એલિયાહ - નંબર પાંચ

જ્યારે એલિયાહે અહાબ દ્વારા સમગ્ર ઇઝરાયલને કર્મેલ પર બોલાવ્યા, ત્યારે તે આ બાબતનું પૂર્વચિહ્ન હતું કે દેવ 1798માં સાડા ત્રણ વર્ષના સતામણીકાળ પછી કલીસિયાને અંધકારયુગમાંથી બહાર લાવશે અને તેમને 1844 સુધી, તથા ત્યારબાદ 1863 સુધી દોરી જશે. આ ત્રણ તારીખો યશાયાહે સાતમા અધ્યાયમાં રજૂ કરેલી “સાત સમય”ની રચનાના અંતિમ ત્રણ માર્ગચિહ્નો છે.

ઈસ્રાયેલની સંતાનને મિસરની દાસતામાંથી બહાર કાઢીને સિનાઈ પર્વત સુધી મૂસા લઈને ગયા ત્યારે 1798, 1844 અને 1863નો એ જ ઇતિહાસ પણ પૂર્વછાયારૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો. પ્રથમ અને દ્વિતીય દૂતનો ઇતિહાસ મિલરાઈટ ચળવળનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે અંતના સમયના 1798માં આરંભી હતી અને 1863માં એ ચળવળ એક ચર્ચ બની ત્યાં સુધી ચાલતી રહી. એલિયાહ અને મૂસા મિલરાઈટ ઇતિહાસના બે મુખ્ય સાક્ષીઓ છે, અને ત્રીજા દૂતના ઇતિહાસ દરમિયાન પ્રકાશનના પુસ્તકમાં પણ તેઓ જ બે મુખ્ય સાક્ષીઓ છે.

મિલરાઇટ ચળવળ પ્રકાશિતવાક્ય ચૌદના અનંતકાલીન સુસમાચારની શરૂઆતને ચિહ્નિત કરે છે, અને ફ્યુચર ફૉર અમેરિકા તેના અંતને ચિહ્નિત કરે છે. મિલરાઇટોના આરંભિક આંદોલન અને અંતિમ આંદોલન વચ્ચે, આપણને સાતમા-દિવસની એડવેંટિસ્ટ કલીસિયા જોવા મળે છે. એડવેંટિસ્ટ કલીસિયાના ઇતિહાસકારોના મુજબ, 1856માં મિલરાઇટ ચળવળનો અવશેષ લાઓદિકેયાની સ્થિતિમાં પ્રવેશ્યો, અને આ રીતે ફિલાદેલ્ફીયાના તે સમયગાળાનો અંત આવ્યો, જે 1798થી 1856 સુધીનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો.

પાછલા લેખમાં અમે દર્શાવ્યું હતું કે પ્રેરણાએ લાલ સમુદ્ર પાર કરવાની નિરાશાને 1844ની મહાન નિરાશા સાથે સુસંગત ઠેરવી હતી. તે સમયે, મન્નાથી પ્રતીકરૂપે દર્શાવવામાં આવેલી શબ્બાથની કસોટી મોસેસના ઇતિહાસમાં આવી પહોંચી. એ જ ભવિષ્યવાણીય બિંદુએ, પરમ પવિત્ર સ્થળમાંથી આવેલ પ્રકાશે, સમુદ્ર પાર કરીને વિશ્વાસ દ્વારા પરમ પવિત્ર સ્થળમાં પ્રવેશ કરનારાઓ માટે, શબ્બાથથી શરૂ થતી કસોટી અને શુદ્ધિકરણની પ્રક્રિયા આરંભી. 1844 પહેલાં આવેલી કસોટીની પ્રક્રિયા મોસેસના ઇતિહાસમાં તેના જન્મથી શરૂ થઈ હતી, અને મિલરાઇટ્સ માટે 1798માં જ્ઞાનની વૃદ્ધિ સાથે, જેને દાનિયેલે નિર્દિષ્ટ કરી હતી, એવી ત્રણ-પગથિયાવાળી કસોટીની પ્રક્રિયા ઉત્પન્ન થઈ, જે ન્યાય સુધી લઈ ગઈ.

૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ના રોજ ન્યાયનો પ્રારંભ, મિસરના પ્રથમજાત પર શરૂ થઈને લાલ સમુદ્રના જળમાં સમાપ્ત થયેલા ફરાઉનના ન્યાય દ્વારા પ્રતીકરૂપે દર્શાવવામાં આવ્યો હતો. એકવાર જ્ઞાનીજનો વિશ્વાસ દ્વારા પરમ પવિત્ર સ્થાનમાં પ્રવેશ્યા, અથવા લાલ સમુદ્રમાંથી પાર ઉતર્યા પછી, ૧૭૯૮માં અંતના સમયેથી શરૂ થયેલી પરીક્ષણની પ્રક્રિયા ૧૮૪૪ પછી પણ આગળ ચાલુ રહી. મૂસાના ઇતિહાસમાં, તે દસ પરીક્ષાઓ દ્વારા રજૂ કરવામાં આવી હતી, જેમાં ઇઝરાયલે દરેક પગલે નિષ્ફળતા પામી. તે દસ પરીક્ષાઓમાં છેલ્લી પરીક્ષા ત્યારે આવી, જ્યારે બાર જાસૂસોએ વચનના દેશની તપાસ કરી. મૂસાના ઇતિહાસની પ્રથમ પરીક્ષા મન્નાની પરીક્ષા હતી, જે શબ્બાથનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને મિલ્લરાઇટો માટે શબ્બાથને ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ પછીની પ્રથમ પરીક્ષા તરીકે ઓળખવામાં આવ્યો હતો. બંને સમાંતર ઇતિહાસોમાં પ્રથમ પરીક્ષા શબ્બાથ હોવાને કારણે, મૂસાના ઇતિહાસની અનુસરતી નવ પરીક્ષાઓ દર્શાવે છે કે ૧૮૪૪ પછી પરીક્ષાઓની એક શ્રેણી આવશે, જે અથવા તો વચનના દેશમાં પ્રવેશ તરફ, અથવા મરણના અરણ્ય તરફ દોરી જશે. ૧૮૬૩ મિલ્લરાઇટ ચળવળ માટે અંતિમ પરીક્ષાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. અમે આ વિચારણા ત્યારે શરૂ કરીશું જ્યારે બાર જાસૂસો વચનના દેશ વિષેના પોતાના અહેવાલો સાથે પરત ફરશે.

ગણનાપુસ્તકનો આ વિભાગ ધ્યાનમાં લેવા જેવી કેટલીક અત્યંત મહત્વપૂર્ણ સત્યતાઓ ધરાવે છે, જે ત્યાં પ્રતિનિધિત્વ પામેલા ઇતિહાસને મિલરાઇટ ચળવળના પ્રતીકરૂપ તરીકે વિચારવામાં ન લેવાય ત્યારે સહેલાઈથી નજરચૂકી થઈ શકે છે. એક મુદ્દો એવો છે કે “દુષ્ટ અહેવાલ” ધરાવતા બળવાખોરો પોતાની દસમી અને અંતિમ કસોટીમાં નિષ્ફળ રહ્યા હતા, અને એ અંતિમ કસોટીમાં બે વર્ગના લોકો પ્રગટ થયા. પૂર્વની નવ કસોટીઓના ઇતિહાસ દરમિયાન વિકસતા રહેલા આ બે વર્ગોએ કયો “અહેવાલ” સ્વીકારવો તે આધારે પોતપોતાનો સ્વભાવ પ્રગટ કર્યો. 1863માં, મિલરાઇટ એડવેન્ટિઝમે લેવ્યવ્યવસ્થા છવ્વીસમાં આવેલી ગુલામીની ભવિષ્યવાણી દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલા મૂસાના અહેવાલને નકારી કાઢ્યો. યહોશુઆ અને કાલેબ દ્વારા રજૂ કરાયેલ અહેવાલ તો માત્ર ગુલામીમાંથી તેમના ઉદ્ધારના સમગ્ર ઇતિહાસ દરમિયાન ઈશ્વરના “અહેવાલ”નું પુનરાવર્તન જ હતો. મૂસાના જન્મથી આગળ, ઈશ્વરે વચન આપ્યું હતું કે તે તેમને ગુલામીમાંથી બહાર કાઢશે અને અનેક શતાબ્દીઓ પહેલાં અબ્રાહામને જે દેશનું વચન આપવામાં આવ્યું હતું તેમાં લઈ જશે. યહોશુઆ અને કાલેબ તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જેઓએ પાયાગત અહેવાલ પર અડગ રહ્યા; બાકીના દસ જાસૂસોએ નકારી કાઢ્યું કે ઈશ્વરે વાસ્તવમાં એવો અહેવાલ આપ્યો જ હતો.

