مکاشفهٔ عیسی مسیح - شمارهٔ چهار

اما حقیقت را به شما می‌گویم: به سود شماست که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ ولی اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و هنگامی که بیاید، جهان را در بارهٔ گناه و عدالت و داوری ملزم خواهد ساخت. یوحنا ۱۶:۷، ۸.

تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا، خدایتان می‌گوید. به دلِ اورشلیم سخن گویید و به او ندا دهید که دوران جنگش به پایان رسیده است، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دست خداوند برای همهٔ گناهانش دوچندان دریافت کرده است. صدای نداکننده‌ای در بیابان: راه خداوند را مهیا کنید، در صحرا برای خدایمان شاهراهی را هموار سازید. هر دره‌ای بلند خواهد شد، و هر کوه و هر تپه‌ای پست خواهند گردید؛ و کج‌ها راست خواهند شد، و جاهای ناهموار هموار خواهند گشت. و جلال خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر با هم آن را خواهند دید؛ زیرا دهانِ خداوند چنین گفته است. اشعیا ۴۰: ۱‏–‏۵

صدایی گفت: فریاد برآور. او گفت: چه فریاد برآورم؟ تمام بشر مانند علف است و همه نیکوییِ آن همچون گلِ صحرا. علف می‌خشکد، گل می‌پژمرد، زیرا روحِ خداوند بر آن می‌وزد؛ به‌راستی قوم مانند علف است. علف می‌خشکد، گل می‌پژمرد، اما کلامِ خدای ما تا ابد پایدار خواهد ماند. اشعیا ۴۰:۶–۸

فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

«آیا بر درست در آستانهٔ جهان جاودانی به خواب فرو رویم؟ آیا کُند و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خود بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از آن دروازهٔ تنگ بگذریم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، ص. 217.

و پس از اینها دیدم که چهار فرشته بر چهار گوشهٔ زمین ایستاده بودند و چهار بادِ زمین را نگه می‌داشتند تا مبادا بادی بر زمین یا بر دریا یا بر هیچ درختی بوزد. و فرشتهٔ دیگری دیدم که از مشرق بالا می‌آمد و مُهر خدای زنده را داشت؛ و با آواز بلند به آن چهار فرشته‌ای که به آنان داده شده بود به زمین و دریا آسیب برسانند، ندا داد و گفت: «نه به زمین و نه به دریا و نه به درختان آسیب نرسانید تا زمانی که بندگان خدای خود را بر پیشانی‌هایشان مُهر کنیم.» مکاشفه ۷:۱–۳

و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

و به آنان فرمان داده شد که نه به علفِ زمین و نه به هیچ گیاهِ سبز و نه به هیچ درختی آسیبی نرسانند، بلکه فقط به کسانی آسیب رسانند که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۴.

پس از درگذشت محمد، در سال ۶۳۲ میلادی، ابوبکر جانشین او در فرماندهی شد؛ و او به محض آن‌که اقتدار و حکومت خود را به‌خوبی تثبیت کرد، بخشنامه‌ای به قبایل عرب فرستاد که بخشی از آن در پی می‌آید:

«هنگامی که نبردهای خداوند را می‌جنگید، چون مردان رفتار کنید و پشت بر مگردانید؛ اما مبادا پیروزی‌تان به خون زنان و کودکان آلوده شود. هیچ نخلی را نابود نکنید و هیچ کشتزار غله‌ای را نسوزانید. هیچ درخت میوه‌ای را قطع نکنید و به دام‌ها آسیبی نرسانید، جز آن اندازه که برای خوردن می‌کشید. چون پیمانی بستید یا شرطی نهادید، بر آن پای بفشارید و به سخن خود وفادار باشید. و چون راه می‌سپارید، با برخی دینداران روبه‌رو خواهید شد که در صومعه‌ها گوشه‌نشین‌اند و چنین شیوه‌ای را برای خدمت به خدا برگزیده‌اند؛ آنان را به حال خود بگذارید، نه ایشان را بکشید و نه صومعه‌هایشان را ویران کنید. و با گروه دیگری نیز روبه‌رو خواهید شد که از کنیسهٔ شیطان‌اند و فرقِ سرِ تراشیده دارند؛ حتماً جمجمه‌هایشان را بشکافید و به آنان امان ندهید تا یا مسلمان شوند یا خراج بپردازند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۵۰۰.

و به من گفت: ای پسر انسان، بر پاهای خود بایست، و با تو سخن خواهم گفت. و هنگامی که با من سخن گفت، روح در من درآمد و مرا بر پاهایم برپا داشت، تا او را که با من سخن می‌گفت، بشنوم. حزقیال ۲:۱، ۲.

