سرخ و سبز است.

در ارتباط با درک فرایند داوری‌ای که در ۱۱ سپتامبر آغاز شد، دموکرات‌ها نخستین بخش از شاخِ جمهوریتِ وحشِ زمین بودند که مورد داوری قرار گرفتند، و داوری آنان با زوالشان در انتخابات ۲۰۲۰ پایان یافت؛ همان زمانی که داوری حزب جمهوری‌خواه آغاز شد. در ۳ نوامبر ۲۰۲۶، حزب جمهوری‌خواه نیز به‌طور قطعی پایان یافت، درست همان‌گونه که حزب دموکرات در سال ۲۰۲۰ پایان یافته بود.

زوال حزب جمهوری‌خواه نشان‌دهندهٔ پایان داوری بر شاخِ جمهوری‌خواهی است و حزب جمهوری‌خواه نیز، همانند حزب دموکرات، فروپاشیده و به دو جناح تقسیم شده است. یک جناح «راینوها» (RINOs) نامیده می‌شود و جناح دیگر «ماگا» (MAGA). این دو هرگز دوباره به هم نخواهند پیوست. حزب دموکرات به ائتلافی دوگانه از کمونیست‌ها و اسلام‌گرایان بدل شد و حزب جمهوری‌خواه به حزبِ جمهوری‌خواهانِ جهانی‌گرا و حزبِ جمهوری‌خواهانِ طرفدارِ «نخست آمریکا» تقسیم شد. آنچه برای وحشِ برخاسته از زمین و دو شاخِ آن باقی مانده، پایان مهلت فیض با وضعِ قانون یکشنبه در آینده‌ای نزدیک است.

دلیل اینکه حزب دموکرات پیش از جمهوری‌خواهان مورد داوری قرار گرفت، از سال ۲۰۲۳ در این مقالات تشریح شده است. این دو حزب، «شاخ» جمهوریتِ وحشِ زمین را تشکیل می‌دهند و امپراتوری ماد و پارس، پیش‌نمونِ وحشِ زمین بود. در کتاب دانیال، قوچِ نمادینِ ماد و پارس دو شاخ دارد.

آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک قوچی در برابر نهر ایستاده بود که دو شاخ داشت؛ و هر دو شاخ بلند بودند، اما یکی از دیگری بلندتر بود، و شاخ بلندتر دیرتر برآمده بود. دانیال ۸:۳.

اگرچه بخش عمده‌ای از منطق سیاسی حزب جمهوری‌خواه در بنیان‌گذاری ایالات متحده در سال ۱۷۷۶ وجود داشت، حزب جمهوری‌خواه به معنای دقیق کلمه تا اندکی پیش از جنگ داخلی پا به عرصهٔ تاریخ نگذاشت. این حزب به‌عنوان حزب مخالف برده‌داری پدید آمد، حال آنکه حزب دموکرات از مدت‌ها پیش از جنگ داخلی وجود داشت. حزب دموکرات در گذشته حزب حامی برده‌داری بود و هنوز هم هست. شاخ بلندتر دیرتر برآمد و حزب جمهوری‌خواه نیز دیرتر، در سال ۱۸۵۴، پس از تأسیس حزب دموکرات در سال ۱۸۲۸، به وجود آمد. نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه آبراهام لینکلن بود و آخرینشان دونالد ترامپ است. فرایند داوریِ شاخِ جمهوری‌خواه اکنون پایان یافته است؛ داوریِ وحشِ زمینیِ دوشاخ در افق نمایان است.

شاخ پروتستان نیز دارای تقسیم‌بندی دوگانهٔ نبویِ خاص خود است که آشکارا با آن دو حزب سیاسی تفاوت دارد، اما در فرایند داوری همچنان دوگانه است. خداوند هنگامی که قومی برگزیده را از میان آب‌های دریای سرخ عبور داد و آنان را به کوه سینا برد، با ایشان عهد بست. هنگامی که دوازده جاسوس برای شناسایی به سرزمین موعود فرستاده شدند، بنی‌اسرائیل پیام یوشع و کالیب را رد کردند، و خداوند عهد خویش را با عصیانگران فسخ کرد و با یوشع و کالیب عهد بست.