જ્યારે 1863માં જેમ્સ વ્હાઇટે *Review and Herald* માં એક લેખ લખીને મિલરના “સાત સમય” વિષેના સમજણને નકારી, અને એ જ વર્ષે યુરાયા સ્મિથે એવી કપટપૂર્ણ ચાર્ટ પ્રકાશિત કરી જેમાં લેવિયવ્યવસ્થા ના “સાત સમય” વિષે કોઈ ઉલ્લેખ જ ન હતો, ત્યારે વ્હાઇટ અને સ્મિથ બન્નેએ વિલિયમ મિલરના કાર્યને બાજુએ મૂકી દીધું અને ધર્મભ્રષ્ટ પ્રોટેસ્ટન્ટવાદની બાઈબલસંગત પદ્ધતિનો ઉપયોગ કર્યો. જેમને તેઓ થોડાક સમય પહેલાં જ “બેબિલોનની પુત્રીઓ” તરીકે ઓળખાવી ચૂક્યા હતા, એવા ધર્મભ્રષ્ટોની જ પદ્ધતિનો ઉપયોગ ગેબ્રીયેલ દેવદૂત દ્વારા નિર્દેશિત મિલરના સંદેશને નકારવા માટે દલીલરૂપે કરવામાં આવ્યો. પ્રાચીન ઇઝરાયલની દસમીએ પરીક્ષામાં તેમણે સ્પષ્ટપણે કહ્યું, “ચાલો, આપણે એક કપ્તાન બનાવીએ, અને પાછા મિસરમાં ફરીએ.” દસમી અને અંતિમ પરીક્ષામાં થયેલું નિષ્ફળતા એ “અહેવાલ”ના ઇનકાર પર આધારિત છે—એવા અહેવાલના, જે આરંભથી જ આપેલા અહેવાલ સાથે સુસંગત હતો—અને મિસરની ગુલામીમાં પાછા ફરવાની ઇચ્છા પર આધારિત છે. જ્યારે યિરમિયાએ 1843ની નિષ્ફળ આગાહીને કારણે નિરાશ થયેલાઓનું પ્રતીકાત્મક પ્રતિનિધિત્વ કર્યું, ત્યારે દેવે તેને વિશેષરૂપે દેવ તરફ અને સંદેશા માટેના પોતાના પૂર્વ ઉત્સાહ તરફ પાછા ફરવા બોલાવ્યો, પરંતુ સાથે સાથે તેને આ આજ્ઞા પણ આપી કે જેમને બેબિલોનની પુત્રીઓ તરીકે ઓળખાવવામાં આવી હતી, તેમની પાસે કદી પાછા ન ફરવું.

1863માં, જેમ્સ વ્હાઇટ અને ઉરિયાહ સ્મિથે તેમને પાછા ત્યાં લઈ જવા માટે એક નવા કપ્તાનની નિમણૂક કરી, જ્યાં તેમને ન જવા આજ્ઞા આપવામાં આવી હતી. યહોશુઆ અને કાલેબ તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જેઓ આગળ વધવાની ઇચ્છા ધરાવતા હતા; વ્હાઇટ અને સ્મિથ તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે જેઓ પાછા જવાની ઇચ્છા ધરાવતા હતા.

ગણતરીના પુસ્તકમાંથી આ વિભાગમાં નોંધવામાં આવવો જોઈએ એવો બીજો એક મુદ્દો એ છે કે અંતિમ બળવો—જેના કારણે આવતા ચાલીસ વર્ષ દરમિયાન બધા બળવાખોરોને રણમાં મરવા માટે દોષિત ઠરાવવામાં આવે છે—બાઇબલની ભવિષ્યવાણીમાં “એક દિવસ માટે એક વર્ષ”ના સિદ્ધાંતને સ્થાપિત કરતા બે મુખ્ય સંદર્ભોમાંનો એક છે; અને આ કદાચ તે સર્વાધિક આવશ્યક ભવિષ્યવાણીય નિયમ હતો, જેનો ઉપયોગ મિલરે અનંત સુસમાચાર અને પ્રથમ દૂતનો સંદેશ ખુલ્લો કરવા માટે કર્યો હતો. આ નિયમ માટેનું બીજું બાઇબલીય સાક્ષ્ય યહેજ્કેલના પુસ્તતમાં મળે છે.