و مردمانی از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و ملت‌ها، اجساد آنان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که اجسادشان دفن شود. و ساکنان زمین از بابت آنان شادی خواهند کرد و جشن خواهند گرفت و به یکدیگر هدایا خواهند فرستاد؛ زیرا این دو نبی ساکنان زمین را عذاب داده بودند. و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر آنان که ایشان را دیدند فرو افتاد. مکاشفه ۱۱:۹–۱۱.

و او به من گفت: ای پسر انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟ و من پاسخ دادم: ای خداوند خدا، تو خود می‌دانی. باز به من گفت: بر این استخوان‌ها نبوت کن و به آنان بگو: ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید. خداوند خدا چنین به این استخوان‌ها می‌گوید: اینک روح را در شما داخل می‌کنم تا زنده شوید. و بر شما پی‌ها می‌گذارم و بر شما گوشت می‌رویانم و شما را به پوست می‌پوشانم و در شما روح می‌نهم تا زنده شوید؛ و خواهید دانست که من خداوندم. پس چنان‌که فرمان یافته بودم نبوت کردم، و هنگامی که نبوت می‌کردم، صدایی پدید آمد و اینک لرزشی، و استخوان‌ها به هم درآمدند، هر استخوان نزد استخوان خویش. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها رویید و پوست بر آنها کشیده شد؛ اما در ایشان روحی نبود. آنگاه به من گفت: بر باد نبوت کن، نبوت کن ای پسر انسان، و به باد بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: ای روح، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند. پس چنان‌که او به من فرمان داده بود نبوت کردم، و روح در آنها درآمد، و زنده شدند و بر پاهای خود ایستادند، لشکری بسیار عظیم. حزقیال ۳۷:۳-۱۰.

ای صهیونِ بشارت‌آور، بر کوه بلند برآ؛ ای اورشلیمِ بشارت‌آور، آوازت را به قوت بلند کن؛ بلندش کن، مترس؛ به شهرهای یهودا بگو: اینک خدای شما! اینک، خداوند یهوه با دستی نیرومند می‌آید و بازوی او برای او حکمفرمایی خواهد کرد؛ اینک، پاداش او با اوست و مزدش پیش روی او. او گلهٔ خود را چون شبان خواهد چراند؛ بره‌ها را به بازوی خویش گرد خواهد آورد و آنان را در آغوش خواهد برد، و به نرمی آنانی را که بچه دارند رهبری خواهد کرد. کیست که آب‌ها را در گودیِ کفِ دست خویش پیمود و آسمان را به وجب اندازه گرفت و خاکِ زمین را در پیمانه گنجانید و کوه‌ها را با ترازو و تپه‌ها را با میزان وزن کرد؟ کیست که روحِ خداوند را هدایت کرده یا چون مشیرِ او به او تعلیم داده است؟ با که مشورت کرد، و چه کسی او را تعلیم داد و او را در راهِ داوری آموخت و معرفت را به او آموخت و طریقِ فهم را بدو نشان داد؟ اینک، امّت‌ها چون قطره‌ای از دلو‌اند و چون غبارِ ریزِ ترازو به شمار می‌آیند؛ اینک، جزایر را چون چیزی بسیار کوچک برمی‌گیرد. و لبنان برای افروختن بس نیست، و حیواناتِ آن برای قربانیِ سوختنی بسنده نیست. همهٔ امّت‌ها در برابر او چون هیچ‌اند؛ و نزد او کمتر از هیچ و باطل محسوب می‌شوند. اشعیا ۴۰:۹-۱۷.

هزار تن از توبیخِ یک تن خواهند گریخت؛ از توبیخِ پنج تن خواهید گریخت، تا آنکه باقی بمانید چون مشعلی بر فرازِ قلّهٔ کوه و چون پرچمی بر فرازِ تپه. و از این رو خداوند منتظر می‌ماند تا بر شما فیض کند، و از این رو سرافراز خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند خدای عدالت است؛ خوشا به حال همهٔ آنان که برای او انتظار می‌کشند. اشعیا ۳۰:۱۷، ۱۸.

و صدایی عظیم از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: به اینجا بالا آیید. و ایشان در ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان ایشان را دیدند. و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت‌هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان به هراس افتادند و به خدای آسمان جلال دادند. مکاشفه ۱۱:۱۲، ۱۳.

ای همه ساکنان جهان و باشندگان زمین، بنگرید، هرگاه او پرچمی بر کوه‌ها برافرازد؛ و هرگاه در شیپور بدمد، بشنوید. اشعیا ۱۸:۳

هیچ‌کدام از ما تا وقتی که سیرت‌مان حتی یک لکه یا آلودگی در خود داشته باشد، هرگز مهر خدا را دریافت نخواهیم کرد. بر عهدهٔ ماست که عیب‌های سیرت‌مان را برطرف کنیم و معبد روح را از هر ناپاکی پاک سازیم. آن‌گاه باران پسین بر ما خواهد بارید، چنان‌که باران پیشین در روز پنتیکاست بر شاگردان فرو ریخت. . ..

