هشدارهای موازی - شماره چهار

به این آیات از اشعیا بارها در لوح‌های حبقوق پرداخته شده است. در اینجا لازم است فقط به اختصار اشاره کنم تا یکی دو نکته از آن آیات پیشین برگیرم و به بحث کنونی بیفزایم. این بخش قومی را نشان می‌دهد که در آزمونی مردود می‌شوند، زیرا «می‌روند، به عقب می‌افتند، شکسته می‌شوند، به دام می‌افتند و گرفته می‌شوند». آنان مردمی بودند که در آزمونی درباره اینکه خدا می‌خواست چه کسانی را «تعلیم دهد» تا «دانش» یا «آموزه» را «بفهمند»، مردود شدند. این آزمون مبتنی بر فهم افزایش دانش بود، پس همان آزمونی بود که در باب دوازدهم دانیال، دانایان را از شریران جدا می‌کرد، زیرا همه انبیا همداستان هستند و پایان جهان را مشخص می‌کنند. در باب دوازدهم دانیال، «دانایان» می‌فهمند، اما «شریران» افزایش دانش را نمی‌فهمند.

مردمانی که در بخشِ اشعیا از آنان سخن می‌رود، به‌وسیلهٔ «کلامِ خداوند» که «نمی‌خواستند بشنوند» آزموده شدند. و همان «کلامِ خاصِ خداوند» که آن را رد کردند—و می‌توانست به آنان امکان دهد تا افزایشِ «دانش» را «درک» کنند—قاعده‌ای کتاب‌مقدسی بود که مشخص می‌کند چگونه باید تاریخ‌های نبوی را به‌درستی هم‌ردیف کرد. کسانی که در بخشِ اشعیا سقوط می‌کنند، آن قاعده را رد کردند که می‌گوید برای فهمِ یک تاریخِ نبوی باید آن خط را «اندکی اینجا و اندکی آنجا» بجویید. آن کلامِ خداوند که آزمونی پدید آورد و ایشان آن را رد کردند، فنِّ گزینشِ خطوطِ نبوی از اینجا و آنجا، و سپس در موازات نهادنِ یکی از آن خطوطِ برگزیدهٔ تاریخِ نبوی با دیگر خطوطِ تاریخِ نبویِ هم‌موضوع بود. موفقیتِ این کوشش برای نهادنِ خط بر خط به این شیوه، وابسته است به به‌کاربستنِ قواعدِ اصیلِ تفسیرِ نبوی. آن قواعد، که «فرامین» نیز هستند، باید کنار هم گردآوری شوند و در اینجا و آنجای کتاب‌مقدس یافت می‌شوند. دوشیزگانِ اشعیا که در آزمون مردود می‌شوند، چنین می‌کنند چون فراموش می‌کنند مهم‌ترین چیزی را که نباید فراموش می‌کردند، و آن اینکه تاریخ تکرار می‌شود.

خدا پدیدآورندهٔ آشفتگی نیست، و یکی از نقاط اتکای این حقیقت آن است که هر پیامبر در کتاب مقدس همان خطّ نبوت را نشان می‌دهد. همهٔ آنان رویدادهای یکسانی را بر آن خط نمی‌بینند، امّا سخن همواره از همان رشتهٔ رویدادها در پایانِ جهان است. اینها رویدادهایی‌اند که به پایانِ مهلتِ فیض می‌انجامند، و پس از آن هفت بلای آخر می‌آید که با بازگشتِ دوبارهٔ مسیح خاتمه می‌یابد. روایتِ یک پیامبر شاید دربارهٔ قومِ وفادارِ خدا در آن سیرِ تاریخی باشد، امّا شهادتِ پیامبری دیگر ممکن است دربارهٔ قومِ بی‌وفایِ خدا، یا دربارهٔ ایالاتِ متحده، واتیکان، سازمانِ مللِ متحد، بازرگانانِ زمین یا اسلام باشد؛ ولی همواره همان خط است.

پیام ایلیا در کتاب ملاکی، همچنین پیام‌هایی که در فصل‌های یک، چهارده و هجده مکاشفه آمده‌اند، و پیام فصل‌های یازده و دوازده دانیال، همگی همان پیام‌اند. همه در یک خط سیر تاریخی واحد قرار دارند، اما هر یک سهم ویژه خود را در این روایت دارند.

