દાનિયેલનું પુસ્તક - નંબર પંચોતેર

દાનિયેલની પુસ્તકમાં “દૈનિક” ને વિલિયમ મિલરે મૂર્તિપૂજક રોમ અથવા મૂર્તિપૂજકતાના પ્રતીક તરીકે ઓળખ્યું હતું, પરંતુ અંતિમ દિવસોમાં તે વિલિયમ મિલરના પાયાગત સત્યોના અસ્વીકારનું પ્રતીક છે. તે 1863માં શરૂ થયેલા એક બળવાના અંતનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે લેઓવ્વ્યવસ્થા છવીસમાં મૂસા દ્વારા જણાવાયેલા “સાત વખત” અંગેની મિલરની સમજણના અસ્વીકારથી શરૂ થયું હતું. જ્યારે એડવેન્ટિઝમે “દૈનિક” ની યોગ્ય ઓળખ મૂર્તિપૂજકતા તરીકે સ્વીકારવાનો ઇનકાર કર્યો, ત્યારે તેમણે શૈતાનના પ્રતીકને ખ્રિસ્તના પ્રતીકમાં ફેરવી નાખ્યું. યશાયા ઓળખાવે છે કે આ કાર્ય વસ્તુઓને ઉંધું ફેરવી નાખવાનું હતું. “દૈનિક” નો અસ્વીકાર 1930ના દાયકામાં (એડવેન્ટિઝમની ત્રીજી પેઢીમાં) સ્થિર કરવામાં આવ્યો, પરંતુ 1901થી (એડવેન્ટિઝમની બીજી પેઢીથી) તે વિવાદનો વિષય રહ્યો હતો. પ્રાચીન ઇઝરાયલની જેમ, સત્યના ક્રમિક અસ્વીકારને કારણે એવી ભૂલનો સ્વીકાર થયો જેમાં અક્ષમ્ય પાપના તત્ત્વો સમાવેશ પામતા હતા.

વિવાદપ્રિય યહૂદીઓ માટે અક્ષમ્ય પાપ ત્યારે પ્રતિનિધિત્વ પામ્યું હતું, જ્યારે તેમણે ખ્રિસ્તે કરેલા કાર્યોને શેતાનના કાર્યો તરીકે ઓળખાવ્યાં. પ્રાચીન ઇઝરાયેલ આધુનિક ઇઝરાયેલનું મુખ્ય પ્રતીક છે, અને આધુનિક ઇઝરાયેલે એ જ કાર્ય કર્યું, ફક્ત વિપરીત રીતે. તેમણે શેતાનના કાર્યો (મૂર્તિપૂજા) લીધા અને તે કાર્યો ખ્રિસ્તને આક્ષેપિત કર્યા. પ્રાચીન ઇઝરાયેલના બળવાખોરપણામાં શેતાનને પોતાના રાજા તરીકે પસંદ કરવું પણ સમાવિષ્ટ છે.

પિલાત પેગન રોમનો પ્રતિનિધિ હતો, અને બહેન વ્હાઈટ જણાવે છે કે પ્રકાશિત વાક્યના બારમા અધ્યાયમાં જે અજગરને સ્વર્ગમાંથી કાઢી મૂકવામાં આવ્યો હતો, તે શૈતાન છે; પરંતુ ગૌણ અર્થમાં અજગર પેગન રોમ પણ છે. તેથી અજગરનું પ્રતીક “દૈનિક” દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું છે. પ્રાચીન ઇસ્રાયેલના બળવાના અંતે, જ્યારે તેમણે જાહેરરૂપે ઘોષણા કરી, “કૈસર સિવાય અમારો કોઈ રાજા નથી,” ત્યારે તે તેમની આ જાહેર ઘોષણા હતી કે તેઓ પોતાના રાજાના પ્રજા હતા, અને તેમનો રાજા શૈતાન હતો. રાજા તરીકે દેવના વિરોધમાં થયેલો એ બળવો ભવિષ્યવક્તા શમૂએલના દિવસોમાં શરૂ થયો હતો, જ્યારે તેમણે દેવને પોતાના રાજા તરીકે નકારી કાઢ્યો અને માંગ કરી કે તેમને માનવીય રાજા આપવામાં આવે જેથી તેઓ બીજી જાતિઓની જેમ બની શકે.