اما به حیات خود سوگند، تمامی زمین از جلال خداوند پر خواهد شد. زیرا همۀ آن مردانی که جلال من و معجزاتی را که در مصر و در بیابان به جا آوردم دیده‌اند، و تاکنون ده بار مرا آزموده و به صدای من گوش نسپرده‌اند، بی‌گمان سرزمینی را که سوگند خوردم به پدرانشان بدهم نخواهند دید؛ و هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند، آن را نخواهد دید: اما بنده‌ام کالیب را، چون روحی دیگر در او بود و به‌تمامی از من پیروی کرده است، به سرزمینی که بدان درآمد خواهم آورد؛ و نسل او آن را به تصرف درخواهد آورد. اعداد ۱۴:۲۱–۲۴.

پولس رسول خاطرنشان می‌کند که همۀ آنچه بر اسرائیل باستان گذشت، نمونه‌ای از پایان جهان است.

و همهٔ این امور به‌عنوان نمونه بر ایشان واقع شد و برای هشدار به ما نوشته شد؛ مایی که پایان عصرها بر ما فرا رسیده است. پس هر که می‌پندارد استوار ایستاده است، مراقب باشد مبادا بیفتد. اول قرنتیان ۱۰:۱۱، ۱۲.

فرایند آزمون ده‌گانه‌ای که در آغاز دوران اسرائیل باستان بر قوم عهد اعمال شد و در سرگذشت یوشع و کالیب نمود یافت، در پایان دوران اسرائیل باستان، در زمان مسیح، تکرار شد. همانند آغاز آن دوران، قوم عهد در زمان حضور مسیح در میانشان در معرض فرایند آزمونی قرار گرفت که در مقام یک ملت در آن شکست خورد. نسل سرکشی که در سینا به عهد درآمده بود، طی چهل سال سرگردانی در بیابان جان سپرد؛ یوشع و کالیب از جمله استثناهایی بودند که وفادار ماندند. به همین سان، قوم پیشینِ عهد در روزگار مسیح، با ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی، در سطح ملی دچار داوری شد، هرچند همۀ افراد آن هلاک نشدند. قوم جدیدِ عهد، که یوشع و کالیب نمایندگان آن بودند، پیش‌نمونۀ کلیسای مسیحی بود. بدین‌سان، در هر دو مقطعِ آغاز و پایان دوران اسرائیل باستان، قوم پیشینِ عهد آزموده شد، در آزمون شکست خورد و کنار گذاشته شد.

آنچه بوده است، همان است که خواهد بود؛ و آنچه انجام شده است، همان است که انجام خواهد شد؛ و زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست. آیا چیزی هست که دربارهٔ آن بتوان گفت: «بنگر، این تازه است»؟ آن از دیرباز، در روزگارانی پیش از ما، وجود داشته است. جامعه ۱:۹، ۱۰.

در تاریخ جنبش میلری از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۶۳، قومِ پیشینِ عهد، پروتستان‌هایی بودند که به‌تازگی از قرون تاریکِ حاکمیت پاپ بیرون آمده بودند. آن قومِ عهد از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ آزموده شد و هنگامی که در این آزمون ناکام ماند، قومِ جدیدِ عهد از میان جنبش میلریِ آن دوره برانگیخته شد. همان‌گونه که اسرائیلِ باستان در دورهٔ تاریخیِ رهایی خود از مصر وارد عهد شد و پس از آن آزموده شد و ناکام ماند، یهودیانِ روزگار مسیح نیز در آزمونِ هفتهٔ مقدسِ باب نهم دانیال ناکام ماندند.

و او عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار خواهد ساخت: و در میانهٔ هفته، قربانی و پیشکش را موقوف خواهد کرد، و به سبب گسترش رجاسات، آن را ویران خواهد ساخت، حتی تا فرجام نهایی، و آنچه مقدّر شده است بر ویرانه فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۷.

مشارکت در مصلوب کردن مسیح با رد پیام یوشع و کالیب هم‌راستا بود. همانند آغاز و پایان تاریخ اسرائیل باستان، قوم پیشینِ عهد درست در همان زمانی کنار گذاشته می‌شود که قوم تازه‌ای برای عهد برگزیده می‌شود. در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، سالِ کتاب‌مقدسیِ ۱۸۴۳ به پایان رسید و پیش‌بینی ویلیام میلر مبنی بر اینکه سال ۱۸۴۳ زمان بازگشت خداوند است، موجب سرخوردگی در میان پیروان پیام میلر شد. پیش‌بینیِ تحقق‌نیافتهٔ میلر همچنین مقطعی را مشخص کرد که در آن قوم پیشینِ عهد، یعنی پروتستان‌هایی که در سال ۱۷۹۸ به‌تازگی از تاریکی بیرون آمده بودند، خود را در رد پیام فرشتهٔ اول که ویلیام میلر آورده بود، محق دانستند. کسانی که خود را در رد پیام یوشع و کالیب محق می‌دانستند، نمونه‌ای از رد پیام میلر از سوی پروتستان‌ها بودند و نیز نمونه‌ای از رد مسیح از سوی یهودیان؛ ردّی که در مشارکت آنان در مرگ او و اعلام اینکه پادشاهی جز قیصر ندارند، نمود یافت.

