Le Livre de Daniel — Numéro cinquante-cinq

Jibril ya zo wurin Daniyel bayan ya fahimci shekaru saba’in na bauta daga annabcin Irmiya, da kuma rantsuwa da la’anar Musa.

الكلمة التي استخدمها دانيال، والمترجمة بـ «القَسَم»، هي الكلمة نفسها التي استخدمها موسى، والمترجمة بـ «سبع مرات»، في اللاويين 26. وتُعلِمنا الأخت وايت أن دانيال، في الأصحاح التاسع، كان يلتمس فهم العلاقة بين فترة إرميا البالغة سبعين سنة، وفترة الألفين والثلاثمئة سنة. وكان قد أُمِر جبرائيل في الأصحاح الثامن أن يجعل دانيال يفهم رؤيا الألفين والثلاثمئة يوم، ويُتمّ جبرائيل عمله حين يعود في الأصحاح التاسع ويُعلِم دانيال أن يفصل ذهنيًا بين الرؤيتين اللتين كانتا موضوع الأصحاحات السابع والثامن والتاسع أيضًا. وهاتان الرؤيتان هما موضوع «ازدياد المعرفة» الذي فُكَّ ختمُه في سنة 1798.

Yeremiah afa sonnia aduɔson no ne Mose “nnome” no nyinaa yɛ “mmere nson” no ho nsɛnkyerɛnne, sɛnea Mose “ntam” no gyina hɔ ma no; nanso Gabriel rebɛda afe mpem abien ne ahasa no mu kyekyɛ no adi. Wobetumi akyekyɛ no pɛpɛɛpɛ nkutoo bere a wɔakyekyɛ anisoadehu no (“chazon”) a ɛfa tiatia so no, ne anisoadehu no (“mareh”) a ɛfa ahoyɛ no ho no pɛpɛɛpɛ. Gabriel fii ase de kyerɛe sɛ wɔde sɔhwɛbere a ɛyɛ mfe ahanan ne aduɔkron maa Yudafo no. Saa bere no na ɛyɛ pɛ sɛ atuatew a ɛyɛ mfe ahanan ne aduɔkron a na ɛde nnommumfa bere a ɛyɛ mfe aduɔson no aba no.

لفظ «مُقَرَّر» في الآية الرابعة والعشرين يشير إلى المدّة الممتدّة من صدور الأمر الثالث سنة 457 ق.م إلى رجم استفانوس سنة 34 م، أمّا لفظ «مُقَرَّر» في الآيتين السادسة والعشرين والسابعة والعشرين فإنّه يحدِّد القوى المُخرِّبة المتمثّلة في الوثنية والبابوية.

Gabriel informe Daniel qu’« après » que le « Messie » aurait été « retranché », « le peuple d’un chef qui viendra détruira la ville et le sanctuaire ». La Rome païenne détruisit la « ville et le sanctuaire » lors du siège qui dura exactement trois ans et demi, de l’an 66 à l’an 70 apr. J.-C. Gabriel indique que « la fin de la guerre » serait « comme par une inondation », et que la guerre consisterait en des « dévastations ». La guerre menée contre Jérusalem et le sanctuaire fut le foulage aux pieds accompli par le paganisme et la papauté. La puissance païenne qui devait détruire Jérusalem au commencement fut Babylone, mais la puissance païenne qui devait la détruire après la crucifixion du Messie fut la Rome païenne. Mais la guerre contre le sanctuaire et l’armée fut menée par deux puissances dévastatrices, et la seconde de ces deux puissances dévastatrices dans les Écritures est la papauté.

Upapa ni ule uwezo unaowakilishwa kama “bakora inayofurika”; ndio uwezo katika aya ya arobaini ya Danieli kumi na moja, “unaofurika na kupita.” Kukanyagwa chini kwa Yerusalemu kulikokuwa kumeanza na Babeli, na kuendelea kwa taifa la chuma lililonena maneno ya giza kama lilivyowakilishwa na Musa katika Kumbukumbu la Torati, kulifuatiwa na upapa. Hata mwisho wa kukanyagwa chini huko, “maharibifu” “yalikuwa yameamriwa.” Katika aya ya ishirini na saba, Kristo anathibitisha agano pamoja na wengi kwa juma moja. Katikati ya juma hilo, mfumo wa dhabihu wa duniani ungekoma, kwa kuwa Kristo alianza huduma yake ya ukuhani mkuu katika patakatifu pa mbinguni. Kwa sababu ya kutotii kwa Wayahudi katika wakati wa rehema uliokuwa umekatiliwa kwa ajili yao, patakatifu na mji vingefanywa tena ukiwa.

