Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

او دانش را به چه کسانی تعلیم دهد؟ و آموزه را به چه کسانی بفهماند؟ به آنان که از شیر گرفته شده‌اند و از پستان‌ها جدا شده‌اند.

For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

زیرا باید فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا:

For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

زیرا با لب‌های الکن و زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. به آنان گفت: این است آرامش که به آن می‌توانید خستگان را آرام کنید؛ و این است مایهٔ تجدیدِ قوا؛ اما آنان نخواستند بشنوند.

But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

اما کلام خداوند برای ایشان چنین شد: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان؛ خط بر خط، خط بر خط؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و واپس بیفتند و شکسته شوند و در دام افتاده، اسیر شوند. اشعیا ۲۸:۹-۱۳.

These verses from Isaiah have been addressed repeatedly in Habakkuk’s Tables. Here I need to simply touch upon to take a point or two from these previous verses, to add to the current discussion. This passage shows a people that fail a test for they “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” They were a people that failed a test concerning who God would attempt to “teach” to “understand” “knowledge” or “doctrine.” It was a test that was based upon understanding an increase of knowledge, so it was the same test that separated the wise and the wicked in Daniel chapter twelve, for all the prophets agree and identify the end of the world. In Daniel twelve the “wise” understand, but the “wicked” do not understand the increase of knowledge.

به این آیات از اشعیا بارها در لوح‌های حبقوق پرداخته شده است. در اینجا لازم است فقط به اختصار اشاره کنم تا یکی دو نکته از آن آیات پیشین برگیرم و به بحث کنونی بیفزایم. این بخش قومی را نشان می‌دهد که در آزمونی مردود می‌شوند، زیرا «می‌روند، به عقب می‌افتند، شکسته می‌شوند، به دام می‌افتند و گرفته می‌شوند». آنان مردمی بودند که در آزمونی درباره اینکه خدا می‌خواست چه کسانی را «تعلیم دهد» تا «دانش» یا «آموزه» را «بفهمند»، مردود شدند. این آزمون مبتنی بر فهم افزایش دانش بود، پس همان آزمونی بود که در باب دوازدهم دانیال، دانایان را از شریران جدا می‌کرد، زیرا همه انبیا همداستان هستند و پایان جهان را مشخص می‌کنند. در باب دوازدهم دانیال، «دانایان» می‌فهمند، اما «شریران» افزایش دانش را نمی‌فهمند.

The people in Isaiah’s passage were tested by “the word of the Lord” which “they would not hear.” And the specific “word of the Lord” that they rejected, and that would have allowed them to “understand” the increase of “knowledge” was the biblical rule that defines how to correctly align prophetic histories. Those that fall in Isaiah’s passage rejected the rule that identifies that in order to understand a prophetic history you must seek for that line “here a little, and there a little.” The word of the Lord that produced a test which they rejected was the technique of selecting prophetic lines from here and there, and then to place one of those selected lines of prophetic history in parallel to the other lines of prophetic history that address the same theme. The success of the endeavor to lay line upon line in this way depends on the application of the genuine rules of prophetic interpretation. Those rules, which are “precepts” also to be brought together and they are found here and there within the Bible. Isaiah’s virgins who fail the test, do so because they forget, the main thing they should not have forgotten, and that is, that history repeats.

مردمانی که در بخشِ اشعیا از آنان سخن می‌رود، به‌وسیلهٔ «کلامِ خداوند» که «نمی‌خواستند بشنوند» آزموده شدند. و همان «کلامِ خاصِ خداوند» که آن را رد کردند—و می‌توانست به آنان امکان دهد تا افزایشِ «دانش» را «درک» کنند—قاعده‌ای کتاب‌مقدسی بود که مشخص می‌کند چگونه باید تاریخ‌های نبوی را به‌درستی هم‌ردیف کرد. کسانی که در بخشِ اشعیا سقوط می‌کنند، آن قاعده را رد کردند که می‌گوید برای فهمِ یک تاریخِ نبوی باید آن خط را «اندکی اینجا و اندکی آنجا» بجویید. آن کلامِ خداوند که آزمونی پدید آورد و ایشان آن را رد کردند، فنِّ گزینشِ خطوطِ نبوی از اینجا و آنجا، و سپس در موازات نهادنِ یکی از آن خطوطِ برگزیدهٔ تاریخِ نبوی با دیگر خطوطِ تاریخِ نبویِ هم‌موضوع بود. موفقیتِ این کوشش برای نهادنِ خط بر خط به این شیوه، وابسته است به به‌کاربستنِ قواعدِ اصیلِ تفسیرِ نبوی. آن قواعد، که «فرامین» نیز هستند، باید کنار هم گردآوری شوند و در اینجا و آنجای کتاب‌مقدس یافت می‌شوند. دوشیزگانِ اشعیا که در آزمون مردود می‌شوند، چنین می‌کنند چون فراموش می‌کنند مهم‌ترین چیزی را که نباید فراموش می‌کردند، و آن اینکه تاریخ تکرار می‌شود.

“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

ما برای آینده هیچ ترسی نداریم، مگر اینکه راهی را که خداوند ما را در آن رهبری کرده است و تعلیمات او را در تاریخ گذشته‌مان فراموش کنیم. Life Sketches، ۱۹۶.

God is not the author of confusion, and an anchor point of that fact is that every prophet in the Bible is identifying the same prophetic line. They do not all see the identical events on the line, but it is always the same line of events at the end of the world. It is the events that lead to the close of probation, followed by the seven last plagues which concludes with the Second Coming of Christ. One prophet’s story might be of God’s faithful people in that line of history, but another prophet’s testimony may be of God’s unfaithful people, or of the United States, the Vatican, the United Nations, the merchants of the earth or Islam, but it is always the same line.

خدا پدیدآورندهٔ آشفتگی نیست، و یکی از نقاط اتکای این حقیقت آن است که هر پیامبر در کتاب مقدس همان خطّ نبوت را نشان می‌دهد. همهٔ آنان رویدادهای یکسانی را بر آن خط نمی‌بینند، امّا سخن همواره از همان رشتهٔ رویدادها در پایانِ جهان است. اینها رویدادهایی‌اند که به پایانِ مهلتِ فیض می‌انجامند، و پس از آن هفت بلای آخر می‌آید که با بازگشتِ دوبارهٔ مسیح خاتمه می‌یابد. روایتِ یک پیامبر شاید دربارهٔ قومِ وفادارِ خدا در آن سیرِ تاریخی باشد، امّا شهادتِ پیامبری دیگر ممکن است دربارهٔ قومِ بی‌وفایِ خدا، یا دربارهٔ ایالاتِ متحده، واتیکان، سازمانِ مللِ متحد، بازرگانانِ زمین یا اسلام باشد؛ ولی همواره همان خط است.

Malachi’s Elijah message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen, and the message of Daniel eleven and twelve are the very same message. They are all the same line of history, but each with their own special contribution to the story.

پیام ایلیا در کتاب ملاکی، همچنین پیام‌هایی که در فصل‌های یک، چهارده و هجده مکاشفه آمده‌اند، و پیام فصل‌های یازده و دوازده دانیال، همگی همان پیام‌اند. همه در یک خط سیر تاریخی واحد قرار دارند، اما هر یک سهم ویژه خود را در این روایت دارند.

What is almost universally misunderstood about that special message is the fact that it is only revealed to God’s people just before the close of human probation. Knowing that the special message always warns of the soon coming close of probation, we will consider perhaps the clearest illustration of the close of probation in the Bible.

