The message of the Revelation of Jesus Christ that is being unsealed includes the identification of the Hebrew word translated as “truth,” which among other things, represents Christ’s character as the Alpha and Omega. The beginning of a thing representing the end of a thing pervades the entire Bible, and Christ’s character is manifested in the Bible, for He is the Word. Alpha and Omega is the element of Christ’s character that He himself identifies, as the proof that He is God.

پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح که اکنون مُهرش گشوده می‌شود، شامل شناساییِ واژهٔ عبری‌ای است که به «حقیقت» ترجمه شده است و، در کنار امور دیگر، بیانگر شخصیت مسیح به‌عنوان آلفا و امگا است. این اصل که آغازِ چیزی نمایانگر پایانِ آن است، در سراسر کتاب مقدّس جاری است، و شخصیت مسیح در کتاب مقدّس آشکار می‌شود، زیرا او «کلمه» است. آلفا و امگا آن وجهِ شخصیتِ مسیح است که خودِ او آن را به‌عنوان اثباتِ این‌که او خداست معرفی می‌کند.

Isaiah chapter forty marks the beginning of a prophetic narrative that continues until the end of the book of Isaiah in chapter sixty-six. It starts by identifying the comforter that is sent, which Christ promises to the disciples to comfort them from his departure, but the coming of the Comforter finds its perfect fulfillment, as all prophecies do, in the last days. Isaiah’s and Jesus’ identification of the arrival of the Comforter points to the disappointment of the movement of the one hundred and forty-four thousand, that occurred on July 18, 2020.

باب چهلِ کتابِ اشعیا آغازِ روایتی نبوی را نشان می‌دهد که تا پایانِ این کتاب، یعنی باب شصت‌وشش، ادامه می‌یابد. این روایت با معرفیِ تسلی‌دهنده‌ای که فرستاده می‌شود آغاز می‌شود؛ همان که مسیح به شاگردان وعده داد تا آنان را به سببِ رفتنِ خود تسلی دهد. اما آمدنِ تسلی‌دهنده، همچون همهٔ نبوت‌ها، تحققِ کاملِ خود را در ایامِ آخر می‌یابد. این‌که اشعیا و عیسی آمدنِ تسلی‌دهنده را مشخص می‌کنند، به ناکامیِ جنبشِ یکصد و چهل‌وچهار هزار اشاره دارد که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ رخ داد.

Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment. John 16:7, 8.

اما حقیقت را به شما می‌گویم: به سود شماست که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ ولی اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و هنگامی که بیاید، جهان را در بارهٔ گناه و عدالت و داوری ملزم خواهد ساخت. یوحنا ۱۶:۷، ۸.

The words “sin, righteousness, and judgment” are what the Comforter will use to “reprove” the world. The word translated as “reprove,” includes the meaning to convince. The three steps of “sin, righteousness and judgment” represent the Hebrew word that is translated as “truth.” That word was created from the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and that word represents that the Creator of all things, is the first and the last, the Alpha and Omega. When the Comforter comes to the disappointed one hundred and forty-four thousand, He will convince them, and then the world, that God is the Alpha and Omega.

واژگان «گناه، پارسایی و داوری» همان چیزهایی‌اند که تسلی‌دهنده برای «توبیخ» جهان به کار خواهد برد. واژه‌ای که به «توبیخ» ترجمه شده، معنای «قانع کردن» را نیز در بر دارد. سه گامِ «گناه، پارسایی و داوری» نمایانگر آن واژهٔ عبری است که به «حقیقت» ترجمه می‌شود. آن واژه از نخستین، سیزدهمین و واپسین حروف الفبای عبری ساخته شده است و نشان می‌دهد که آفرینندهٔ همه چیز، اول و آخر است؛ آلفا و اُمگا. وقتی تسلی‌دهنده نزد آن صد و چهل و چهار هزارِ ناامید بیاید، آنان را، و سپس جهان را، قانع خواهد کرد که خدا آلفا و اُمگا است.

Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا، خدایتان می‌گوید. به دلِ اورشلیم سخن گویید و به او ندا دهید که دوران جنگش به پایان رسیده است، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دست خداوند برای همهٔ گناهانش دوچندان دریافت کرده است. صدای نداکننده‌ای در بیابان: راه خداوند را مهیا کنید، در صحرا برای خدایمان شاهراهی را هموار سازید. هر دره‌ای بلند خواهد شد، و هر کوه و هر تپه‌ای پست خواهند گردید؛ و کج‌ها راست خواهند شد، و جاهای ناهموار هموار خواهند گشت. و جلال خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر با هم آن را خواهند دید؛ زیرا دهانِ خداوند چنین گفته است. اشعیا ۴۰: ۱‏–‏۵

The passage is identifying the work of the final Elijah messenger that was typified by William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had been typified by Elijah, and who had been identified by Malachi as the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. In the final Elijah movement, when the Lord sends the comforter to strengthen those who have been disappointed and are waiting for the Lord during a tarrying time, the “glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together.” The “glory” of the Lord is His character, and the Revelation of Jesus Christ is an unsealing of the element of His character that is represented as Alpha and Omega. After the introduction of the first five verses, the “voice of him that crieth in the wilderness,” asks God “What shall I cry?”