Il versetto dice: «a motivo del dilagare delle abominazioni egli la renderà desolata, e ciò fino alla consumazione; e ciò che è stato decretato sarà riversato sul desolatore». Quando i Giudei ebbero infine colmato fino all’orlo la misura del loro tempo di prova, la città e il santuario dovevano rimanere desolati fino alla fine della guerra. Alla «consumazione» del calpestamento nel 1798, era stato «decretato» che il papato avrebbe ricevuto una ferita mortale. Allora la città e il santuario dovevano essere restaurati e ricostruiti, come fu prefigurato quando i Giudei uscirono dalla Babilonia letterale sotto i tre decreti.

Jusqu’à la consommation de cette guerre, Jérusalem devait être foulée aux pieds par la puissance papale. Les périodes prophétiques qui constituent les périodes distinctes à l’intérieur des deux mille trois cents ans ne peuvent être comprises correctement que lorsque la relation de la vision du foulage aux pieds des soixante-dix ans est comprise en lien avec la vision du rétablissement du sanctuaire et de l’armée. Rejeter la vision de la dispersion de la malédiction de Moïse, c’est rejeter la vision du rassemblement. La vision des soixante-dix ans est la vision de la dispersion. La vision des deux mille trois cents ans est la vision du rassemblement. La vision des soixante-dix ans est la vision « chazon » de la dispersion, et la vision des deux mille trois cents ans est la vision « mareh » du rassemblement.

Niloumbi mibale mya bimònà mimesami elongo na lolenge ya esakweli, mpe koboya moko ezali koboya yango nyonso mibale. Solo oyo ezali komonisa ete, atako Bato ya Advente balobaka ete bazali kosimba esakweli ya mibu nkóto mibale na nkama misato, baboyi likonzi ya katikati ya Adventisme, kaka lokola na bosolo nyonso baboyaki “mbala nsambo” na mobu 1863. Bayuda te bazalaki komilobela ete bazali kobatela mobeko ya Nzambe? Baebele ya kala te bazalaki komilobela ete bazali kozela Masiya? Komilobela ezali na ntina te soki ezali kotombola Liloba ya Nzambe te.

Les millérites en vinrent finalement à identifier le 22 octobre 1844 comme le terme de la période des deux mille trois cents jours, mais leur compréhension était limitée. Ce ne fut qu’après la grande déception que la lumière fut faite au sujet du sanctuaire céleste et de l’apparition du Christ dans le lieu très saint à cette date. Ce ne fut qu’après cette date qu’ils discernèrent le message du troisième ange et la loi de Dieu.

Le Seigneur avait l’intention d’accroître la lumière prophétique liée aux deux mille trois cents ans, et, en 1856, il ouvrit la porte à une lumière supplémentaire; au cours des sept années suivantes, l’adventisme referma cette porte. Ce ne fut qu’après le 11 septembre 2001 que le Seigneur ramena les étudiants de la prophétie aux articles de Hiram Edson, et que la lumière des « sept temps » recommença à croître.

En refusant de reconnaître le rapport entre la prophétie des deux mille trois cents ans et la prophétie des deux mille cinq cent vingt ans, l’adventisme en est venu à comprendre le 22 octobre 1844 d’une manière tronquée et incomplète.

I te wā i whakamau pū ai a S. S. Snow i te rā o te ripekatanga, ka whakatauria ko te 22 o Oketopa, 1844.

ಮಿಲ್ಲರೈಟ್‌ಗಳು ಶಿಲುಬೆಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕುರಿತ ಸರಿಯಾದ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು; ಆ ನಂತರ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯವೂ ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಯೆಹೂದ್ಯರು ತಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷಾಕಾಲದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತುದಿವರೆಗೂ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾರಣ, “ಅಸಹ್ಯಕರವಾದವುಗಳ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ” ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಕ್ರಿಸ್ತನು “ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು” ದೃಢಪಡಿಸಿದ ಆ “ವಾರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ” ಸಂಭವಿಸಿದ “ಮೆಸ್ಸಿಯನ ಕಡಿತವಾಗುವಿಕೆ” ಯನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಕೂಗಿನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ಶಿಲುಬೆಯೇ ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾರಿಸೂಚಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.