آنچه تقریباً به‌طور همگانی درباره آن پیام ویژه بد فهمیده می‌شود، این است که آن تنها اندکی پیش از پایان مهلت بشر به قوم خدا آشکار می‌شود. با دانستن اینکه آن پیام ویژه همواره هشدار می‌دهد که پایان مهلت به‌زودی فرا می‌رسد، شاید روشن‌ترین نمونه پایان مهلت در کتاب مقدس را بررسی خواهیم کرد.

He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

هر که ظالم است، همچنان ظالم بماند؛ و هر که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و هر که عادل است، همچنان عادل بماند؛ و هر که مقدس است، همچنان مقدس بماند. مکاشفه ۲۲:۱۱.

Before the end of probationary time is announced in the sanctuary above with the words of verse eleven, there is to be a special warning prophetic message from the book of Revelation that is unsealed to God’s servants.

پیش از آنکه پایان زمانِ آزمایشی در قدسِ آسمانی با کلماتِ آیهٔ یازدهم اعلام شود، باید پیامی نبویِ هشداردهندهٔ ویژه از کتابِ مکاشفه که مُهرش برای بندگانِ خدا گشوده می‌شود، آشکار گردد.

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

و به من گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن‌که ستمکار است، بگذار همچنان ستمکار بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که عادل است، بگذار همچنان عادل بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفهٔ یوحنا ۲۲:۱۰، ۱۱.

There is to be a special prophetic message recognized by God’s people just before the seven last plagues. When that “time is at hand” “the prophecy of this book” (the prophecy of Revelation) that has been sealed is to be unsealed. The only prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the prophecy of the seven thunders.

اندکی پیش از هفت بلای آخر، قرار است پیامی نبوتیِ ویژه وجود داشته باشد که از سوی قوم خدا شناخته شود. هنگامی که آن «زمان نزدیک است»، «نبوتِ این کتاب» (نبوتِ کتاب مکاشفه) که مهر و موم شده است، باید گشوده شود. تنها نبوتی که در کتاب مکاشفه مهر و موم شده، نبوتِ هفت رعد است.

And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:1–4.

و دیدم فرشته‌ای دیگر و نیرومند که از آسمان فرود می‌آمد، پوشیده در ابر؛ و رنگین‌کمانی بر سر او بود، و چهره‌اش چون خورشید، و پاهایش چون ستون‌های آتش. و در دست خود کتابی کوچکِ باز داشت؛ و پای راستش را بر دریا نهاد و پای چپش را بر زمین، و با صدای بلند فریاد زد، چنان‌که شیری غرّش می‌کند؛ و چون فریاد زد، هفت تندر آواز خود را برآوردند. و چون آن هفت تندر آواز خود را برآوردند، خواستم بنویسم؛ امّا آوازی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: آنچه را که آن هفت تندر گفتند، مُهر کن و ننویس. مکاشفه ۱۰:۱‏–‏۴.

Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.” The mighty angel of Revelation ten is Jesus Christ, who cried as a Lion.

اندکی پیش از آنکه مهلت بشر به پایان برسد، وقتی که «زمان نزدیک است»، مهر از حقیقتی ویژه در کتاب مقدس برداشته خواهد شد که «اموری که به‌زودی باید واقع شوند» را مشخص می‌کند. فرشتۀ نیرومندِ باب دهِ مکاشفه عیسی مسیح است که همچون شیری فریاد برآورد.

“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

فرشتهٔ نیرومندی که به یوحنا تعلیم داد، کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود. نهادن پای راستش بر دریا و پای چپش بر خشکی، نشان می‌دهد که او در صحنه‌های پایانیِ مناقشهٔ بزرگ با شیطان چه نقشی ایفا می‌کند. این موضع بیانگر قدرت و اقتدار برتر او بر سراسر زمین است. این مناقشه از عصری به عصر دیگر قوی‌تر و سرسخت‌تر شده و همین‌گونه ادامه خواهد یافت تا صحنه‌های پایانی، آنگاه که کارکرد استادانهٔ نیروهای تاریکی به اوج خود برسد. شیطان، متحد با انسان‌های شریر، تمام جهان و کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند، فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ نیرومند توجه می‌طلبد. او با صدای بلند فریاد می‌زند. او باید قدرت و اقتدار صدای خود را به کسانی که برای مخالفت با حقیقت با شیطان متحد شده‌اند نشان دهد. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

At the end the “churches” that “Satan” deceives are deceived because they received not the love of the “truth.” The word “truth” in the passage from second Thessalonians which Sister White just referred to is the primary Greek word that is derived from the Hebrew word translated as “truth” that is composed with three Hebrew letters and represents the Alpha and Omega. Is there any biblical evidence that the truth connected with the rule of first mention that represents an attribute of Christ’s character is the truth that is rejected and consequently produces strong delusion?

در نهایت، «کلیساها»یی که «شیطان» فریب می‌دهد، فریب می‌خورند زیرا محبتِ «حقیقت» را نپذیرفتند. واژهٔ «حقیقت» در آن بخش از رسالهٔ دوم به تسالونیکیان که خواهر وایت همین‌اکنون به آن اشاره کرد، واژهٔ اصلیِ یونانی‌ای است که از واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «حقیقت» مشتق شده است؛ واژه‌ای که از سه حرفِ عبری تشکیل شده و نمایانگر آلفا و امگا است. آیا هیچ شاهد کتاب‌مقدسی وجود دارد که نشان دهد آن حقیقتی که با قاعدهٔ ذکرِ نخستین پیوند دارد و صفتی از شخصیتِ مسیح را نمایان می‌سازد، همان حقیقتی است که رد می‌شود و در نتیجه گمراهیِ شدید پدید می‌آورد؟

Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

اکنون، ای برادران، به خاطر آمدن خداوند ما عیسی مسیح و گرد آمدن ما نزد او، از شما خواهش می‌کنیم که به این زودی در اندیشه‌تان متزلزل نشوید و آشفته نگردید، نه از روح، نه از کلام و نه از نامه‌ای که گویا از جانب ماست، چنان‌که گویی روز مسیح نزدیک است. مبادا کسی به هیچ وجه شما را بفریبد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی رخ دهد و آن مرد گناه، پسر هلاکت، آشکار گردد؛ کسی که با هرآنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است مخالفت می‌کند و خود را برتر از همه می‌افرازد، چنان‌که همچون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند. آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز نزد شما بودم، این امور را به شما می‌گفتم؟ و اکنون می‌دانید چه چیزی بازمی‌دارد تا او در زمان خود آشکار شود. زیرا راز بی‌قانونی هم‌اکنون در کار است؛ تنها آن که اکنون مانع است، همچنان بازخواهد داشت تا از میان برداشته شود. و آنگاه آن شریر آشکار خواهد شد که خداوند او را با دم دهان خود نابود خواهد کرد و با درخشندگی آمدن خویش از میان برخواهد برد؛ همان که آمدنش مطابق عمل شیطان است، با هر قدرت و آیات و عجایب دروغین، و با هر فریبندگی ناراستی در میان کسانی که هلاک می‌شوند، زیرا محبت حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند. و از این رو خدا بر آنان گمراهی نیرومندی می‌فرستد تا دروغی را باور کنند، تا همه کسانی که حقیقت را باور نکردند بلکه در ناراستی لذت بردند، محکوم شوند. دوم تسالونیکیان ۲:۱-۱۲.

