کلیسای پرغامس با صدور فرمان میلان در سال ۳۱۳ آغاز شد؛ در آن هنگام، چهارمین ازدواجِ پیمانیِ فصل یازدهم کتاب دانیال میان کنستانتیا و لیسینیوس صورت گرفت. کنستانتین کبیر، امپراتور غرب، کنستانتیا را در قالب یک ازدواج پیمانی به همسریِ لیسینیوس، امپراتور شرق، درآورد. کنستانتیا خواهر ناتنیِ کنستانتین بود و ازدواج او هم‌زمان با صدور این فرمان صورت گرفت. پیمان ازدواج دوام نیاورد و پس از آن، جنگ داخلی از سر گرفته شد. کنستانتیا در سراسر جنگ داخلی در کنار لیسینیوس ماند و پس از آنکه کنستانتین در سال ۳۲۴ لیسینیوس را شکست داد، با التماس از کنستانتین خواست که از جان او بگذرد. کنستانتین در ابتدا از جان لیسینیوس گذشت، اما بعدها فرمان اعدام او را صادر کرد. خودِ کنستانتیا نیز پس از آن تا حدود سال ۳۳۰ در دربار کنستانتین به زندگی ادامه داد.

چهارمین ازدواجِ پیمانیِ باب یازدهم دانیال، در فوریهٔ سال ۳۱۳، آغازگر دورهٔ نمادینی شد که پرغامس نمایانگر آن بود، و کلیسای پرغامس تا آغاز کلیسای طیاتیرا ادامه یافت؛ کلیسایی که با بر تخت نشستن قدرت پاپی در سال ۵۳۸ آغاز شد. سال ۵۳۸ نشانگر پایان پرغامس و نیز پنجمین ازدواجِ پیمانیِ باب یازدهم دانیال بود، زیرا کلیسای پاپی از طریق ازدواجی پیمانی و نبوی با قدرت‌های مدنی روم بر تخت نشست. پرغامس با یک پیمان ازدواجِ آلفا در سال ۳۱۳ آغاز شد و با یک ازدواجِ پیمانیِ اُمگا در سال ۵۳۸ پایان یافت. در سال ۱۷۹۸، هنگامی که ناپلئون پاپ را به اسارت برد، پادشاهان اروپا عروس پاپیِ خود را طلاق دادند.

اسارت و طلاقِ عروسِ پاپی، پیش‌نمونۀ خود را در همان نخستین ازدواجِ مبتنی بر پیمان در باب یازدهم دانیال داشت؛ ازدواجی که میان امپراتوری‌های بطلمیوسی و سلوکی صورت گرفته بود. در تحقق آیات شش تا هشت، در سال ۲۵۲ پیش از میلاد، بطلمیوس دوم فیلادلفوس (پادشاه جنوب) دخترش برنیس را به همسری آنتیوخوس دوم تئوس (پادشاه شمال) درآورد تا به دومین جنگ سوری پایان دهد. این توافق ایجاب می‌کرد که آنتیوخوس همسرش لائودیس و پسران او را کنار بگذارد. پس از مرگ بطلمیوس دوم در سال ۲۴۶ پیش از میلاد، آنتیوخوس لائودیس را بازگرداند و برنیس را طلاق داد. سپس لائودیس دستور مسموم کردن آنتیوخوس را داد و ترتیب قتل برنیس و پسر شیرخوارش را فراهم کرد. بدین‌سان، برنیس، چنان‌که در آیه آمده است، «قدرت خود را حفظ نکرد» و «تسلیم شد».

بطلمیوس سوم اورگتس، برادر برنیکه («شاخه‌ای از ریشه‌های او»)، پادشاه مصر شد و برای گرفتن انتقام خواهرش به پادشاهی سلوکی حمله کرد و بدین‌سان جنگ سوم سوری را آغاز کرد که از ۲۴۶ تا ۲۴۱ پیش از میلاد ادامه یافت. بطلمیوس شهرهای مهمی (از جمله سلوکیه و انطاکیه) را تصرف کرد، تا عمق قلمرو سلوکیان پیش رفت و غنایم هنگفتی را با خود برد، از جمله بت‌های بسیار و ظروف مقدسی که کمبوجیه پیش‌تر از مصر برده بود. او با این غنایم به مصر بازگشت و بدین‌سان این پیشگویی را تحقق بخشید که خدایان و اشیای گران‌بهای آنان به اسارت به مصر برده خواهند شد.