این بخش کارِ آخرین پیام‌آورِ ایلیا را مشخص می‌کند؛ پیام‌آوری که نمادش ویلیام میلر بود، که خود نمادش یوحنا تعمیددهنده بود، که او نیز نمادش ایلیا بود، و ملاکی او را به‌عنوان پیام‌آوری که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده می‌کند معرفی کرده بود. در جنبش ایلیای نهایی، زمانی که خداوند تسلی‌دهنده را می‌فرستد تا کسانی را که در زمانِ درنگ مأیوس شده‌اند و در انتظارِ خداوندند تقویت کند، "جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر با هم آن را خواهند دید." "جلال" خداوند سرشت اوست، و "مکاشفهٔ عیسی مسیح" گشوده‌شدنِ آن بُعد از سرشتِ اوست که با آلفا و امگا نمایانده شده است. پس از مقدمهٔ پنج آیهٔ نخست، "صدای نداکننده‌ای در بیابان" از خدا می‌پرسد: "چه ندا دهم؟"

The voice said, Cry. And he said, What shall I cry? All flesh is grass, and all the goodliness thereof is as the flower of the field: The grass withereth, the flower fadeth: because the spirit of the Lord bloweth upon it: surely the people is grass. The grass withereth, the flower fadeth: but the word of our God shall stand for ever. Isaiah 40:6–8.

صدایی گفت: فریاد برآور. او گفت: چه فریاد برآورم؟ تمام بشر مانند علف است و همه نیکوییِ آن همچون گلِ صحرا. علف می‌خشکد، گل می‌پژمرد، زیرا روحِ خداوند بر آن می‌وزد؛ به‌راستی قوم مانند علف است. علف می‌خشکد، گل می‌پژمرد، اما کلامِ خدای ما تا ابد پایدار خواهد ماند. اشعیا ۴۰:۶–۸

The message of Christ’s character that is represented as Alpha and Omega is placed within the symbolism of Islam. In Ezekiel thirty-seven the valley of dead bones is first brought together, and then brought to life by the prophetic message of the four winds.

پیامِ شخصیتِ مسیح که به‌صورت آلفا و امگا بازنمایی شده است، در قالب نمادهای اسلام قرار گرفته است. در فصل سی‌وهفتمِ کتاب حزقیال، درهٔ استخوان‌های مرده نخست گرد هم آورده می‌شود و سپس با پیامِ پیشگویانهٔ چهار باد جان می‌گیرد.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

فرشتگان چهار باد را مهار کرده‌اند؛ این چهار باد به صورت اسبی خشمگین به تصویر کشیده شده که در صدد است از بند رها شود و بر سراسر چهرهٔ زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

«آیا بر درست در آستانهٔ جهان جاودانی به خواب فرو رویم؟ آیا کُند و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خود بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما چون از آن دروازهٔ تنگ بگذریم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، ص. 217.

The angry horse of Bible prophecy is Islam. The angry horse is being held back from doing his work of destruction, as represented by the holding of the four winds by four angels in Revelation seven. They are restrained until the one hundred and forty-four thousand are sealed.

اسب خشمگینِ پیشگویی‌های کتاب مقدس اسلام است. اسب خشمگین از انجام کار ویرانگرش بازداشته شده است، چنان‌که در مکاشفه باب هفتم با نگه‌داشتن چهار باد از سوی چهار فرشته نشان داده شده است. آن‌ها تا زمانی که صد و چهل و چهار هزار نفر مهر شوند، بازداشته می‌مانند.

And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

و پس از اینها دیدم که چهار فرشته بر چهار گوشهٔ زمین ایستاده بودند و چهار بادِ زمین را نگه می‌داشتند تا مبادا بادی بر زمین یا بر دریا یا بر هیچ درختی بوزد. و فرشتهٔ دیگری دیدم که از مشرق بالا می‌آمد و مُهر خدای زنده را داشت؛ و با آواز بلند به آن چهار فرشته‌ای که به آنان داده شده بود به زمین و دریا آسیب برسانند، ندا داد و گفت: «نه به زمین و نه به دریا و نه به درختان آسیب نرسانید تا زمانی که بندگان خدای خود را بر پیشانی‌هایشان مُهر کنیم.» مکاشفه ۷:۱–۳

The four winds being held, represents the restraining of Islam until the sealing of God’s people is accomplished. Islam is represented in Revelation as the last three of the seven trumpets, and also as the three woes.

نگه‌داشته شدن چهار باد، نمایانگر مهار اسلام است تا زمانی که مُهر شدن قوم خدا به انجام برسد. اسلام در مکاشفه به‌صورت سه شیپورِ آخر از میان هفت شیپور، و نیز سه «وای» به تصویر کشیده شده است.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

و فرشته‌ای را دیدم و شنیدم که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کرد و با آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به سبب بانگ‌های دیگرِ شیپورهای آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

After introducing the three woe trumpets, John identifies the characteristics of Islam in chapter nine. In verse four of chapter nine a command is given to Islam, that was fulfilled in the history of Abubekr, the first leader after Mohammed.

