میکاه نبی پرسشی دربارهٔ درک داوری مطرح می‌کند.

و گفتم: ای سران یعقوب و ای امیران خاندان اسرائیل، از شما تمنا می‌کنم که بشنوید؛ آیا بر شما نیست که عدالت را بشناسید؟ میکاه ۳:۱.

پاسخ این است که قوم خدا باید داوری را بشناسند. آنان باید دریابند که زمانی هست که خدا داوری خویش را آغاز خواهد کرد.

به آواز بلند می‌گفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را بپرستید که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید. مکاشفه ۱۴:۷.

موضوع داوری در سراسر کلام خدا مطرح است، اما جزئیات داوری عمدتاً به‌درستی درک نمی‌شود و نادیده گرفته می‌شود و زیر «سنت‌ها و رسوم» مدفون می‌ماند؛ سنت‌ها و رسومی که یکی از ابزارهای اصلی شیطان برای پوشاندن حقایق خداست.

اما تو چرا برادر خود را داوری می‌کنی؟ یا چرا برادر خود را خوار می‌شماری؟ زیرا همۀ ما در برابر مسند داوری مسیح خواهیم ایستاد. زیرا نوشته شده است: «خداوند می‌فرماید: به حیات خود سوگند، هر زانویی در برابر من خم خواهد شد و هر زبانی به خدا اقرار خواهد کرد.» پس هر یک از ما حساب خویشتن را به خدا خواهد داد. رومیان ۱۴:۱۰–۱۲.

زمانی مشخص شده است که از آن با عنوان «ساعت» یاد می‌شود و در آن، همهٔ ما برای داوری حاضر خواهیم شد. کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم به‌خوبی آگاه است که داوری در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، آنگاه که مسیح کار خود را در قدسِ قدسگاه آسمانی به پایان رساند؛ اما آنان از پذیرفتن این حقیقت سر باز زده‌اند که داوری فرایندی است که با جزئیات بسیار، مرحله‌به‌مرحله پیش می‌رود. آنان درک می‌کنند که وقتی مسیح در سال ۱۸۴۴ به قدس‌الاقداس وارد شد و داوری را آغاز کرد، نخست به داوریِ کسانی پرداخت که با ایمان به مسیح از دنیا رفته بودند. آنان درک می‌کنند که فرایند داوری با آدم آغاز شد و در امتداد سوابق تاریخی بشر، از آدم به بعد، به‌تدریج پیش رفت. آنان می‌دانند زمانی فرا می‌رسد که مسیح به داوریِ مردگان پایان می‌دهد و سپس کار داوریِ کسانی را آغاز می‌کند که در آن هنگام زنده‌اند. بااین‌حال، «سنّت‌ها و رسوم» آنان را نابینا ساخته‌اند.

“‘و حیات جاودانی این است که تو را، تنها خدای حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای، بشناسند.’ مردان و زنانی که اظهار دینداری می‌کنند، چه اندازه نیازمند فهم کتاب مقدس‌اند. از همین راه است که در تعالیم صحیح پرورش می‌یابند، در حقیقت ریشه‌دار و استوار می‌شوند و در شناخت عیسی مسیح ثبات می‌یابند. اما سنت‌ها و رسوم بشری نباید با حقایق مقدس وحی درآمیخته شوند. مسیح به کسانی که چنین می‌کردند، فرمود: ‘چه خوب احکام خدا را رد می‌کنید تا سنت‌های خود را نگاه دارید.’ و این سخن اکنون نیز، همچون زمانی که مسیح بر زمین بود و طرد شد و به صلیب کشیده شد، صادق است.

«‹در کتب مقدس تفحص کنید.› مطالعه کنید، دعا کنید و ایمان داشته باشید. کتاب مقدس را بدون پیش‌داوری و با روحیه‌ای فروتن و تعلیم‌پذیر در دست بگیرید و با ذهنی گشوده به روی تأثیرات روح خدا، بگذارید قدرت اقناع‌کنندۀ آن، زندگی و وجدان شما را شکل دهد. امروز ندای برخاسته از جلجتا با لحنی رحمت‌آمیز با هر جانی سخن می‌گوید. باشد که همگان دریابند که یگانه امیدشان در شنیدن حقیقت، پذیرفتن آن و شادمانی در آن است؛ حقیقتی که قدرت خدا برای نجات همۀ کسانی است که ایمان می‌آورند.» پژواک کتاب مقدس، ۲ سپتامبر ۱۸۹۵.