પ્રાચીન ઇઝરાયલે કદી ઓળખ્યું નહીં કે તેમણે ઈશ્વરને નકારી કાઢ્યા હતા, અથવા કે પૃથ્વીપરના રાજાની તેમની ઇચ્છા એટલી આગળ વધશે કે તેઓ મસીહાને ક્રૂસ પર ચઢાવશે અને શેતાનને પોતાના રાજા તરીકે પસંદ કરશે. તેમનો બળવો તેમની પોતાની સ્વધર્મી કલ્પનાઓ દ્વારા તેમની આંખોથી ઢંકાઈ ગયો હતો કે ઈશ્વરને નકારી કાઢ્યા હોવા છતાં તેઓ હજી પણ પસંદ કરાયેલા લોકો જ હતા, કારણ કે, આખરે, તેઓ એવો તર્ક કરતા હતા કે સમૂએલ પછી પણ ઈશ્વરે પવિત્ર ભવિષ્યવાણીય સેવા યથાવત્ રાખી હતી.

તેઓએ ભવિષ્યવક્તાઓની ભવિષ્યવાણીય સેવા-કાર્યને ખોટી રીતે સમજ્યું, એમ માનતાં કે દેવના ભવિષ્યવક્તાઓની હાજરી એ સાબિત કરે છે કે તેઓ દેવના ચૂંટેલા લોકો હતા. તેઓએ જોયું નહિ કે તેઓ દેવથી દૂર હતા અને ભવિષ્યવક્તાઓ તેમને ફરી દેવ પાસે દોરી જવા પ્રયત્નશીલ હતા, કારણ કે તેઓ ભવિષ્યવક્તાઓની પ્રવૃત્તિને દેવના માર્ગદર્શનના પુરાવા તરીકે અર્થઘટન કરતા હતા. આ બધું તો તેમ છતાં હતું કે તેમની પાસે મોકલવામાં આવેલા ભવિષ્યવક્તાઓના બધા જ સંદેશાઓનો તેઓ સતત અસ્વીકાર કરતાં રહ્યા હતા. એ જ ભ્રમ 1863માં એડવેન્ટિઝમ પર પણ આવ્યો.

એડ્વેન્ટિઝમે વિલિયમ મિલરના સેવાકાર્ય દ્વારા એકત્રિત કરવામાં આવેલ ચળવળનો ઇનકાર કર્યો, અને એ જ વર્ષે, જેમાં તેમણે એલિયાહ (વિલિયમ મિલર) દ્વારા પ્રસ્તુત મૂસાનો “સાત સમય”નો સંદેશ નકારી કાઢ્યો હતો, કાનૂની રીતે નોંધાયેલ ચર્ચ બનવાનું પસંદ કર્યું. એ જ વર્ષે તેમણે એક નકલી ભવિષ્યવાણીય ચાર્ટ તૈયાર કર્યો, જે હવે વાંચી શકાય એવો રહ્યો નહોતો, અને હબક્કૂક 2:3 અનુસાર હવે “બોલી” પણ શકતો નહોતો, કેમ કે તેને સમજાવવા માટે એક હેન્ડઆઉટની જરૂર પડતી હતી. હબક્કૂકના ચાર્ટો જેમ હતા તેમ જ વાંચી શકાય એવા હતા, અને તેથી તેઓ “બોલી” શકતા હતા.

એડ્વેન્ટિઝમે 1863માં તેમણે કરેલી પસંદગી અંગે કોઈ આત્મપરીક્ષણ કરવાનું ઇનકાર કર્યું, કારણ કે, અંતે તો, તેમની વચ્ચે ભવિષ્યવક્ત્રી હતી, જે આ બાબતનો પુરાવો આપતી હતી કે તેઓ પ્રકાશનના પુસ્તકમાં ઓળખાયેલો તે અવશેષ લોકો હતા, જેઓ પાસે ભવિષ્યવાણીનો આત્મા હતો. તેમણે પ્રાચીન ઇઝરાયલની જ આત્મા અને વૃત્તિ પ્રગટ કરી, અને મિલરે શોધેલું પ્રથમ રત્ન તેમણે જે રીતે નકારી કાઢ્યું તે સાથે શરૂ થયેલો બળવો, અંતે જઈને “દૈનિક” નામના રત્ન વિષે મિલરની ઓળખને પણ તેમના દ્વારા નકારવામાં પરિણમ્યો.