This passage from Thessalonians has been addressed often in Habakkuk’s Tables, so a brief comment is all we will make at this point. What Sister White calls “Satan’s marvelous act” is Paul’s “the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” The deceptive work identified by Sister White and Paul begins at the Sunday law in the United States.

این بخش از تسالونیکیان در لوح‌های حبقوق بارها مورد بحث قرار گرفته است، بنابراین در این مقطع به توضیحی کوتاه بسنده می‌کنیم. آنچه خواهر وایت «عمل شگفت‌انگیز شیطان» می‌نامد همان چیزی است که پولس آن را «کار شیطان با هر قدرت و آیات و عجایب دروغین» می‌نامد. کار فریبنده‌ای که خواهر وایت و پولس شناسایی کرده‌اند از قانون روز یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود.

“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

«با صدور فرمانی که برخلاف قانون خدا، نهاد پاپی را الزام‌آور می‌سازد، ملت ما به‌طور کامل از راستکاری جدا خواهد شد. وقتی پروتستانیسم دست خود را از فراسوی شکاف برای فشردن دست قدرت رومی دراز کند، و هنگامی که بر فراز ورطه دست در دست روح‌گرایی نهد، و زمانی که تحت نفوذ این اتحاد سه‌گانه کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را، به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری، نفی کند و برای ترویج اکاذیب و گمراهی‌های پاپی تمهیداتی فراهم آورد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، صفحه ۴۵۱.

In this passage of Thessalonians, we are considering, Paul identifies the pope at the end of the world with four different terms. The pope is the “man of sin,” he is the “son of perdition,” he is the “mystery of iniquity” and “that Wicked.” Paul provides a few other characteristics of the pope beyond the four names, for he informs us that the pope, (who was still future to Paul’s day) “would be revealed in his time.”

در این بخش از تسالونیکیان که در حال بررسی آن هستیم، پولس پاپ را در پایان جهان با چهار اصطلاح متفاوت معرفی می‌کند. پاپ «مرد گناه» است، او «پسر هلاکت» است، او همان «راز بی‌قانونی» و «آن شریر» است. پولس افزون بر این چهار نام، چند ویژگی دیگر پاپ را نیز بیان می‌کند، زیرا به ما خبر می‌دهد که پاپ (که در روزگار پولس هنوز در آینده بود) «در زمان خود آشکار خواهد شد».

The pope “would be revealed in his time” and the clearest biblical proof, though by no means the only biblical truth; the clearest biblical truth that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy is established by seven different and direct references in the Bible identifying the “time” that the papacy would dominate the earth, the very “time” mankind calls the Dark Ages. The Bible reveals the pope as the papacy by identifying repeatedly the exact period of “time,” from 538 until 1798, that the papacy would rule the world. Paul said he would be revealed in his time.

پاپ «در زمان خودش آشکار خواهد شد» و روشن‌ترین دلیل کتاب‌مقدسی—هرچند به هیچ‌وجه تنها حقیقت کتاب‌مقدسی نیست—این است که پاپِ کلیسای رومی، مطابق پیشگویی‌های کتاب‌مقدس، ضدّ مسیح است؛ و این امر به‌وسیلهٔ هفت ارجاع متفاوت و مستقیم در کتاب‌مقدس ثابت می‌شود که «زمانی» را مشخص می‌کنند که پاپیّت بر زمین مسلط می‌شد، همان «زمانی» که بشر آن را دوران تاریک می‌نامد. کتاب‌مقدس با مشخص کردن مکرر دورۀ دقیق «زمان»—از ۵۳۸ تا ۱۷۹۸—که طی آن پاپیّت بر جهان حکومت می‌کرد، پاپ را به‌عنوان پاپیّت آشکار می‌سازد. پولُس گفت که او در زمان خودش آشکار خواهد شد.

Paul also identifies that it is the pope that “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” Among other things this identifies that the antichrist of Bible prophecy is a religious symbol. He is not a Hitler, or an Alexander the Great. This further narrows the identification of the pope down, for he is not simply a religious tyrant, he is a religious tyrant that professes to be within God’s temple. The antichrist claims to be seated within the Christian church.

پولُس همچنین بیان می‌کند که پاپ همان کسی است که «با هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش است مخالفت می‌کند و خود را فراتر می‌افرازد؛ تا آنجا که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند.» از جمله، این نشان می‌دهد که ضدّ مسیحِ نبوّت کتاب مقدّس نمادی مذهبی است. او نه هیتلر است و نه اسکندر کبیر. این، تشخیص پاپ را بیش از پیش محدود می‌کند، زیرا او صرفاً یک مستبد مذهبی نیست، بلکه مستبدی مذهبی است که ادعا می‌کند در هیکل خداست. ضدّ مسیح ادعا می‌کند که در درون کلیسای مسیحی بر مسند نشسته است.

According to Paul and Daniel, when the pope is in his professed Christian church, he manifests the character of Satan who desired to be seated upon God’s throne and to be exalted above all things. I say Paul and Daniel for most biblical commentators recognize that when Paul demonstrates that one of the characteristics of the pope is that he is a complete narcissist, that Paul was simply quoting from Daniel’s description of the pope in Daniel chapter eleven where Daniel there records:

به گفتهٔ پولس و دانیال، هنگامی که پاپ در کلیسای مسیحیِ ادعاییِ خود است، خصلتِ شیطان را بروز می‌دهد؛ همان شیطانی که می‌خواست بر تختِ خدا بنشیند و بر همه چیز برتری یابد. می‌گویم پولس و دانیال، زیرا بیشتر مفسران کتاب مقدس بر این باورند که وقتی پولس نشان می‌دهد یکی از ویژگی‌های پاپ این است که او خودشیفته‌ای تمام‌عیار است، پولس در واقع صرفاً از توصیفِ پاپ در فصل یازدهمِ کتابِ دانیال نقل می‌کند؛ آنجا که دانیال می‌نویسد:

“And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

و پادشاه مطابق ارادۀ خود عمل خواهد کرد؛ خود را برافراشته و خود را برتر از هر خدایی بزرگ خواهد داشت، و سخنان شگفت‌انگیزی بر ضد خدای خدایان خواهد گفت، و تا زمانی که غضب به انجام رسد کامیاب خواهد بود؛ زیرا آنچه مقرر شده است انجام خواهد یافت. دانیال ۱۱:۳۶.

When Paul addresses the narcissistic character of the pope, he paraphrases Daniel’s verse and states that it is the pope who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” The verse in Daniel that identifies the character of the papacy also references the “time” which was designed to “reveal” that the papacy was the antichrist as he identifies that the papacy would “prosper” until the “indignation be accomplished.”

هنگامی که پولس به خوی خودشیفتهٔ پاپ می‌پردازد، آیه‌ای از دانیال را به نقل به مضمون بازگو می‌کند و بیان می‌کند که این پاپ است که «مخالفت می‌ورزد و خود را برتر از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا پرستیده می‌شود می‌افرازد؛ تا آنجا که چون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند.» آیه‌ای در دانیال که خصلت پاپیّت را مشخص می‌کند، همچنین به «زمانی» اشاره دارد که مقرر شده بود تا «آشکار کند» که پاپیّت ضدّ مسیح است؛ چنان‌که در آن تصریح می‌شود که پاپیّت تا وقتی که «خشم به پایان رسد» «کامیاب» خواهد بود.