ادونتیست‌های روز هفتمِ لائودکیه‌ای درمی‌یابند که «ساعت» معینی فرا رسید و آغاز داوری مردگان را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رقم زد، اما از درک این امر سر باز می‌زنند که زمانی نیز وجود دارد که مسیح در آن داوری زندگان را آغاز کرد. همانند آغاز داوری مردگان، به داوری زندگان نیز در کلام نبوی او اشاره شده است. پطرس آن زمان را مشخص می‌کند و آن را «زمان‌های احیای همه‌چیز» می‌نامد.

پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهانتان محو شود، آن‌گاه که ایام تازگی از حضور خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را که پیش‌تر به شما موعظه شده بود، بفرستد. اعمال رسولان ۳:۱۹، ۲۰.

در داوری، گناهان محو می‌شوند، اما تنها در صورتی که به تخطی‌هایی که مرتکب شده‌ایم اعتراف کرده و آنها را ترک کرده باشیم. اگر به آن گناهان اعتراف نکرده و آنها را ترک نکرده باشیم، نام‌های ما محو می‌شوند. در داوری، کتابی وجود دارد که نام کسانی را که به مسیح اظهار ایمان کرده‌اند در بر دارد، و کتابی دیگر که هر گناهی که مرتکب شده‌ایم در آن ثبت شده است. کتاب یادبودی نیز وجود دارد.

می‌نگریستم تا آنکه تخت‌ها نهاده شدند و قدیم‌الایام جلوس کرد؛ جامه‌اش چون برف سفید بود و موی سرش چون پشم پاک؛ تخت او چون شعلهٔ آتش بود و چرخ‌هایش چون آتش سوزان. نهری از آتش از پیشگاه او جاری شد و بیرون آمد؛ هزاران هزار او را خدمت می‌کردند و ده‌هزار بار ده‌هزار در پیشگاهش ایستاده بودند؛ مجلس داوری برپا شد و کتاب‌ها گشوده شدند. دانیال ۷:۹، ۱۰.

در کتاب مکاشفه، داوریِ نجات‌نیافتگان پس از ظهور دوم مسیح صورت می‌گیرد، اما داوریِ نجات‌یافتگان پیش از ظهور دوم مسیح انجام می‌شود.

و مردگان را، خُرد و بزرگ، دیدم که در پیشگاه خدا ایستاده بودند؛ و کتاب‌ها گشوده شد؛ و کتاب دیگری گشوده شد که کتاب حیات است؛ و مردگان بر پایۀ آنچه در کتاب‌ها نوشته شده بود، برحسب اعمالشان داوری شدند. مکاشفه ۲۰:۱۲.

در داوری، سه کتاب وجود دارد: کتاب حیات، کتاب گناهان و کتاب یادبود.

آنگاه آنان که از خداوند می‌ترسیدند، بارها با یکدیگر سخن گفتند؛ و خداوند گوش فرا داد و شنید، و در پیشگاه او کتاب یادبودی برای آنان که از خداوند می‌ترسیدند و به نام او می‌اندیشیدند، نوشته شد. و خداوندِ لشکرها می‌گوید: در آن روز که گوهرهای خویش را گرد می‌آورم، آنان از آنِ من خواهند بود؛ و بر آنان شفقت خواهم کرد، چنان‌که مردی بر پسر خویش که او را خدمت می‌کند، شفقت می‌ورزد. آنگاه بازخواهید گشت و میان عادل و شریر، میان کسی که خدا را خدمت می‌کند و کسی که او را خدمت نمی‌کند، تمییز خواهید داد. ملاکی ۳:۱۶–۱۸.

داوری، بر مبنای سه دفتر ثبتِ آسمانی، نجات‌یافتگان را از هلاک‌شدگان جدا می‌کند. ملاکی نجات‌یافتگان را کسانی معرفی می‌کند که «از خداوند می‌ترسیدند». پطرس به زمانی اشاره می‌کند که انسان‌ها زنده‌اند و می‌توانند توبه کنند و بازگشت نمایند. هر نفسی برای آنکه توبه کند، باید زنده باشد. به گفتۀ پطرس، ساعت داوریِ زندگان، «ایام تجدید قوا» است. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرایند داوری‌ای که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شده بود، پایان یافت و او کار داوریِ زندگان را آغاز کرد. فرایندی تدریجی از داوری در سال ۱۸۴۴ آغاز شده بود: فرایندی که با مردگانی آغاز شد که نام‌هایشان در دفتر حیات ثبت شده بود.