آنچه تقریباً به‌طور همگانی درباره آن پیام ویژه بد فهمیده می‌شود، این است که آن تنها اندکی پیش از پایان مهلت بشر به قوم خدا آشکار می‌شود. با دانستن اینکه آن پیام ویژه همواره هشدار می‌دهد که پایان مهلت به‌زودی فرا می‌رسد، شاید روشن‌ترین نمونه پایان مهلت در کتاب مقدس را بررسی خواهیم کرد.

پیش از آنکه پایان زمانِ آزمایشی در قدسِ آسمانی با کلماتِ آیهٔ یازدهم اعلام شود، باید پیامی نبویِ هشداردهندهٔ ویژه از کتابِ مکاشفه که مُهرش برای بندگانِ خدا گشوده می‌شود، آشکار گردد.

اندکی پیش از هفت بلای آخر، قرار است پیامی نبوتیِ ویژه وجود داشته باشد که از سوی قوم خدا شناخته شود. هنگامی که آن «زمان نزدیک است»، «نبوتِ این کتاب» (نبوتِ کتاب مکاشفه) که مهر و موم شده است، باید گشوده شود. تنها نبوتی که در کتاب مکاشفه مهر و موم شده، نبوتِ هفت رعد است.

اندکی پیش از آنکه مهلت بشر به پایان برسد، وقتی که «زمان نزدیک است»، مهر از حقیقتی ویژه در کتاب مقدس برداشته خواهد شد که «اموری که به‌زودی باید واقع شوند» را مشخص می‌کند. فرشتۀ نیرومندِ باب دهِ مکاشفه عیسی مسیح است که همچون شیری فریاد برآورد.

در نهایت، «کلیساها»یی که «شیطان» فریب می‌دهد، فریب می‌خورند زیرا محبتِ «حقیقت» را نپذیرفتند. واژهٔ «حقیقت» در آن بخش از رسالهٔ دوم به تسالونیکیان که خواهر وایت همین‌اکنون به آن اشاره کرد، واژهٔ اصلیِ یونانی‌ای است که از واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «حقیقت» مشتق شده است؛ واژه‌ای که از سه حرفِ عبری تشکیل شده و نمایانگر آلفا و امگا است. آیا هیچ شاهد کتاب‌مقدسی وجود دارد که نشان دهد آن حقیقتی که با قاعدهٔ ذکرِ نخستین پیوند دارد و صفتی از شخصیتِ مسیح را نمایان می‌سازد، همان حقیقتی است که رد می‌شود و در نتیجه گمراهیِ شدید پدید می‌آورد؟

این بخش از تسالونیکیان در لوح‌های حبقوق بارها مورد بحث قرار گرفته است، بنابراین در این مقطع به توضیحی کوتاه بسنده می‌کنیم. آنچه خواهر وایت «عمل شگفت‌انگیز شیطان» می‌نامد همان چیزی است که پولس آن را «کار شیطان با هر قدرت و آیات و عجایب دروغین» می‌نامد. کار فریبنده‌ای که خواهر وایت و پولس شناسایی کرده‌اند از قانون روز یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود.

در این بخش از تسالونیکیان که در حال بررسی آن هستیم، پولس پاپ را در پایان جهان با چهار اصطلاح متفاوت معرفی می‌کند. پاپ «مرد گناه» است، او «پسر هلاکت» است، او همان «راز بی‌قانونی» و «آن شریر» است. پولس افزون بر این چهار نام، چند ویژگی دیگر پاپ را نیز بیان می‌کند، زیرا به ما خبر می‌دهد که پاپ (که در روزگار پولس هنوز در آینده بود) «در زمان خود آشکار خواهد شد».