The “indignation” ended in 1798, so Daniel in the verse (though this is not one of the seven direct places in the books of Daniel and Revelation where the 1260-year history is mentioned), does however directly identify the papal power and marks that it received “a deadly wound,” as John calls it, in 1798. Thus, the verse identifies the end of the period of papal rule, though not identifying the duration of the rule.

«خشم» در سال ۱۷۹۸ پایان یافت؛ پس دانیال در آن آیه (هرچند این یکی از هفت موردِ صریح در کتاب‌های دانیال و مکاشفه که در آن به دورهٔ ۱۲۶۰ ساله اشاره شده نیست)، با این حال قدرت پاپی را مستقیماً شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که آن، به تعبیر یوحنا، در سال ۱۷۹۸ «زخم مرگبار»ی دریافت کرد. بنابراین، آیه پایان دورهٔ حکومت پاپی را مشخص می‌کند، هرچند مدت این حکومت را معین نمی‌سازد.

In the passage, Paul also identifies a power that would restrain the papacy from taking control of the world in 538, when he stated that the Thessalonians who he was writing to already knew this particular truth. He raised the question, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” He reminds them that they already knew “what withholdeth” (meaning restrains) the papacy until he would “be revealed in his time.” The power that preceded and prevented the papacy from taking control of the world was the power in control of the world when Paul wrote the letter. It was pagan Rome. Paul wrote that pagan Rome would be “taken out of the way” in order for the papacy to take control of the world.

در این بخش، پولس همچنین قدرتی را شناسایی می‌کند که مانع می‌شد نهاد پاپی در سال ۵۳۸ کنترل جهان را به دست بگیرد، هنگامی که اظهار داشت تسالونیکیانی که برایشان می‌نوشت از پیش این حقیقت خاص را می‌دانستند. او این پرسش را مطرح کرد: «آیا به یاد ندارید که وقتی هنوز نزد شما بودم، این چیزها را به شما می‌گفتم؟» او به آنان یادآوری می‌کند که آنان از پیش می‌دانستند «آنچه بازمی‌دارد» (یعنی بازمی‌دارد) نهاد پاپی را تا آنکه «در وقت خود آشکار شود». آن قدرتی که پیش‌تر وجود داشت و مانع می‌شد نهاد پاپی کنترل جهان را به دست گیرد، همان قدرتِ حاکم بر جهان در زمانی بود که پولس نامه را نوشت. آن، رومِ بت‌پرست بود. پولس نوشت که رومِ بت‌پرست باید «از سر راه برداشته شود» تا نهاد پاپی بتواند کنترل جهان را به دست گیرد.

It was this understanding that led William Miller to recognize that the power symbolized as “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. Adventism acknowledges that the structure, and therefore all of William Miller’s prophetic understandings, were based upon his understanding of the books of Daniel and Revelation and that those two books address the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome. In the passage in Thessalonians Miller, already knowing (as every Protestant knew in his day, that the pope was the antichrist); when he recognized that pagan Rome was the historical power that preceded the papal rule, and that Paul had stated that pagan Rome was to be taken away in advance of the papacy ascending to the throne of the earth, he then connected this with the book of Daniel and “the daily,” where it references three times that the daily had to be “taken away” before the papacy took control of the world. Paul’s testimony allowed Miller to see that pagan Rome was Daniel’s “daily,” and thereafter he could recognize that Daniel’s two desolating powers were pagan and papal Rome. This truth represents the foundation of the Millerite movement. Adventism most certainly rejects the work of Miller today, but they still understand that this overview of Miller’s development of understanding of “the daily” in Daniel proves that the power that Paul says “withholds” the rise of the papal power until it was removed was pagan Rome, is the correct analysis of Miller’s thinking on these subjects.

همین فهم بود که ویلیام میلر را به این شناخت رساند که قدرتی که در کتاب دانیال با عنوان «دائمی» نمادین شده، روم بت‌پرست است. ادونتیسم اذعان می‌کند که ساختار، و در نتیجه همۀ دریافت‌های نبوی ویلیام میلر، بر فهم او از کتاب‌های دانیال و مکاشفه استوار بود و اینکه آن دو کتاب به دو قدرتِ ویرانگرِ روم بت‌پرست و روم پاپی می‌پردازند. در بخش مربوط به تسالونیکیان، میلر از پیش می‌دانست — چنان‌که هر پروتستانی در روزگار او می‌دانست — که پاپ ضدّ مسیح است؛ وقتی دریافت که روم بت‌پرست قدرت تاریخی‌ای است که پیش از حاکمیت پاپی قرار داشت و اینکه پولس تصریح کرده بود که روم بت‌پرست باید پیشاپیش برداشته شود تا پاپی‌گری بر تختِ جهان بنشیند، آنگاه این را با کتاب دانیال و «دائمی» پیوند داد؛ جایی که سه بار آمده است که «دائمی» باید «برداشته شود» پیش از آنکه پاپی‌گری زمام جهان را به دست گیرد. شهادت پولس به میلر امکان داد دریابد که «دائمیِ» دانیال همان روم بت‌پرست است، و از آن پس توانست تشخیص دهد که دو قدرتِ ویرانگرِ دانیال عبارت‌اند از روم بت‌پرست و روم پاپی. این حقیقت شالودۀ جنبش میلری است. ادونتیسم امروزه بی‌تردید کارِ میلر را رد می‌کند، امّا همچنان می‌داند که این مرورِ روندِ رشدِ فهمِ میلر از «دائمی» در دانیال نشان می‌دهد که آن قدرتی که به گفتۀ پولس تا برداشته‌شدنش «بازدارندۀ» برآمدنِ قدرتِ پاپی بود، همان روم بت‌پرست بوده است، و این، تحلیلِ درستی از اندیشۀ میلر در این مباحث است.

With the truth of “the daily” in the book of Daniel being a symbol of pagan Rome that preceded the kingdom of papal Rome which Daniel had represented as the abomination of desolation, Miller could then recognize the prophetic times associated with the kingdoms of Bible prophecy, and as his mind was opened up to these insights he assembled a series of truths that represent the foundations of Adventism. Those truths became enshrined on the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts. Those truths are the foundation of Adventism and they were based upon the recognition of “time.” The history of when the foundations were put in place is a primary discussion on Habakkuk’s Tables.

با این حقیقت که «دائمی» در کتاب دانیال نمادی از روم بت‌پرست بود که بر پادشاهیِ رومِ پاپی پیشی داشت، پادشاهی‌ای که دانیال آن را به‌عنوان «مکروهِ ویرانی» معرفی کرده بود، میلر توانست زمان‌های نبویِ مربوط به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را بازشناسد؛ و چون ذهنش به این بینش‌ها گشوده شد، او مجموعه‌ای از حقایق را گرد آورد که بنیان‌های ادونتیسم را تشکیل می‌دادند. آن حقایق در دو لوحِ نمودارهای پیشگامِ ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ ثبت شد. آن حقایق بنیاد ادونتیسم‌اند و بر شناختِ «زمان» استوار بودند. تاریخِ زمانِ برپاییِ آن بنیان‌ها موضوعِ اصلیِ «لوح‌های حبقوق» است.

What is not pointed out in Habakkuk’s Tables is that the foundations that were based upon time produced a structure that provides the view necessary for the final generation to recognize that there were truths that were represented as the foundations. There was a first truth that was the very first stone placed in the foundation, but “the daily” in the book of Daniel was not Miller’s first truth. The truth that would become the first stone in the foundation that Miller was raised up to build was “the seven times” of Leviticus twenty-six, but without the truth of “the daily,” Miller would not have recognized the structure of prophecy he needed to recognize in order to present the first angel’s message. His structure was placing prophecy in the perspective of two desolating powers. Miller was addressing the dragon (pagan Rome) and the beast (the papacy). The third angel addresses the dragon (United Nations), the beast (the papacy), and the false prophet (the United States).

