پیام هشدار نهایی در دانیال، باب یازده، آیهٔ چهل‌وچهار، به تصویر کشیده شده است:

اما خبرهایی از مشرق و شمال او را مضطرب خواهد ساخت؛ ازاین‌رو با خشمی عظیم بیرون خواهد آمد تا بسیاری را هلاک و به‌کلی نابود سازد. دانیال ۱۱:۴۴.

اخبار شمال بیانگر پیام پادشاه شمال است. پادشاه حقیقی شمال مسیح است و قدرت پاپی، بدل زمینیِ مسیح در مقام پادشاه حقیقی شمال است. این بدل زمینی نمایندهٔ شیطان است.

«برای دستیابی به منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا به جلب لطف و حمایت بزرگان زمین سوق داده شد؛ و چون بدین‌سان مسیح را رد کرده بود، به سرسپردگی به نمایندهٔ شیطان—اسقف روم—ترغیب شد.» نبرد عظیم، ۵۰.

شیطان خواهانِ برانداختن هر دو تختِ خدا بوده است و در تلاشی ناکام برای تحقق خواستۀ خود، پاپِ رُم را به کار می‌گیرد.

ای لوسیفر، پسر صبح، چگونه از آسمان فرو افتاده‌ای! تو که ملت‌ها را ناتوان می‌ساختی، چگونه بر زمین افکنده شده‌ای! زیرا در دل خود گفته‌ای: به آسمان صعود خواهم کرد، تخت خویش را بر فراز ستارگان خدا خواهم افراشت؛ بر کوه اجتماع نیز، در اقصای شمال، خواهم نشست؛ بر فراز بلندی‌های ابرها صعود خواهم کرد؛ همانند خدای متعال خواهم شد. اشعیا ۱۴:۱۲–۱۴.

آرزوی شیطان این است که بر تخت فرمانروایی سیاسی خدا بنشیند، تختی که «ستارگان خدا» نماد آن‌اند. «ستارگان» فرشتگان‌اند.

سرّ هفت ستاره‌ای که در دست راست من دیدی، و هفت چراغدان زرین. آن هفت ستاره، فرشتگان هفت کلیسا هستند؛ و آن هفت چراغدانی که دیدی، هفت کلیسا هستند. مکاشفه ۱:۲۰.

شیطان همچنین آرزو دارد بر تخت مذهبیِ خدا، که «اطراف شمال» نماد آن است، بنشیند.

زیبا در بلندیِ خویش و مایۀ شادیِ سراسر زمین است کوه صهیون، در جانب‌های شمال، شهرِ پادشاهِ بزرگ. مزامیر ۴۸:۲.

شیطان در تلاش برای سرنگونی پادشاهی خدا و فرمانروایی بر سیارۀ زمین به‌عنوان قلمرو خویش، قدرت پاپی را شکل داد.

«این سازش میان بت‌پرستی و مسیحیت به شکل‌گیریِ ‹مرد گناه› انجامید؛ همان که در نبوت پیشگویی شده بود با خدا مخالفت خواهد ورزید و خود را بالاتر از خدا قرار خواهد داد. آن نظام عظیمِ دینِ دروغین، شاهکار قدرت شیطان است—یادمانی از تلاش‌های او برای آنکه خود را بر تخت بنشاند و مطابق ارادهٔ خویش بر زمین فرمان براند.» نبرد عظیم، ۵۰.

«اخباری» که در آیهٔ چهل‌وچهار از شمال می‌رسد، پیام شیطان و تلاش نمایندهٔ زمینی او برای به دست گرفتن کنترل کرهٔ زمین است. اخباری که از مشرق می‌رسد، پیام «باد شرقی» در نبوت کتاب مقدس است. «باد شرقی» پیام اسلام است—همان فرزندان مشرق در نبوت کتاب مقدس. فرشتهٔ مُهرکننده در باب هفتم مکاشفه از مشرق برمی‌خیزد، و پیام دو‌بخشیِ پادشاه جعلیِ شمال و اسلام، همان پیام مُهر کردن است که درست پیش از پایان مهلت فیض اعلام می‌شود.