દિવસને એક વર્ષના સિદ્ધાંત તરીકે સ્થાપિત કરનાર આ બે વચનો વિશે જે બાબત ઘણીવાર ધ્યાનમાં આવતી નથી, તે એ છે કે બંને વચનોનો ઐતિહાસિક પરિપ્રેક્ષ્ય શું છે.

ગણતરીના પુસ્તકમાં આવેલો આ શ્લોક પ્રાચીન ઇઝરાયેલના આરંભકાળમાં બન્યો હતો અને તે ઈશ્વરની વાચાપ્રજાની બગાવતનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો, અને એઝીકિયલમાં આવેલો શ્લોક પ્રાચીન ઇઝરાયેલના અંતકાળમાં બન્યો હતો અને તે ઈશ્વરની વાચાપ્રજાની બગાવતનું પ્રતિનિધિત્વ કરતો હતો. આરંભમાં થયેલી સજા અરણ્યમાં મૃત્યુ હતી અને અંતે થયેલી સજા તેમના શત્રુઓની ભૂમિમાં દાસ્ય હતી. “એક દિવસ માટે એક વર્ષ”નો સિદ્ધાંત વાચાપ્રજાની બગાવત પર ભાર મૂકે છે. બે સજાઓ—એક આરંભમાં અને એક અંતે—પરંતુ બંને ભિન્ન. પ્રથમ અરણ્યમાં પ્રવાસ કરતાં કરતાં ધીરે ધીરે ક્ષયથી થતું મૃત્યુ હતું, જ્યારે અંતિમ સજા શાબ્દિક બાબેલમાં બંધિવાસ અને દાસ્ય હતી.

આ વચનોમાં રજૂ થયેલો ઇતિહાસ એક બાઇબલિક પ્રતીક બન્યો, જેને “ઉશ્કેરણીનો દિવસ” કહેવામાં આવે છે. “ઉશ્કેરણીનો દિવસ” નો ઉલ્લેખ ભજનસંગ્રહ પંચાણું, યિરમિયા બત્રીસ અને હિબ્રુઓ ત્રણમાં થાય છે, પરંતુ હાલમાં અમે તે પ્રતીક પર ચર્ચા કરીશું નહીં. અગાઉના અવતરણમાં એક મહત્વપૂર્ણ સિદ્ધાંત ઓળખવામાં આવ્યો છે, જેને ઓળખવો આવશ્યક છે. આ સિદ્ધાંત આ અવતરણમાં ભવિષ્યવક્તા શમૂએલ, લ્યૂસિફર, એલેન વ્હાઇટ અને, નિશ્ચિતપણે, મૂસા દ્વારા પણ દર્શાવવામાં આવ્યો છે.

આ ઉપખંડમાં પ્રાચીન ઇઝરાયલે દેવને પોતાના રાજા તરીકે અસ્વીકાર કર્યો, અને આ ઇતિહાસ આગળ વધીને તે સમય તરફ સંકેત કરે છે જ્યારે તેમણે જાહેર કર્યું કે કૈસર સિવાય તેમનો કોઈ રાજા નથી. તેમણે દેવના ઈશ્વરશાસનને અસ્વીકાર્યું, અને આગ્રહ કર્યો કે તેમને તેમના પોતાના લોકોમાંથી એક રાજા અપાય, માત્ર અંતે આ જાહેર કરવા માટે કે તેમનો રાજા એક રોમન રાજા હતો. અંતિમ દિવસોમાં રોમન રાજા રોમનો પોપ છે.