આધુનિક ઇઝરાયલે “દૈનિક” વિશે મિલરના આ સમજૂતીને અસ્વીકારી, કે તે પેગન રોમનું પ્રતીક છે, અને પેગન રોમ તો સ્વયં શૈતાનનું પ્રતીક છે, અને તેના બદલે એવો દાવો કર્યો કે “દૈનિક” ખ્રિસ્તનું પ્રતીક છે. અન્ય શબ્દોમાં કહીએ તો, આધુનિક ઇઝરાયલે ખ્રિસ્તના પ્રતીક તરીકે શૈતાનિક પ્રતીકને સ્વીકારવાનું પસંદ કર્યું. જેમ પ્રાચીન ઇઝરાયલે જાહેર કર્યું હતું કે કૈસર સિવાય અમારો કોઈ રાજા નથી—જે પેગન રોમનો પ્રતિનિધિ હતો, અને પેગન રોમ શૈતાનનું પ્રતીક છે.

ભવિષ્યવાણીના પ્રયોગના દૃષ્ટિકોણથી, તે પસંદગી એ માંગતી હતી કે આધુનિક ઇઝરાયલે દાનિએલના સાતમા, આઠમા અને નવમા અધ્યાયોની પુનર્વ્યાખ્યા કરવાની જરૂર પડત, કારણ કે એ જ અધ્યાયો ઉલાઈ નદી દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામે છે અને મિલરાઈટ ઇતિહાસમાં જ્ઞાનની વૃદ્ધિ હતા. તેઓને એ અધ્યાયો બદલવા માટે મજબૂર થવું પડત, કારણ કે આઠમો અધ્યાય સીધો “દૈનિક”નો ત્રણ વખત ઉલ્લેખ કરે છે.

ઉલાઈ નદીના દર્શનનું મોહરવિમોચન થયું તે ઇતિહાસ દ્વારા અનિવાર્ય રીતે પ્રેરિત થઈને, મિલરાઇટો ખ્રિસ્તના પરત ફરવા અને દાનિએલના બીજા અધ્યાયમાં દર્શાવ્યા મુજબ તેમના સદાકાળના રાજ્યની સ્થાપના કરવા પહેલાં પૃથ્વી પર અન્ય કોઈ રાજ્યઓ જોઈ શકતા નહોતા. તેથી તેમણે રોમના ચોથા રાજ્યને બે પાસાઓ ધરાવતા એક જ રાજ્ય તરીકે માન્યું. આ બે પાસાઓનું સીધું પ્રતિનિધિત્વ દાનિએલના સાતમા અને આઠમા અધ્યાયોમાં કરવામાં આવ્યું છે. દાનિએલ ઓળખાવે છે કે આઠમા અધ્યાયમાં તેને મળેલ દર્શન સાતમા અધ્યાયના દર્શન સાથેના સંબંધમાં સમજવાનું હતું.

દાનિયેલને “પ્રથમ” જે દર્શન “પ્રગટ થયું” હતું, તે સાતમા અધ્યાયનું દર્શન હતું.

બે દર્શનો બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના રાજ્યોના બે પાસાઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેમનું પ્રથમ પ્રતિનિધિત્વ દાનિયેલના બીજા અધ્યાયમાં કરવામાં આવ્યું હતું. બાબેલ, મીદો-પર્શિયા, ગ્રીસ અને રોમ—આ ચાર રાજ્યોનું વર્ણન સાતમા અધ્યાયમાં ફરી કરવામાં આવ્યું, અને પછી આઠમા અધ્યાયમાં ફરી એક વાર, પરંતુ ચાર રાજ્યોના રાજકીય તત્ત્વો અને ચાર રાજ્યોના ધાર્મિક તત્ત્વો વચ્ચેના ભેદ સાથે. દાનિયેલ સાતમાં, રાજ્યોનું પ્રતિનિધિત્વ શિકારી પશુઓ દ્વારા કરવામાં આવ્યું છે, પરંતુ આઠમા અધ્યાયમાં એ જ રાજ્યોને પવિત્રસ્થાનના પશુઓ દ્વારા રજૂ કરવામાં આવ્યા છે. દાનિયેલે સાતમા અધ્યાયના દર્શનને સમજવાની ઇચ્છા વ્યક્ત કરી, અને ગબ્રિએલ તેને સમજાવવા તેની પાસે આવ્યો.