و او خیمه‌های کاخ خود را میان دریاها، در کوه مقدسِ پرجلال، برپا خواهد کرد؛ با این همه، به پایان خود خواهد رسید و هیچ‌کس او را یاری نخواهد کرد. و در آن زمان، میکائیل، آن امیر بزرگ که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست: و زمان تنگی‌ای فرا خواهد رسید که از زمانی که قومی پدید آمده است تا آن هنگام، هرگز مانندش نبوده است: و در آن زمان، هر یک از قوم تو که نامش در آن کتاب نوشته یافت شود، رهایی خواهد یافت. دانیال ۱۱:۴۵، ۱۲:۱.

پیام هشدار نهایی، پیامی دوگانه است که در بخش‌های گوناگون کتاب مقدس به‌صورت نمادین بازنمایی شده است و هر یک از این بخش‌ها گواهی ویژۀ خود را دربارۀ نمادپردازیِ این پیام دوگانۀ نهایی ارائه می‌دهد. باد شرقی از این جهت جالب توجه است که یکی از دو پیامی است که پیش از پایان یافتن مهلت فیض، پیام هشدار نهایی را تشکیل می‌دهند. اسلام در نسبت با خبرهای شمال در آیۀ چهل‌وچهار، نمایانگر پیامی درونی است و خبرهای شمال نمایانگر پیامی بیرونی‌اند. دلیل جالب توجه بودن این موضوع آن است که اسلام یکی از دو بخشِ پیام دوگانه‌ای بود که میلری‌ها در سال ۱۸۴۴ اعلام کردند. در تاریخ میلری‌ها، اسلام پیامی بیرونی بود و در آیۀ چهل‌وچهار پیامی درونی است. پیام درونی در تاریخ میلری‌ها، ۲٬۳۰۰ روز بود که مَثَل ده باکره و آغاز داوری را با یکدیگر هم‌راستا می‌کرد. اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پیامی بیرونی بود و ۱۲ اوت ۱۸۴۴ پیامی درونی بود. روزهای یازدهم و دوازدهم اوت در مجموع عدد بیست‌وسه را به دست می‌دهند، و بیست‌وسه نمایانگر تاریخ میلری‌هاست، زیرا آن تاریخ، تاریخ دو فرشتۀ نخستِ باب چهاردهم مکاشفه بود؛ و رقم سه در عدد بیست‌وسه نمایانگر پیام فرشتۀ سوم است. دو پیام نخست پیش از پیام سوم می‌آیند، درست همان‌گونه که در عدد بیست‌وسه، دو پیش از سه می‌آید.

فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، هنگامی که فرشتگان اول و دوم پایان یافتند، از راه رسید. آن‌ها در همان مقطعی پایان یافتند که ۲۳۰۰ روز به پایان رسید، و این نشان‌دهندهٔ آغاز داوری مردگان بود. داوری مردگان تا ۱۱ سپتامبر ادامه یافت؛ در آن هنگام، پیام دوگانهٔ باب هجدهم مکاشفه همراه با آن دو صدا نازل شد.

هنگامی که ۱۱ سپتامبر فرا رسید و ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تکرار شد، اسلام نشانگر آغاز باران آخرین و مُهر شدن صد و چهل و چهار هزار نفر بود. پیام بیرونی برای صد و چهل و چهار هزار نفر، نشویل است؛ نشانه‌ای از اینکه شکل‌گیری تمثال وحش آغاز شده است. در تاریخ میلری‌ها، هنگامی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ اسلام مهار شد، این رویداد پیامی بیرونی بود. هنگامی که اسلام در ۱۱ سپتامبر رها شد، اسلام به پیامی درونی بدل شد. اخبار مشرق و شمال نمایانگر دو ندای باب هجدهم مکاشفه‌اند.

ندای نخست به سه آیهٔ نخست تحقق بخشید، و ندای آیهٔ چهارم نمایانگر فراخوانِ خروج از بابل است؛ همان فریاد بلندی که با وضع قانون یکشنبه در آیندهٔ نزدیک آغاز می‌شود. آیات اول تا سوم هنگامی تحقق یافتند که ساختمان‌های عظیم نیویورک با لمسی از جانب خداوند فروریختند.