N’agbanyeghi ìhè dị n’ime amaokwu ndị ahụ nke mụrụ ngosipụta dị ike nke ike Chineke, ndị Millerite eruteghị nghọta nke amaokwu ndị ahụ nke e ji ọchịchọ Daniel ịghọta mmekọrịta dị n’etiti ọhụ abụọ ahụ nọchite anya ya. E kewara izu ahụ nke Kraịst kwadoro ọgbụgba ndụ n’ime oge abụọ, nke Nwannaanyị White mechara kọwaa dị ka nke na-anọchi anya ozi nkeonwe Kraịst nke afọ atọ na ọkara, soro ya ozi ya dịka e si n’aka ndị na-eso ụzọ ya nọchite anya ya. Ha hụrụ na akara ụzọ nke obe n’akụkọ ihe mere eme ghọrọ arịlịka iji chọpụta ụbọchị Ọktoba 22, 1844, ma ha ahụghị na ọ nọchikwara etiti oge abụọ yiri ibe ha nke afọ atọ na ọkara, ya mere ọ nọchikwara “oge asaa,” nke Chineke site n’aka Moses kpọrọ “esemokwu nke ọgbụgba ndụ ya.”

それはキリストが多くの者と契約を堅く定めておられたとき、その契約こそ、不従順なユダヤ人たちに対して彼が争いを抱いておられた契約であった。「その契約についての彼の争い」は、紀元前723年に、アッシリア人が北王国を捕囚に移したときに始まり、それから千二百六十の預言的日数の間、異教主義が文字どおりのイスラエルを踏みにじった。その踏みにじりに続いて、さらに別の千二百六十の預言的日数の間、教皇制が霊的イスラエルを踏みにじった。

Profetiskie týden, v němž Kristus potvrdil smlouvu, jako naplnění vidění o dvou tisících třech stech letech, zároveň představoval i vidění o dvou tisících pěti stech dvaceti letech. Millerité rozpoznali dostatečně mnoho z proroctví o dvou tisících třech stech letech, aby správně hlásali poselství půlnočního volání, avšak rozhodli se odmítnout část světla, které mělo být zprostředkováno Gabrielovým výkladem v deváté kapitole.

Gabriel avait instruit Daniel à bien distinguer (à séparer mentalement) les deux visions, représentées comme « matière » et « vision »; et, en accomplissement de ce conseil, sœur White nous informe que telle était précisément la préoccupation de Daniel lorsqu’il cherchait à comprendre le rapport entre les soixante-dix semaines (symbole de « sept temps ») et les deux mille trois cents ans.

Ang pagtalikod ng Adventismo sa “pitong panahon” ay naglagay sa kanila sa kalagayang hindi nila maunawaan na ang unang yugto na apat na raan at siyamnapung taon, na pinutol mula sa dalawang libo at tatlong daang taon, ay kumakatawan sa paghihimagsik laban sa tipan na kinikilala ni Moises bilang “pakikipag-alit ng kaniyang tipan”.

Se les impidió también reconocer que la crucifixión a la mitad de la semana hacía más que simplemente señalar la fecha, pues identificaba el mismo centro de la contienda de Cristo con la desobediencia de Israel, mediante la sangre del pacto. Estaban ciegos al hecho de que la sangre derramada por muchos en la cruz, la cual confirmaba su pacto, estaba también confirmando el pacto expuesto en Levítico veinticinco y veintiséis.

Israël d’autrefois contracta une alliance qu’il définissait par cette proclamation : « Tout ce que l’Éternel a dit, nous le ferons », sans aucunement comprendre que l’alliance que le Christ offrait exigeait que sa loi fût écrite dans le cœur. Leur définition pharisaïque des termes de l’alliance les empêcha de comprendre et d’accepter la véritable alliance.

Israël moderne a défini le sang de la croix au milieu de la semaine en des termes qui produisent chez Israël moderne le même aveuglement que celui qui pesait sur l’Israël ancien lorsqu’ils rejetèrent le Messie et proclamèrent qu’ils n’avaient d’autre roi que César.

Israël moderne est aveugle au fait que l’histoire que Gabriel a exposée à Daniel comprend non seulement la confirmation de l’alliance, mais aussi la dispersion qui s’abat sur ceux qui rejettent cette alliance ; car les versets montrent que la Rome païenne (le prince qui devait venir) détruirait la ville et le sanctuaire, et que, jusqu’à la fin de la guerre (qui a foulé aux pieds le sanctuaire et l’armée), des « désolations », au pluriel, étaient décrétées.