در ۱۱ سپتامبر، مسیح برخاست تا مرحلهٔ بعدی داوری را آغاز کند. در داوری زندگان، او همچنین قرار بود با مردم «محاجّه» کند. مسیح با مردگان محاجّه نمی‌کند، زیرا مردگان هیچ نمی‌دانند؛ چراکه همان‌گونه که عیسی در ماجرای مرتا، مریم و ایلعازر روشن ساخت، مرگ خواب است.

زیرا برای کسی که به جمع زندگان پیوسته است، امیدی هست؛ زیرا سگ زنده از شیر مرده بهتر است. زیرا زندگان می‌دانند که خواهند مرد، اما مردگان هیچ نمی‌دانند و دیگر پاداشی ندارند؛ زیرا یادشان فراموش شده است. همچنین محبت و نفرت و حسدشان اکنون از میان رفته است؛ و دیگر تا ابد در هیچ کاری که زیر آفتاب انجام می‌شود، نصیبی ندارند. جامعه ۹:۴–۶.

استدعای عیسی از بشر مستلزم آن است که بشر زنده باشد.

او این سخنان را گفت و پس از آن به ایشان فرمود: «دوست ما ایلعازر به خواب رفته است؛ اما می‌روم تا او را از خواب بیدار کنم.» آنگاه شاگردانش گفتند: «خداوندا، اگر به خواب رفته است، بهبود خواهد یافت.» اما عیسی از مرگ او سخن می‌گفت، در حالی که آنان گمان می‌کردند از آرام گرفتن در خواب سخن گفته است. پس عیسی آشکارا به آنان فرمود: «ایلعازر مرده است.» یوحنا ۱۱:۱۱–۱۴.

پطرس «ایام تازگی» را همان «ساعتی» می‌داند که داوری زندگان آغاز می‌شود؛ در آن هنگام عیسی فرستاده می‌شود و چون می‌رسد، «می‌ایستد» و «محاجّه می‌کند».

خداوند برای اقامهٔ دعوی برمی‌خیزد و برای داوری بر قوم می‌ایستد. خداوند مشایخ قوم خود و سروران ایشان را به محاکمه خواهد کشید: زیرا شما تاکستان را بلعیده‌اید؛ اموال غارت‌شدهٔ فقیران در خانه‌های شماست. اشعیا ۳:۱۳، ۱۴.

اِلن وایت مشخص می‌کند که خداوند چه زمانی «برمی‌خیزد»، یا به بیان اشعیا، «خداوند قیام می‌کند» تا «اقامهٔ دعوی کند» و «مردم را داوری کند».

«اکنون این خبر به گوش می‌رسد که من اعلام کرده‌ام نیویورک با موجی جزرومدی از میان خواهد رفت؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی می‌نگریستم که در آنجا طبقه پس از طبقه بالا می‌رفتند، گفتم: “هنگامی که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند، چه صحنه‌های هولناکی روی خواهد داد! آنگاه سخنان مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.” تمام فصل هجدهم مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نور ویژه‌ای به من داده نشده است؛ فقط می‌دانم که روزی ساختمان‌های عظیم آنجا بر اثر قدرتِ زیروروکننده و واژگون‌سازِ خدا فرو خواهند ریخت. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که ویرانی در جهان جریان دارد. یک کلام از خداوند، یک لمسِ قدرت عظیم او، و این سازه‌های سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی روی خواهد داد که هولناکیِ آنها در تصور ما نمی‌گنجد.» ریویو اند هرالد، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

خواهر وایت همچنین تصریح می‌کند که فرشته‌ای که در باب دهم کتاب مکاشفه با کتابی کوچک و گشوده در دست فرود آمد، کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود.

«آن فرشتۀ نیرومند که به یوحنا تعلیم داد، کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود. قرار دادن پای راستش بر دریا و پای چپش بر خشکی، نشان‌دهندۀ نقشی است که او در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم با شیطان ایفا می‌کند. این طرز ایستادن، بر قدرت و اقتدار اعلای او بر سراسر زمین دلالت دارد.» تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

نقشی که عیسی «در صحنه‌های پایانی ایفا می‌کند»، نمایانگر کار او در مقام کاهن اعظم آسمانی است.

ازاین‌رو، ای برادران مقدس که در دعوت آسمانی شریک هستید، در مسیح عیسی، رسول و کاهن اعظمِ ایمانی که بدان اقرار داریم، تأمل کنید. عبرانیان ۳:۱.