«اکنون این سخن به گوش می‌رسد که من اعلام کرده‌ام موجی مدّی نیویورک را با خود خواهد برد؟ من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام. من با دیدن ساختمان‌های عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه بالا می‌رفتند، گفته‌ام: ‹چه صحنه‌های هولناکی روی خواهد داد، آن‌گاه که خداوند برخیزد تا زمین را سخت بلرزاند! آن‌گاه کلام مکاشفه ۱۸:۱–۳ تحقق خواهد یافت.› تمامی باب هجدهم مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد، نور خاصی ندارم؛ تنها می‌دانم که روزی ساختمان‌های عظیم آنجا بر اثر قدرتِ زیروروکننده و واژگون‌سازِ خدا فرو خواهند ریخت. بنا بر نوری که به من عطا شده است، می‌دانم که ویرانی در جهان است. یک کلام از خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این بناهای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی روی خواهد داد که هولناکی آنها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» ریویو اند هرالد، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.

سه آیۀ نخست، بیانگر فرارسیدن وایِ سومِ اسلام هستند. ۱۱ سپتامبر نشانگر آغاز مُهر شدنِ صد و چهل‌وچهار هزار تن و آغاز بارانِ پسین است. پیامِ مُهر شدن، پیامِ درونی است و فراخوانِ آیۀ چهارم برای خروج از بابِل، پیامِ بیرونی است. سه آیۀ نخست بیانگر داوری بر کلیسا هستند و آیۀ چهارم نشانگر فرارسیدن داوری بر کسانی است که بیرون از قومِ هم‌پیمان با خدا قرار دارند.

«پس، در واپسین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوت متمایز خطاب به کلیساها اعلام می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: ‹بابل، آن شهر عظیم، سقوط کرده است، سقوط کرده است، زیرا همهٔ امت‌ها را از شرابِ غضبِ زنای خود نوشانیده است.› و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: ‹ای قوم من، از او بیرون آیید.›» ریویو اند هرالد، ۶ دسامبر ۱۸۹۲.

دو نوبت پاک‌سازی معبد به‌دست مسیح، پیش‌نمونۀ آن دو ندای باب هجدهم مکاشفه بود.

“هنگامی که عیسی خدمت علنیِ خود را آغاز کرد، معبد را از آلودگیِ ناشی از حرمت‌شکنی پاک ساخت. پاک‌سازیِ دوبارۀ معبد نیز از آخرین اقدامات دوران خدمت او بود. به همین ترتیب، در کار نهاییِ هشدار دادن به جهان، دو فراخوان متمایز خطاب به کلیساها اعلام می‌شود. پیام فرشتۀ دوم این است: ‘بابِل، آن شهر بزرگ، سقوط کرده است، سقوط کرده است، زیرا همۀ ملت‌ها را از شراب غضب زنای خود نوشانیده است’ (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتۀ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: ‘ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است’ (مکاشفه ۱۸:۴، ۵).” پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۱۱۸.

نقطهٔ آغاز

در فاصلهٔ سال ۱۸۳۸ تا ۱ اوت ۱۸۴۰، جوزایا لیچ نقطهٔ آغاز نبوتِ ۳۹۱ سال و پانزده روزهٔ باب نهم مکاشفه را، که در پی دومین دورهٔ نبویِ پنج‌ماهه قرار داشت، شناسایی کرد. این کشف به او امکان داد نه‌تنها سال و ماهِ تحقق این پیشگویی، بلکه حتی روز دقیقِ ماه را نیز به‌درستی پیش‌بینی کند. پس از نخستین ناامیدی در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، ساموئل اسنو نقطهٔ آغازِ ۲۳۰۰ روزِ باب هشتم دانیال را کشف کرد. این کشف به او امکان داد نه‌تنها سال، بلکه ماه و روزِ سال را نیز به‌درستی پیش‌بینی کند. کشف نقطهٔ آغاز از سوی لیچ به پیام فرشتهٔ اول قوت بخشید و کشف نقطهٔ آغاز از سوی اسنو به پیام فرشتهٔ دوم قوت بخشید.