آنچه در لوحه‌های حبقوق به آن اشاره نشده این است که بنیادهایی که بر اساس زمان استوار بودند، ساختاری پدید آوردند که دید لازم را برای نسل آخر فراهم می‌کند تا دریابد که حقایقی وجود داشته که به‌عنوان بنیادها نمایانده شده بودند. یک حقیقتِ نخستین وجود داشت که نخستین سنگِ نهاده‌شده در بنیاد بود، اما «دائمی» در کتاب دانیال نخستین حقیقتِ میلر نبود. حقیقتی که قرار بود نخستین سنگ در بنیادی باشد که میلر برای ساختنش برانگیخته شده بود، «هفت زمانِ» لاویانِ بیست‌وشش بود، اما بدون حقیقتِ «دائمی»، میلر ساختار نبوتی را که لازم بود تشخیص دهد تا پیام فرشتهٔ اول را ارائه کند، تشخیص نمی‌داد. ساختار او قرار دادن نبوت در چشم‌اندازِ دو قدرتِ ویرانگر بود. میلر به اژدها (رومِ بت‌پرست) و وحش (پاپی‌گری) می‌پرداخت. فرشتهٔ سوم به اژدها (سازمان ملل متحد)، وحش (پاپی‌گری)، و نبیِ کاذب (ایالات متحده) می‌پردازد.

If a person accepts all, not some, but all the time prophecies set forth by the Millerites on the two sacred pioneer charts, that person would need to investigate those truths personally. How could you accept them, if you had never inspected them? If those persons investigating the foundational truths make those truths their personal responsibility to test, and thereafter accepts all those truths, then they have built upon the Rock and not the sand.

اگر کسی همه، نه برخی، بلکه تمام نبوت‌های زمانیِ بیان‌شده از سوی پیروان میلر در دو نمودارِ پیشگامِ مقدس را بپذیرد، آن شخص باید آن حقایق را شخصاً بررسی کند. چگونه می‌توانید آنها را بپذیرید، اگر هرگز آنها را بررسی نکرده باشید؟ اگر کسانی که حقایق بنیادی را بررسی می‌کنند، آزمودن آن حقایق را مسئولیت شخصی خود قرار دهند و سپس همهٔ آن حقایق را بپذیرند، در این صورت بر صخره بنا کرده‌اند نه بر شن.

“Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

بگذار آنان که به‌عنوان نگهبانان خدا بر دیوارهای صهیون ایستاده‌اند، مردانی باشند که بتوانند خطرها را پیشاپیشِ مردم ببینند— مردانی که بتوانند میان حق و باطل، پارسایی و ناپارسایی فرق بگذارند.

“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

«هشدار آمده است: نباید اجازه دهیم چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بنای خود را بر آن استوار ساخته‌ایم، متزلزل کند. من در این پیام بودم و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما بخشیده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی که در همان روزهایی که روزبه‌روز با دعایی جدی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم، بر آن نهادیم، برداریم. آیا می‌پندارید که می‌توانم از نوری که خدا به من داده دست بکشم؟ این نور باید چون صخرهٔ اعصار باشد. از همان زمانی که عطا شد، مرا هدایت کرده است.» ریویو اند هرالد، 14 آوریل 1903.

In order for those who would hear to analyze the time prophecies of the Millerite history it requires the action of looking at the historical periods that are represented by the time prophecies. This represents the work of illustrating events upon a time line. When a student of prophecy has reached the level of investigation where he considers these prophetic periods, identified by the Millerites from the Bible and thereafter supported by the historical record, he will be in a position to recognize that the history at the beginning of the time prophecy symbolically typifies the history at the end of that same prophecy. With that vantage point the student should learn that history is repeated. With that understanding in place He should also see that Jesus illustrates the end with the beginning.

برای آن‌که کسانی که می‌خواهند بشنوند بتوانند نبوّت‌های زمانیِ تاریخِ میلری‌ها را تحلیل کنند، لازم است به دوره‌های تاریخی‌ای بنگرند که این نبوّت‌های زمانی آنها را نمایان می‌سازد. این به معنای ترسیم رویدادها بر یک خط زمانی است. وقتی دانشجوی نبوّت به سطحی از تحقیق برسد که این دوره‌های نبوتی را ـ که میلری‌ها آنها را از کتاب مقدس شناسایی کرده و سپس با مدارک تاریخی تأیید شده‌اند ـ در نظر بگیرد، در جایگاهی خواهد بود تا تشخیص دهد که تاریخِ آغازِ آن نبوّتِ زمانی، به‌طور نمادین نمونهٔ تاریخِ پایانِ همان نبوّت است. با چنین دیدگاهی، دانشجو باید بیاموزد که تاریخ تکرار می‌شود. با چنین فهمی، او همچنین باید ببیند که عیسی پایان را با آغاز نشان می‌دهد.

And from the prophetic line of prophecy that portrays the end of the world as the “building of a temple,” the student should know that there is a final capstone that is placed upon the temple that is built upon the foundation. He should come to see that the temple foundation that Miller was used to bring to light (which represents Jesus Christ, for there is no other foundation that can be laid than Jesus Christ), was a foundation built upon prophetic time. Because Jesus illustrates the end with the beginning the student should also see that the capstone, the final stone on the temple—must parallel the foundation. The foundation of the temple for Miller was prophetic time, but the foundation was none-the-less Jesus Christ.

و از خطِ نبوتی که پایان جهان را چون «ساختن معبدی» به تصویر می‌کشد، شاگرد باید بداند که سنگِ قلّهٔ نهایی وجود دارد که بر معبدی نهاده می‌شود که بر بنیاد بنا شده است. او باید به این درک برسد که بنیادِ معبدی که به‌دست میلر به روشنایی آورده شد (که نمایانگر عیسی مسیح است، زیرا جز عیسی مسیح بنیادِ دیگری را نمی‌توان نهاد)، بنیادی بود که بر زمانِ نبوتی بنا شده بود. چون عیسی پایان را با آغاز تصویر می‌کند، شاگرد باید همچنین ببیند که سنگِ قلّه، سنگِ نهاییِ معبد، باید با بنیاد متناظر باشد. بنیادِ معبد برای میلر زمانِ نبوتی بود، اما با این‌همه، آن بنیاد همانا عیسی مسیح بود.

According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:10, 11.

برحسب فیض خدا که به من عطا شده است، چون معمار دانا، بنیاد را نهاده‌ام و دیگری بر آن بنا می‌کند. اما هر کس مواظب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آن‌که نهاده شده است بگذارد، که همان عیسی مسیح است. اول قرنتیان ۳:۱۰، ۱۱.

Paul is identifying his work as the erecting of a temple of which he laid the foundation or beginning. He was the apostle to the Gentiles and he was used to lay the foundation of the Christian church. In the same passage Paul also identifies that our bodies are the temple of the Holy Spirit. There is also the temple of Solomon and the sanctuary from the wilderness that all have foundations that are all represented as Jesus Christ. The foundation that Miller was used to erect was the temple of Adventism, and the foundation of that temple is most certainly Jesus Christ, but it is more specifically the temple that is erected with materials that are spiritual and prophetic.