خواهر وایت نه‌تنها فرشتۀ باب دهم مکاشفه را مسیح معرفی می‌کند، بلکه سه فرشتۀ باب چهاردهم مکاشفه را نیز نمادهای مسیح می‌داند؛ زیرا خاطرنشان می‌کند که پروتستان‌های دوران جنبش میلری، آن سه پیام را مصلوب کردند، همان‌گونه که یهودیان مسیح را مصلوب کردند.

«بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد کردن و به صلیب کشیدن مسیح می‌نگرند؛ و چون تاریخچهٔ بدرفتاری شرم‌آور با او را می‌خوانند، گمان می‌کنند که او را دوست می‌دارند و نه همچون پطرس انکارش می‌کردند و نه همچون یهودیان به صلیبش می‌کشیدند. اما خدا که دل‌های همگان را می‌خواند، آن محبتی را که مدعی بودند نسبت به عیسی در دل دارند، به محک آزمایش گذاشته است. سراسر آسمان با عمیق‌ترین علاقه، چگونگی پذیرش پیام فرشتهٔ نخست را نظاره می‌کرد. اما بسیاری از کسانی که مدعی محبت به عیسی بودند و هنگام خواندن سرگذشت صلیب اشک می‌ریختند، مژدهٔ آمدن او را به سخره گرفتند. به‌جای آنکه پیام را با شادمانی بپذیرند، آن را پنداری باطل خواندند. آنان از کسانی که ظهور او را دوست می‌داشتند نفرت داشتند و ایشان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام نخست را رد کردند، نمی‌توانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند؛ از فریاد نیمه‌شب نیز بهره‌مند نشدند، فریادی که می‌بایست آنان را آماده سازد تا به‌واسطهٔ ایمان، همراه عیسی به قدس‌الاقداسِ معبد آسمانی وارد شوند. آنان با رد کردن دو پیام پیشین، فهم خویش را چنان تاریک ساخته‌اند که هیچ نوری در پیام فرشتهٔ سوم نمی‌بینند، پیامی که راه ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد. دیدم که همان‌گونه که یهودیان عیسی را به صلیب کشیدند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را به صلیب کشیده‌اند؛ ازاین‌رو، راه ورود به قدس‌الاقداس را نمی‌شناسند و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. آنان، همچون یهودیانی که قربانی‌های بی‌ثمر خود را تقدیم می‌کردند، دعاهای بی‌ثمر خود را به سوی آن بخش از معبد می‌فرستند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از این فریب خشنود است، هیئتی مذهبی به خود می‌گیرد و ذهن این مدعیان مسیحیت را به سوی خویش هدایت می‌کند و قدرت، آیات و عجایب دروغین خود را به کار می‌گیرد تا آنان را محکم در دام خویش گرفتار سازد.» نوشته‌های اولیه، ۲۵۹–۲۶۱.

فرشتگان مکاشفه نماد کسی جز خودِ عیسی مسیح نیستند، و فرشتۀ باب هجدهم مکاشفه که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که ساختمان‌های عظیم نیویورک با یک لمس از سوی خدا فرو ریختند، فرود آمد، مسیح بود. پطرس روشن ساخت که هنگام آغاز داوری زندگان، که آن را «ایام تجدید قوا» خواند، خدا عیسی را خواهد فرستاد. «تجدید قوا»ی مورد نظر پطرس همان باران آخرین است که فرا رسیدن آن هم‌زمان با نزول فرشتۀ باب هجدهم مکاشفه دانسته شده است.

«باران آخرین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای مقتدر از آسمان فرود خواهد آمد و سراسر زمین از جلال او روشن خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

در ۱۱ سپتامبر، عیسی برخاست تا زمین را به‌شدت بلرزاند، داوریِ زندگان را آغاز کند و با قوم خویش «محاجّه» کند. او از طریق کلام نبویِ خویش محاجّه می‌کند. اما هرچند کلیسای لائودکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم از ماهیت تدریجیِ فرایند داوری آگاه است، آنان نمی‌دانند که هنگامی که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریختند، داوری بر آنان آغاز شد.

آری، لک‌لک در آسمان اوقات مقرر خویش را می‌داند؛ و قمری و درنا و پرستو زمان آمدن خویش را نگاه می‌دارند؛ اما قوم من حکم خداوند را نمی‌دانند. چگونه می‌گویید: ما حکیم هستیم و شریعت خداوند با ماست؟ اینک، به‌یقین او آن را بیهوده ساخته است؛ قلم کاتبان بیهوده است. حکیمان شرمسارند، هراسان و گرفتار شده‌اند: اینک، کلام خداوند را رد کرده‌اند؛ پس چه حکمتی در ایشان است؟ ارمیا ۸:۷–۹.

هنگامی که مسیح در ۱۱ سپتامبر برای محاجّه برخاست، قوم خود را فراخواند تا «راه‌های کهن» ارمیا را بجویند.

“دشمن در پی آن است که اذهان برادران و خواهران ما را از کارِ آماده‌ساختن قومی برای ایستادگی در این ایام آخر منحرف سازد. سفسطه‌های او به‌گونه‌ای طرح شده‌اند که اذهان را از مخاطرات و وظایف این زمان دور کنند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا آن را برای قوم خود به یوحنا عطا کند، کم‌ارزش می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست پیش روی ما قرار دارند، آن‌قدر اهمیت ندارند که توجهی ویژه به آن‌ها معطوف شود. حقیقتی را که منشأ آسمانی دارد بی‌اثر می‌سازند و تجربۀ گذشتۀ قوم خدا را از آنان می‌ربایند و در عوض، علمی کاذب به آنان می‌دهند. ‘خداوند چنین می‌فرماید: بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید و دربارۀ راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کجاست، و در آن گام بردارید.’ [ارمیا ۶:۱۶.]

«هیچ‌کس نکوشد بنیادهای ایمان ما را از جای برکند،—بنیادهایی که در آغاز کار ما، از راه مطالعۀ کلام همراه با دعا و به‌واسطۀ مکاشفه نهاده شدند. بیش از پنجاه سال است که بنای خود را بر این بنیادها می‌سازیم. ممکن است کسانی گمان کنند که راه تازه‌ای یافته‌اند و می‌توانند بنیادی استوارتر از آنچه نهاده شده است بنا نهند؛ اما این فریبی بزرگ است. “هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی دیگر جز آنچه نهاده شده است بنهد.” [اول قرنتیان ۳:۱۱.] در گذشته، بسیاری بر آن شده‌اند ایمانی تازه بنا کنند و اصولی نو برقرار سازند؛ اما بنای آنان چه مدت پابرجا ماند؟ دیری نپایید که فرو ریخت؛ زیرا بر صخره بنا نشده بود.» شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۹۶، ۲۹۷.

خودداریِ کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم از بازگشت به حقایقی که در تاریخ جنبش میلری تثبیت شده‌اند، آنان را از «راه» خدا خارج کرده است، و آنان راهی تازه برگزیدند که بر وعده‌های توخالیِ «سنت‌ها و رسوم» استوار است.

در کوچه‌های اورشلیم این‌سو و آن‌سو بدوید، و اکنون بنگرید و آگاه شوید، و در میدان‌هایش بجویید؛ اگر بتوانید مردی بیابید، اگر کسی باشد که عدالت را به جا آورد و راستی را بجوید، من آن را خواهم بخشید. و اگرچه می‌گویند: «خداوند زنده است»، به‌یقین به دروغ سوگند می‌خورند. ای خداوند، آیا چشمان تو بر راستی نیست؟ آنان را زده‌ای، اما اندوهگین نشده‌اند؛ نابودشان کرده‌ای، اما از پذیرفتن تأدیب سر باز زده‌اند؛ چهره‌های خویش را از صخره سخت‌تر ساخته‌اند و از بازگشت سر باز زده‌اند. پس گفتم: «بی‌گمان اینان تهیدست‌اند؛ نادان‌اند، زیرا راه خداوند و حکم خدای خویش را نمی‌شناسند. نزد بزرگان خواهم رفت و با آنان سخن خواهم گفت؛ زیرا ایشان راه خداوند و حکم خدای خویش را شناخته‌اند.» اما اینان همگی یوغ را شکسته و بندها را گسسته‌اند. ارمیا ۵:۱–۵.

ادونتیست‌های روز هفتم به‌سبب سر باز زدن از شناخت فرایند داوری، آن‌گونه که در کلام نبوی خدا مشخص شده است، بازخواست خواهند شد. الن وایت به‌روشنی بیان می‌کند که کسانی که در باب هفتم کتاب مکاشفه مُهر زده می‌شوند، همان کسانی هستند که در باب نهم کتاب حزقیال مُهر زده می‌شوند.