فرشتگان اول و دوم نمایانگر جنبش میلری از سال ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ هستند؛ زمانی که ناامیدی بزرگ نشانگر فرا رسیدن فرشتهٔ سوم بود. در تاریخ فرشتهٔ سوم، کشف نقطهٔ آغاز نبوت پنج‌ماههٔ باب نهم مکاشفه مشخص می‌کند که پیام فریاد نیمه‌شب و اسلام چه زمانی به پیام قدرت می‌بخشند. این کشفِ نقطهٔ آغازِ هشدار نهاییِ فرشتهٔ سوم، کاری را دربرمی‌گیرد که لیچ و اسنو در مقام پیش‌نمونه به انجام رساندند. پیام نشویل باید اصلاح شود و اصلاح آن هنگامی صورت می‌گیرد که نقطهٔ آغاز کشف شود.

در تاریخ میلری‌ها، نقطهٔ آغاز پیشگویی پنج‌ماهه ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ بود، اما کشفی که در سال ۲۰۲۶ صورت گرفت، دومین پیشگویی پنج‌ماهه را در باب نهم کتاب مکاشفه شناسایی می‌کند که به دوره‌ای پیش‌تر مربوط است. این شناخت، تمامی تاریخِ بازنمایی‌شده در باب نهم را به هم پیوند می‌دهد و بدین‌سان نبرد نینوا را به‌عنوان کلیدی معرفی می‌کند که درِ تاریخِ پیشگویی‌شدهٔ منتهی به دورهٔ پنج‌ماهه‌ای را می‌گشاید که در سال ۶۳۲ آغاز می‌شود.

پنج سال پس از وقوع نبرد نینوا در سال ۶۲۷، محمد درگذشت. مرگ او آغاز نخستین پیشگویی پنج‌ماهه را رقم زد که در سال ۷۸۲ با خوار شدن روم شرقی به دست اسلام پایان یافت. پس از دورهٔ پنج‌سالهٔ میان «کلید» نینوا و مرگ محمد، قدرت ایران، که یکی از دو طرف متخاصم در نبرد نینوا بود، به پایان رسید. پایان کار ایران ده سال پس از مرگ محمد فرا رسید. بنابراین، پنج سال پس از «کلید» نبرد نینوا، که ملخ‌های اسلام را رها کرد، مرگ محمد رخ داد؛ مرگی که نقطهٔ آغاز پیشگویی پنج‌ماهه بود. سپس، ده سال پس از مرگ محمد، ایران سقوط کرد. بدین‌ترتیب، از زمان چرخاندن کلید نینوا، دوره‌ای پنج‌ساله و در پی آن دوره‌ای ده‌ساله سپری شد.

رابطهٔ نمادینِ پنج و ده، «کلید» نبوتِ پنج‌ماهه است. در همان نخستین پنج و دهِ نمادینِ این نبوت، نخستین نبوت از «دو» نبوتِ پنج‌ماههٔ این باب آغاز می‌شود. پنج ماه نمایانگر صد و پنجاه روز است. نخستین نبوتِ پنج‌ماهه در آیهٔ پنج و دومین آن در آیهٔ ده آمده است. سومین نبوتِ زمانی، به مدت سیصد و نود و یک سال و پانزده روز، در آیهٔ پانزده آمده است. سومین نبوت، که در آیهٔ پانزده آمده، در سال ۱۸۳۸ ارائه شد و لیچ پیش از اوتِ ۱۸۴۰ نقطهٔ آغاز این نبوت را یافته بود. او دومین شرح خود را در ۱ اوت ۱۸۴۰ منتشر کرد؛ ده روز پیش از تحقق نبوت در ۱۱ اوت ۱۸۴۰. او در آنجا آخرین شرح خود را ده روز پیش از تحقق نبوت منتشر کرد؛ یعنی در پنجمین روز از پانزده روز پایانیِ این نبوت.