پاپ «در زمان خودش آشکار خواهد شد» و روشن‌ترین دلیل کتاب‌مقدسی—هرچند به هیچ‌وجه تنها حقیقت کتاب‌مقدسی نیست—این است که پاپِ کلیسای رومی، مطابق پیشگویی‌های کتاب‌مقدس، ضدّ مسیح است؛ و این امر به‌وسیلهٔ هفت ارجاع متفاوت و مستقیم در کتاب‌مقدس ثابت می‌شود که «زمانی» را مشخص می‌کنند که پاپیّت بر زمین مسلط می‌شد، همان «زمانی» که بشر آن را دوران تاریک می‌نامد. کتاب‌مقدس با مشخص کردن مکرر دورۀ دقیق «زمان»—از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸—که طی آن پاپیّت بر جهان حکومت می‌کرد، پاپ را به‌عنوان پاپیّت آشکار می‌سازد. پولُس گفت که او در زمان خودش آشکار خواهد شد.

پولُس همچنین بیان می‌کند که پاپ همان کسی است که «با هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است مخالفت می‌کند و خود را فراتر می‌افرازد؛ تا آنجا که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند.» از جمله، این نشان می‌دهد که ضدّ مسیحِ نبوّت کتاب مقدّس نمادی مذهبی است. او نه هیتلر است و نه اسکندر کبیر. این، تشخیص پاپ را بیش از پیش محدود می‌کند، زیرا او صرفاً یک مستبد مذهبی نیست، بلکه مستبدی مذهبی است که ادعا می‌کند در هیکل خداست. ضدّ مسیح ادعا می‌کند که در درون کلیسای مسیحی بر مسند نشسته است.

به گفتهٔ پولس و دانیال، هنگامی که پاپ در کلیسای مسیحیِ ادعاییِ خود است، خصلتِ شیطان را بروز می‌دهد؛ همان شیطانی که می‌خواست بر تختِ خدا بنشیند و بر همه چیز برتری یابد. می‌گویم پولس و دانیال، زیرا بیشتر مفسران کتاب مقدس بر این باورند که وقتی پولس نشان می‌دهد یکی از ویژگی‌های پاپ این است که او خودشیفته‌ای تمام‌عیار است، پولس در واقع صرفاً از توصیفِ پاپ در فصل یازدهمِ کتابِ دانیال نقل می‌کند؛ آنجا که دانیال می‌نویسد:

هنگامی که پولس به خوی خودشیفتهٔ پاپ می‌پردازد، آیه‌ای از دانیال را به نقل به مضمون بازگو می‌کند و بیان می‌کند که این پاپ است که «مخالفت می‌ورزد و خود را برتر از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا پرستیده می‌شود می‌افرازد؛ تا آنجا که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند.» آیه‌ای در دانیال که خصلت پاپیّت را مشخص می‌کند، همچنین به «زمانی» اشاره دارد که مقرر شده بود تا «آشکار کند» که پاپیّت ضدّ مسیح است؛ چنان‌که در آن تصریح می‌شود که پاپیّت تا وقتی که «خشم به پایان رسد» «کامیاب» خواهد بود.

«خشم» در سال ۱۷۹۸ پایان یافت؛ پس دانیال در آن آیه (هرچند این یکی از هفت موردِ صریح در کتاب‌های دانیال و مکاشفه که در آن به دورهٔ ۱۲۶۰ ساله اشاره شده نیست)، با این حال قدرت پاپی را مستقیماً شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که آن، به تعبیر یوحنا، در سال ۱۷۹۸ «زخم مرگبار»ی دریافت کرد. بنابراین، آیه پایان دورهٔ حکومت پاپی را مشخص می‌کند، هرچند مدت این حکومت را معین نمی‌سازد.

در این بخش، پولس همچنین قدرتی را شناسایی می‌کند که مانع می‌شد نهاد پاپی در سال ۵۳۸ کنترل جهان را به دست بگیرد، هنگامی که اظهار داشت تسالونیکیانی که برایشان می‌نوشت از پیش این حقیقت خاص را می‌دانستند. او این پرسش را مطرح کرد: «آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز نزد شما بودم، این چیزها را به شما می‌گفتم؟» او به آنان یادآوری می‌کند که آنان از پیش می‌دانستند «آنچه بازمی‌دارد» (یعنی بازمی‌دارد) نهاد پاپی را تا آنکه «در وقت خود آشکار شود». آن قدرتی که پیش‌تر وجود داشت و مانع می‌شد نهاد پاپی کنترل جهان را به دست گیرد، همان قدرتِ حاکم بر جهان در زمانی بود که پولس نامه را نوشت. آن، رومِ بت‌پرست بود. پولس نوشت که رومِ بت‌پرست باید «از سر راه برداشته شود» تا نهاد پاپی بتواند کنترل جهان را به دست گیرد.