پس از معرفی سه شیپورِ وای، یوحنا در باب نهم ویژگی‌های اسلام را مشخص می‌کند. در آیهٔ چهارمِ باب نهم، دستوری به اسلام داده می‌شود که در دوران ابوبکر، نخستین رهبر پس از محمد، تحقق یافت.

And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

و به آنان فرمان داده شد که نه به علفِ زمین و نه به هیچ گیاهِ سبز و نه به هیچ درختی آسیبی نرسانند، بلکه فقط به کسانی آسیب رسانند که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۴.

Uriah Smith, identified the relation of Abubekr to verse four.

یوریا اسمیت ارتباط ابوبکر با آیهٔ چهارم را مشخص کرد.

“After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:

پس از درگذشت محمد، در سال ۶۳۲ میلادی، ابوبکر جانشین او در فرماندهی شد؛ و او به محض آن‌که اقتدار و حکومت خود را به‌خوبی تثبیت کرد، بخشنامه‌ای به قبایل عرب فرستاد که بخشی از آن در پی می‌آید:

“‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.

«هنگامی که نبردهای خداوند را می‌جنگید، چون مردان رفتار کنید و پشت بر مگردانید؛ اما مبادا پیروزی‌تان به خون زنان و کودکان آلوده شود. هیچ نخلی را نابود نکنید و هیچ کشتزار غله‌ای را نسوزانید. هیچ درخت میوه‌ای را قطع نکنید و به دام‌ها آسیبی نرسانید، جز آن اندازه که برای خوردن می‌کشید. چون پیمانی بستید یا شرطی نهادید، بر آن پای بفشارید و به سخن خود وفادار باشید. و چون راه می‌سپارید، با برخی دینداران روبه‌رو خواهید شد که در صومعه‌ها گوشه‌نشین‌اند و چنین شیوه‌ای را برای خدمت به خدا برگزیده‌اند؛ آنان را به حال خود بگذارید، نه ایشان را بکشید و نه صومعه‌هایشان را ویران کنید. و با گروه دیگری نیز روبه‌رو خواهید شد که از کنیسهٔ شیطان‌اند و فرقِ سرِ تراشیده دارند؛ حتماً جمجمه‌هایشان را بشکافید و به آنان امان ندهید تا یا مسلمان شوند یا خراج بپردازند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۵۰۰.

Uriah Smith goes on to identify two classes of men, who were to be distinguished by the Islamic warriors that Abubekr sent to bring war against Rome. One class he identifies as Catholic monks, who worshipped on Sunday; and the other class were those who worshipped on the seventh-day. Islam was only to attack the worshippers of the sun. More important to our considerations is that men, whether Sunday keepers or Sabbath keepers, are symbolically represented as grass, green things and trees. The four winds in chapter seven were restrained from blowing upon the grass until the Sabbath keepers were sealed.

اوریا اسمیت ادامه می‌دهد و دو طبقه از مردم را مشخص می‌کند که بنا بود به‌وسیلهٔ جنگجویان اسلامی‌ای که ابوبکر برای جنگ با روم فرستاد از هم متمایز شوند. یک طبقه را راهبان کاتولیک تشکیل می‌دادند که در یکشنبه عبادت می‌کردند؛ و طبقهٔ دیگر کسانی بودند که در روز هفتم عبادت می‌کردند. اسلام فقط قرار بود به پرستندگان خورشید حمله کند. مهم‌تر برای ملاحظات ما این است که انسان‌ها، چه کسانی که یکشنبه را نگاه می‌دارند و چه کسانی که سبت را نگاه می‌دارند، به‌صورت نمادین به‌عنوان علف، هر چیز سبز و درختان بازنمایی شده‌اند. چهار باد در باب هفتم از وزیدن بر علف بازداشته شدند تا زمانی که نگاه‌دارندگان سبت مُهر شدند.

The messenger of the movement of the one hundred and forty-four thousand asks God, “What shall I cry?” He was told that his message was to be that the Word of God stands fast forever, and that message was to be placed within the context of the wind that blows upon the grass. When the Comforter is sent to the one hundred and forty-four thousand who have been disappointed over a failed prediction of Islam, and who thereafter recognize they are in the tarrying time of the parable of the ten virgins, they are then informed by the Comforter that the message they are to present, is the message of Islam’s role in Bible prophecy. The arrival of the Comforter, in the history of the tarrying time, causes them to stand.

پیام‌آورِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار از خدا می‌پرسد: «چه چیز فریاد زنم؟» به او گفته شد که پیامش این باشد که کلامِ خدا تا ابد استوار می‌ماند، و آن پیام باید در زمینهٔ بادی قرار گیرد که بر علف می‌وزد. هنگامی که تسلی‌دهنده نزد آن صد و چهل و چهار هزار فرستاده می‌شود که از یک پیشگوییِ شکست‌خورده دربارهٔ اسلام نومید شده‌اند و سپس درمی‌یابند که در زمانِ تأخیرِ مثلِ ده باکره هستند، آنگاه تسلی‌دهنده به آنان خبر می‌دهد که پیامی که باید ارائه کنند، پیامِ نقشِ اسلام در نبوّت‌های کتاب‌مقدس است. آمدنِ تسلی‌دهنده، در تاریخِ زمانِ تأخیر، آنان را برپا می‌دارد.