پنج سال پس از نبرد نینوا در سال ۶۲۷، محمد درگذشت. مرگ او سرآغاز نخستین پیشگویی پنج‌ماهه بود که در سال ۷۸۲ با خوار شدن روم شرقی به‌دست اسلام پایان یافت. پس از دورۀ پنج‌سالۀ میان «کلید» نینوا و مرگ محمد، قدرت نظامی ایران در نبرد نهاوند در سال ۶۴۲، ده سال پس از مرگ محمد، شکستی قاطع خورد. بدین‌ترتیب، پنج سال پس از «کلید» نبرد نینوا که ملخ‌های اسلام را رها کرد، محمد درگذشت و مرگ او نقطۀ آغاز پیشگویی پنج‌ماهه بود. سپس، ده سال پس از مرگ محمد، قدرت نظامی ایران در نهاوند شکستی قاطع خورد. بنابراین، از زمان چرخاندن کلید نینوا، دوره‌ای پنج‌ساله سپری شد که در پی آن دوره‌ای ده‌ساله آمد.

پیشگویی‌های مربوط به وای اول و دوم در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، با مهار قدرت عثمانی در قسطنطنیه، به پایان رسید؛ در آن هنگام، پنج و ده روزِ لیچ در پیوند با آن رویداد تحقق یافت. آن سیصد و نود و یک سال با پیشگویی باب چهارم حزقیال مطابقت دارد. در آنجا به حزقیال دستور داده شد که سیصد و نود سال بر پهلوی چپ خود دراز بکشد. فرمان انجام این کار در بخشی به او داده شد که از باب اول، آیهٔ اول آغاز می‌شود.

و چنین واقع شد که در سال سی‌ام، در ماه چهارم، در روز پنجم ماه، هنگامی که در میان اسیران کنار نهر کِبار بودم، آسمان‌ها گشوده شد و رؤیاهای خدا را دیدم. حزقیال ۱:۱.

«سال سی‌ام» سی‌امین سال از هفدهمین چرخۀ یوبیل است که در دوران پادشاهی یوشیا آغاز شد. روز پنجم از ماه چهارم برابر با ۲۱ ژوئیۀ ۱۸۴۴ بود که درست نقطۀ میانیِ دورۀ انتظار میلری‌ها، میان سرخوردگیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ و سرخوردگیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، بود. در آن تاریخ، ساموئل اسنو هنگامی که پیام راستینِ ندای نیمه‌شب را در بوستون ارائه کرد، برای نخستین بار عبارت «اینک داماد می‌آید» را به کار برد. این نقطۀ میانی در تاریخ میلری‌ها به‌واسطۀ الهام مشخص شده است.

«در تابستان سال ۱۸۴۴، در میانهٔ فاصلهٔ زمانی میان تاریخی که ابتدا گمان می‌رفت ۲۳۰۰ روز در آن به پایان می‌رسد و پاییز همان سال که بعدها معلوم شد این دوره تا آن هنگام امتداد می‌یابد، این پیام با عین کلمات کتاب مقدس اعلام شد: ‹اینک، داماد می‌آید!›» نبرد عظیم، ۳۹۸.

نکتهٔ مهم در اینجا بیشتر به محاسبهٔ زمان بر اساس کتاب مقدس مربوط می‌شود؛ زیرا اگر از سی‌امین سالِ هفدهمین چرخهٔ یوبیل، سیصد و نود سال به عقب بازگردیم، به زمان تجزیهٔ پادشاهی در سال ۹۷۷ پیش از میلاد می‌رسیم. در آن هنگام، سرکشی یربعام، پادشاه اسرائیل، سبب شد نبوتی دربارهٔ یوشیا از زبان نبیِ نافرمان اعلام شود، چنان‌که در اول پادشاهان ۱۳ آمده است. در کتاب ارمیا، باب اول، آیهٔ دوم، مشخص شده است که ارمیا خدمت خود را در سیزدهمین سال سلطنت یوشیا پادشاه آغاز کرد.

که کلام خداوند در روزگار یوشیا پسر آمون، پادشاه یهودا، در سیزدهمین سال سلطنتش بر او نازل شد. ارمیا ۱:۲.