همین فهم بود که ویلیام میلر را به این شناخت رساند که قدرتی که در کتاب دانیال با عنوان «دائمی» نمادین شده، روم بت‌پرست است. ادونتیسم اذعان می‌کند که ساختار، و در نتیجه همۀ دریافت‌های نبوی ویلیام میلر، بر فهم او از کتاب‌های دانیال و مکاشفه استوار بود و اینکه آن دو کتاب به دو قدرتِ ویرانگرِ روم بت‌پرست و روم پاپی می‌پردازند. در بخش مربوط به تسالونیکیان، میلر از پیش می‌دانست — چنان‌که هر پروتستانی در روزگار او می‌دانست — که پاپ ضدّ مسیح است؛ وقتی دریافت که روم بت‌پرست قدرت تاریخی‌ای است که پیش از حاکمیت پاپی قرار داشت و اینکه پولس تصریح کرده بود که روم بت‌پرست باید پیشاپیش برداشته شود تا پاپی‌گری بر تختِ جهان بنشیند، آنگاه این را با کتاب دانیال و «دائمی» پیوند داد؛ جایی که سه بار آمده است که «دائمی» باید «برداشته شود» پیش از آنکه پاپی‌گری زمام جهان را به دست گیرد. شهادت پولس به میلر امکان داد دریابد که «دائمیِ» دانیال همان روم بت‌پرست است، و از آن پس توانست تشخیص دهد که دو قدرتِ ویرانگرِ دانیال عبارت‌اند از روم بت‌پرست و روم پاپی. این حقیقت شالودۀ جنبش میلری است. ادونتیسم امروزه بی‌تردید کارِ میلر را رد می‌کند، امّا همچنان می‌داند که این مرورِ روندِ رشدِ فهمِ میلر از «دائمی» در دانیال نشان می‌دهد که آن قدرتی که به گفتۀ پولس تا برداشته‌شدنش «بازدارندۀ» برآمدنِ قدرتِ پاپی بود، همان روم بت‌پرست بوده است، و این، تحلیلِ درستی از اندیشۀ میلر در این مباحث است.

با این حقیقت که «دائمی» در کتاب دانیال نمادی از روم بت‌پرست بود که بر پادشاهیِ رومِ پاپی پیشی داشت، پادشاهی‌ای که دانیال آن را به‌عنوان «مکروهِ ویرانی» معرفی کرده بود، میلر توانست زمان‌های نبویِ مربوط به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را بازشناسد؛ و چون ذهنش به این بینش‌ها گشوده شد، او مجموعه‌ای از حقایق را گرد آورد که بنیان‌های ادونتیسم را تشکیل می‌دادند. آن حقایق در دو لوحِ نمودارهای پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ ثبت شد. آن حقایق بنیاد ادونتیسم‌اند و بر شناختِ «زمان» استوار بودند. تاریخِ زمانِ برپاییِ آن بنیان‌ها موضوعِ اصلیِ «لوح‌های حبقوق» است.

آنچه در لوحه‌های حبقوق به آن اشاره نشده این است که بنیادهایی که بر اساس زمان استوار بودند، ساختاری پدید آوردند که دید لازم را برای نسل آخر فراهم می‌کند تا دریابد که حقایقی وجود داشته که به‌عنوان بنیادها نمایانده شده بودند. یک حقیقتِ نخستین وجود داشت که نخستین سنگِ نهاده‌شده در بنیاد بود، اما «دائمی» در کتاب دانیال نخستین حقیقتِ میلر نبود. حقیقتی که قرار بود نخستین سنگ در بنیادی باشد که میلر برای ساختنش برانگیخته شده بود، «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش بود، اما بدون حقیقتِ «دائمی»، میلر ساختار نبوتی را که لازم بود تشخیص دهد تا پیام فرشتهٔ اول را ارائه کند، تشخیص نمی‌داد. ساختار او قرار دادن نبوت در چشم‌اندازِ دو قدرتِ ویرانگر بود. میلر به اژدها (رومِ بت‌پرست) و وحش (پاپی‌گری) می‌پرداخت. فرشتهٔ سوم به اژدها (سازمان ملل متحد)، وحش (پاپی‌گری)، و نبیِ کاذب (ایالات متحده) می‌پردازد.