દાનિયેલને જાણ કરવામાં આવી કે આ ચાર પશુઓ ચાર ભૂમિસ્થ રાજ્યો હતા, જે દેવનું સદાકાલનું રાજ્ય સ્થાપિત થાય ત્યાં સુધી અસ્તિત્વમાં રહેશે, જે દાનિયેલના બીજા અધ્યાય સાથે સુસંગત છે. ચાર ભૂમિસ્થ રાજ્યો એવા થવાના હતા કે તેઓ દેવના સદાકાલના રાજ્યના આગમન પહેલાં આવશે, જેમ બીજા અધ્યાયમાં પર્વતમાંથી કાપીને કાઢવામાં આવેલ અને આખી પૃથ્વીને ભરી દેનારા પથ્થર દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યું છે.

જ્યારે સિસ્ટર વ્હાઇટે પ્રકાશન અધ્યાય તેરના પૃથ્વીના પશુ વિષે ચર્ચા કરી, ત્યારે તેમણે તે ચાર રાજ્યઓ વિશેની મિલેરાઇટ સમજણને મિલેરાઇટ સમજણ કરતાં ઘણું આગળ લઈ ગઈ.

જનાવરો તે વિજયોના પ્રતીકો છે, જે રાજ્યો સત્તામાં આવ્યા ત્યારે સિદ્ધ થયા હતા. ભક્ષક જનાવર ભવિષ્યવાણીમાં રાજ્યની રાજકીય, આર્થિક અને સૈન્યશક્તિનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. દાનિયેલના અધ્યાય બે અને સાતમાં જે રાજ્યો દર્શાવવામાં આવ્યા છે, તે જ અધ્યાય આઠમાં પણ દર્શાવવામાં આવ્યા છે, પરંતુ ત્યાં તેઓ સૌ દેવના પવિત્રસ્થાનમાંથી લીધેલા તત્ત્વો સાથે સંકળાયેલા છે, અને આ રીતે તેઓ રાજ્યોના ધાર્મિક તત્ત્વનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, કારણ કે તેઓ બધા જ ચર્ચ અને રાજ્યના સંયોગ હતા.

અધ્યાય આઠનો પ્રારંભ દાનિયેલના આ નિવેદનથી થાય છે કે તે તે સમયે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના પ્રથમ રાજ્યના ઇતિહાસમાં (બાબેલમાં) જીવતો હતો; પરંતુ તેની દર્શનમાં બાબેલનું પ્રતિનિધિત્વ કરનાર કોઈ પ્રતીક ઓળખાવવામાં આવ્યું નથી, કારણ કે તે એ મેષથી શરૂ થાય છે જે મેદો-પર્શિયા નામના બીજા પૃથ્વી રાજ્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો. બાબેલના પ્રતીકનો અભાવ સચેતન છે, કારણ કે બાબેલનું એક મુખ્ય લક્ષણ એ છે કે તે એવા રાજ્યનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જે દૂર કરવામાં આવે છે, અને ત્યારબાદ ફરી સ્થાપિત થાય છે, જેમ નેબૂખદનેઝ્ઝરના “સાત સમય” પશુ સમાન જીવવાથી દર્શાવવામાં આવ્યું છે. તે “સાત સમય” દરમિયાન આધ્યાત્મિક બાબેલનો એક તત્ત્વ (પાપાસી) પ્રતિનિધિત્વ પામે છે, કારણ કે પાપાસી એ એવું રાજ્ય છે જે પ્રતીકાત્મક સિત્તેર વર્ષો સુધી ભૂલાઈ જાય છે, જે સમય દરમિયાન તેને ઘાતક ઘા થયો હતો. દાનિયેલે દર્શન “રાજા બેલ્શઝ્ઝરના શાસનના ત્રીજા વર્ષમાં” પ્રાપ્ત કર્યું હોવાનું જે દર્શાવે છે, તે બાબેલને મેદો-પર્શિયાના બીજા રાજ્ય પહેલાં આવેલા રાજ્ય તરીકે ઓળખાવે છે, પરંતુ સાથે સાથે તે બાબેલ પર એવો ભાર મૂકે છે કે તે છુપાયેલું, અથવા ભૂલાયેલું રાજ્ય છે, જે એક રાજાના દિવસોમાં ભૂલાઈ જાય છે.