سیزدهمین سال پادشاهی یوشیا، سال ۶۲۷ پیش از میلاد بود؛ چهل سال پیش از محاصرۀ سال ۵۸۷ پیش از میلاد. چهل سالی که حزقیال برای یهودا بر پهلوی راست خود خوابید، از همان سال آغاز شد و در زمان محاصره پایان یافت؛ همان زمانی که سیصد و نود سالِ خوابیدن او بر پهلوی چپش نیز به پایان رسید. مبدأ این سیصد و نود سال، سال ۹۷۷ پیش از میلاد بود؛ زمانی که نبوت دربارۀ یوشیا علیه سرکشی یربعام، پادشاه ده سبط شمالی اسرائیل، اعلام شد. سرکشی سبط جنوبی یهودا با خدمت ارمیا، که چهل سال پیش از محاصره آغاز شد، بازنمایی می‌شود. یوشیا نمایانگر دوره‌ای از سال ۹۷۷ پیش از میلاد تا سال ۶۲۷ پیش از میلاد است که با سرکشیِ آلفای ده سبط شمالی آغاز شد و هنگامی پایان یافت که سرکشیِ اُمگای پادشاهی جنوبی یهودا آشکار شد. دورۀ سیصد و نود ساله‌ای که در سال ۹۷۷ پیش از میلاد آغاز شد و با خوابیدن حزقیال بر پهلوی چپش به تصویر کشیده شد، در چارچوب محاسبۀ غیرشمولیِ زمان، از نظر تاریخی و نبوتی دقیق است.

بااین‌حال، هر دو شیوهٔ غیرشمولی و شمولیِ محاسبهٔ زمان در کلام خدا دیده می‌شوند. هنگامی که همین دوره را با روش شمارش شمولی بررسی می‌کنیم، باید سال ۹۷۸ پیش از میلاد را نیز به حساب آوریم، زیرا این پیشگویی در میانهٔ سال پایان می‌یابد (۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۴۴). بنابراین، این دوره با محاسبهٔ شمولی، نه برابر با سیصد و نود سال، بلکه برابر با سیصد و نود و یک سال است. مدتِ یک ممیز پنج سالِ محاصره‌ای که در سال ۵۸۷ آغاز شد، پیشگویی‌ای بر مبنای شمارش شمولی به دست می‌دهد که برابر با سیصد و نود و یک سال و در پی آن «یک ممیز پنج» سال است. مدتِ یک ممیز پنج سال، یا هجده ماه، در باب چهارم حزقیال، درست در همان بابی آمده است که اصلِ برابریِ یک روز با یک سال در آن بیان می‌شود. مدتِ یک سال و نیمِ محاصره نیز به‌طور نمادین پانزده روز دانسته می‌شود.

محاصرۀ حزقیال همان شمارش عددی را در بر دارد که در نبوت مکاشفهٔ ۹:۱۵ آمده است. در همین تاریخ است که اخبار شمال با دو ویرانی اورشلیم بازنمایی می‌شوند. هر دو ویرانی به دست پادشاهان شمال پدید آمدند که نماد قدرت پاپیِ ایام آخر بودند. اخبار مشرق، که اسلام نمایانگر آن‌هاست، به همین تاریخ می‌پیوندند، زیرا پیام‌های بیرونی و درونیِ دانیال ۱۱:۴۴ پیامی دوگانه را تشکیل می‌دهند که پایان مهلت آزمون بشر را اعلام می‌کند. این پیام هنگامی یکپارچه می‌شود که مُهر از نقطۀ آغاز پنهانِ نبوت پنج‌ماهه برداشته شود. هنگامی که مُهر از آن برداشته شود، کار لیچ در قدرت‌بخشیدن به پیام فرشتۀ اول و کار ساموئل اسنو در قدرت‌بخشیدن به پیام فرشتۀ دوم، در قدرت‌بخشیدن به پیام فرشتۀ سوم به هم می‌پیوندند.

اصلاح پیام پیشین، آن‌گونه که لیچ و اسنو نمایانگر آن‌اند، پیش‌نمونِ آن اصلاحِ پیام نشویلِ مورخ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است، و مُهرگشایی از نقطهٔ آغاز در سال ۲۰۲۶ رخ داد، یعنی سی سال پس از آنکه پیامی که در سال ۱۹۸۹ مُهرگشایی شده بود، در سال ۱۹۹۶ صورت رسمی یافت.

این اندیشه‌ها را در مقالهٔ بعدی پی خواهیم گرفت.