نخستین ازدواج پیمانی در باب یازدهم کتاب دانیال، پیش‌نمونی از ازدواج پیمانیِ سال ۵۳۸ میان روم پاپی و پادشاهان اروپا بود. در آیات شش تا هشت، پادشاه جنوب برای برقراری پیمان، عروسی را به همسری می‌دهد؛ پیمانی که پس از آن نقض می‌شود. در پی نقض این پیمان، به پادشاهی شمال حمله می‌شود، قلمرو آن به تصرف درمی‌آید و گنجینه‌هایش از آنجا برده می‌شود. در تاریخ متناظر با این رویدادها، ناپلئون، که نمایانگر پادشاه جنوب بود، در سال ۱۷۹۷ پیمان تولنتینو را بر ایالات پاپی تحمیل کرد. سال بعد، نیروهای فرانسوی به فرماندهی ژنرال برتیه وارد رم شدند و پاپ پیوس ششم را، که نمایانگر پادشاه شمال بود، به اسارت گرفتند. فرانسویان همچنین گنجینه‌هایی را از رم به غنیمت گرفتند و به فرانسه بردند؛ اقدامی متناظر با انتقال گنجینه‌ها از پادشاهی شمال به مصر به دست بطلمیوس.

پیمان ازدواج در میلان در سال ۳۱۳ به یک جنگ داخلی پایان داد، همان‌گونه که پیمان ازدواج میان امپراتوری‌های شمالی و جنوبیِ بطلمیوس دوم فیلادلفوس و آنتیوخوس دوم تئوس به دومین جنگ سوریه پایان داد. پیش‌نمونۀ طلاقِ امپراتوری‌های غربی و شرقی در سال ۳۲۴، اقدام آنتیوخوس در سال ۲۴۶ پیش از میلاد به طلاق دادنِ عروس مصریِ خود بود که به‌موجب یک پیمان به همسری او درآمده بود. هر دو طلاق با طلاقِ سال ۱۷۹۸ مطابقت دارند.

پرغامس دوره‌ای ۲۲۵ ساله، از ۳۱۳ تا ۵۳۸، را در بر می‌گیرد. این دوره با دومین ازدواج پیمانیِ روم بت‌پرست آغاز شد و با نخستین ازدواج پیمانیِ روم پاپی پایان یافت. تاریخ نبویِ پرغامس، دو ازدواج پیمانیِ روم بت‌پرست را به دو ازدواج پیمانیِ روم پاپی پیوند می‌دهد، همان‌گونه که سلسلهٔ هفت کلئوپاترا، دو ازدواج پیمانیِ امپراتوری سلوکی را به دو ازدواج پیمانیِ روم بت‌پرست پیوند می‌دهد. دو ازدواج در امپراتوری سلوکی به‌واسطهٔ کلئوپاترا به دو ازدواجِ امپراتوری روم بت‌پرست پیوند یافتند که آن‌ها نیز به‌نوبهٔ خود، به‌واسطهٔ کلیسای نمادینِ پرغامس، به دو ازدواجِ روم پاپی پیوند یافتند.

ازدواج آلفای امپراتوری سلوکی در سال ۲۵۲ پیش از میلاد، پیش‌نمونِ ازدواج اُمگای کلئوپاترا سیرا، دختر آنتیوخوس بزرگ، با بطلمیوس پنجم در سال ۱۹۳ پیش از میلاد در رافیا بود. آن ازدواج به پنجمین جنگ سوری پایان داد. ازدواج پیمانیِ آلفای روم بت‌پرست در سال ۴۰ پیش از میلاد میان مارک آنتونی و اکتاویا صورت گرفت. اکتاویا خواهر اکتاویان بود که بعدها به آگوستوس سزار شهرت یافت. ازدواج سال ۴۰ پیش از میلاد با پیمان بروندیسیوم همراه بود. آنتونی در سال ۳۲ پیش از میلاد، اکتاویا را به‌خاطر کلئوپاترا طلاق داد و بدین‌ترتیب، جنگ داخلی را که با پیمان سال ۴۰ پیش از میلاد پایان یافته بود، از سر گرفت. مارک آنتونی طرف متخاصمِ شرقی و اکتاویان رقیب غربی بود. در تاریخ مصر، هفت کلئوپاترا وجود داشت. نخستین کلئوپاترا نمایانگر پیمان ازدواج اُمگای امپراتوری سلوکی بود و هفتمین و آخرین کلئوپاترا نمایانگر به‌طلاق‌انجامیدنِ ازدواج پیمانیِ آلفای روم بت‌پرست بود.