اگر کسی همه، نه برخی، بلکه تمام نبوت‌های زمانیِ بیان‌شده از سوی پیروان میلر در دو نمودارِ پیشگامِ مقدس را بپذیرد، آن شخص باید آن حقایق را شخصاً بررسی کند. چگونه می‌توانید آنها را بپذیرید، اگر هرگز آنها را بررسی نکرده باشید؟ اگر کسانی که حقایق بنیادی را بررسی می‌کنند، آزمودن آن حقایق را مسئولیت شخصی خود قرار دهند و سپس همهٔ آن حقایق را بپذیرند، در این صورت بر صخره بنا کرده‌اند نه بر شن.

برای آن‌که کسانی که می‌خواهند بشنوند بتوانند نبوّت‌های زمانیِ تاریخِ میلری‌ها را تحلیل کنند، لازم است به دوره‌های تاریخی‌ای بنگرند که این نبوّت‌های زمانی آنها را نمایان می‌سازد. این به معنای ترسیم رویدادها بر یک خط زمانی است. وقتی دانشجوی نبوّت به سطحی از تحقیق برسد که این دوره‌های نبوتی را ـ که میلری‌ها آنها را از کتاب مقدس شناسایی کرده و سپس با مدارک تاریخی تأیید شده‌اند ـ در نظر بگیرد، در جایگاهی خواهد بود تا تشخیص دهد که تاریخِ آغازِ آن نبوّتِ زمانی، به‌طور نمادین نمونهٔ تاریخِ پایانِ همان نبوّت است. با چنین دیدگاهی، دانشجو باید بیاموزد که تاریخ تکرار می‌شود. با چنین فهمی، او همچنین باید ببیند که عیسی پایان را با آغاز نشان می‌دهد.

و از خطِ نبوتی که پایان جهان را چون «ساختن معبدی» به تصویر می‌کشد، شاگرد باید بداند که سنگِ قلّهٔ نهایی وجود دارد که بر معبدی نهاده می‌شود که بر بنیاد بنا شده است. او باید به این درک برسد که بنیادِ معبدی که به‌دست میلر به روشنایی آورده شد (که نمایانگر عیسی مسیح است، زیرا جز عیسی مسیح بنیادِ دیگری را نمی‌توان نهاد)، بنیادی بود که بر زمانِ نبوتی بنا شده بود. چون عیسی پایان را با آغاز تصویر می‌کند، شاگرد باید همچنین ببیند که سنگِ قلّه، سنگِ نهاییِ معبد، باید با بنیاد متناظر باشد. بنیادِ معبد برای میلر زمانِ نبوتی بود، اما با این‌همه، آن بنیاد همانا عیسی مسیح بود.

پولس کار خود را به‌عنوان برپایی معبدی معرفی می‌کند که شالوده یا آغاز آن را او گذاشته است. او رسولِ غیریهودیان بود و برای نهادن بنیادِ کلیسای مسیحی به‌کار گرفته شد. در همان بخش، پولس همچنین بیان می‌کند که بدن‌های ما معبدِ روح‌القدس هستند. همچنین معبدِ سلیمان و قدسگاهِ بیابان را داریم که بنیادِ همگی‌شان عیسی مسیح دانسته می‌شود. بنیانی که میلر برای برپایی آن به‌کار گرفته شد، بنیانِ معبدِ ادونتیسم بود، و بنیادِ آن معبد بی‌تردید عیسی مسیح است؛ اما به‌طور مشخص‌تر، آن معبد با مصالحی روحانی و نبوی برپا می‌شود.