قوم عهد جدید در تاریخ جنبش میلری به مرحله‌ای رسانده شد که هر ده فرمان خدا را پذیرفت؛ بدین‌سان، تمایز میان جماعتی مسیحی که به فرمان‌ها پایبند بود و قومی که پیش‌تر قوم عهد بود و به تعیین روز خورشید به‌عنوان روز عبادت از سوی دستگاه پاپ پایبند ماند، آشکار شد، هرچند در هیچ جای کلام خدا شاهدی بر اینکه یکشنبه روز عبادت باشد وجود ندارد. آن سه شاهد، فرایند آزمونی را مشخص می‌کنند که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. در ۱۱ سپتامبر، داوری زندگان آغاز شد و قرار بود هر دو شاخ وحش زمین مورد داوری قرار گیرند. داوری بر شاخ سیاسی وحش زمین دو بخش داشت: نخست بر حزب دموکرات و پس از آن بر حزب جمهوری‌خواه.

در ۱۱ سپتامبر، داوری زندگان نیز از شاخ پروتستان آغاز شد. این داوری از قوم عهد پیشین آغاز شد؛ قومی که از سال ۱۸۶۳ به بعد، کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم بوده است. داوریِ کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم با تاریخچهٔ پیدایش آن به تصویر کشیده می‌شود. در تاریخ جنبش میلری، داوری بر قوم عهد پیشین و قوم عهد جدید در سال ۱۸۴۴، در چارچوب مَثَل ده باکره در باب بیست‌وپنجم متی قرار داده شد. این آزمون با گروهی از باکره‌های نادان که فاقد روغن‌اند و باکره‌های دانایی که روغن دارند، نشان داده می‌شود. در تاریخ جنبش میلری، مَثَل ده باکره با نخستین ناامیدی در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ به تصویر کشیده می‌شود؛ زمانی که قوم عهد پیشین کنار گذاشته شد و دورهٔ تأخیر در این مَثَل آغاز شد.

دوران تأخیر در تاریخ جنبش میلری با نخستین نومیدی در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ آغاز شد. این دوران با تحقق‌نیافتن پیشگویی میلر مبنی بر اینکه سال ۱۸۴۳ زمان ظهور دوم مسیح خواهد بود، آغاز شد. در همان‌جا دوران تأخیر آغاز شد و در همان‌جا پروتستان‌ها پیام میلر را رد کردند و کنار گذاشته شدند و بدین‌سان به قوم پیشینِ عهد بدل گشتند؛ چنان‌که در نمونه‌های کتاب‌مقدسیِ کسانی که در آغاز تاریخ اسرائیل باستان از دریای سرخ گذشتند و کسانی که در «هفتهٔ» دانیال ۹:۲۷ مسیح را رد کردند، نشان داده شده است. آن سه شاهد، یعنی یوشع، صلیب و پروتستان‌های سال ۱۸۴۴، مقطعی را مشخص می‌کنند که در آن کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم آزموده و کنار گذاشته می‌شود. در آن مقطع، در چارچوب مَثَل ده باکره، قومی تازه به‌عنوان قوم عهد برگزیده می‌شود.

«مَثَلِ ده باکره در باب ۲۵ انجیل متی نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

«بارها توجهم را به مَثَل ده باکره جلب می‌کنند که پنج تن از آنان دانا و پنج تن نادان بودند. این مَثَل موبه‌مو تحقق یافته است و خواهد یافت، زیرا به‌طور خاص بر این زمان انطباق دارد و همانند پیام فرشتۀ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ زمان حاضر خواهد بود.» ریویو اند هرالد، ۱۹ اوت ۱۸۹۰.