ἐν τῇ ἱστορίᾳ καθ’ ἣν ὁ Χριστὸς ἐξέχεεν τὸ αἷμα αὐτοῦ πρὸς βεβαίωσιν τῆς διαθήκης μετὰ πολλῶν, αἱ δύο ἐρημοποιοὶ δυνάμεις, ἡ εἰδωλολατρικὴ καὶ ἡ παπικὴ Ῥώμη, προσδιορίζονται ἐμφανῶς. Τὸ αἷμα τὸ ἐκχυθὲν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ εἶναι ἐκεῖνο ὃ ὁ Χριστὸς εἰσφέρει εἰς τὸ ἐπουράνιον ἁγιαστήριον, καὶ ἀποτελεῖ σύμβολον τοῦ ἔργου αὐτοῦ, ὡς παρίσταται ἐν τῷ ὁράματι τοῦ “mareh” τῶν δισχιλίων τριακοσίων ἐτῶν. Ἡ ἱστορία αὕτη συμπλέκεται μετὰ τῆς ἱστορίας τοῦ ὁράματος τοῦ “chazon” τῶν δισχιλίων πεντακοσίων καὶ εἴκοσι ἐτῶν, καθὼς τοῦτο παρίσταται διὰ τῶν δύο ἐρημοποιῶν δυνάμεων αἵτινες ἔμελλον καταπατεῖν τὸ ἁγιαστήριον καὶ τὴν στρατιάν.

सच्चाइयाँ, जो मिलर के स्वप्न में रत्नों के रूप में प्रस्तुत की गई थीं, सूर्य के समान उज्ज्वल चमकती थीं, परन्तु वे अपूर्ण थीं। अंतिम दिनों में, जब मध्यरात्रि का पुकारा अक्षरशः पुनः दोहराया जाएगा, तब वही रत्न “धूल-झाड़ने वाले मनुष्य” के द्वारा नए, बड़े संदूक में रखे जाएँगे, और तब वे अपनी मूल अवस्था की अपेक्षा दस गुना अधिक प्रकाशमान होंगे। वे अंतिम मध्यरात्रि के पुकारे के संदेश की परीक्षा ठहरते हैं। उन रत्नों की विशेष पहचान हबक्कूक द्वारा भविष्यद्वाणी किए गए दो गवाहों ने पट्टिकाओं के रूप में की थी। जब 1843 और 1850 के अग्रदूत चार्टों की वे दो पट्टिकाएँ “पंक्ति पर पंक्ति” एक-दूसरे पर रखी जाती हैं, तब मिलर के वे रत्न विशेष रूप से पहचाने जाते हैं, और ऐसा होने में वे रत्न अंतिम मध्यरात्रि के पुकारे के संदेश का प्रतिनिधित्व करते हैं।

An chuid is mó de na fírinneacha atá ar an dá chairt, léiríonn siad tairngreachtaí a comhlíonadh roimh 1844, amhail aithint bheithígh Dhaniéil a seacht agus a hocht. Tá íomhá Dhaniéil a dó léirithe iontu. Tá an argóint ann i dtaobh cé acu an Róimh nó Antiochus Epiphanes a dhaingníonn an fhís. Tá an chéad díomá ann, agus aimsir na moille in Habacúc agus i bparabal na ndeich maighdean. Tá teacht an tríú aingil ann, agus an sanctóir neamhaí mar an gcéanna. Tá “an laethúil” ann mar shiombail den phágánachas. Agus, ar ndóigh, tá trí Mháchail an Ioslaim ann. Nuair a thugtar le chéile iad, is léiriú iad na cairteacha ar an “méadú eolais” a tharlaíonn nuair a osclaíonn Leon threibh Iúdá fírinne thairngreachta a bhí séalaithe.

Yeroo ilaalcha keenya mul’ata laga Ulaii, akka mallattoo beekumsa raajii yeroo dhumaatti bara 1798 keessatti hiikameetti, isa dabalee jawwee saanduqa haaraa fi bal’aa ta’e keessatti abjuu William Miller keessatti argamu uume, xumuruuf dhihaannu, dhugaawwan Millerotaa kan seenaa isaanii keessatti guutuu hin taane irra deebinee ilaalla. Isaan keessaa tokko tokko yeroo seenaa Milleroonni keessa jiraachaa turan irraa kan ka’e haala hin guutamne keessatti hafan; kanneen biroon immoo ajajamuu diduu warra ifa isa adeemsa irra jiruu ergamaa sadaffaa wajjin wal qixxeessee hin deemin irraa kan ka’e haala hin guutamne keessatti hafan.

Nous poursuivrons ces choses dans le prochain article.