And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

و به من گفت: ای پسر انسان، بر پاهای خود بایست، و با تو سخن خواهم گفت. و هنگامی که با من سخن گفت، روح در من درآمد و مرا بر پاهایم برپا داشت، تا او را که با من سخن می‌گفت، بشنوم. حزقیال ۲:۱، ۲.

They stand when they are resurrected.

آن‌ها وقتی دوباره زنده می‌شوند، می‌ایستند.

And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

و مردمانی از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و ملت‌ها، اجساد آنان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که اجسادشان دفن شود. و ساکنان زمین از بابت آنان شادی خواهند کرد و جشن خواهند گرفت و به یکدیگر هدایا خواهند فرستاد؛ زیرا این دو نبی ساکنان زمین را عذاب داده بودند. و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا در آنان داخل شد و بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر آنان که ایشان را دیدند فرو افتاد. مکاشفه ۱۱:۹–۱۱.

The two steps of standing, and then being lifted up as the ensign is also represented by Ezekiel in chapter thirty-seven. Ezekiel’s first step, brings together the body parts of the dead dry bones which are in the valley of disappointment. Ezekiel’s second step, is the message of the four winds, which is the sealing message, which is the message of Islam.

دو مرحلهٔ ایستادن و سپس برافراشته شدن همچون پرچم، در باب سی‌وهفتم نیز توسط حزقیال نشان داده شده است. گام نخست حزقیال اجزای بدنِ استخوان‌های خشک و مرده‌ای را که در درهٔ ناامیدی‌اند گرد هم می‌آورد. گام دوم حزقیال پیامِ چهار باد است، که پیامِ مهر کردن است، که پیامِ اسلام است.

And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:3–10.

و او به من گفت: ای پسر انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟ و من پاسخ دادم: ای خداوند خدا، تو خود می‌دانی. باز به من گفت: بر این استخوان‌ها نبوت کن و به آنان بگو: ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید. خداوند خدا چنین به این استخوان‌ها می‌گوید: اینک روح را در شما داخل می‌کنم تا زنده شوید. و بر شما پی‌ها می‌گذارم و بر شما گوشت می‌رویانم و شما را به پوست می‌پوشانم و در شما روح می‌نهم تا زنده شوید؛ و خواهید دانست که من خداوندم. پس چنان‌که فرمان یافته بودم نبوت کردم، و هنگامی که نبوت می‌کردم، صدایی پدید آمد و اینک لرزشی، و استخوان‌ها به هم درآمدند، هر استخوان نزد استخوان خویش. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها رویید و پوست بر آنها کشیده شد؛ اما در ایشان روحی نبود. آنگاه به من گفت: بر باد نبوت کن، نبوت کن ای پسر انسان، و به باد بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: ای روح، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند. پس چنان‌که او به من فرمان داده بود نبوت کردم، و روح در آنها درآمد، و زنده شدند و بر پاهای خود ایستادند، لشکری بسیار عظیم. حزقیال ۳۷:۳-۱۰.

In the passage of Isaiah, which we are currently considering, when the Comforter arrives, they stand on their feet, then they are lifted up into a high mountain as an ensign and proclaim the “good tidings” which is the latter rain, the third angel’s message.

در بخشی از کتاب اشعیا که اکنون در حال بررسی آن هستیم، هنگامی که تسلی‌دهنده فرا می‌رسد، آنان بر پا می‌ایستند، سپس چون بیرقی بر فرازِ کوهی بلند برافراشته می‌شوند و «خبر خوش» را اعلام می‌کنند که همان بارانِ آخر، یعنی پیامِ فرشتهٔ سوم، است.

O Zion, that bringest good tidings, get thee up into the high mountain; O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and his arm shall rule for him: behold, his reward is with him, and his work before him. He shall feed his flock like a shepherd: he shall gather the lambs with his arm, and carry them in his bosom, and shall gently lead those that are with young. Who hath measured the waters in the hollow of his hand, and meted out heaven with the span, and comprehended the dust of the earth in a measure, and weighed the mountains in scales, and the hills in a balance? Who hath directed the Spirit of the Lord, or being his counsellor hath taught him? With whom took he counsel, and who instructed him, and taught him in the path of judgment, and taught him knowledge, and showed to him the way of understanding? Behold, the nations are as a drop of a bucket, and are counted as the small dust of the balance: behold, he taketh up the isles as a very little thing. And Lebanon is not sufficient to burn, nor the beasts thereof sufficient for a burnt offering. All nations before him are as nothing; and they are counted to him less than nothing, and vanity. Isaiah 40:9–17.