«این مُهر شدنِ بندگان خدا همان است که در رؤیا به حزقیال نشان داده شد.» شهادت‌هایی برای خادمان، ۴۴۵.

در باب نهم کتاب حزقیال، اورشلیم نماد کلیسای ادونتیست روز هفتم است.

«در اینجا می‌بینیم که کلیسا—قدسِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربت غضب خدا را احساس کرد. پیران، همان کسانی که خدا نور عظیمی به آنان عطا کرده بود و پاسدار مصالح روحانی قوم بودند، به امانتی که به آنان سپرده شده بود خیانت کرده بودند. آنان چنین موضع گرفته بودند که لازم نیست همچون روزگاران گذشته در انتظار معجزات و تجلی آشکار قدرت خدا باشیم. زمانه تغییر کرده است. این سخنان بی‌ایمانی آنان را تقویت می‌کند و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او رحیم‌تر از آن است که قوم خود را مورد داوری قرار دهد. ازاین‌رو، فریادِ ‹صلح و امنیت› از کسانی برمی‌خیزد که دیگر هرگز صدای خود را چون شیپور بلند نخواهند کرد تا قوم خدا را از نافرمانی‌هایشان و خاندان یعقوب را از گناهانشان آگاه سازند. این سگان لال که حاضر نبودند پارس کنند، همان کسانی هستند که انتقام عادلانهٔ خدایی را که حرمتش شکسته شده است، می‌چشند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۱.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، داوری زندگان آغاز شد. این داوری با کسانی آغاز شد که خود را قوم خدا می‌خوانند و از رهبران به اعضای عادی کلیسا پیش رفت. هنگامی که داوری کلیسای خدا پایان یابد، روند داوری به کسانی می‌رسد که بیرون از جمعِ مدعیانِ تعلق به قوم خدا هستند.

زیرا زمان آن فرا رسیده است که داوری از خانهٔ خدا آغاز شود؛ و اگر نخست از ما آغاز شود، عاقبت آنان که از انجیل خدا اطاعت نمی‌کنند چه خواهد بود؟ اول پطرس ۴:۱۷.

«انجیلی» که از آن اطاعت نمی‌شود، همان «انجیل جاودانی» است که فرشتۀ نخستِ باب چهاردهمِ مکاشفه آن را اعلام می‌کند؛ فرشته‌ای که نه‌تنها «ساعتِ» داوری خدا را اعلام می‌کند، بلکه آدمیان را فرامی‌خواند که «از خدا بترسند». در کتاب ملاکی، نام همان کسانی در کتاب یادبود نوشته می‌شود که از خدا می‌ترسند.

به آواز بلند می‌گفت: از خدا بترسید و او را جلال دهید؛ زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است؛ و او را بپرستید که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را آفرید. مکاشفه ۱۴:۷.

فرایند داوری با قومِ هم‌عهدِ خدا آغاز می‌شود، و در سال ۱۸۴۴ خداوند قومِ پیشینِ هم‌عهدِ خود را کنار گذاشت و با جنبش میلری عهد بست. پروتستان‌های آن دورهٔ تاریخی کنار گذاشته شدند، زیرا خداوند قومی تازه را برای عهد با خود برگزید؛ همان‌گونه که در سرگذشت موسی، یوشع و کالیب، با کسانی که از مصر بیرون آمدند و از دریای سرخ گذشتند چنین کرده بود. همین فرایند در پایان دوران اسرائیل به تصویر کشیده شد، آن‌گاه که خدا اسرائیل باستان را طلاق داد و با عروس تازهٔ خود ــ کلیسای مسیحی ــ عهد بست. آن کلیسا به اسارتِ ۱٬۲۶۰ ساله در تاریکی پاپی درآمد؛ اسارتی که ۴۳۰ سال تاریکیِ اسرائیل باستان در مصر، پیش‌نمونهٔ آن بود. هنگامی که کلیسای مسیحی در سال ۱۷۹۸ از تاریکی پاپی بیرون آمد، اعضای آن در آن زمان مسیحیان پروتستان بودند. پس از آن، آنان آزموده شدند و در سال ۱۸۴۴ کنار گذاشته شدند؛ همانند کسانی که پیش از ورود به سرزمین موعود در بیابان مردند، و نیز همانند یهودیانی که هنگام ازدواج مسیح با عروس مسیحیِ خویش طلاق داده شدند. در ۱۱ سپتامبر، همان فرایند آزمونی که در دوران موسی، دوران مسیح و در سال ۱۸۴۴ روی داده بود، تکرار شد.

عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابد همان است. عبرانیان ۱۳:۸.

الن وایت نیز به این اصل اشاره می‌کند:

«کار خدا بر زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر نهضت بزرگ اصلاحی یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر از خود نشان می‌دهد. اصول رفتار خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم کنونی در جنبش‌های گذشته همتاهایی دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین، درس‌هایی بسیار ارزشمند برای روزگار ما در بر دارد.» نبرد عظیم، ۳۴۳.

نخستین بار که مسیح با قومی برگزیده عهد بست، هنگام رهایی در دریای سرخ بود. او با این کار، پیشگویی ابراهیم را تحقق بخشید؛ پیشگویی‌ای که از اسارت قوم خدا در مصر خبر می‌داد، اسارتی که پیش‌نمونهٔ اسارت اسرائیل روحانی در قرون تاریکِ حاکمیت پاپی است. اسارت در مصر نه‌تنها پیش‌نمونهٔ اسارت در قرون تاریک بود، بلکه پیش‌نمونهٔ اسارت اسرائیل باستان در بابل نیز بود.

«کلیسای خدا بر زمین، در این دوران طولانیِ آزار و جفای بی‌امان، به‌راستی در اسارت بود، درست همان‌گونه که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید در بابل اسیر بودند.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

اسارت در مصر، که تحقق نبوت ابراهیم بود، همچنین نشان می‌دهد که قرار بود ملتی که قوم خدا در دوران بردگی در میان آن سکونت داشتند نیز مورد داوری قرار گیرد.

و به ابرام گفت: «یقین بدان که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، غریب خواهند بود و مردم آن سرزمین را بندگی خواهند کرد؛ و آنان چهارصد سال ایشان را رنج خواهند داد. و من آن قوم را نیز که ایشان بندگی‌اش خواهند کرد، داوری خواهم نمود؛ و پس از آن با اموال فراوان بیرون خواهند آمد.» پیدایش ۱۵:۱۳، ۱۴.

هنگامی که قوم برگزیده از مصر بیرون آمد، مصر در آب‌های دریای سرخ به کیفر خود رسید. پس از هفتاد سال اسارت در بابل، بابل به دست امپراتوری ماد و پارس سرنگون شد. هنگامی که پروتستان‌های قرون تاریک از دوران آزار و ستم دستگاه پاپ بیرون آمدند، ژنرال برتیه، سردار ناپلئون، پاپ را به اسارت گرفت و ضدّ مسیح یک سال بعد در تبعید درگذشت.

فرقی نمی‌کند که شخص برای نادیده گرفتن پیامی که ساعت داوری خدا را مشخص می‌کند، پشت چه سنت یا رسمی پنهان شود؛ هم کلیسا و هم حکومت مشمول فرایند داوری‌اند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که مسیح برخاست تا زمین را به‌شدت بلرزاند و مصرانه از کلیسای خویش بخواهد که به راه‌های کهن بازگردد، داوری زندگان آغاز شد و کلیسای لائودکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم وارد دورهٔ داوری خود شد. آن کلیسا همان قوم پیشینِ عهد است که کنار گذاشته می‌شود، و کسانی که در پاسخ به درخواست مصرانهٔ مسیح، بازگشت به راه‌های کهن را برگزیدند، قرار بود پس از آن مورد داوری قرار گیرند. سال ۲۰۲۰ خط فاصل میان داوری قوم پیشینِ عهد و داوری قوم جدیدِ عهد بود. کشوری که قوم پیشینِ عهد ابتدا در آن استقرار یافته بود نیز مشمول دقیقاً همان فرایند داوری بود. داوری آن کشور در سال ۱۸۶۱ با جنگ داخلی آغاز شد.

در ۱۱ سپتامبر، داوریِ نخستین بخش از دو بخشِ تشکیل‌دهندهٔ شاخ جمهوری‌خواهیِ وحشِ برآمده از زمین در کتاب مکاشفه، در کنار داوریِ کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم، آغاز شد. آن بخش از شاخ جمهوری‌خواهی، حزب دموکرات بود که آن نیز در سال ۲۰۲۰، با انتخاب جو بایدن در انتخاباتی به‌سرقت‌رفته، به پایان خود رسید.