ازاین‌رو سنگِ رأس نیز باید عیسی مسیح باشد، اما سنگِ رأس باید همچنین قاعده‌ای نبویِ ممتاز را در خود داشته باشد، زیرا به میلر مجموعه‌ای از قواعد داده شد که قاعدهٔ ممتازِ پیروان میلر، یعنی اصل «سال به‌جای روز»، را در بر داشت. بدون آن قاعده، نبوت‌های زمانی تشخیص داده نمی‌شوند و بنابراین هیچ بنیانی وجود ندارد. باید در پایان قرینه‌ای باشد که عیسی مسیح (بنیاد) را نمایندگی کند؛ قرینه‌ای که قاعده‌ای ممتاز در چارچوب مجموعه‌ای از قواعد است که مکاشفهٔ عیسی مسیح را استوار می‌سازد. این قاعده، طبعاً، قاعدهٔ «ذکر نخستین» است که نمایانگر آن صفت از شخصیتِ مسیح است که پایان را از آغاز مشخص می‌سازد.

در رسالۀ دوم به تسالونیکیان، کسانی که محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، حقیقت را رد کردند؛ همان‌گونه که به‌وسیلهٔ واژۀ یونانی‌ای نمایانده شده که از واژۀ عبریِ ساخته‌شده از سه حرف مشتق است و در عهد عتیق به «حقیقت» ترجمه می‌شود. آن گروه که دچار گمراهیِ شدید می‌شود، چون دروغی را باور کرده بود، از بازگشت به راه‌های کهن، یعنی بنیادهای ادونتیسم که بر روی دو نمودار مقدس نمایانده شده‌اند، سر باز زد. پس، در عبارتی که مدتی است آن را بررسی می‌کنیم، آمده است:

در این بخش پیشین، «کلیساهایی که محبتِ حقیقت را نپذیرفتند» همان شریرانِ دانیال و باکره‌های جاهلِ متی هستند که عاموس ۸:۱۲ بیان می‌کند هنگامی که دیگر خیلی دیر شده باشد، جست‌وجو برای پیامِ هشدارِ نهاییِ خدا را آغاز خواهند کرد. دیگر دیر است، زیرا آنان دربارهٔ بنیادهای ادونتیسم دروغی را باور کردند. ادونتیسم نخستین‌بار در سال ۱۸۶۳ به پذیرفتن آن دروغ روی آورد، و از آن پس همه‌چیز یکسره رو به سراشیبی رفت.

به‌گمانم آنچه می‌خواهم بنویسم کاملاً ذهنی است، اما از سال 1863 به این سو چه بینش پیامبرانه تازه‌ای به ادونتیسم وارد شده است؟ الن وایت درباره پیام 1888 جونز و واگنر می‌گوید که آن همان پیامی بود که او سال‌ها ارائه می‌داد. پیام آنان ممکن است در سال 1888 برای ادونتیسم تازه و تکان‌دهنده به نظر رسیده باشد، اما آن تازگی و آن شوک نه از پیامی نو، بلکه از کوری‌ای پدید آمده بود که از سال 1863 بر قوم خدا سایه انداخته بود.

الن وایت پیش از سال ۱۸۶۳ ادونتیسم را در وضعیت لاودکیه‌ای تشخیص داده بود، پس کوریِ لاودکیه پیش از ۱۸۶۳ در حال نفوذ به ادونتیسم بود، اما در ۱۸۶۳ کلیسا به‌طور رسمی حقیقت مربوط به «هفت بارِ» لاویان ۲۶ را کنار گذاشت؛ همان نخستین «نبوت زمانی» که میلر کشف کرده بود. از ۱۸۶۳ به این‌سو هیچ نور نبوتی در ادونتیسم پدیدار نشده است! چه چیزی تغییر کرد؟

نخستین سنگِ پیِ معبد که بر زمانِ نبوتی بنا شده بود و نمایانگر عیسی مسیح بود، در سال ۱۸۶۳ از سوی ادونتیسم کنار گذاشته شد. نخستین سنگی که میلر در پیِ معبد نهاد—سنگی که بر زمانی استوار بود که مسیح در کتاب دانیال عرضه کرد و خود را به‌عنوان پلمونی، «شمارنده شگفت‌انگیز»، معرفی نمود—رد و کنار گذاشته شد. همان نخستین سنگی که میلر کشف کرد...

این را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.