پولس کار خود را به‌عنوان برپایی معبدی معرفی می‌کند که شالوده یا آغاز آن را او گذاشته است. او رسولِ غیریهودیان بود و برای نهادن بنیادِ کلیسای مسیحی به‌کار گرفته شد. در همان بخش، پولس همچنین بیان می‌کند که بدن‌های ما معبدِ روح‌القدس هستند. همچنین معبدِ سلیمان و قدسگاهِ بیابان را داریم که بنیادِ همگی‌شان عیسی مسیح دانسته می‌شود. بنیانی که میلر برای برپایی آن به‌کار گرفته شد، بنیانِ معبدِ ادونتیسم بود، و بنیادِ آن معبد بی‌تردید عیسی مسیح است؛ اما به‌طور مشخص‌تر، آن معبد با مصالحی روحانی و نبوی برپا می‌شود.

The capstone therefore must also be Jesus Christ, but the capstone must also include a premier prophetic rule, for Miller was given a set of rules which contains the premier rule of the Millerites which was the “year-for-a-day” principle. Without that rule, there is no recognition of time prophecy and there is therefore no foundation. There must be a counterpart at the end that represents Jesus Christ (the Foundation) that is a premier rule within a set of rules that establishes the Revelation of Jesus Christ. The rule is of course the rule of “first mention”, representing the attribute of Christ’s character that identifies the end from the beginning.

ازاین‌رو سنگِ رأس نیز باید عیسی مسیح باشد، اما سنگِ رأس باید همچنین قاعده‌ای نبویِ ممتاز را در خود داشته باشد، زیرا به میلر مجموعه‌ای از قواعد داده شد که قاعدهٔ ممتازِ پیروان میلر، یعنی اصل «سال به‌جای روز»، را در بر داشت. بدون آن قاعده، نبوت‌های زمانی تشخیص داده نمی‌شوند و بنابراین هیچ بنیانی وجود ندارد. باید در پایان قرینه‌ای باشد که عیسی مسیح (بنیاد) را نمایندگی کند؛ قرینه‌ای که قاعده‌ای ممتاز در چارچوب مجموعه‌ای از قواعد است که مکاشفهٔ عیسی مسیح را استوار می‌سازد. این قاعده، طبعاً، قاعدهٔ «ذکر نخستین» است که نمایانگر آن صفت از شخصیتِ مسیح است که پایان را از آغاز مشخص می‌سازد.

In 2 Thessalonians those who received not the love of the truth that they might be saved, rejected the truth as represented by the Greek word that is derived from the Hebrew word created by three letters which is translated as “truth” in the Old Testament. The group that receives the strong delusion, because they believed a lie, refused to return to the old paths, the foundations of Adventism as represented upon the two sacred charts. So, in the passage we have been considering for some time now states:

در رسالۀ دوم به تسالونیکیان، کسانی که محبتِ حقیقت را نپذیرفتند تا نجات یابند، حقیقت را رد کردند؛ همان‌گونه که به‌وسیلهٔ واژۀ یونانی‌ای نمایانده شده که از واژۀ عبریِ ساخته‌شده از سه حرف مشتق است و در عهد عتیق به «حقیقت» ترجمه می‌شود. آن گروه که دچار گمراهیِ شدید می‌شود، چون دروغی را باور کرده بود، از بازگشت به راه‌های کهن، یعنی بنیادهای ادونتیسم که بر روی دو نمودار مقدس نمایانده شده‌اند، سر باز زد. پس، در عبارتی که مدتی است آن را بررسی می‌کنیم، آمده است:

“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

فرشتهٔ نیرومندی که به یوحنا تعلیم داد، کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود. نهادن پای راستش بر دریا و پای چپش بر خشکی، نشان می‌دهد که او در صحنه‌های پایانیِ مناقشهٔ بزرگ با شیطان چه نقشی ایفا می‌کند. این موضع بیانگر قدرت و اقتدار برتر او بر سراسر زمین است. این مناقشه از عصری به عصر دیگر قوی‌تر و سرسخت‌تر شده و همین‌گونه ادامه خواهد یافت تا صحنه‌های پایانی، آنگاه که کارکرد استادانهٔ نیروهای تاریکی به اوج خود برسد. شیطان، متحد با انسان‌های شریر، تمام جهان و کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نمی‌پذیرند، فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ نیرومند توجه می‌طلبد. او با صدای بلند فریاد می‌زند. او باید قدرت و اقتدار صدای خود را به کسانی که برای مخالفت با حقیقت با شیطان متحد شده‌اند نشان دهد. تفسیر کتاب مقدس ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ۹۷۱.

In this previous passage “the churches who received not the love of the truth” are Daniel’s and Matthew’s wicked and foolish virgins that Amos 8:12 identifies will begin to search for God’s final warning message when it is too late. It is too late, because they believed a lie concerning the foundations of Adventism. Adventism first began to imbibe in that lie in 1863, and from then on it was simply downhill all the way.

در این بخش پیشین، «کلیساهایی که محبتِ حقیقت را نپذیرفتند» همان شریرانِ دانیال و باکره‌های جاهلِ متی هستند که عاموس ۸:۱۲ بیان می‌کند هنگامی که دیگر خیلی دیر شده باشد، جست‌وجو برای پیامِ هشدارِ نهاییِ خدا را آغاز خواهند کرد. دیگر دیر است، زیرا آنان دربارهٔ بنیادهای ادونتیسم دروغی را باور کردند. ادونتیسم نخستین‌بار در سال ۱۸۶۳ به پذیرفتن آن دروغ روی آورد، و از آن پس همه‌چیز یکسره رو به سراشیبی رفت.

What I am about to write is totally subjective I suppose, but what new prophetic light was introduced into Adventism since 1863? Ellen White says of Jones and Waggoners’ 1888 message, that it was the message she had been presenting for years. Their message may have sounded new and shocking to Adventism in 1888, but the newness and the shock were produced not by a new message, but by a blindness that had been settling upon God’s people since 1863.

به‌گمانم آنچه می‌خواهم بنویسم کاملاً ذهنی است، اما از سال 1863 به این سو چه بینش پیامبرانه تازه‌ای به ادونتیسم وارد شده است؟ الن وایت درباره پیام 1888 جونز و واگنر می‌گوید که آن همان پیامی بود که او سال‌ها ارائه می‌داد. پیام آنان ممکن است در سال 1888 برای ادونتیسم تازه و تکان‌دهنده به نظر رسیده باشد، اما آن تازگی و آن شوک نه از پیامی نو، بلکه از کوری‌ای پدید آمده بود که از سال 1863 بر قوم خدا سایه انداخته بود.

Ellen White identified Adventism as in the Laodicean condition before 1863, so the blindness of Laodicea was already encroaching upon Adventism before 1863, but in 1863 the church officially set aside the truth concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the very first “time prophecy” Miller discovered. There has been no prophetic light that has surfaced in Adventism since 1863! What changed?

