Кисәтеүҙәрҙең параллелдәре — Өсөнсө һан

Waxaan maqaalkii hore ku soo gunaanadnay annagoo aqoonsannay in dhammaan saddexda malaa’igood ee Muujintii afar iyo tobnaad ay gacmahooda ku sitaan farriin. Malaa’igta labaad iyo tan saddexaad waxaa lagu gartaa inay wataan “qoraal duuban” iyaga la jira markay la soo degayaan farriintooda. Malaa’ig kastaa waxay matalaysaa farriin, imaatinka farriin kastaana wuxuu keenaa saameyn. Malaa’igtii kowaad waxay timid sannadkii 1798. Farriintaas waa la furfuray, waxaana kordhay aqoontii ku saabsanayd xukunka soo dhow. Kordhintaas aqooneed waxay soo saartay laba qaybood oo caabudayaal ah. Markii malaa’igtii labaad timid, farriintii ku saabsnayd dhicitaankii Protestantiyiinta waa la furfuray, waxaana kordhay aqoon, laba qayboodna waa la soo saaray. Markii farriintii Qayladii Saqda-dhexe timid Oktoobar 22, 1844, waxaa lagu furfuray shirka xerada Exeter, waxaana kordhay aqoon, waxaana la soo saaray laba qaybood oo bikrado ah. Markii malaa’igtii saddexaad timid Oktoobar 22, 1844, farriintii malaa’igta saddexaad iyo wax kasta oo ay matasho waa la furfuray, waxaana kordhay aqoon, laba qayboodna waa la soo saaray.

Une autre caractéristique que l’on peut trouver chez les anges concerne la mise en puissance des messages angéliques. Le message du deuxième ange fut fortifié par le message du Cri de Minuit, comme l’a montré l’article précédent; mais le Cri de Minuit n’est pas représenté par un seul ange, il est représenté par plusieurs anges. L’histoire qui correspond au deuxième ange et au Cri de Minuit montre que le message du deuxième ange fut fortifié lorsque le Cri de Minuit se joignit à lui. Dans le même ouvrage, il nous est dit:

Le cri de minuit s’est uni au deuxième ange, et l’ange d’Apocalypse dix-huit s’unit au troisième ange; et lorsqu’il s’unit au troisième ange, il répète l’union du Cri de minuit et du deuxième ange au commencement de l’adventisme. Sur la base de deux témoins, le deuxième et le troisième ange, chaque message angélique possède un message secondaire qui lui confère sa puissance. Ces deux témoins enseignent que, lorsque le message du premier ange est apparu dans l’histoire, il devait nécessairement venir un moment, par la suite, où ce message serait fortifié par un message secondaire. Cela était, bien entendu, également vrai du premier ange. Dans le premier paragraphe du long passage que nous venons de présenter, Sœur White attribue au premier ange les mêmes caractéristiques que Jean assigne à l’ange d’Apocalypse dix-huit lorsqu’elle déclare: « Il m’a été dit que sa mission était d’illuminer la terre de sa gloire, et d’avertir l’homme de la colère de Dieu qui vient. » Il est évident que, dans ce passage, elle se réfère au premier ange.

Pesan malaikat yang pertama tiba pada tahun 1798, dan sesudah itu diberi kuasa pada 11 Agustus 1840, ketika supremasi Utsmani berakhir. Pada saat itulah malaikat perkasa dalam Wahyu sepuluh turun dari surga dan menaruh satu kakinya di darat dan satu di laut. Ia melambangkan pemberian kuasa kepada malaikat pertama, dan inilah yang menandai pekerjaan malaikat pertama sebagai pekerjaan yang sama dengan malaikat dalam Wahyu delapan belas. Keduanya harus menerangi bumi dengan kemuliaan mereka, tetapi malaikat dalam Wahyu delapan belas bergabung dengan malaikat ketiga, sama seperti Seruan Tengah Malam bergabung dengan malaikat kedua dan sama seperti malaikat yang turun dalam Wahyu sepuluh bergabung dengan malaikat pertama.