"شما، ای برادران، در کار بزرگِ آماده‌سازی چه می‌کنید؟ کسانی که با جهان متحد می‌شوند، قالب دنیوی را می‌پذیرند و برای نشانهٔ وحش آماده می‌شوند. کسانی که به خود اعتماد ندارند، که خود را در برابر خدا فروتن می‌کنند و با اطاعت از حقیقت جان‌های خود را پاک می‌سازند، اینان قالب آسمانی را می‌پذیرند و برای مُهر خدا بر پیشانی‌های خود آماده می‌شوند. وقتی فرمان صادر شود و مُهر زده شود، شخصیت آنان تا ابد پاک و بی‌لکه خواهد ماند." شهادات، جلد ۵، ۲۱۴-۲۱۶.

منش در بحران آشکار می‌شود. هنگامی که در نیمه‌شب ندایی جدی بانگ برآورد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، دوشیزگان خفته از خواب برخاستند و آشکار شد چه کسی برای آن رویداد تدارک دیده است. هر دو دسته غافلگیر شدند، اما یکی برای تنگنا آماده بود و دیگری بی‌تدارک یافت شد. منش به‌وسیله شرایط آشکار می‌شود. تنگناها عیار راستین منش را آشکار می‌کنند. حادثه‌ای ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، داغی یا بحرانی، بیماری یا رنجی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌رو با مرگ می‌نشاند، درون‌مایه راستین منش را برملا خواهد کرد. آنگاه آشکار می‌شود که آیا ایمانی راستین به وعده‌های کلام خدا هست یا نه. آشکار می‌شود که آیا جان از فیض نیرو می‌گیرد یا نه، آیا در ظرف، برای چراغ، روغنی هست یا نه.

روزهای آزمون برای همه فرا می‌رسد. در برابر آزمون و سنجش خدا چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌هایمان خاموش می‌شوند؟ یا هنوز آنها را روشن نگه می‌داریم؟ آیا با پیوند با او که سرشار از فیض و راستی است، برای هر پیشامدی آماده‌ایم؟ پنج باکرۀ دانا نمی‌توانستند شخصیت خود را به پنج باکرۀ نادان منتقل کنند. شخصیت باید به‌صورت فردی توسط خود ما شکل بگیرد. ریویو اند هرالد، ۱۷ اکتبر ۱۸۹۵.

«روحی از درماندگی، جنگ و خونریزی حکم‌فرماست، و آن روح تا خودِ پایانِ زمان شدت خواهد گرفت. به محض این‌که قومِ خدا بر پیشانی‌هایشان مُهر شوند—نه مُهر یا نشانه‌ای که بتوان دید، بلکه استقرار در حقیقت، هم از نظر عقلانی و هم روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان آنان را متزلزل کرد—به‌محض این‌که قوم خدا مُهر شوند و برای لرزش آماده گردند، آن فرا خواهد رسید. به‌راستی، همین اکنون آغاز شده است؛ داوری‌های خدا اکنون بر این سرزمین فرود آمده‌اند تا به ما هشدار دهند، تا بدانیم چه در راه است.» انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱، ۲۴۹.

کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، از عدالت و از داوری ملزم سازد. جهان تنها زمانی هشدار می‌گیرد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، بر اصول بلند و مقدس عمل می‌کنند و به‌شیوه‌ای والا خط فاصل میان کسانی را که فرامین خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پا می‌گذارند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح تفاوت میان کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و آنان را که روز استراحتِ جعلی‌ای را نگاه می‌دارند، آشکار می‌سازد. وقتی آزمون فرا برسد، به‌روشنی معلوم خواهد شد که نشانِ وحش چیست. این همان نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. آنان که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، مُهرِ مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که در اندیشه داشت زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد. مدرسهٔ آموزشِ کتاب‌مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

تو نیز به بنی‌اسرائیل بگو: به‌راستی سبت‌هایم را نگاه دارید، زیرا این در تمامی نسل‌های شما نشانه‌ای است میان من و شما، تا بدانید که من خداوند هستم که شما را تقدیس می‌کنم. خروج ۳۱:۱۳

ای همه ساکنان جهان و باشندگان زمین، بنگرید، هرگاه او پرچمی بر کوه‌ها برافرازد؛ و هرگاه در شیپور بدمد، بشنوید. اشعیا ۱۸:۳

در روز خداوند در روح بودم و پشت سر خود صدایی بلند شنیدم، همچون صدای شیپور. مکاشفه ۱:۱۰.

خوشا به حال کسی که می‌خواند و خوشا به حال آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳.