محاصره‌ای که در سال ۵۸۷ پیش از میلاد آغاز شد، بیانگر جان‌مایهٔ پیام هشدارآمیز کتاب حزقیال است. این محاصره یک سال و نیم بعد، در سال ۵۸۶ پیش از میلاد، به ویرانی اورشلیم انجامید. محاصره‌ای که در سال ۵۸۷ پیش از میلاد آغاز شد، پیش‌نمونِ محاصرهٔ سستیوس در سال ۶۶ میلادی بود. ویرانی اورشلیم در سال ۵۸۶ پیش از میلاد، پیش‌نمونِ محاصره و ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی بود.

سال ۵۸۷ پیش از میلاد و سال ۶۶ هر دو نشانه بودند. مرگ همسر حزقیال پیشاپیش به ویرانی اورشلیم اشاره داشت، و نصب درفش‌های حاکمیت روم در حریم مقدس معبد نه‌تنها نشانهٔ گریز بود، بلکه نمایانگر نشان وحش نیز بود که در زمان قانون یکشنبه پدیدار می‌شود. همسر حزقیال و سال ۶۶ هر دو پیشاپیش به ویرانی اورشلیم اشاره داشتند، که همان قانون یکشنبه است—نشان وحش.

محاصرهٔ حزقیال نماد به اسارت رفتن قوم خدا در زمان قانون یکشنبه بود و سال ۶۶ نماد گریز از نشان وحش بود. همسر حزقیال نماد اسارت باکره‌های نادانِ ادونتیسم بود و کسانی که در سال ۶۶ گریختند، نماد باکره‌های دانا در همان بحران بودند. باکره‌های دانایی که در سال ۶۶ گریختند، پیش از برافراشته‌شدن درفش روم، نشانه را درک کرده بودند.

پرچم روم نمایانگر نشان وحش است، و همان‌جاست که در مَثَل ده باکره، در بسته می‌شود. ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ نیز نمایانگر قانون یکشنبه است. سال ۶۶ نمایانگر هشدار فرشتۀ سوم است. این هشدار از سال ۶۶ رو به فزونی می‌گذارد و به فریاد بلند بدل می‌شود. دورۀ ۶۶ تا ۷۰ با دورۀ شکل‌گیری تصویر وحش مطابقت دارد، و آن دوره با قانون یکشنبه آغاز می‌شود و با قانون یکشنبه پایان می‌یابد. سال ۶۶ آلفای این دوره است و ازاین‌رو پیش‌نمونه به شمار می‌رود، و سال ۷۰، که اُمگاست، قانون یکشنبه در مقام تحقق آن پیش‌نمونه است. سال ۶۶ سایه است و سال ۷۰ واقعیتِ آن. در نشانگاه آلفا، یعنی سال ۶۶، در به روی کلیسا بسته می‌شود، و در نشانگاه اُمگا، یعنی سال ۷۰، در به روی ملت بسته می‌شود.

نشانهٔ هشداردهندهٔ سال ۶۶، آغاز محاصره و مقطعی را مشخص می‌کند که در آن دیگر برای ادونتیست‌ها دیر شده است تا خود را برای اجرای آتیِ قانون یکشنبه، هنگام ویرانی اورشلیم در سال ۷۰، آماده کنند. در محاصره است که مُهر زده می‌شود، اما تنها فرشتگان آن را می‌بینند؛ و ویرانی اورشلیم همان قانون یکشنبه است که در آن، مُهر آشکارا برای جهانیان قابل مشاهده است.

مُهر هنگام محاصره زده می‌شود، اما در آن هنگام تنها برای فرشتگان قابل مشاهده است.

«مُهر خدای زنده که بر پیشانی قوم او نهاده می‌شود، چیست؟ نشانی است که فرشتگان، نه چشمان انسان، می‌توانند آن را بخوانند؛ زیرا فرشتهٔ هلاک‌کننده باید این نشانِ رستگاری را ببیند. ذهن آگاه، نشان صلیب جلجتا را در پسران و دخترانی که خداوند به فرزندی پذیرفته است، دیده است. گناهِ سرپیچی از شریعت خدا زدوده شده است. آنان جامهٔ عروسی بر تن دارند و مطیع و وفادار به همهٔ احکام خدا هستند.» گاسپل هرالد، ۱۱ ژوئن ۱۹۰۲.

هنگام وضع قانون یکشنبه، عَلَم برافراشته می‌شود و آنگاه سراسر جهان کسانی را که مُهر شده‌اند می‌بیند.

«کار روح‌القدس آن است که جهان را در خصوص گناه، عدالت و داوری ملزم سازد. جهان تنها از این طریق می‌تواند هشدار یابد که ببیند کسانی که به حقیقت ایمان دارند، به‌واسطۀ حقیقت تقدیس شده‌اند، بر پایۀ اصولی والا و مقدس عمل می‌کنند و به‌نحوی والا و متعالی، مرز میان کسانی را که احکام خدا را نگاه می‌دارند و کسانی که آن‌ها را زیر پا می‌گذارند، آشکار می‌سازند. تقدیس به‌واسطۀ روح‌القدس، تفاوت میان کسانی را که مُهر خدا را دارند و کسانی که روز استراحتی جعلی را نگاه می‌دارند، نمایان می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا رسد، به‌روشنی آشکار خواهد شد که نشان وحش چیست. این نشان، نگاه‌داشتن روز یکشنبه است. کسانی که پس از شنیدن حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، امضای آن مرد گناه را بر خود دارند که در اندیشۀ تغییر زمان‌ها و شرایع بود.» مدرسۀ آموزش کتاب مقدس، ۱ دسامبر ۱۹۰۳.

هنگام ویرانی اورشلیم، که همان قانون یکشنبه است، عَلَم برافراشته می‌شود و تمایز میان کسانی که در روز هفتم عبادت می‌کنند و کسانی که در روز نخست عبادت می‌کنند، کانون توجه تمامی بشریت قرار می‌گیرد. نشانهٔ سِستیوس هم نمادی از ویرانیِ پیشِ رو در زمان قانون یکشنبه است و هم هشداری دربارهٔ آن. سال ۶۶ نمایانگر دوره‌ای است که به قانون یکشنبه منتهی می‌شود؛ قانونی که ویرانی اورشلیم نماد آن است. ساختار محاصره تا رسیدن به قانون یکشنبه، همان ساختار سه شاهدی است که در تاریخ کلیسای پرغامس بازنمایی شده‌اند.

نشانه‌ای آغاز محاصره‌ای را مشخص می‌کند که بازه‌ای زمانی را تا ویرانی اورشلیم در بر می‌گیرد. سال‌های ۳۲۱ و ۵۳۸ با سال ۵۸۶ پیش از میلاد و سال ۷۰ متناظرند. هر چهار تاریخ، نمایانگر قانون قریب‌الوقوع یکشنبه‌اند. پیش از قانون یکشنبهٔ سال ۳۲۱، فرمان میلان در سال ۳۱۳ صادر شده بود و پیش از قانون یکشنبهٔ سال ۵۳۸، فرمان سال ۵۳۳ صادر شده بود. سال‌های ۳۱۳ و ۵۳۳ با سال ۶۶ و سال ۵۸۷ پیش از میلاد متناظرند.

«‹تمثال وحش› نمایانگر آن شکل از پروتستانیسمِ مرتد است که هنگامی پدید خواهد آمد که کلیساهای پروتستان برای تحمیل عقاید جزمیِ خود از قدرت حکومت یاری بخواهند. ‹نشان وحش› هنوز باید تعریف شود.» نبرد عظیم، ۴۴۵.

یک دوره و یک نقطه

تمثال وحش و نشان وحش دو نماد مرتبط، اما متفاوت‌اند. شکل‌گیری تمثال وحش نمایانگر یک دورهٔ زمانی است و نشان وحش نمایانگر یک نقطهٔ زمانی است. محاصره نمایانگر یک دورهٔ زمانی است و نابودی اورشلیم نمایانگر یک نقطهٔ زمانی است. الهام، با نابود کردن اورشلیم به مشیت الهی در سال ۷۰ و در سال ۵۸۶ پیش از میلاد، در ماه و روزی یکسان در هر یک از این دو سال، بر این تمایز تأکید کرد. نابودی اورشلیم، که همان قانون یکشنبه و نشان وحش است، یک نقطهٔ زمانی است. محاصره یک دورهٔ زمانی است که با نشانه‌ای آغاز می‌شود. آن نشانه نمادِ قانون یکشنبه است.

مرگ همسر حزقیال، «آرزوی دیدگانش»، و هشدار عیسی دربارهٔ مکروه ویرانی که دانیال نبی از آن سخن گفته است، دو شاهد از کتاب مقدس به دست می‌دهند. فرمان میلان و حکم ژوستینین نیز نشانه‌هایی تاریخی‌اند، زیرا هر دو آغاز همان دورهٔ نبوتی را مشخص می‌کنند که به قانون یکشنبه می‌انجامد.

نشانه‌ای که عیسی در باب ۲۴ مَتّی بیان کرد، ایجاب می‌کرد که کسانی که می‌خواستند جان به در ببرند، پیش از تحقق آن، هشدار را درک کنند.

پس چون مکروهِ ویرانی را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، در مکان مقدّس برپا ببینید، (هر که می‌خواند، دریابد:) آنگاه آنان که در یهودیه‌اند به کوه‌ها بگریزند؛ آن که بر بام است، برای برداشتن چیزی از خانهٔ خود فرود نیاید؛ و آن که در کشتزار است، برای برداشتن جامه‌های خود بازنگردد. متی ۲۴:۱۵–۱۸.

نوح

در پیام هشدارآمیز متی ۲۴، عیسی ویرانی اورشلیم را تصویری از پایان جهان معرفی کرد. او همچنین شرایط پیش از ظهور ثانوی خود را به شرایط روزگار نوح تشبیه کرد. بنابراین، هم ویرانی اورشلیم و هم طوفان در روزگار نوح، تصویرهایی نبوی از رویدادهای مرتبط با پایان جهان به شمار می‌روند.

اما همان‌گونه که در روزگار نوح بود، آمدن پسر انسان نیز چنین خواهد بود. زیرا همان‌گونه که در روزهای پیش از طوفان، می‌خوردند و می‌نوشیدند، زن می‌گرفتند و دختر به شوهر می‌دادند، تا روزی که نوح به کشتی درآمد، و بی‌خبر بودند تا آنکه طوفان آمد و همه را با خود برد؛ آمدن پسر انسان نیز چنین خواهد بود. متی ۲۴:۳۷–۳۹.

ساختار محاصره در روزگار نوح، با مرگ لَمَک و متوشالح، آن دو مرد پارسا، بازنمایی شده است. لَمَک پنج سال پیش از طوفان درگذشت و متوشالح در سال وقوع طوفان، هفت روز پیش از بسته شدن در، از دنیا رفت. لَمَک هنگام مرگ ۷۷۷ سال داشت و ازاین‌رو، نشانِ هفت را در آغاز پنج سال پایانی پیش از طوفان بازنمایی می‌کند. نمادپردازیِ عدد ۷۷۷ در آغاز، بیانگر نشانی است که آغاز محاصره را مشخص می‌کند. عدد اُمگای «۷» در دورهٔ محاصره، همان هفت روز پس از مرگ متوشالح است که طی آن حیوانات وارد کشتی شدند. دورهٔ محاصره همان دوره‌ای است که در آن تمثال وحش شکل می‌گیرد؛ دوره‌ای که با نشان وحش به اوج خود می‌رسد. درِ بستهٔ کشتی، پیش‌نمونهٔ درِ بسته در زمان قانون یکشنبه است.

پنج سالِ میان مرگ لَمَکِ پارسا و مرگ متوشالح با دورهٔ پنج‌سالهٔ میان سال ۱۴۴۸، که یوحنا پالایولوگوس درگذشت، و سال ۱۴۵۳، که برادرش در محاصرهٔ پنجاه‌وسه‌روزهٔ قسطنطنیه جان سپرد، مطابقت دارد. آغاز و پایان هر دو دوره با مرگِ یک پدر و پسر، یا دو برادر، رقم می‌خورد. هر دو دوره پنج سال طول می‌کشند، و هنگامی که آخرین کنستانتین بر دیوارهای قسطنطنیه جان سپرد، با درِ بستهٔ کشتی مطابقت یافت، زیرا مهلت آزمون برای ایالات متحده زمانی به پایان می‌رسد که دیوار نمادین جدایی را در قانون اساسی ویران کنند. حقیقت بر پایهٔ دو یا سه شاهد استوار می‌شود، و هر یک از این دو خط دارای آغازها و پایان‌هایی موازی با دیگری است که امضای آلفا و اُمگاست. مدت هر دوی آن‌ها پنج سال است. هر دوی آن‌ها با تأکید بر قانون یکشنبه پایان می‌یابند.

تاریخ پنج‌سالهٔ قسطنطنیه با مرگ یوحنای هشتم پالایولوگوس در سال ۱۴۴۸ آغاز شد و با سقوط شهر در سال ۱۴۵۳ پایان یافت. پس از مرگ برادرش، کنستانتین یازدهم در سال ۱۴۴۹ بر تخت امپراتوری بیزانس نشست؛ جلوس او بر تخت، در تفسیر پیروان میلر از نبوت‌ها، به‌طور سنتی با به‌رسمیت‌شناختن سیادت عثمانی مرتبط دانسته می‌شود. روز ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ سرآغاز دورهٔ پیشگویی‌شدهٔ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزه بود که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پایان یافت. در پایان این دورهٔ تاریخی پنج‌ساله، قسطنطنیه پس از محاصره‌ای پنجاه و سه روزه سقوط کرد و کنستانتین یازدهم هنگام دفاع از شهر کشته شد. سقوط قسطنطنیه پایان امپراتوری روم شرقی را رقم زد؛ امپراتوری‌ای که نیروهایش در نبرد نینوا در سال ۶۲۷ ایران را شکست داده بودند؛ و بدین‌سان پیوند تاریخی با پیشگویی محمد دربارهٔ رومیان تکمیل شد.

یوحنای هشتم پالایولوگوس برای مقابله با ترکان عثمانی که در حال پیشروی بودند، از غرب کمک نظامی طلب کرد. برای دریافت این کمک، در رأس هیئتی بیزانسی به شورای فلورانس (۱۴۳۸–۱۴۳۹) رفت و در آنجا اتحاد کلیساهای شرق و غرب را رسماً پذیرفت. این توافق شامل پذیرش آموزه‌های غربی (به‌ویژه فیلیوکه و تقدم پاپ) بود که کلیسای شرق از دیرباز آن‌ها را رد کرده بود.

هنگامی که او به قسطنطنیه بازگشت، این اتحاد با مخالفت گستردهٔ روحانیان، راهبان و مردم بیزانس روبه‌رو شد. این اتحاد هیچ‌گاه به‌طور مؤثر به اجرا درنیامد و کمک نظامیِ مورد انتظار از غرب نیز فراهم نشد. ردِ اتحاد فلورانس تا زمان سقوط شهر در سال ۱۴۵۳ همچنان یکی از عوامل اصلی تفرقه باقی ماند.

همهٔ پیامبران دربارهٔ ایام آخر مشخص‌تر از ایامی که خود در آن می‌زیستند سخن می‌گویند، و هرآنچه در نوشته‌های آنان آمده است، برای پند و هشدار به کسانی است که در همان ایام آخر زندگی می‌کنند. خواهر وایت به «ظهور و سقوط پادشاهی‌ها» به‌عنوان یکی از محورهای اصلی مطالعهٔ نبوت‌ها اشاره می‌کند. این اصول، سقوط پادشاهی‌های باستانی را نمادهایی از سقوط پادشاهی‌ها در ایام آخر معرفی می‌کنند. در یکی از سطوح فهم، پیش از دورهٔ پنج‌ساله‌ای که آغاز نبوت زمانیِ منتهی به ۱۱ اوت ۱۸۴۰ را مشخص می‌کند، و علت و معلولِ آغاز آن نبوت را شرح می‌داد، و نیز با محاصره‌ای پنجاه‌وسه‌روزه در سال ۱۴۵۳ پایان یافت، رهبر آن پادشاهی از طریق اتحادی مبتنی بر پذیرش دو آموزهٔ اصلی که کلیساهای ارتدوکس و کاتولیک غربی را از یکدیگر جدا می‌کردند، از کلیسای کاتولیک روم درخواست کمک کرده بود. آن شورا با نخستین شورای نیقیه در سال ۳۲۵، که به دعوت کنستانتین کبیر تشکیل شده بود، در تناظر است.

فراکتالِ آغاز آن پنج سال، اتحادی میان رهبر سیاسیِ پادشاهی‌ای که در آستانۀ سقوط است و کلیسای کاتولیک را مشخص می‌کند. بدین‌سان، با قسطنطین کبیر هم‌راستا می‌شود که نخستین شورا را در سال ۳۲۵ برای مقابله با کیش باطل آریانیسم فراخواند، همان‌گونه که پالایولوگوس برای مقابله با کیش باطل اسلام چنین کرد. در فراکتال آلفای آن پنج سال، سومین نبوت زمانیِ باب نهم مکاشفه آغاز شد. سپس، در فراکتالِ پایان آن دوره، محاصرۀ پنجاه‌وسه‌روزه مشخص می‌شود. در آغاز آن پنج سال، هنگام مرگ لمک، سرآغاز تاریخیِ مشخصی برای این دوره وجود دارد، زیرا از لحاظ نبوی، مرگ هر دو لمک در یک نشانۀ راهِ واحد جای گرفته است.

لمک از دودمان قائن، با نفرینِ هفتاد بار هفتِ خود، که معادل چهارصد و نود سال است، بر پایان مهلت آزمایش تأکید می‌کند. در کنار این واقعیت که در تاریخ پادشاهیِ دوپاره، سه دورهٔ چهارصد و نودسالهٔ مهلت آزمایش برای انبیا، کاهنان و پادشاهان وجود دارد، مرگ لمکِ پارسا در ۷۷۷سالگی نمایانگر ساختار سه‌گانهٔ کلیسای پیروزمند است. نبی، کاهن و پادشاه، هر یک مُهر می‌شوند. مُهر زدن و نشانه‌گذاریِ پایان مهلت آزمایش به‌واسطهٔ این دو لمک، پیش‌نمونِ درِ بستهٔ کشتی است. فراکتالِ پایانی همان هفت روزی است که حیوانات طی آن سوار کشتی می‌شوند. آغاز محاصره نشانه‌ای است؛ ازاین‌رو، فراکتالِ هفت‌روزه در پایان پنج سالِ نوح با نشانه‌ای آغاز می‌شود.

«مهلت آزمون آنان رو به پایان بود. قرار بود ساکنان بی‌ایمان و تمسخرگر جهان نشانه‌ای ویژه از قدرت الهی خدا را ببینند. نوح با وفاداری از دستورهایی که خدا به او داده بود پیروی کرده بود. ساخت کشتی دقیقاً مطابق با آنچه خدا فرمان داده بود به پایان رسیده بود. او مقادیر عظیمی خوراک برای انسان و حیوان ذخیره کرده بود. پس از انجام این کار، خدا به نوح وفادار فرمان داد: ‹تو و تمامی اهل خانه‌ات به کشتی درآیید، زیرا تو را در پیشگاه خود عادل دیده‌ام.› فرشتگانی فرستاده شدند تا جانورانی را که خدا آفریده بود، از جنگل و دشت گرد آورند. فرشتگان پیشاپیش این حیوانات حرکت می‌کردند و آنها جفت‌جفت، نر و ماده، و حیوانات پاک هفت‌تاهفت‌تا، به دنبالشان می‌رفتند. این جانوران، از درنده‌ترینشان تا رام‌ترین و بی‌آزارترینشان، با آرامش و وقار به درون کشتی گام نهادند. گویی آسمان از انبوه پرندگان گوناگون پوشیده شده بود. آنها جفت‌جفت، نر و ماده، و پرندگان پاک هفت‌تاهفت‌تا، پروازکنان به سوی کشتی می‌آمدند. جهانیان با شگفتی نظاره می‌کردند—برخی با ترس، اما بر اثر عصیان چنان سخت‌دل شده بودند که این آشکارترین تجلی قدرت خدا تنها تأثیری لحظه‌ای بر آنان گذاشت. به مدت هفت روز، این حیوانات به کشتی وارد می‌شدند و نوح آنها را در جایگاه‌هایی که برایشان آماده شده بود، جای می‌داد.» روح نبوت، جلد ۱، ۷۱.

هشت نفر در کشتی بودند که از جهان کهن به جهان نو گذر کردند و بدین‌سان پیش‌نمونِ صد و چهل و چهار هزار نفری بودند که بی‌آنکه مرگ را بچشند، از این زمین به زمینِ نوشده می‌روند. نوح، به‌عنوان نماد آن صد و چهل و چهار هزار نفر، نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم نیز بود. خنوخ، که سیصد سال با خدا راه رفت و سپس برگرفته شد، نمایانگر همان مردمان روزهای آخر است که هشت سرنشین کشتی نوح نمایانگرشان بودند. آن هشت تن پیش‌نمونِ کسانی هستند که نمی‌میرند، و خنوخ نیز، که نمایانگر همان افراد بود، نمرد. خنوخ فرشتهٔ نخست بود که پیش‌نمونِ ویلیام میلر به‌شمار می‌رفت؛ میلر نیز ظهور دوم مسیح و داوری را اعلام می‌کرد.

و خنوخ نیز، که هفتمین از آدم بود، دربارهٔ اینان نبوّت کرد و گفت: اینک خداوند با ده‌ها هزار تن از مقدّسان خود می‌آید تا بر همگان داوری کند و همهٔ بی‌دینانِ میان ایشان را به سببِ تمامی اعمالِ بی‌دینانه‌ای که از سرِ بی‌دینی مرتکب شده‌اند، و تمامی سخنانِ درشتی که گناهکارانِ بی‌دین بر ضدّ او گفته‌اند، محکوم سازد. یهودا ۱:۱۴، ۱۵.

خنوخ به‌عنوان فرشتهٔ اول، پیش‌نمونِ نوح بود که فرشتهٔ سوم بود. خنوخ به‌عنوان فرشتهٔ اول، نمایانگر زمان آخر است؛ زمانی که فرشتهٔ اول از راه می‌رسد. برای میلری‌ها، آن زمان سال ۱۷۹۸ بود؛ برای صد و چهل و چهار هزار نفر، سال ۱۹۸۹ بود. زمان آخر در سال ۱۷۹۸، در پایان هفت زمانِ باب بیست‌وششم لاویان فرا رسید، و زمان آخر در سال ۱۹۸۹، در پایان دورهٔ صد و بیست و شش ساله‌ای از شورش سال ۱۸۶۳ تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ فرا رسید. هفت زمان، که نمایانگر دو هزار و پانصد و بیست سال از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۱۷۹۸ است، به دو دورهٔ مساویِ هزار و دویست و شصت ساله تقسیم می‌شود. هزار و دویست و شصت سال، نمادی از هفت زمان است، و صد و بیست و شش، یک‌دهمِ هزار و دویست و شصت سال است؛ بنابراین، هر دو زمان آخر در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۹۸۹ در پایان دوره‌ای فرا رسیدند که هفت زمانِ باب بیست‌وششم لاویان نمایانگر آن است. خنوخ، به‌عنوان نماد فرشتهٔ اول و آمدن آن فرشته در زمان آخر، هفتمین نفر از آدم بود.

خنوخ فرشتهٔ اول بود؛ لامک فرشتهٔ دوم بود، زیرا فرشتهٔ دوم همواره دارای نمود دوگانه است و لامک در نسل شیث در تقابل با لامک در نسل قائن قرار دارد. متوشالح نمایانگر پیام فریاد نیمه‌شب است که به فرشتهٔ دوم، یعنی لامک، می‌پیوندد و به او قدرت می‌بخشد. نشانهٔ محاصره با مرگ لامک مشخص می‌شود، زیرا مرگ لامک با مرگ همسر حزقیال متناظر است. نشانهٔ همسر حزقیال حاکی از قانون یکشنبهٔ پیشِ رو و اسارتی بود که در پی آن می‌آید. نشانهٔ لامک، سنِ ۷۷۷ سالگی او بود. نشانهٔ او با همسر حزقیال و سستیوس در سال ۶۶ متناظر است. این نشانه‌ها با نشانهٔ فرمان میلان در سال ۳۱۳ متناظرند. همان‌گونه که حزقیال هنگام مرگ همسرش جدا شد، نشانهٔ فرمان در سال ۳۱۳ نیز کلیسای پارسای اسمیرنا را از کلیسای ناپارسای پرغامس جدا کرد.

جدایی دو گروه در مقطعِ نشانهٔ محاصره مشخص می‌شود. این جدایی همچنین در قالب دو گروه به تصویر کشیده می‌شود که نماد یکی خیمهٔ واترتاون و نماد دیگری خیمه‌ای است که سموئیل اسنو طی شش روزِ گردهمایی اردوگاهی اکستر، پیام راستینِ فریاد نیمه‌شب را در آن ارائه کرد. پس از شش روزِ گردهمایی اردوگاهی اکستر، شصت‌وشش روز سپری شد که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به بسته‌شدنِ در انجامید. لَمَک از نسل شیث، نشانهٔ محاصره را با عدد ۷۷۷ مشخص می‌کند و همتای او، لَمَک از نسل قائن، نشانهٔ خود را با چهارصد و نود سال مهلتِ آزمایش مشخص می‌سازد. سال ۶۶ نمایانگر نشانهٔ محاصره است که پیش از ویرانیِ مرتبط با قانون یکشنبه پدیدار می‌شود؛ ویرانی‌ای که ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ پیش‌نمونِ آن است. شش روزِ اکستر با سال ۶۶ مطابقت دارد، درحالی‌که شصت‌وشش روزِ منتهی به بسته‌شدنِ در، با دورهٔ میان نشانهٔ محاصره و ویرانی در سال ۷۰ مطابقت دارد و نمایانگر مهلتِ آزمایشی است که با بسته‌شدنِ در پایان می‌یابد.

در نشانۀ محاصره، عدد ۶۶۶ در این سطرها در تقابل با عدد ۷۷۷ لمک به‌صورت نمادین بازنمایی می‌شود. محاصره دوره‌ای نبوی است، و عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد؛ بنابراین، مهرِ لمکِ عادل در پیوند با نشانِ لمکِ ناعادل، هلاک‌شدگان و نجات‌یافتگان را که در آغاز محاصره نشان‌گذاری می‌شوند، مشخص می‌سازد و هم‌زمان دو گروهی را نیز مشخص می‌کند که در پایان محاصره آشکار می‌شوند. همۀ محاصره‌ها با شکل‌گیری تمثال وحش هم‌راستا هستند؛ فرایندی که به نشان وحش می‌انجامد و با آن به پایان می‌رسد.

در مقالهٔ بعدی این مطالب را پی خواهیم گرفت.