ای صهیونِ بشارت‌آور، بر کوه بلند برآ؛ ای اورشلیمِ بشارت‌آور، آوازت را به قوت بلند کن؛ بلندش کن، مترس؛ به شهرهای یهودا بگو: اینک خدای شما! اینک، خداوند یهوه با دستی نیرومند می‌آید و بازوی او برای او حکمفرمایی خواهد کرد؛ اینک، پاداش او با اوست و مزدش پیش روی او. او گلهٔ خود را چون شبان خواهد چراند؛ بره‌ها را به بازوی خویش گرد خواهد آورد و آنان را در آغوش خواهد برد، و به نرمی آنانی را که بچه دارند رهبری خواهد کرد. کیست که آب‌ها را در گودیِ کفِ دست خویش پیمود و آسمان را به وجب اندازه گرفت و خاکِ زمین را در پیمانه گنجانید و کوه‌ها را با ترازو و تپه‌ها را با میزان وزن کرد؟ کیست که روحِ خداوند را هدایت کرده یا چون مشیرِ او به او تعلیم داده است؟ با که مشورت کرد، و چه کسی او را تعلیم داد و او را در راهِ داوری آموخت و معرفت را به او آموخت و طریقِ فهم را بدو نشان داد؟ اینک، امّت‌ها چون قطره‌ای از دلو‌اند و چون غبارِ ریزِ ترازو به شمار می‌آیند؛ اینک، جزایر را چون چیزی بسیار کوچک برمی‌گیرد. و لبنان برای افروختن بس نیست، و حیواناتِ آن برای قربانیِ سوختنی بسنده نیست. همهٔ امّت‌ها در برابر او چون هیچ‌اند؛ و نزد او کمتر از هیچ و باطل محسوب می‌شوند. اشعیا ۴۰:۹-۱۷.

Those that have come out of their graves are lifted up as an ensign, or as Isaiah identifies, they are taken to “a high mountain.” The high mountain is the ensign, and it represents those who were waiting for the Lord, during the tarrying time that is initiated by the first disappointment of July 18, 2020.

آنان که از قبور خود بیرون آمده‌اند، چون بیرقی برافراشته می‌شوند و، چنان‌که اشعیا بیان می‌کند، به «کوهی بلند» برده می‌شوند. آن کوه بلند همان بیرق است و نماد کسانی است که در دورهٔ تأخیر، که با نخستین سرخوردگیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز می‌شود، منتظرِ خداوند بودند.

One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:17, 18.

هزار تن از توبیخِ یک تن خواهند گریخت؛ از توبیخِ پنج تن خواهید گریخت، تا آنکه باقی بمانید چون مشعلی بر فرازِ قلّهٔ کوه و چون پرچمی بر فرازِ تپه. و از این رو خداوند منتظر می‌ماند تا بر شما فیض کند، و از این رو سرافراز خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند خدای عدالت است؛ خوشا به حال همهٔ آنان که برای او انتظار می‌کشند. اشعیا ۳۰:۱۷، ۱۸.

In Revelation eleven the ensign is taken to heaven.

در مکاشفه یازده، پرچم به آسمان برده می‌شود.

And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

و صدایی عظیم از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: به اینجا بالا آیید. و ایشان در ابری به آسمان صعود کردند؛ و دشمنانشان ایشان را دیدند. و در همان ساعت زلزله‌ای عظیم رخ داد و یک‌دهم شهر فرو ریخت، و در آن زلزله هفت‌هزار نفر از مردم کشته شدند؛ و بازماندگان به هراس افتادند و به خدای آسمان جلال دادند. مکاشفه ۱۱:۱۲، ۱۳.

Revelation eleven identifies that the two witnesses are lifted up to heaven, at the same hour as the earthquake. The earthquake that was fulfilled by the French Revolution in past history, typifies the overturning of the United States at the Sunday law. The ensign is therefore lifted up at the Sunday law, and the ensign then proclaims the “good tidings” to the entire world.

مکاشفهٔ باب یازدهم تصریح می‌کند که دو شاهد در همان ساعتی که زلزله رخ می‌دهد، به آسمان بالا برده می‌شوند. زلزله‌ای که در تاریخ گذشته با انقلاب فرانسه تحقق یافت، نمادِ سرنگونی ایالات متحده در هنگام قانون یکشنبه است. بنابراین، علم در هنگام قانون یکشنبه برافراشته می‌شود و سپس «خبر خوش» را به سراسر جهان اعلام می‌کند.

All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

ای همه ساکنان جهان و باشندگان زمین، بنگرید، هرگاه او پرچمی بر کوه‌ها برافرازد؛ و هرگاه در شیپور بدمد، بشنوید. اشعیا ۱۸:۳

The ensign will present the “good tidings” when the “trumpet” is blown. The final trumpet message of Revelation is the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. Isaiah, John and Ezekiel are all speaking of the last days, and they never contradict one another.

پرچم، هنگامی که «کرنای» دمیده شود، «بشارت» را اعلام خواهد کرد. آخرین پیام کرنایِ کتاب مکاشفه، کرنای هفتم است که وای سوم است، که همان اسلام است. اشعیا، یوحنا و حزقیال همگی دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گویند و هرگز با یکدیگر تناقض ندارند.

The seal of God is placed upon God’s people at the Sunday law.

مهر خدا در زمان قانون روز یکشنبه بر قوم خدا نهاده می‌شود.

“Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

هیچ‌کدام از ما تا وقتی که سیرت‌مان حتی یک لکه یا آلودگی در خود داشته باشد، هرگز مهر خدا را دریافت نخواهیم کرد. بر عهدهٔ ماست که عیب‌های سیرت‌مان را برطرف کنیم و معبد روح را از هر ناپاکی پاک سازیم. آن‌گاه باران پسین بر ما خواهد بارید، چنان‌که باران پیشین در روز پنتیکاست بر شاگردان فرو ریخت. . ..