مَثَل ده باکره نمایانگر فرایند داوری بر شاخ پروتستانِ وحشِ برخاسته از زمین است. نخست قوم عهد پیشین آزموده می‌شود؛ سپس قوم عهد جدید آزموده می‌شود. خط فاصل میان این دو داوری، زمان تأخیر در این مَثَل است. مشخصهٔ زمان تأخیر، پیش‌بینی‌ای بود که تحقق نیافت. پیش‌بینیِ تحقق‌نیافته در تاریخ جنبش میلری، پیام سال ۱۸۴۳ میلر بود، و پیش‌بینیِ تحقق‌نیافته در داوری زندگان این بود که نشویل در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ هدف حملهٔ اسلام قرار خواهد گرفت. در آن مقطع، داوری بر کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه‌ای پایان یافت و داوری بر کسانی که پیش‌بینیِ مربوط به نشویل را مطرح کرده بودند، آغاز شد.

در همان نخستین فرایند آزمونی که در باب ۱۴ سفر اعداد شرح داده شده است، خدا اعلام کرد که زمین از جلال او پر خواهد شد. آن پیشگویی دربارهٔ جلال آینده، در اعلام حکم داوری خداوند بر قوم سرکشِ عهد که از دریای سرخ عبور کرده بودند، گنجانده شده بود.

اما به حیات خود سوگند، تمامی زمین از جلال خداوند پر خواهد شد. زیرا همۀ آن مردانی که جلال من و معجزاتی را که در مصر و در بیابان به جا آوردم دیده‌اند، و تاکنون ده بار مرا آزموده و به صدای من گوش نسپرده‌اند، بی‌گمان سرزمینی را که سوگند خوردم به پدرانشان بدهم نخواهند دید؛ و هیچ‌یک از آنان که مرا به خشم آوردند، آن را نخواهد دید: اما بنده‌ام کالیب را، چون روحی دیگر در او بود و به‌تمامی از من پیروی کرده است، به سرزمینی که بدان درآمد خواهم آورد؛ و نسل او آن را به تصرف درخواهد آورد. اعداد ۱۴:۲۱–۲۴.

هنگامی که فرشتهٔ باب هجدهمِ کتاب مکاشفه فرود می‌آید، زمین از جلال خداوند آکنده می‌شود.

و پس از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان فرود می‌آمد و اقتداری عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند، به بانگ بلند ندا درداد و گفت: «سقوط کرد، سقوط کرد بابلِ بزرگ، و مسکن دیوها و محبس هر روح پلید و قفس هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز شده است. زیرا همهٔ امت‌ها از شراب غضبِ زنای او نوشیده‌اند، و پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانان زمین از فراوانی تجملات او ثروتمند شده‌اند.» مکاشفه ۱۸:۱–۳.

الن وایت به‌صراحت بیان می‌کند که این سه آیه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق یافتند.

«اکنون این خبر می‌رسد که من اعلام کرده‌ام نیویورک با موجی جزرومدی از میان خواهد رفت؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آنجا طبقه‌به‌طبقه برافراشته می‌شدند، چنین گفته‌ام: ‹چه صحنه‌های هولناکی روی خواهد داد، آن‌گاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! در آن هنگام، سخنان مکاشفهٔ ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.› تمام باب هجدهم مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما در خصوص آنچه بر سر نیویورک خواهد آمد، نور خاصی ندارم؛ تنها می‌دانم که روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به قدرتِ زیروروکننده و واژگون‌سازِ خدا فرو خواهند ریخت. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که ویرانی در جهان است. یک کلام از خداوند، لمسی از قدرت عظیم او، کافی است تا این بناهای سترگ فرو ریزند. صحنه‌هایی روی خواهد داد که هولناکی آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» ریویو اند هرالد، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

دوره‌ای که در آن زمین از جلال خداوند روشن می‌شود، زمانی آغاز شد که برج‌های دوقلو در ۱۱ سپتامبر «به قدرتِ زیروروکننده و واژگون‌سازِ خدا» فرو ریختند. در آن مقطع، تحقق وعده‌ای آغاز شد که همراه با تاریخِ بازنموده در اعداد ۱۴ مطرح شده بود؛ تاریخی که فرایندی ده‌مرحله‌ای و پیش‌رونده از آزمون را توصیف می‌کند. در همان مقطع، آزمودن هر دو شاخِ وحشِ برآمده از زمین آغاز شد. دو گروهی که قرار بود در چارچوب شاخِ جمهوریت آزموده شوند، دو حزب سیاسی بودند، و دو عنصرِ شاخِ پروتستان عبارت بودند از قومِ پیشینِ عهد که کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم نمایانگر آن بود، و پس از آن، کسانی که به‌سبب تحقق نیافتنِ یک پیشگویی دچار سرخوردگی شدند؛ رویدادی که آغاز دورانِ تأخیر در مَثَلِ ده باکره را رقم زد.