ધર્મરાજ્યનો અસ્વીકાર શમૂએલ માટે એટલો અપમાનજનક અને અંગત હતો કે તેણે તેને પોતાના ભવિષ્યવાણીય પદના અસ્વીકાર તરીકે સમજ્યો. પરંતુ દેવે ખાતરી કરી કે શમૂએલ સમજે કે તેમનો અસ્વીકાર પ્રભુનો હતો, ભવિષ્યવક્તાનો નહોતો. આ બે અવતરણો, જે મૂસા અને શમૂએલનો પ્રાચીન ઇઝરાયેલના વિદ્રોહ સાથેનો ભવિષ્યવાણીય સંબંધ રજૂ કરે છે, તે દર્શાવે છે કે અનુસરે આવેલા તે વિદ્રોહ માટેનો દંડ પ્રાચીન ઇઝરાયેલ માટે અંત નહોતો. હજી પણ યહોશુઆ અને કાલેબ દ્વારા પ્રતિનિધિત્વ પામેલો એવો એક સમૂહ હતો, જે વચનના દેશમાં પ્રવેશ કરશે; અને શમૂએલની વાર્તામાં પ્રાચીન ઇઝરાયેલનો અંત ઇઝરાયેલના રાજાઓના સમાપન સમયે આવ્યો હતો, શરૂઆતમાં નહીં.

મૂસાએ પ્રાચીન ઇઝરાયેલ સાથે કાર્ય કરવાનું ચાલુ રાખે તે માટે દેવ સાથે તર્ક કર્યો, કારણ કે મૂસાએ એવું માન્યું કે તે જ સ્થળે તેઓને અંત પર લાવી દેવાંથી તેમના લોકના ઉદ્ધારના પવિત્ર ઇતિહાસનું તથા અબ્રાહામને દેવએ આપેલી પ્રતિજ્ઞા મુજબ તેમને તે દેશમાં લઈ જવાની તેમની વચનની ખોટી રજૂઆત થશે. અહીં મુદ્દો એ છે કે જ્યારે દેવ બળવોને સત્યના સાક્ષી તરીકે ઉપયોગમાં લેવા ઇચ્છે છે, ત્યારે તે બળવોને થવા પણ દે છે અને ચાલુ રહેવા પણ દે છે.

શમૂએલે પ્રગટ કરેલું ધર્મસંગત રોષનું વલણ એલેન વ્હાઇટે પણ પ્રગટ કર્યું હતું.

સિસ્ટર વ્હાઇટે સમુએલની વૃત્તિને સમાનતા આપી હતી, અને તેમને બળવાખોરો અને તેમના બળવા સાથે જ રહેવા તથા પોતાના “ફરજ”ની “ચોકી” પર “અડગ રહેવા” કહેવામાં આવ્યું હતું. તેણીએ (ભવિષ્યવક્ત્રી તરીકે) બળવાખોરો અને તેમના બળવાને તેમના જ હવાલે કરીને છોડી દેવાનો નિર્ધાર કર્યા પછી, તેને પોતાની ચોકી પર અડગ રહેવાની આજ્ઞા આપવામાં આવી હતી.

પ્રથમ ઉલ્લેખનો નિયમ, જે અલ્ફા અને ઓમેગાના સિદ્ધાંતનો એક પ્રાથમિક ઘટક છે, તે દર્શાવે છે કે કોઈ વિષયનો પ્રથમ વખત કરવામાં આવેલો ઉલ્લેખ સર્વોચ્ચ મહત્વ ધરાવે છે. લૂસિફરના બળવાના આરંભ સાથે જ જોડાયેલું આ તથ્ય હતું કે જો ઈશ્વર ઇચ્છતા, તો લૂસિફરના મનમાં ઉત્પન્ન થયેલા તેના પ્રથમ સ્વાર્થભર્યા વિચારના ક્ષણે જ તેને નષ્ટ કરવા માટે તેમની પાસે સર્વ આવશ્યક શક્તિ હતી. ઈશ્વર લૂસિફરને સૃષ્ટિમાંથી દૂર કરી શકતા હતા, અને તેમની પાસે એવી શક્તિ હતી કે જો તેમણે એવું કરવાનું પસંદ કર્યું હોત, તો તેઓ તે એવી રીતે કરી શકતા કે અન્ય કોઈ દેવદૂતને શું બન્યું તે અંગે જાણ પણ ન પડી હોત. નિશ્ચિતરૂપે, તેમણે એવું કર્યું નહીં, કારણ કે અન્ય બાબતોની સાથે તે તેમના ચરિત્રનો ઇનકાર થાત, પરંતુ તેમની પાસે એવી સર્જનાત્મક શક્તિ તો હતી જ, જેના દ્વારા તેઓ એ જ કાર્ય કરી શકતા. પરંતુ તેમણે એવું કર્યું નહીં. તેમણે ધીરજપૂર્વક બળવાને પોતાના ચરિત્રની સાક્ષીનો એક ભાગ બનવા દીધો, તે વિવાદની સાક્ષીનો એક ભાગ બનવા દીધો, જે સ્વર્ગમાં શરૂ થયો હતો અને અંતે પૃથ્વી પર આવવાનો હતો. આ જ વાત મૂસાના સંવાદે પ્રાચીન ઇઝરાયેલ માટે સિદ્ધ કરી. ઈશ્વરે બળવાખોરોની પેઢીને અરણ્યમાં મરવા દીધી અને તે ઇતિહાસનો ઉપયોગ શાશ્વત સુસમાચાર સાથે સંબંધિત સત્યોને આગળ ધપાવવા માટે બાઇબલીય ઉદાહરણ તરીકે કર્યો.