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214–216.

"شما، ای برادران، در کار بزرگِ آماده‌سازی چه می‌کنید؟ کسانی که با جهان متحد می‌شوند، قالب دنیوی را می‌پذیرند و برای نشانهٔ وحش آماده می‌شوند. کسانی که به خود اعتماد ندارند، که خود را در برابر خدا فروتن می‌کنند و با اطاعت از حقیقت جان‌های خود را پاک می‌سازند، اینان قالب آسمانی را می‌پذیرند و برای مُهر خدا بر پیشانی‌های خود آماده می‌شوند. وقتی فرمان صادر شود و مُهر زده شود، شخصیت آنان تا ابد پاک و بی‌لکه خواهد ماند." شهادات، جلد ۵، ۲۱۴-۲۱۶.

Though the decree is impressed at the Sunday law, those that receive the seal will need to have a character prepared for the seal, before the Sunday law, for the Sunday law is the crisis that all the crises in God’s word point forward to. It is the “crisis”, or “cry”, at midnight in the parable of the ten virgins.

هرچند حکم در هنگام قانون یکشنبه اعمال می‌شود، کسانی که مُهر را دریافت می‌کنند باید پیش از قانون یکشنبه سیرتی آماده برای دریافتِ مُهر داشته باشند، زیرا قانون یکشنبه همان بحرانی است که همهٔ بحران‌های کلام خدا به سوی آن اشاره دارند. این همان «بحران» یا «فریادِ» نیمه‌شب در مَثَلِ ده باکره است.

“Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

منش در بحران آشکار می‌شود. هنگامی که در نیمه‌شب ندایی جدی بانگ برآورد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، دوشیزگان خفته از خواب برخاستند و آشکار شد چه کسی برای آن رویداد تدارک دیده است. هر دو دسته غافلگیر شدند، اما یکی برای تنگنا آماده بود و دیگری بی‌تدارک یافت شد. منش به‌وسیله شرایط آشکار می‌شود. تنگناها عیار راستین منش را آشکار می‌کنند. حادثه‌ای ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، داغی یا بحرانی، بیماری یا رنجی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو‌در‌رو با مرگ می‌نشاند، درون‌مایه راستین منش را برملا خواهد کرد. آنگاه آشکار می‌شود که آیا ایمانی راستین به وعده‌های کلام خدا هست یا نه. آشکار می‌شود که آیا جان از فیض نیرو می‌گیرد یا نه، آیا در ظرف، برای چراغ، روغنی هست یا نه.

“Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

روزهای آزمون برای همه فرا می‌رسد. در برابر آزمون و سنجش خدا چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌هایمان خاموش می‌شوند؟ یا هنوز آنها را روشن نگه می‌داریم؟ آیا با پیوند با او که سرشار از فیض و راستی است، برای هر پیشامدی آماده‌ایم؟ پنج باکرۀ دانا نمی‌توانستند شخصیت خود را به پنج باکرۀ نادان منتقل کنند. شخصیت باید به‌صورت فردی توسط خود ما شکل بگیرد. ریویو اند هرالد، ۱۷ اکتبر ۱۸۹۵.

The wise virgins needed the oil, before the cry was made, for when the midnight crisis arrives, it is too late to obtain the oil.

دوشیزگان خردمند به روغن نیاز داشتند، پیش از آن‌که ندا بلند شود، زیرا وقتی بحران نیمه‌شب فرا می‌رسد، دیگر برای تهیهٔ روغن دیر است.

“There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads,—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved,—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 1, 249.

«روحی از درماندگی، جنگ و خونریزی حکم‌فرماست، و آن روح تا خودِ پایانِ زمان شدت خواهد گرفت. به محض این‌که قومِ خدا بر پیشانی‌هایشان مُهر شوند—نه مُهر یا نشانه‌ای که بتوان دید، بلکه استقرار در حقیقت، هم از نظر عقلانی و هم روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان آنان را متزلزل کرد—به‌محض این‌که قوم خدا مُهر شوند و برای لرزش آماده گردند، آن فرا خواهد رسید. به‌راستی، همین اکنون آغاز شده است؛ داوری‌های خدا اکنون بر این سرزمین فرود آمده‌اند تا به ما هشدار دهند، تا بدانیم چه در راه است.» انتشارات دست‌نوشته‌ها، جلد ۱، ۲۴۹.

The seal of God is a settling into the truth, both intellectually and spiritually. That seal cannot be seen, but the ensign will be seen, for it is the only way the world can be warned. Therefore, there is a time when the seal cannot be seen, that is followed by the Sunday law, where the seal must be seen.

مهر خدا تثبیت شدن در حقیقت است، هم از نظر فکری و هم از نظر روحانی. آن مهر دیده نمی‌شود، اما نشانه دیده خواهد شد، زیرا تنها راهی است که می‌توان جهان را هشدار داد. بنابراین، زمانی هست که آن مهر دیده نمی‌شود، و پس از آن قانون یکشنبه فرا می‌رسد؛ دوره‌ای که در آن مهر باید دیده شود.