Darum wurde, als der erste Engel erschien, eine Botschaft entsiegelt, die zwei Klassen von Anbetern hervorbrachte. Als die Botschaft des ersten Engels durch den Engel aus Offenbarung zehn mit Macht ausgestattet wurde, hatte er ein kleines Buch in seiner Hand, das er Johannes zu essen gebot; damit wird kenntlich gemacht, dass er eine Botschaft brachte, sie entsiegelte, und sie brachte zwei Klassen von Anbetern hervor. Als der zweite Engel, der Mitternachtsruf, und der dritte Engel erschienen, wurde eine Botschaft entsiegelt, die prüfte und zwei Klassen von Anbetern hervorbrachte.

O trajto que nos ocupa enfatiza, mediante a comparação entre a história de Cristo e a história dos mileritas, que o processo sequencial de prova que ocorreu na história milerita também ocorreu nos dias de Cristo, os quais marcaram o fim do antigo Israel. Se um processo sequencial de prova ocorreu no início do Israel espiritual e no fim do antigo Israel, então haverá um processo sequencial de prova no fim do Israel espiritual, assim como houve no início do antigo Israel.

Dans l’histoire millérite, cela représenterait cinq descentellements qui éprouvèrent et produisirent deux classes d’adorateurs de 1798 jusqu’au 22 octobre 1844. Le passage enseigne clairement que, si vous échouez à une épreuve, vous ne réussirez pas l’épreuve suivante, car vous n’essaierez même pas. Il est également clair qu’au temps du Christ, le processus d’épreuve s’achève par le fait que l’ancien peuple de l’alliance, choisi autrefois, se trouve dans des ténèbres totales en ce qui concerne le plan du salut. Daniel et Jean représentent ceux qui écoutent la voix derrière eux, ceux qui passèrent par un processus progressif d’épreuve, exigeant l’examen individuel de chaque nouvelle vérité qui avait été descellée.

भविष्यवक्ता दानिय्येल और प्रकाशितवाक्य की पुस्तकें एक ही पुस्तक हैं, और दानिय्येल तथा यूहन्ना उस एक पुस्तक के दो साक्षी हैं। एक साक्षी उस पुस्तक का आरम्भ है, और दूसरा साक्षी उस पुस्तक का अन्त है। दोनों साक्षियों ने प्रतीकात्मक रूप से मृत्यु और पुनरुत्थान का अनुभव किया; एक मादी-फारसी राज्य के द्वारा सताया गया, (जो संयुक्त राज्य अमेरिका का प्रतिरूप है) और दूसरा रोम के द्वारा सताया गया, (जो पोपतंत्र का प्रतिरूप है)। यूहन्ना इस कारण सताया जा रहा है कि वह सब्त का मानने वाला है, जैसा कि दानिय्येल इस कारण सताया गया कि उसने अपनी उपासना-पद्धतियों को बदलने से इन्कार किया। वे दोनों मिलकर उन लोगों का प्रतिनिधित्व करते हैं जो संसार के अन्त में सातवें दिन के सब्त के स्थान पर रविवार की उपासना को स्वीकार करने से इन्कार करने के कारण सताए जाते हैं।

Titi ka tattaun nga sinagisag da Daniel ken Juan ket dagidiay a natatakan wenno matatakan, ta idi naikkat ni Daniel iti abut dagiti leon gapu iti saanna a panagtulnog iti “paglintegan” ti ari, tinatakan ti ari ti bato, tapno ti panggep saan a mabaliwan. Natatakan ni Daniel agpaay iti kinaagnanayon, gapu ta ti paglintegan ti ari ken kasta met ti pannakabalin ti tatakna ket saanda a mabalin a mabaliwan, kas iti linteg dagiti Medo ken Persa. Ti tatak ti ari ket naipatungpal iti maysa a bato, ket nairikep ti ruangan. Ti ruangan ket marikep iti linteg ti Domingo, ket awan tao a makailukat iti dayta a ruangan, kas met laeng a nairikep ti ruangan idi Oktubre 22, 1844. Daytoy ket maysa a nalaka a pangiladawan iti kinapateg ti saan laeng a panangikonsiderar kadagiti naimpadtoan a paspasamak a naisaad iti maysa a padto, no di ket kasta met ti kinapateg ti panangipakat kadagiti kasasaad a manglikmut iti mammadto idi maisagisag isuna iti uneg ti istoria.