એ જ રીતે, શમૂએલના દિવસોમાં દેવને રાજા તરીકે નકારી કાઢવામાં આવ્યો ત્યારે પણ હતું. શમૂએલને, તેની વ્યક્તિગત માન્યતાઓ અને પ્રેરિતજ્ઞાની જ્ઞાન હોવા છતાં, આગળ વધીને પોતાની ફરજના સ્થાન પર સ્થિર રહેવા માટે સૂચના આપવામાં આવી હતી. દેવની પ્રેરિતજ્ઞાની અને ઐતિહાસિક દેખરેખનો આ તત્વ બેબિલોનની બંદીવાસી અવસ્થાના પછી મંદિરના પુનર્નિર્માણમાં પણ ઓળખાય છે. દેવે બંદીવાસના સિત્તેર વર્ષના દરેક તત્વની પૂર્વઘોષણા કરી હતી અને તેનું સંચાલન કર્યું હતું; યેરૂશાલેમમાં પરત ફરવું, યેરૂશાલેમનું પુનર્નિર્માણ, મંદિર, તેમજ માર્ગો અને ભીંતો. તેમણે તે સમયસંબંધી ભવિષ્યવાણીઓ પ્રગટ કરી હતી, જેણે દર્શાવ્યું કે તેઓ ક્યારે બંદીવાસમાંથી મુક્ત કરવામાં આવશે. તેમણે ઓળખાવ્યું હતું કે તે તેવીસ સો વર્ષોની શરૂઆત નિશ્ચિત કરવા માટે કેટલાં હુકમો હશે. તેમણે કોરેશનું નામ લઈને ઓળખાવ્યું હતું, તે અજાતિ રાજાને, જે પ્રથમ હુકમ સાથે આ પ્રક્રિયાની શરૂઆત કરશે. યેરૂશાલેમ અને મંદિરના પુનર્નિર્માણના બધા તત્વો વિશેષ રીતે નિર્દિષ્ટ કરવામાં આવ્યા હતા, અને કાર્ય પૂર્ણ કરવા માટે તેમણે ધર્મી પુરુષો અને પ્રેરિતજ્ઞાઓને ઉભા કર્યા હતા.

દૈવી ભવિષ્યજ્ઞાન અને હસ્તક્ષેપના બધા જ સ્પષ્ટ પ્રગટ સ્વરૂપો હોવા છતાં, બેબિલોનની બંદીવાસ તરફ દોરી ગયેલ બળવાખોરીએ પહેલેથી જ દેવના લોકો સાથેની તેમની વ્યક્તિગત ઉપસ્થિતિનો અંત લાવી દીધો હતો. પુનઃનિર્મિત થયેલા મંદિરમાં શેખીનાહની મહિમા કદી પાછી ફરી નથી. આ સમગ્ર ઇતિહાસનો ઉપયોગ વિશ્વના અંતકાળના ઇતિહાસને પ્રબોધક રચના પ્રદાન કરવા માટે કરવામાં આવ્યો હતો, તેમ છતાં મંદિરને પરમપવિત્ર સ્થાને શેખીનાહની ઉપસ્થિતિથી ફરી ક્યારેય આશીર્વાદ મળ્યો નહોતો. આ અર્થમાં, પુનઃનિર્મિત મંદિર દેવની ઉપસ્થિતિનું નહીં, પરંતુ ઇઝરાયલની બળવાખોરીનું સાક્ષ્ય હતું. તેમ છતાં, તે ઇતિહાસના પ્રબોધકો, જેમ કે સમૂએલ અને મિનિયાપોલિસ ખાતે સિસ્ટર વ્હાઇટ, પ્રબોધકોની જ ભૂમિકામાં સેવા આપતા રહ્યા.