الن وایت پیش از سال ۱۸۶۳ ادونتیسم را در وضعیت لاودکیه‌ای تشخیص داده بود، پس کوریِ لاودکیه پیش از ۱۸۶۳ در حال نفوذ به ادونتیسم بود، اما در ۱۸۶۳ کلیسا به‌طور رسمی حقیقت مربوط به «هفت بارِ» لاویان ۲۶ را کنار گذاشت؛ همان نخستین «نبوت زمانی» که میلر کشف کرده بود. از ۱۸۶۳ به این‌سو هیچ نور نبوتی در ادونتیسم پدیدار نشده است! چه چیزی تغییر کرد؟

The very first stone of the temple foundation that was built upon prophetic time and represented Jesus Christ, was set aside by Adventism in 1863. The first stone placed by Miller into the temple foundation that was based upon time as presented in Daniel by Christ who represented Himself as Palmoni the “wonderful numberer” was rejected and set aside. The very first stone Miller discovered…

نخستین سنگِ پیِ معبد که بر زمانِ نبوتی بنا شده بود و نمایانگر عیسی مسیح بود، در سال ۱۸۶۳ از سوی ادونتیسم کنار گذاشته شد. نخستین سنگی که میلر در پیِ معبد نهاد—سنگی که بر زمانی استوار بود که مسیح در کتاب دانیال عرضه کرد و خود را به‌عنوان پلمونی، «شمارنده شگفت‌انگیز»، معرفی نمود—رد و کنار گذاشته شد. همان نخستین سنگی که میلر کشف کرد...

“In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was connected with the building of the first temple. While it had a special application at the time of Christ’s first advent, and should have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry; after they were brought to the place of building, not an instrument was to be used upon them; the workmen had only to place them in position. For use in the foundation, one stone of unusual size and peculiar shape had been brought; but the workmen could find no place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But when the builders came to the laying of the corner, they searched for a long time to find a stone of sufficient size and strength, and of the proper shape, to take that particular place, and bear the great weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice for this important place, the safety of the entire building would be endangered. They must find a stone capable of resisting the influence of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different times been chosen, but under the pressure of immense weights they had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden atmospheric changes. But at last attention was called to the stone so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm, without revealing the slightest crack. The builders examined this stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned position, and found to be an exact fit. In prophetic vision, Isaiah was shown that this stone was a symbol of Christ. He says:

هنگامی که مسیح نبوتِ سنگِ ردشده را نقل می‌کرد، به رویدادی واقعی در تاریخ اسرائیل اشاره نمود. این واقعه با بنای هیکل نخستین پیوند داشت. هرچند در زمان ظهور نخستین مسیح کاربردی ویژه داشت و می‌بایست به‌طور خاص بر یهودیان اثر بگذارد، برای ما نیز درسی دارد. هنگامی که هیکل سلیمان برپا می‌شد، سنگ‌های عظیمِ دیوارها و پی و شالوده به‌طور کامل در معدن سنگ آماده می‌گردید؛ پس از آنکه آنها را به محل بنا می‌آوردند، نباید هیچ ابزاری بر آنها به‌کار می‌رفت؛ کارگران فقط می‌بایست آنها را در جای خود بگذارند. برای استفاده در پی، سنگی با اندازه‌ای غیرمعمول و شکلی ویژه آورده شده بود؛ اما کارگران جایی برای آن نمی‌یافتند و آن را نمی‌پذیرفتند. چون بی‌استفاده سرِ راه‌شان افتاده بود، برایشان مایهٔ آزار بود. مدت‌ها سنگی ردشده باقی ماند. اما چون بنایان به گذاشتن سنگِ زاویه رسیدند، مدت‌ها جست‌وجو کردند تا سنگی با اندازه و استحکام کافی و با شکل مناسب بیابند که آن جایگاهِ خاص را بگیرد و وزن عظیمی را که بر آن قرار می‌گرفت تحمل کند. اگر برای این جایگاه مهم انتخابی نسنجیده می‌کردند، ایمنیِ تمام بنا به خطر می‌افتاد. باید سنگی می‌یافتند که بتواند در برابر تأثیر آفتاب، یخبندان و توفان مقاومت کند. در زمان‌های مختلف چند سنگ برگزیده شده بود، اما زیر فشارِ وزن‌های عظیم خرد شده بودند. سنگ‌های دیگر تابِ آزمونِ تغییرات ناگهانی هوا را نمی‌آوردند. اما سرانجام توجه‌ها به همان سنگِ مدت‌ها ردشده جلب شد. در معرض هوا، آفتاب و طوفان بوده، بی‌آنکه کوچک‌ترین ترک از خود نشان داده باشد. بنایان این سنگ را بررسی کردند. همهٔ آزمون‌ها را جز یکی تاب آورده بود. اگر می‌توانست آزمونِ فشارِ شدید را تاب بیاورد، تصمیم گرفتند آن را به‌عنوان سنگِ زاویه بپذیرند. آزمون انجام شد. سنگ پذیرفته شد، به جایگاهِ تعیین‌شده‌اش آورده شد و معلوم گردید که کاملاً متناسب است. در رؤیایی نبوی، به اشعیا نشان داده شد که این سنگ نمادی از مسیح است. او می‌گوید:

“‘Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear, and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’ Carried down in prophetic vision to the first advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple of Solomon was symbolic. ‘Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ Isaiah 8:13–15; 28:16.

'خودِ خداوند لشکرها را تقدیس کنید؛ و او ترس شما باشد و او هراس شما. و او برای شما مقدسگاه خواهد بود؛ اما برای هر دو خاندان اسرائیل سنگ لغزش و صخرهٔ لغزش، و برای ساکنان اورشلیم دام و تله خواهد بود. و بسیاری از ایشان خواهند لغزید و خواهند افتاد و شکسته خواهند شد و در دام خواهند افتاد و گرفتار خواهند شد.' در رؤیای نبوی که تا ظهور نخستین امتداد می‌یابد، به نبی نشان داده می‌شود که مسیح باید محنت‌ها و آزمون‌هایی را متحمل شود که رفتار با سنگ زاویهٔ اصلی در هیکل سلیمان نماد آن بود. 'پس خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک در صهیون سنگی را برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، سنگ زاویه‌ای گران‌بها، بنیانی استوار؛ هر که ایمان آورد شتاب نخواهد کرد.' اشعیا 8:13-15؛ 28:16.

“In infinite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it Himself. He called it ‘a sure foundation.’ The entire world may lay upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect safety they may build upon it. Christ is a ‘tried stone.’ Those who trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity, and has come off more than conqueror of the powers of evil. He has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation. All who make Him their dependence rest in perfect security.

در حکمت بی‌نهایت خویش، خدا سنگِ بنا را برگزید و خود آن را نهاد. او آن را «بنیادی استوار» نامید. تمام جهان می‌تواند بارها و اندوه‌های خود را بر آن بگذارد؛ همه را تاب می‌آورد. با نهایت اطمینان می‌توان بر آن بنا کرد. مسیح «سنگِ آزموده» است. کسانی که به او توکل می‌کنند، هرگز ناامیدشان نمی‌کند. او هر آزمونی را از سر گذرانده است. فشارِ گناهِ آدم و گناهِ نسلِ او را تاب آورده و چیره‌تر از هر فاتحی بر نیروهای شر پیروز شده است. او بارهایی را که هر گناهکارِ توبه‌کار بر او افکنده، بر دوش کشیده است. در مسیح دلِ گناه‌کار آسایش یافته است. او همان بنیادِ استوار است. هر که او را تکیه‌گاهِ خویش سازد، در امنیتی کامل می‌آساید.

“In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a foundation stone, and to whom a rock of offense:

در نبوّتِ اشعیا، مسیح هم بنیانی استوار و هم سنگِ لغزش اعلام شده است. رسول پطرس، که به الهامِ روح‌القدس می‌نویسد، به‌روشنی نشان می‌دهد که مسیح برای چه کسانی سنگِ بنیاد است و برای چه کسانی صخرهٔ لغزش:

“‘If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect, precious: and he that believeth on Him shall not be confounded. Unto you therefore which believe He is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and a rock of offense, even to them which stumble at the word, being disobedient.’ 1 Peter 2:3–8.