مسیح همواره پایان را با آغاز تبیین می‌کند؛ ازاین‌رو، ازدواج آلفای سلوکیان در سال ۲۵۲ پیش از میلاد با ازدواج اُمگای سلوکیان در سال ۱۹۳ پیش از میلاد تناظر دارد. آلفا و اُمگای تاریخ سلوکیان هر دو با ازدواج‌های آلفا و اُمگای هم روم بت‌پرست و هم روم پاپی تناظر دارند. ازدواج اُمگای روم بت‌پرست در سال ۳۱۳، ازدواج پیمانیِ آلفای پرغامس نیز بود و پیش‌نمونۀ ازدواج پیمانیِ اُمگای پرغامس به شمار می‌رفت که خود، پیمان ازدواج آلفای روم پاپی در سال ۵۳۸ نیز بود. این امر، هر دو ازدواج پیمانیِ آلفا و اُمگای روم بت‌پرست را با ازدواج آلفای روم پاپی در سال ۵۳۸ متناظر می‌سازد. ازدواج اُمگای روم پاپی با قانون قریب‌الوقوع یکشنبه فرا می‌رسد. آلفای سال ۵۳۸ پیش‌نمونۀ اُمگای قانون یکشنبه است، و پیمان بروندیسیوم در سال ۴۰ پیش از میلاد و ازدواج پیمانیِ فرمان میلان در سال ۳۱۳، پیش‌نمونه‌های آلفای سال ۵۳۸ بودند. ازدواج آلفای امپراتوری سلوکی در سال ۲۵۲ پیش از میلاد با ازدواج پیمانیِ روم پاپی در سال ۵۳۸ تناظر دارد و به‌عنوان ازدواج آلفای امپراتوری سلوکی، با ازدواج اُمگا در رافیا در سال ۱۹۳ پیش از میلاد نیز متناظر است.

ازدواج‌های پیمانیِ شمال و جنوب در سال‌های ۲۵۲ و ۱۹۳ پیش از میلاد، با ازدواج پیمانیِ سال ۵۳۸ متناظرند که خود با ازدواج‌های پیمانیِ روم بت‌پرست در سال‌های ۴۰ پیش از میلاد و ۳۱۳ متناظر است. هر پنج ازدواج پیمانی که در تاریخِ باب یازدهم کتاب دانیال بازنمایی شده‌اند، در ششمین و آخرین ازدواج پیمانی، هم‌زمان با قانون قریب‌الوقوع یکشنبه، تحقق کامل می‌یابند. دو ازدواج نخست، جنگ‌هایی میان طرف‌های متخاصم شمالی و جنوبی‌اند، و ازدواج‌های سوم و چهارم نمایانگر جنگ داخلی میان شرق و غرب هستند. ازدواج‌های پنجم و ششم نمایانگر نبرد روحانی میان شرق و غرب‌اند؛ میان آیین ارتدوکس و آیین کاتولیک رومی؛ یا میان دولت و کلیسا. یکی از تفاوت‌های اساسی میان آیین ارتدوکس و آیین کاتولیک رومی این است که ارتدوکس‌ها آنچه را «سزاروپاپیسم» نامیده می‌شود، می‌پذیرند.

سزاروپاپیسم

سزاروپاپیسم، پیوند کلیسا و دولت است که در آن دولت بر این رابطه تسلط دارد. مذهب کاتولیک رومی این ساختار را رد می‌کند و به فرمان سال ۵۳۳ ژوستینیانوس پایبند است؛ فرمانی که کلیسای کاتولیک رومی را رأس کلیساها و نیز اصلاح‌کنندهٔ بدعت‌گذاران معرفی می‌کرد. کشمکش روحانیِ دو ازدواج پیمانیِ آخر بر سر این بود که آیا مرد، که نمایندهٔ اقتدار مدنی است، بر زن، که نمایندهٔ اقتدار کلیسایی است، حکم می‌راند یا نه. این جنگ روحانی همچنین اختلافات بر سر برخی جنبه‌های عبادت در کلیسا و نیز بر سر آموزهٔ موسوم به «فیلیوکه» را در بر می‌گرفت.

فیلیوکه

فیلیوکه به معنای «و پسر» است. درک اهمیت اصطلاح «فیلیوکه» مستلزم بررسی شهر نیقیه از منظری نبوی است؛ شهری که «اعتقادنامهٔ نیقیه» نخستین بار در آن به تصویب رسید. نیقیه از منظر نبوی با خط سیر اسلام پیوند دارد، زیرا دومین نبرد تاریخی نیقیه در آنجا نشان‌گذاری می‌شود؛ همچنین از منظر نبوی با نبرد روحانی کاتولیسیسم شرقی و غربی پیوند دارد. پاپ لئو نیز، به‌عنوان یک نماد، با نیقیه و شهادت نبویِ اعتقادنامهٔ نیقیه مرتبط است.

در باب یازدهم کتاب دانیال، شش ازدواج پیمانی مشخص شده‌اند و چهار مورد نخست، درگیری‌های نظامی میان شمال و جنوب یا میان شرق و غرب‌اند. دو مورد آخر، کشمکش‌های روحانی میان کاتولیک‌های ارتدکسِ شرق و کاتولیک‌های رومیِ غرب‌اند. ازدواج پیمانی ششم و نهایی، دربردارندهٔ نمادپردازیِ کشمکش بر سر اعتقادنامهٔ نیقیه خواهد بود، پاپی به نام لئو را نیز دربر خواهد گرفت و سرانجام از برداشت کاتولیک رومی از پیوند کلیسا و دولت حمایت خواهد کرد؛ برداشتی که «سزاروپاپیسم» مورد اعتقاد ارتدکس‌های شرقی را رد می‌کند؛ دیدگاهی که قدرت مدنی را مرجع اقتدار بر کلیسا می‌داند.

«اما “تمثالی برای وحش” چیست؟ و چگونه شکل خواهد گرفت؟ این تمثال را وحشِ دوشاخ می‌سازد و تمثالی برای وحش است. آن را تمثالِ وحش نیز می‌نامند. پس برای آنکه بدانیم این تمثال چگونه است و چگونه شکل خواهد گرفت، باید ویژگی‌های خودِ وحش—یعنی نظام پاپی—را بررسی کنیم.

«هنگامی که کلیسای نخستین با روی‌گرداندن از سادگی انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه به فساد گرایید، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای آنکه بر وجدان مردم مسلط شود، در پی جلب حمایت قدرت دنیوی برآمد. حاصل آن، نظام پاپی بود؛ کلیسایی که بر قدرت دولت تسلط داشت و آن را برای پیشبرد مقاصد خود، به‌ویژه برای مجازاتِ ‘بدعت‌گذاری’، به کار می‌گرفت. برای آنکه ایالات متحده تمثالی از وحش بسازد، قدرت مذهبی باید چنان بر حکومت مدنی مسلط شود که کلیسا اقتدار دولت را نیز برای تحقق مقاصد خود به کار گیرد.» نبرد عظیم، ۴۴۳.

سزاروپاپیسم و فیلیوکه دو تفاوت اصلی میان کاتولیک‌های غربی و شرقی را تشکیل می‌دهند. یکی مناقشه‌ای بر سر اقتدار مدنی است؛ دیگری مناقشه‌ای الهیاتی بر سر این است که آیا روح‌القدس تنها از پدر «صادر می‌شود» یا هم از پدر و هم از پسر صادر می‌شود. کلیسای کاتولیک رومی معتقد است که روح‌القدس از هر دو صادر می‌شود، اما کلیسای شرقی «فیلیوکه» را رد می‌کند و با این افزوده که روح‌القدس از مسیح صادر می‌شود، مخالفت می‌ورزد. نظریهٔ فیلیوکه به‌تدریج به اعتقادنامهٔ اولیه افزوده شد؛ اعتقادنامه‌ای که در شورای نیقیه در سال ۳۲۵ تدوین شده بود، یعنی چهار سال پس از نخستین قانون یکشنبه و یک سال پس از آنکه کنستانتین با شکست دادن لیکینیوس، یگانه فرمانروای امپراتوری روم شد. اعتقادنامهٔ اولیه دربرگیرندهٔ موضوع «فیلیوکه» نبود؛ موضوعی که سرانجام به یکی از دو دلیل عمدهٔ جدایی کلیساهای کاتولیک شرقی و غربی بدل شد.