Cependant, ceci est aussi une illustration de la puissance qu’il y a à considérer ensemble le commencement (le livre de Daniel) et la fin (le livre de l’Apocalypse) comme deux témoins d’une même prophétie, car ce sont deux témoins qui sont requis pour établir un fait biblique. Les événements prédits et l’illustration des activités des prophètes en rapport avec la prophétie sont tous deux inspirés.

ਜੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਪਰਿਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਰੂਪਕ-ਚਿੱਤਰਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਪਰਿਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮਝ ਨੂੰ ਮੰਨਦਿਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਲਾਕੀ ਦੀ ਏਲੀਆਹ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੋਹਰੀ ਹੈ।

Ujumbe huo unajumuisha matukio yaliyotabiriwa ambayo yako nje ya watu wa Mungu, na ushuhuda wa pili unajumuisha uzoefu wa nabii alipokuwa akipokea na kutangaza ujumbe huo. Dhana ya kinabii ya mistari miwili ya unabii inayowakilisha upande wa nje na wa ndani wa historia ileile ilitambuliwa na kuwekwa katika kumbukumbu ya umma na waanzilishi wa Uadventista. Kwangu mimi, mfano wa kawaida wa matumizi haya na waanzilishi ni pale wanapotambua kwamba makanisa saba ya Ufunuo na mihuri saba ya Ufunuo ni historia sambamba zinazotambulisha historia ya ndani na ya nje ya kanisa. Mihuri inawakilisha historia ya nje; makanisa, ya ndani.

Le message d’Élie de Malachie, les chapitres quatorze et dix-huit de l’Apocalypse identifient le même message final d’avertissement, lequel est aussi désigné comme « la Révélation de Jésus-Christ » au chapitre un de l’Apocalypse. Au chapitre un, Dieu le Père donna le message au Christ, qui le donna ensuite à Gabriel, qui le donna ensuite à Jean, lequel l’envoya ensuite aux Églises. Le message d’Élie, ainsi que les messages représentés dans les chapitres un, quatorze et dix-huit de l’Apocalypse, sont un seul et même message.

Daima ni ujumbe uleule, kwa maana “manabii huwatii manabii.” Neno lililotafsiriwa kuwa “huwatii” katika aya hizo lina maana ya, “kuweka chini; kwa hali ya kujirejelea kutii: — kuwa chini ya utiifu (mtiifu), kutiwa chini, kutiisha kwa, kuwa (kumfanya) chini ya mamlaka (kwa, kwa ajili ya), kuwa (kutiwa) katika hali ya kutiishwa (kwa, chini ya), kujitiisha kwa.” Manabii wote hukubaliana wao kwa wao na huwa katika hali ya kujitiisha wao kwa wao, la sivyo ujumbe walioutoa ungeleta machafuko.

Les figures prophétiques du message final d’avertissement représentent toutes le même message. Le dessein du Seigneur est que ceux qui sont considérés comme les « sages » dans la parabole des dix vierges, lesquels sont aussi appelés les « sages » qui « comprendront » « l’accroissement de la connaissance » lorsque le livre de Daniel sera descellé, reconnaissent ce message particulier lorsqu’il sera descellé. Cette reconnaissance s’accomplit par l’application de la méthodologie d’étude biblique explicitement identifiée dans la Bible elle-même. Cette méthodologie s’accomplit en accord avec Ésaïe vingt-huit, par le procédé qui consiste à rapprocher en parallèle les diverses lignes prophétiques qui traitent d’un sujet biblique, afin d’établir correctement les événements prophétiques.

Je sollicite votre patience alors que nous achevons ici cet article, et nous poursuivrons ces réflexions dans le prochain article.