«اگر واقعاً چشیده‌اید که خداوند نیکوست. نزد او بیایید، نزد آن سنگِ زنده‌ای که هرچند از سوی انسان‌ها مردود شد، اما از جانب خدا برگزیده و گران‌بهاست؛ شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنا می‌شوید تا خانه‌ای روحانی باشید و کهانتی مقدس، تا قربانی‌های روحانی تقدیم کنید که به‌واسطهٔ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است. از این‌رو در کتاب مقدس نیز آمده است: اینک، در صهیون سنگِ زاویه‌ای می‌نهم، برگزیده و گران‌بها؛ و هر که بر او ایمان آورد، شرمسار نخواهد شد. پس برای شما که ایمان دارید، او گران‌بهاست؛ اما برای نافرمانان، همان سنگی که بنّایان رد کردند، سرِ زاویه شد، و سنگی برای لغزش و صخره‌ای که باعث لغزش است، برای آنان که به کلام می‌لغزند، زیرا نافرمانند.» اول پطرس ۲:۳‏–‏۸.

“To those who believe, Christ is the sure foundation. These are they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that we build on Christ as our foundation.

برای کسانی که ایمان دارند، مسیح بنیانی است استوار. آنان همانانی‌اند که بر صخره می‌افتند و شکسته می‌شوند. در این‌جا تسلیم شدن در برابر مسیح و ایمان به او به تصویر کشیده شده است. بر صخره افتادن و شکسته شدن یعنی از خودرستکاری دست کشیدن و با فروتنیِ کودکانه نزد مسیح رفتن، از گناهان خود توبه کردن و به محبتِ بخشایندهٔ او ایمان آوردن. و نیز با ایمان و اطاعت است که بر مسیح، به‌عنوان بنیان خود، بنا می‌کنیم.

“Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This is the only foundation upon which we may securely build. It is broad enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden of the whole world. And by connection with Christ, the living stone, all who build upon this foundation become living stones. Many persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautified; but they cannot become ‘living stones,’ because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved. Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the sure foundation. Multitudes are today building upon foundations that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages, and the floods come, their house will fall, because it is not founded upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.

بر این سنگِ زنده، هم یهودیان و هم غیریهودیان می‌توانند بنا کنند. این تنها بنیادی است که می‌توانیم با اطمینان بر آن بنا کنیم. برای همگان به اندازهٔ کافی جا دارد و آن‌قدر نیرومند است که وزن و بارِ تمام جهان را تاب بیاورد. و به‌واسطهٔ پیوند با مسیح، سنگِ زنده، همهٔ کسانی که بر این بنیاد بنا می‌کنند، به سنگ‌های زنده تبدیل می‌شوند. بسیاری به کوشش‌های خود تراشیده، صیقل‌خورده و آراسته می‌شوند؛ اما نمی‌توانند «سنگ‌های زنده» شوند، زیرا با مسیح پیوند ندارند. بدون این پیوند، هیچ‌کس نمی‌تواند نجات یابد. بدون حیاتِ مسیح در ما، نمی‌توانیم در برابر طوفان‌های وسوسه ایستادگی کنیم. امنیتِ جاودانیِ ما در گروِ این است که بر آن بنیادِ استوار بنا کنیم. امروز، انبوهی از مردم بر بنیادهایی بنا می‌کنند که آزموده نشده‌اند. وقتی باران ببارد، و طوفان به خروش آید، و سیلاب‌ها فرا برسند، خانه‌شان فرو خواهد ریخت، زیرا بر صخرهٔ ابدی، سرسنگِ زاویه، یعنی مسیحِ عیسی، بنا نشده است.

“‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: … He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

«برای آنان که به کلام می‌لغزند، زیرا نافرمان‌اند»، مسیح صخره‌ای است که موجب لغزش می‌شود. اما «سنگی که بنّایان آن را رد کردند، همان سرِ زاویه شده است.» همچون آن سنگِ مردود، مسیح در مأموریت زمینیِ خود بی‌اعتنایی و آزار را تحمل کرده بود. او «از جانبِ مردم خوار و مردود بود؛ مردِ دردها و آشنا با رنج: ... او خوار شمرده شد و ما او را به حساب نیاوردیم.» اشعیا ۵۳:۳. اما زمانِ جلال یافتن او نزدیک بود. با رستاخیز از میان مردگان، او به‌عنوان «پسرِ خدا با قدرت» اعلام خواهد شد. رومیان ۱:۴. در بازگشتِ دومش، او به‌عنوان خداوندِ آسمان و زمین آشکار خواهد شد. آنان که اکنون در صددِ مصلوب کردن او بودند، عظمتش را خواهند شناخت. در برابرِ تمامی جهان، آن سنگِ مردود سرِ زاویه خواهد شد.

“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

و «هر که آن بر او فرو افتد، او را خرد خواهد کرد.» مردمی که مسیح را رد کردند، به‌زودی قرار بود نابودی شهر و ملت خود را ببینند. جلالشان درهم می‌شکست و چون غبار پیشِ باد پراکنده می‌شد. و چه چیزی بود که یهودیان را نابود کرد؟ همان صخره‌ای بود که اگر بر آن بنا می‌کردند، مایهٔ امنیتشان می‌شد. همان نیکوییِ خدا که خوار شمرده شد، همان عدالت که رانده شد، همان رحمت که ناچیز انگاشته شد. آدمیان خود را در مخالفت با خدا قرار دادند، و هر آنچه می‌توانست نجاتشان باشد، به تباهی‌شان بدل شد. هرآنچه خدا برای حیات مقرر کرده بود، برای آنان به مرگ انجامید. در مصلوب کردن مسیح به دست یهودیان، نابودی اورشلیم نهفته بود. آن خونِ ریخته‌شده بر جلجتا، همان سنگینی بود که آنان را، هم در این جهان و هم در جهان آینده، به ورطهٔ هلاکت فرو برد. همین‌گونه خواهد بود در آن روز بزرگِ انجامین، هنگامی که داوری بر ردکنندگان فیض خدا فرود آید. مسیح، سنگِ لغزشِ ایشان، آنگاه در نظرشان همچون کوهی انتقام‌گیر جلوه خواهد کرد. جلالِ چهرهٔ او که برای پارسایان حیات است، برای شریران آتشی سوزان خواهد بود. به سبب محبتی که رد شد و فیضی که خوار شمرده شد، گناهکار هلاک خواهد شد.

“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” Desire of Ages, 597–600.

با تمثیل‌های بسیار و هشدارهای مکرر، عیسی نشان داد که رد کردن پسر خدا از سوی یهودیان چه نتیجه‌ای در پی خواهد داشت. با این سخنان، او همهٔ کسانی را در هر عصر خطاب می‌کرد که از پذیرفتن او به‌عنوان نجات‌دهندهٔ خویش سر باز می‌زنند. هر هشدار برای آنان است. هیکلِ بی‌حرمت‌شده، پسرِ نافرمان، باغدارانِ بدکار، و بنایانِ خوارشمار، در تجربهٔ هر گناهکار همتایی دارند. مگر آن‌که توبه کند، هلاکتی که آنان از پیش حکایت از آن می‌کردند نصیبِ او خواهد شد. اشتیاق اعصار، 597-600.

We will continue this in the next article.

این را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.