લૂસિફરનો બળવો એ ખ્રિસ્ત અને શેતાન વચ્ચેના મહાન વિવાદમાં ઉલ્લેખિત થયેલી પ્રથમ ઘટના છે, અને ઈશ્વરે પોતાના હેતુઓ માટે તે બળવાને ચાલુ રહેવા દીધો. ઇઝરાયેલની બીજી જાતિઓ જેવી થવાની ઇચ્છા સામે પોતાની ધાર્મિક રોષભાવના હોવા છતાં, સમૂએલને પ્રથમ બે રાજાઓને અભિષેક કરવામાં ભાગ લેવા દિશાનિર્દેશ આપવામાં આવ્યો. અને ઈશ્વરના પ્રેરિતોએ ઈશ્વરના મંદિરના પુનર્નિર્માણમાં ભાગ લીધો—એ મંદિર, જેમાં ફરી ક્યારેય ઈશ્વરની શેખીનાહ ઉપસ્થિતિ રહેશે નહીં.

જે લોકો 1863માં એડ્વેન્ટિઝમના બળવાને ઢાંકી દેવાના પ્રયત્નરૂપે ભવિષ્યવાણીના વચન વિરુદ્ધ પોતાની “દંતકથાઓની વાનગીઓ” નો ઉપયોગ કરે છે, અને પોતાના તર્કને આ માન્યતા પર આધારિત રાખવાનું પસંદ કરે છે કે જો 1863માં કંઈ ખોટું બન્યું હોત, તો ભવિષ્યવક્ત્રી એ તેને નિષેધ્યું હોત, તેઓ ઈશ્વર વિરુદ્ધના બળવાના સર્વપ્રથમ ઉલ્લેખમાં જ ઓળખવામાં આવેલ પ્રથમ સિદ્ધાંત વિષે ઇચ્છાપૂર્વક અજ્ઞાન છે. ઈશ્વર પોતાના હેતુઓ માટે બળવાને મંજૂરી આપે છે, અને જો તે આવનારા બળવાઓમાં પોતાના ભવિષ્યવક્તાઓને તટસ્થ અથવા મૌન રહેવા દેવાનું પસંદ કરે, તો તે તેની પોતાની પસંદગી છે.

જેમ આપણે 1844 થી 1863 સુધીની પરીક્ષણ-પ્રક્રિયા પર વિચારવાનું આરંભ કરીએ છીએ—જેનો પ્રકાર પ્રાચીન ઇઝરાયલે લાલ સમુદ્ર પાર કર્યા પછી નિષ્ફળ ગયેલી દસ પરીક્ષાઓ દ્વારા દર્શાવવામાં આવ્યો હતો—તેમ આ બાઇબલીય તથ્યને સમજવું આવશ્યક છે. ઈશ્વરના પ્રેરિતો આજ્ઞાપાલનના સમયમાં પણ અને અનાજ્ઞાપાલનના સમયમાં પણ તેમના પ્રેરિતો તરીકે કાર્ય કરે છે, અને કેટલીક વાર તેઓ એવા વિષયોનો વિરોધ કરતાં નથી કે જે ઉપરથી જોતા કોઈ પ્રેરિતે વિરોધ કરવો જોઈએ એવું જણાતું હોય. કેટલીક વખત તેઓ બળવાના વિષે સ્પષ્ટ રીતે અવગત હોય છે, પરંતુ સંયમિત રાખવામાં આવે છે; અને બીજી વખત પ્રભુ બળવાના સંબંધમાં તેમની આંખો ઉપર પોતાનો હાથ રાખે છે. જ્યારે આ દૃષ્ટિકોણને માન્યતા આપવામાં આવે છે, ત્યારે બાઇબલીય ભવિષ્યવાણીના છઠ્ઠા રાજ્યના ઇતિહાસમાં 1863 એક મહત્ત્વપૂર્ણ માર્ગચિહ્ન બની જાય છે—પ્રોટેસ્ટન્ટવાદના શિંગડા માટે પણ અને રિપબ્લિકનિઝમના શિંગડા માટે પણ.