هر دو شاخِ وحشِ برخاسته از زمین مشمول فرایند داوری‌اند و هر دو شاخ در توالی‌ای دومرحله‌ای داوری می‌شوند که پیش از قانون یکشنبه، که به‌زودی وضع خواهد شد، روی می‌دهد؛ قانونی که با وضع آن، وحشِ برخاسته از زمین، یعنی ایالات متحده، به‌عنوان ششمین پادشاهی در نبوتِ کتاب مقدس، درِ مهلت فیضِ خود را می‌بندد. اورشلیم نماد ملتی است که پیام نجات را رد می‌کند، چنان‌که مشارکت آنان در مرگ مسیح گواه این امر است.

و نیز به ایشان بگو: خداوند چنین می‌فرماید: آیا چون بیفتند، برنمی‌خیزند؟ آیا چون کسی روی بگرداند، بازنمی‌گردد؟ پس چرا این قومِ اورشلیم روی برتافته‌اند و روگردانی‌شان همیشگی است؟ به فریب سخت چسبیده‌اند و از بازگشت سر باز می‌زنند. گوش فرا دادم و شنیدم، اما به‌راستی سخن نگفتند؛ هیچ‌کس از شرارت خویش توبه نکرد و نگفت: «چه کرده‌ام؟» هر یک به راه خویش روی آورد، همچون اسبی که به میدان نبرد می‌تازد. آری، لک‌لک در آسمان اوقات معیّن خود را می‌شناسد؛ قمری و درنا و پرستو نیز هنگام آمدن خویش را نگاه می‌دارند، اما قوم من حکم خداوند را نمی‌شناسند. چگونه می‌گویید: «ما حکیمیم و شریعت خداوند با ماست»؟ هان، به‌یقین آن را به عبث ساخته است؛ قلم کاتبان نیز به عبث است. حکیمان شرمسارند؛ هراسان و گرفتار شده‌اند. هان، کلام خداوند را رد کرده‌اند؛ پس چه حکمتی در ایشان است؟ ارمیا ۸:۴–۹.

وحشِ برآمده از زمین در باب سیزدهم مکاشفه، که دو شاخ دارد، در آغاز بره‌ای بود، اما سرانجام همچون اژدها سخن می‌گوید. اورشلیم و یهودا پیش‌نمونه‌های ایالات متحده بودند. یهودا نماد سرزمین موعودِ اسرائیل باستان است، و خداوند اورشلیم را برگزید تا نام خود را در آن قرار دهد. همان‌گونه که خداوند اسرائیل باستان را از اسارت و بردگی در مصر رهانید و به سرزمین موعود آورد، خداوند پروتستانیسم را نیز از تاریکیِ کلیسای پاپی و بندگیِ پادشاهان اروپا رهانید و به ایالات متحده آورد. دویست و پنجاه سال پس از ۱۷۷۶، اندک کسانی در ایالات متحده درمی‌یابند که دو سندِ اعلامیهٔ استقلال و قانون اساسی، اسنادی الهی‌اند که برای نفیِ کلیسایی فاسد و نظام سلطنتیِ نخبه‌گرا تدوین شده‌اند. مهم‌تر از آن، آنان «داوریِ خداوند» را نمی‌شناسند.

داوری خداوند بر ایالات متحده از ۱۱ سپتامبر آغاز شد و در ۳ نوامبر ۲۰۲۶، دویست و پنجاه سال پس از اعلامیهٔ ۱۷۷۶، داوری بر شاخِ جمهوری‌خواه پایان یافت.

و فرشته‌ای دیگر را دیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و انجیل جاودانی را داشت تا آن را به ساکنان زمین و به هر امّت و قبیله و زبان و قوم بشارت دهد. او با صدای بلند می‌گفت: «از خدا بترسید و او را جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را بپرستید که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید.» مکاشفه ۱۴:۶، ۷.

در مقالهٔ بعدی، بررسی این حقایق را ادامه خواهیم داد.