“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، از عدالت و از داوری ملزم سازد. جهان تنها زمانی هشدار می‌گیرد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، بر اصول بلند و مقدس عمل می‌کنند و به‌شیوه‌ای والا خط فاصل میان کسانی را که فرامین خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پا می‌گذارند، نشان می‌دهند. تقدیسِ روح تفاوت میان کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و آنان را که روز استراحتِ جعلی‌ای را نگاه می‌دارند، آشکار می‌سازد. وقتی آزمون فرا برسد، به‌روشنی معلوم خواهد شد که نشانِ وحش چیست. این همان نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. آنان که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، مُهرِ مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که در اندیشه داشت زمان‌ها و قوانین را تغییر دهد. مدرسهٔ آموزشِ کتاب‌مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

The seal that must be attained before the Sunday law is the full development of the character of Christ, and it is unseen, except by angels. The seal that is seen at the Sunday law are those who keep the Seventh-day Sabbath, for it is the seal, or sign of God’s people.

مهری که باید پیش از قانونِ یکشنبه به دست آید، شکل‌گیریِ کاملِ سیرتِ مسیح است، و جز فرشتگان کسی آن را نمی‌بیند. مهری که در هنگامِ قانونِ یکشنبه دیده می‌شود، همان کسانی‌اند که سبتِ روزِ هفتم را نگاه می‌دارند، زیرا سبت مُهر یا نشانهٔ قومِ خداست.

Speak thou also unto the children of Israel, saying, Verily my sabbaths ye shall keep: for it is a sign between me and you throughout your generations; that ye may know that I am the Lord that doth sanctify you. Exodus 31:13.

تو نیز به بنی‌اسرائیل بگو: به‌راستی سبت‌هایم را نگاه دارید، زیرا این در تمامی نسل‌های شما نشانه‌ای است میان من و شما، تا بدانید که من خداوند هستم که شما را تقدیس می‌کنم. خروج ۳۱:۱۳

The sealing of the hundred and forty-four thousand began on July 18, 2020, and must be completed before the Sunday law.

مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد و باید پیش از قانون یکشنبه به پایان برسد.

All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

ای همه ساکنان جهان و باشندگان زمین، بنگرید، هرگاه او پرچمی بر کوه‌ها برافرازد؛ و هرگاه در شیپور بدمد، بشنوید. اشعیا ۱۸:۳

The seven thunders that has now been unsealed, identifies that the history of the one hundred and forty-four thousand is the work of proclaiming a message that is placed within the context of the trumpet warning of the third woe. The trumpet of Islam in Bible prophecy is what is sounded by the ensign that is lifted up out of the grave.

هفت رعدی که اکنون مُهر آن گشوده شده است، نشان می‌دهد که تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، کارِ اعلامِ پیامی است که در زمینهٔ هشدارِ شیپورِ وایِ سوم قرار دارد. شیپورِ اسلام در نبوت‌های کتاب مقدس همان است که به وسیلهٔ عَلَمی که از قبر برافراشته می‌شود نواخته می‌شود.

The four waymarks of every reform line, that align with the four waymarks of the history of 1840 to 1844, establish that each of the four steps of each reform line always possesses the same theme. The first waymark in the history of the one hundred and forty-four thousand, that was represented by 1840 through 1844 was the empowerment of the message on September 11, 2001. That waymark was Islam. The second waymark of the parallel history for the one hundred and forty-four thousand was the disappointment of July 18, 2020. That waymark was a prediction of Islam which had been corrupted by the application of time. The third waymark which marks the Midnight Cry is a correction of the failed prediction of Islam. The correction represents the rejection of the application of time. The fourth waymark is the Sunday law, where the ensign that is lifted up, blows the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam.

چهار نشانِ راهِ هر خطّ اصلاح، که با چهار نشانِ راهِ تاریخِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ هم‌ترازند، ثابت می‌کند که هر یک از چهار گامِ هر خطّ اصلاح همواره همان موضوع را دارد. نخستین نشانِ راه در تاریخِ مربوط به یکصد و چهل و چهار هزار ـ تاریخی که با ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ نمایانده شده بود ـ قدرت‌گیریِ پیام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. آن نشانِ راه، اسلام بود. دومین نشانِ راهِ تاریخِ موازی برای یکصد و چهل و چهار هزار، ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ بود. آن نشانِ راه، پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام بود که با تعیینِ زمان تحریف شده بود. سومین نشانِ راه که نشانگرِ فریادِ نیمه‌شب است، اصلاحِ پیشگوییِ شکست‌خورده دربارهٔ اسلام است. این اصلاح، نمایانگرِ ردِّ تعیینِ زمان است. چهارمین نشانِ راه، قانونِ یکشنبه است؛ جایی که بیرقی که برافراشته می‌شود، شیپورِ هفتم را می‌نوازد که همان وایِ سوم است، یعنی اسلام.

Isaiah chapter forty identifies the starting point for the next twenty-six chapters. That starting point is located in the book of Revelation chapter eleven, when the two prophets that tormented the people are brought back to life. The Comforter resurrects and brings them to the standing position, and thereafter they are lifted up to heaven. Isaiah identifies the Elijah messenger as the voice crying in the wilderness. That messenger then asks what his message is to be and he is told in prophetic symbolism, that the message of Islam is a trumpet warning which the ensign proclaims. Yet the only way that Islam can be presented as the trumpet of warning in the last days is by identifying Islam of the past. The beginning of Islam as understood by the Millerites, and as graphically illustrated on the two sacred charts of Habakkuk, must be employed to identify Islam of the third woe.