આઠમા અધ્યાયના પ્રાણીઓ હિંસક શિકારી પશુઓ નથી; તેઓ એવા પ્રાણીઓ છે જેઓ પવિત્રસ્થાનની સેવામાં બલિદાનરૂપ પશુઓ તરીકે ઉપયોગમાં લેવાતા હતા. ચોથું રાજ્ય “એક નાનકડા શિંગડા” તરીકે રજૂ કરવામાં આવ્યું છે, કોઈ પશુ તરીકે નહીં; પરંતુ શિંગડા દેવના પવિત્રસ્થાનનો ભાગ હતા, કારણ કે દેવના પવિત્રસ્થાનની વેદીઓની રચનામાં શિંગડા ભાગરૂપે સમાવાયેલા હતા.

ભવિષ્યવાણીના ચાર રાજ્ય માત્ર દાનિયેલ દ્વારા પવિત્રસ્થાનસંબંધી પરિભાષાઓ વડે જ રજૂ કરવામાં આવ્યા હતા એટલું જ નહીં, પરંતુ આ અધ્યાયના વર્ણનમાં દેવની પવિત્રસ્થાન-સેવામાંથી સીધા ઉત્પન્ન થયેલા અનેક શબ્દો પણ સમાવવામાં આવ્યા છે. આ અધ્યાયનું વર્ણન પવિત્રસ્થાન-સેવામાંથી લેવાયેલા હિબ્રુ શબ્દો સાથે રજૂ કરવામાં આવ્યું છે, અને પવિત્રસ્થાન-સેવામાં અર્પણ રજૂ કરવાની ક્રિયા પણ અધ્યાયની રચનામાં ગૂંથવામાં આવી છે. દાનિયેલે જાણપૂર્વક સાતમા અને આઠમા અધ્યાયને પરસ્પર જોડીને રજૂ કર્યા છે, તે હકીકત જોવાની ઇચ્છા ધરાવતા લોકોને એ સમજવાની મંજૂરી આપે છે કે સાતમો અધ્યાય બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના રાજ્યોની રાજ્યકાર્ય-વ્યવસ્થાને ઓળખાવે છે, અને આઠમો અધ્યાય બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના રાજ્યોની ચર્ચકાર્ય-વ્યવસ્થાને ઓળખાવે છે.

આ તથ્યને ઢાંકી દેવા માટે એડ્વેન્ટિઝમને શૈતાની દંતકથાઓનો આશ્રય લેવો પડ્યો છે, કારણ કે આ માન્યતા પ્રગટ કરે છે કે મિલરના રત્નો તો ચોક્કસ તેમ જ હતા જેમ દેવએ તેમની રચના કરી હતી. “દૈનિક” વિષે મિલરની સમજણને તેઓ જે રીતે નકારી કાઢે છે, તે “દેવને કોઈ સમજણ નહોતી” એવા દાવા તરીકે દર્શાવવામાં આવે છે; કારણ કે તેઓ દાવો કરે છે કે જ્યારે દેવએ પવિત્ર દૂતોની સેવા દ્વારા માળખું મિલરને આપ્યું, ત્યારે તે ચોક્કસ નહોતું.

મિલરની રૂપરેખા તે ભવિષ્યવાણીય રચના હતી જેને તેણે ઓળખી અને ઉપયોગમાં લીધી; પરંતુ 1863 પછીથી, એડવેંટિઝમ મિલરના સ્વપ્નનાં રત્નોને ઢાંકી દેવા માટે ભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ અને કેથોલિકવાદના થિયોલોજીકલ અનુપ્રયોગો તરફ પાછું ફર્યું. એડવેંટિઝમે એક ખોટી રૂપરેખા (એ વસ્તુ જે ઘડવામાં આવી હતી) સ્વીકારી, જેથી તે કાર્યને, અને કાર્યના ઘડનારને પણ, નકારી શકે. આમ કરતાં તેઓ દાવો કરે છે કે કાર્યના ઘડનારને કોઈ સમજ નથી. તે રૂપરેખાનો અસ્વીકાર 1798માં ઉન્મુદ્રિત થયેલા જ્ઞાનની વૃદ્ધિનો અસ્વીકાર હતો અને હજુ પણ છે. જે લોકો જ્ઞાનની વૃદ્ધિને નકારી કાઢે છે તેઓ કાર્યને અને કાર્યના ઘડનારને નકારી કાઢે છે, અને દાનિયેલના શબ્દોમાં તેઓ “દુષ્ટ” હતા.