از سال ۲۰۲۰، داوری زندگان بر بخش دومِ شاخ جمهوریت، که حزب جمهوری‌خواه نمایانگر آن است، آغاز شد. این داوری همچنین بر کسانی آغاز شد که پیش‌تر با کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه‌ای ارتباط داشتند. داوری‌ای که در سال ۲۰۲۰ برای حزب دموکرات پایان یافت، در درون این حزب چنددستگی پدید آورد که با تداوم روند داوری، همچنان ادامه یافته است. حزب دموکرات اکنون حزب سرخ‌ها (کمونیست‌ها) و سبزها (اسلام‌گرایان) است. روند داوری برای حزب جمهوری‌خواه در ۳ نوامبر ۲۰۲۶، دویست‌وپنجاه سال پس از سال ۱۷۷۶، به پایان رسید. همانند حزب دموکرات، حزب جمهوری‌خواه نیز اکنون برای همیشه دچار تفرقه و چندپارگی شده است، درست همان‌گونه که حزب دموکرات در سال ۲۰۲۰ فروپاشید و چندپاره شد.

در سال ۲۰۲۰، در به روی نخستین مرحلهٔ هر دو شاخِ جمهوریت و پروتستانیسمِ وحشِ زمینیِ باب سیزدهم مکاشفه بسته شد. در ۳ نوامبر ۲۰۲۶، در به روی دومین مرحلهٔ شاخ جمهوریت بسته شد، و اکنون در آستانهٔ بسته‌شدن به روی قومِ عهد جدید، یعنی دومین مرحلهٔ شاخ پروتستانیسمِ وحش زمینی، است. هنگامی که آن در بسته شود، پس از آن درِ مهلت فیض به روی وحشی که آن دو شاخ را بر خود دارد بسته خواهد شد. نخستین دورهٔ تاریخِ قومی برگزیده و اهل عهد، که مشمول نبوت ابراهیم دربارهٔ قومی برگزیده بودند، پیش‌نمونِ دو دری بود که هنوز باید در داوری زندگان بسته شوند. مسیح همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. هنگامی که عبرانیان در نخستین عید پِسَح خون را بر قائمه‌های در مالیدند، آن در نمادِ درِ بعدی در تاریخ ما بود. هنگامی که فرعون در آب‌های دریای سرخ جان سپرد، دومین درِ آن تاریخ، پیش‌نمونِ دری بود که با وضع قریب‌الوقوع قانون یکشنبه به روی ملت ایالات متحده بسته خواهد شد.

قوم خدا به‌سبب درک نکردن داوری خدا، به حکم کلام خدا محکوم‌اند، و آنان که بیرون از کلیسای خدا هستند نیز مشمول همان محکومیت‌اند. قوم خدا بسته به اینکه به راه‌های کهن، که در کلام نبوی خدا بازنموده شده‌اند، بازگردند یا نه، در آزمون نهایی پذیرفته یا مردود خواهند شد. عبرانیان در نخستین عید فصح، نماد دومین درِ بسته برای شاخ پروتستانِ وحشِ برخاسته از زمین‌اند، و مصر که در دریای سرخ به پایان می‌رسد، نماد وحشِ برخاسته از زمین در باب سیزدهم مکاشفه است. شهروندان ایالات متحده نیز به‌سبب رد کردن راه‌های مقدس و کهن خویش محکوم‌اند.

در مورد ایالات متحده، راه‌های کهنی که آن را در داوری محکوم خواهند کرد، همان دو سند مقدسِ اعلامیهٔ استقلال و قانون اساسی هستند. با وضع قانون یکشنبه، که به‌زودی فرا خواهد رسید، این ملت اصولِ بازتاب‌یافته در آن دو سند مقدس را رد خواهد کرد؛ اصولی که با دو شهادت مقدسِ بازتاب‌یافته در کتاب مقدس و روح نبوت همسو هستند، و این دو شهادت، شاخ پروتستان را محکوم خواهند کرد.

قرار داشتن در وضعیتی که در آن «سنت‌ها و رسوم» مانع از آن می‌شوند که انسانی دریابد گلوله‌های آتشین نشویل نماد چه چیزی‌اند و چرا، نه‌تنها در را به روی شاخ پروتستانِ ایالات متحده می‌بندد، بلکه نشانگر فرارسیدن دوره‌ای نیز هست که به داوری بر ایالات متحده می‌انجامد؛ زمانی که، چنان‌که اِلن وایت ثبت کرده است، «در پی ارتداد ملی، ویرانی ملی فرا می‌رسد».

این مباحث را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.