در شورای قسطنطنیه در سال ۳۸۱، اعتقادنامهٔ نیقیه بسط یافت و به صورتی درآمد که به اعتقادنامهٔ نیقیه–قسطنطنیه معروف شد. در بخش بسط‌یافتهٔ مربوط به روح‌القدس، عبارت «که از پدر صادر می‌شود» گنجانده شده بود. همین صورت از اعتقادنامه، بدون افزودهٔ متأخرِ فیلیوکه، همچنان در کلیساهای ارتدوکس شرقی به کار می‌رود. پنجاه سال بعد، در شورای افسُس در سال ۴۳۱، ایمانی که در سال ۳۲۵ در نیقیه مقرر شده بود، بار دیگر تأیید شد و شورا عرضهٔ ایمانی متفاوت به جای اعتراف ایمانی نیقیه را ممنوع کرد. کلیسای شرقی این ممنوعیت را به‌عنوان استدلالی علیه افزودن فیلیوکه به اعتقادنامه به کار برده است. در شورای سوم تولدو در سال ۵۸۹، فیلیوکه در صورت لاتینیِ اعتقادنامه که در اسپانیا به کار می‌رفت، پدیدار شد. کاربرد آن با مخالفت با آریانیسم در میان ویزیگوت‌ها پیوند داشت و بر الوهیت کامل پسر تأکید می‌کرد. ازاین‌رو، شورای سوم تولدو به‌طور گسترده به‌عنوان نقطهٔ عطفی مهم در مراحل آغازینِ گنجاندن فیلیوکه در اعتقادنامهٔ غربی شناخته می‌شود.

در سده‌های هشتم و نهم، کاربرد فیلیوکه در کلیساهای تحت حاکمیت شارلمانی و کارولنژیان به رویه‌ای مرسوم بدل شد. در شوراهای کلیسایی غرب از آن دفاع شد و به‌تدریج در سراسر اروپای لاتینی، به‌جز رُم، پذیرفته شد. شرق از این افزوده آگاه شد و به اعتراض برخاست.

در سال ۱۰۱۴، پاپ بندیکت هشتم اعتقادنامهٔ حاوی عبارت «فیلیوکه» را رسماً وارد آیین عشای ربانی در روم کرد. از همین مقطع بود که فیلیوکه به بخشی ثابت از آیین عبادی روم بدل شد. این اقدام اغلب گام تعیین‌کنندهٔ غرب تلقی می‌شود. در سال ۱۰۵۴، احکام متقابل طرد از کلیسا در جریان انشقاق بزرگ صادر شد و فیلیوکه یکی از مسائل عمدهٔ الهیاتی بود که از پیش بر سر آن‌ها میان شرق و غرب اختلاف وجود داشت.

در شورای فلورانس در سال ۱۴۳۸/۳۹، کلیسای روم بار دیگر فیلیوکه و برتری پاپ را تأیید کرد. امپراتور شرق، یوحنا پالایولوگوس، در آن شورا حضور داشت. پالایولوگوس برادر بزرگ‌تر و سلف قسطنطین یازدهم بود؛ قسطنطین یازدهم نبوت صد و پنجاه‌ساله‌ای را تحقق بخشید که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ به پایان رسید. در شورای سال ۱۴۳۸/۳۹، امپراتور یوحنا پالایولوگوس در پی کسب حمایت نظامی و اقتصادی در برابر عثمانی‌ها بود و در این راستا، موضع کلیسای کاتولیک روم را دربارهٔ فیلیوکه و برتری پاپ پذیرفت. هنگامی که او و همراهان یونانی‌اش به قسطنطنیه بازگشتند، کلیسای شرق این توافق را رد کرد. در حال حاضر، کلیسای کاتولیک روم و بیشتر کلیساهای مرتد پروتستان همچنان به فیلیوکه پایبندند، اما کلیسای ارتدکس شرقی آن را رد می‌کند.

در سال ۳۲۵، شورای نیقیه به دعوت کنستانتین کبیر، نماد کلیسای سازش‌کارِ پرغامس، و با حضور او تشکیل شد. در دورهٔ هفده‌ساله از صدور فرمان میلان تا تقسیمِ پیشگویی‌شدهٔ امپراتوری در سال ۳۳۰، اعتقادنامهٔ نیقیه به تصویب رسید.

در سال ۵۳۳، فرمان ژوستینین صادر شد و سال بعد، در سال ۵۳۴، قانون‌نامهٔ ژوستینین معرفی شد و در سال ۵۳۸، هنگامی که گوت‌ها از شهر رم بیرون رانده شدند، قدرت پاپی بر سومین مانع غلبه کرد. سپس در سومین شورای اورلئان، قانونی دربارهٔ روز یکشنبه به تصویب رسید.

دورهٔ ۳۱۳ تا ۳۳۰ نمایانگر فراکتال آلفای گسترده‌ترِ دورهٔ ۲۲۵سالهٔ کلیسای پرغامس است، در حالی که دورهٔ ۵۳۳ تا ۵۳۸ نمایانگر فراکتال اُمگای آن است. سال ۳۱۳ مقارن با صدور فرمان میلان است و ۲۲۵ سال بعد، در سال ۵۳۸، قانون یکشنبه به اجرا گذاشته شد. در چارچوب تاریخِ گسترده‌ترِ آلفا، دورهٔ میان فرمان سال ۳۱۳ و نخستین قانون یکشنبهٔ بت‌پرستانه در سال ۳۲۱، با دورهٔ میان حکم سال ۵۳۳ و نخستین قانون یکشنبهٔ پاپی در سال ۵۳۸ مطابقت دارد. پرغامس سه بازنمود از یک مصوبهٔ قانونی ارائه می‌دهد که بر قانون یکشنبه تقدم دارد و به آن می‌انجامد. پرغامس همچنین نمایانگر «نخست رخ دادن ارتداد» است که پولس در نامهٔ دوم خود به کلیسای تسالونیکی مطرح کرده است.

هیچ‌کس به هیچ طریقی شما را نفریبد: زیرا آن روز فرا نخواهد رسید، مگر آنکه نخست ارتداد روی دهد و آن مردِ گناه، فرزند هلاکت، آشکار شود؛ همان که با هرآنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش قرار می‌گیرد مخالفت می‌ورزد و خود را از همهٔ آنها برتر می‌سازد؛ تا بدان‌جا که همچون خدا در معبد خدا می‌نشیند و خود را خدا می‌نمایاند. دوم تسالونیکیان ۲:۳، ۴.

کلیسای پرغامس نماد ارتدادی است که پیش از آشکار شدن پاپ روم به‌عنوان مرد گناه رخ داد. به‌گفتهٔ پولس، بدفهمیدن این حقیقت به‌منزلهٔ باور کردن دروغ است و در نتیجهٔ باور کردن آن دروغ، همهٔ کسانی که چنین می‌کنند دچار گمراهی شدید خواهند شد (دوم تسالونیکیان ۲:۱۰–۱۲). این گمراهی شدید با داوری بر قوم عهد و سرزمینی که قوم عهد در آن برانگیخته شد، مطابقت دارد. در مورد کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم، نمود این گمراهی شدید، ردّ این برداشت ویلیام میلر از سوی آنان است که «دائمی» در کتاب دانیال، به‌طور کلی، بت‌پرستی است و، به‌طور خاص‌تر، نماد روم بت‌پرست بود. در مورد ایالات متحده، مبنای این گمراهی شدید، ردّ برداشت ویلیام میلر از این فراز نیست؛ همان فرازی که میلر از طریق آن دریافت که «دائمی» بت‌پرستی بود. بلکه گمراهی آنان بر فراموش کردن این حقیقت استوار است که مرد گناه، که پس از ارتداد روم بت‌پرست آشکار شد، همان قدرت پاپی بود. ریگان آن‌گاه که فراموش کرد از کودکی می‌دانسته پاپ ضدّ مسیح است، پیش‌نمونهٔ آن گمراهی شد. هنگامی که ریگان در دههٔ ۱۹۸۰ وارد آن اتحاد پنهانی با سرّ بی‌دینی شد، پیش‌نمونهٔ کوردلی‌ای بود که، بنا بر این تطبیق نبوی، انتظار می‌رود دونالد ترامپ آن را تکرار کند. خواه این کوردلی عمدی باشد و خواه حاصل اطلاعات نادرست، تفسیر نبویِ ارائه‌شده در اینجا پیش‌بینی می‌کند که ترامپ کوردلی ریگان را تکرار خواهد کرد و، به‌گفتهٔ پولس، دچار گمراهی شدید خواهد شد.

پرغامس نمایانگر دورهٔ سازش و ارتداد است که پیش از بر تخت نشستن دستگاه پاپی رخ داد. این سیر تاریخی، به‌لحاظ نبوی، با سال‌های پایانی ایالات متحده مطابقت دارد؛ دوره‌ای که با ریاست‌جمهوری رونالد ریگان آغاز شد. خواه پرغامس را از فرمان سال ۳۱۳ تا قانون یکشنبهٔ سال ۵۳۸ در نظر بگیریم؛ خواه فراکتال آلفای پرغامس را از آن فرمان تا نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱؛ و خواه فراکتال اُمگای پرغامس را از سال ۵۳۳ تا قانون یکشنبهٔ سال ۵۳۸، هر سه خط نمایانگر ساختار نبویِ یک محاصره‌اند.

در مقالۀ بعدی، به بررسی یک محاصره خواهیم پرداخت.