“દુષ્ટો દુષ્ટતાપૂર્વક વર્તશે,” આ રીતે સત્યના ક્રમશઃ વધતા જતા અસ્વીકારની ઓળખ થાય છે. દુષ્ટો દ્વારા આ માળખાનું અસ્વીકાર એ ઈશ્વરનું અસ્વીકાર છે, અને તેના પ્રતિફળરૂપે, જે અસ્વીકાર તેઓ નકલી માળખા દ્વારા સિદ્ધ કરવાનો પ્રયત્ન કરે છે તે અસ્વીકારને કારણે ઈશ્વર દુષ્ટોને અસ્વીકાર કરે છે.

ઈશ્વરના લોકો, જેઓ 1844થી 1863 સુધી ઈશ્વરના “યાજકો” હતા, વિલિયમ મિલરની સેવાકાર્ય દ્વારા વધારવામાં આવેલ “જ્ઞાન”ના અભાવને કારણે અસ્વીકારવામાં આવ્યા. હોસેયાના છઠ્ઠા પદ્યના સંદર્ભ પર વિચાર કરવો મહત્વનો છે, કારણ કે આ સંદર્ભ સત્ય વિરુદ્ધ વધતા જતા બળવાખોર વલણને દર્શાવે છે, જેનું પ્રતિનિધિત્વ “જ્ઞાન” તરીકે કરવામાં આવ્યું છે.

હોશેયાની ચેતવણી એ છે કે “દેશના રહેવાસીઓ સાથે યહોવાને વિવાદ છે, કેમ કે દેશમાં ન તો સત્ય છે, ન દયા છે, ન દેવનું જ્ઞાન છે.” એડ્વેન્ટિઝમ અંતિમ દિવસોમાં દેવનો પ્રજા છે. તે દિવસે જ્યારે ગંદકીનો બ્રશ ધરાવનાર માણસ મિલરના ઓરડામાં પ્રવેશે છે, ત્યારે એડ્વેન્ટિઝમ—લોકો, યાજકો અને ભવિષ્યવક્તાઓ સહિત—“જે સમજતું નથી તે પડી જશે,” કારણ કે તેઓ “મૂર્તિઓ સાથે જોડાઈ ગયા હશે.” તેમની મૂર્તિઓ તેમની બનાવટી શિક્ષાઓ છે, જે બનાવટી માળખામાં ગૂંથવામાં આવી છે.

જ્ઞાનના વધારો ના અસ્વીકાર દ્વારા દર્શાવવામાં આવેલ બંડખોરી એ બંડખોરીની એક ક્રમશઃ વધતી જતી તીવ્રતા છે, જે ત્યાં સુધી પહોંચે છે કે જ્યાં તેમની પરીક્ષાકાળનો અંત આ ઘોષણાથી થાય છે કે તેઓ મિલરના ઓરડામાંથી ઝાડીને કાઢી મુકવામાં આવતી ખોટી ઉપદેશ-સિદ્ધાંતો સાથે જોડાઈ ગયા છે. તેમની બંડખોરી સતત વ્યભિચાર કરતા રહેવાના રૂપમાં દર્શાવવામાં આવી છે. 1863 થી લઈને પરીક્ષાકાળના અંત સુધી તેઓ સતત બંડ કરતા રહે છે, જ્યાં સુધી તેઓ પ્રભુના મુખમાંથી ઉગળી નાખવામાં ન આવે.

જ્ઞાનને અસ્વીકાર કરવાની બળવાખોરી તેમની દ્વારા “સતત” વ્યભિચાર કરવામાં આવતો હતો તેનાથી પ્રતિનિધિત્વ પામી હતી; અને ભલે તે એ જ હિબ્રૂ શબ્દ ન હોય, તેમ છતાં તેનો અર્થ હિબ્રૂ શબ્દ “tamid” જે “સતત” એવો અર્થ આપે છે, તે જ છે; અને દાનિયેલના પુસ્તકમાં તેનો અનુવાદ “દૈનિક” તરીકે કરવામાં આવ્યો છે.

આગામી લેખમાં આપણે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીમાં દર્શાવેલાં ચાર રાજ્યના આપણા અભ્યાસને આગળ વધારશું.