فصل چهلمِ اشعیا نقطهٔ آغازِ بیست‌وشش فصل بعدی را مشخص می‌کند. آن نقطهٔ آغاز در کتاب مکاشفه، باب یازدهم، است؛ زمانی که دو نبی که مردم را عذاب می‌دادند، به حیات بازگردانده می‌شوند. تسلی‌دهنده آنان را زنده می‌سازد و برپا می‌دارد، و پس از آن به آسمان برده می‌شوند. اشعیا، پیام‌آورِ ایلیا را به‌عنوان «ندایی که در بیابان فریاد می‌زند» معرفی می‌کند. آن پیام‌آور سپس می‌پرسد پیامش چه باید باشد و به او، در نمادپردازی نبوی، گفته می‌شود که پیام اسلام شیپورِ هشداری است که رایت آن را اعلام می‌کند. اما تنها راهی که اسلام می‌تواند در ایام آخر به‌عنوان شیپور هشدار عرضه شود، شناسایی اسلامِ گذشته است. آغازِ اسلام، چنان‌که توسط پیروان میلر فهمیده شد و بر دو لوحِ مقدسِ حبقوق به‌صورت تصویری ترسیم گشت، باید به‌کار گرفته شود تا اسلامِ مربوط به «سومین وای» شناسایی گردد.

I was in the Spirit on the Lord’s Day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

در روز خداوند در روح بودم و پشت سر خود صدایی بلند شنیدم، همچون صدای شیپور. مکاشفه ۱:۱۰.

John heard the voice of a trumpet behind him in the Revelation, and John represents the one hundred and forty-four thousand who hear a voice from the past. The voice behind John, that is representing the sound of a trumpet from the past, is the pioneer understanding that the trumpets were God’s judgments against Sunday worship. The first four trumpets were brought against pagan Rome in response to the first Sunday law passed by Constantine in the year 321. The fifth and sixth trumpet, which are the first and second woes, represent God’s judgments against papal Rome after it too passed a Sunday law at the Council of Orleans in the year 538. The third woe of Islam arrives when the Sunday law is passed in the United States. Then the ensign is lifted up and identifies the prophetic role of Islam, based upon the beginning role of Islam.

یوحنا در کتاب مکاشفه صدای شیپوری را از پشت سر خود شنید، و او نمایندهٔ آن صد و چهل و چهار هزار نفری است که صدایی از گذشته را می‌شنوند. آن صدای پشت سر یوحنا، که نمایانگر صدای شیپوری از گذشته است، همان برداشتِ پیشگامانه‌ای است که شیپورها را داوری‌های خدا علیه پرستشِ روز یکشنبه می‌دانست. چهار شیپور نخست در پاسخ به نخستین قانونِ یکشنبه که به‌دست کنستانتین در سال ۳۲۱ تصویب شد، علیه رومِ بت‌پرست آورده شدند. پنجمین و ششمین شیپور، که نخستین و دومین وای هستند، نمایانگر داوری‌های خدا علیه رومِ پاپی هستند، پس از آن‌که آن نیز در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ قانونِ یکشنبه‌ای را تصویب کرد. سومین وایِ اسلام زمانی فرا می‌رسد که قانونِ یکشنبه در ایالات متحده تصویب شود. سپس عَلَم برافراشته می‌شود و نقشِ نبوتیِ اسلام را، بر پایهٔ نقشِ آغازینِ اسلام، مشخص می‌کند.

The message proclaimed by the ensign can only be established when the message is placed within the context of Alpha and Omega. After this introduction in Isaiah chapter forty, the strongest and most direct biblical presentation of God as the Alpha and Omega is set forth over several consecutive chapters. Those chapters are Isaiah’s representation of the Revelation of Jesus Christ that “God gave unto” Jesus, “to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John,” who wrote it “in a book, and” sent “it unto the seven churches.”

پیامی که به‌وسیلهٔ علم اعلام می‌شود، تنها زمانی تثبیت می‌گردد که این پیام در چارچوب الفا و امگا قرار گیرد. پس از این مقدمه در اشعیا باب چهل، نیرومندترین و مستقیم‌ترین ارائهٔ کتاب‌مقدسی از خدا به‌عنوان الفا و امگا در چندین باب پیاپی بیان می‌شود. آن باب‌ها بازنماییِ اشعیا از مکاشفهٔ عیسی مسیح هستند که «خدا آن را به» عیسی «داد، تا به بندگانش نشان دهد چیزهایی را که باید به‌زودی واقع شوند؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود فرستاد و آن را به خدمتگزارش یوحنا اعلام کرد»، که آن را «در کتابی نوشت و» آن را «به هفت کلیسا» فرستاد.

We will consider the following chapters of Isaiah in the next article.

در مقالهٔ بعدی به بررسی باب‌های ذیل از کتاب اشعیا خواهیم پرداخت.

Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

خوشا به حال کسی که می‌خواند و خوشا به حال آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳.