ભવિષ્યવાણીનો આત્મા: મધ્યરાત્રિનો પોકાર

આ શ્રેણીમાં, અમે હબક્કૂકના બે પાટિયાં—1843 અને 1850ના ચાર્ટ્સ—પર વિશાળ અવધિ દરમિયાન વિચારણા કરીશું. અમે મિડનાઇટ ક્રાયને તેના યોગ્ય સ્થાને સ્થાપિત કરીને શરૂઆત કરીશું. જેમ ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે, આ સંદેશાથી પરિચિત લોકો માટે પ્રારંભિક રજૂઆતોનો મોટો ભાગ પુનરાવલોકનરૂપ રહેશે, પરંતુ કારણ કે અમે એવી શ્રેણી તૈયાર કરી રહ્યા છીએ જેનો અભ્યાસ આ સંદેશાથી નવા લોકો પણ કરી શકે, તેથી અમારે તેમના માટે કેટલીક મૂળભૂત ધારણાઓ રજૂ કરવી આવશ્યક છે. અમે મિડનાઇટ ક્રાયથી શરૂઆત કરીશું, અને એલેન વ્હાઇટના પ્રથમ દર્શનમાં જોવા મળતા એક પાસા પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીશું. આવો, Christian Experience and Teachings, page 57માંથી પ્રથમ પરિચ્છેદ વાંચીએ.

આ પાંચ સ્ત્રીઓ, જેઓના હૃદયો સિસ્ટર વ્હાઇટ સાથે બંધાયેલા હતા, તેઓ ઈશ્વરની શક્તિના કોઈપણ પ્રગટીકરણનો વિરોધ કરી રહી નહોતી. નોંધનીય રીતે, તેઓ સૌ સ્ત્રીઓ હતી, જે કલીસિયાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને તેમની સંખ્યા પાંચ હતી, જેને પાંચ જ્ઞાની કુંવારીકાઓ તરીકે જોવામાં આવી શકે છે. આ માત્ર એક અવલોકન છે.

આ પ્રથમ રજૂઆતમાં, થોડાં મુદ્દાઓ સ્થાપિત કર્યા પછી, આપણે ડિસેમ્બર 1844માં યોજાયેલી એડવેન્ટિસ્ટોની લો હેમ્પ્ટન કોન્ફરન્સ અંગે ચર્ચા કરીશું. આ કોન્ફરન્સમાં કેટલાક મિલરાઇટો એકત્ર થયા, અને વિલિયમ મિલરે મધરાતની પોકાર વિષેની સમજણને નકારી કાઢી. અહીંનો તર્ક એ છે કે આ દર્શન, ભલે આપણાં સૌ માટે હોય, તેમ છતાં ખાસ કરીને વિલિયમ મિલર માટે હતું.

એ જ મહિનામાં, વિલિયમ મિલરે તેમની પાછળના પ્રકાશનો—મધ્યરાત્રિનો પોકાર—ઇનકાર કર્યો, જે તેને નીચેના દુષ્ટ જગત તરફ માર્ગ પરથી પડી જવાનું કારણ બન્યું હોત. અમે તેના અર્થસૂચનોનું અનુસંધાન કરીશું. ઐતિહાસિક પુરાવા દર્શાવે છે કે મિલરાઇટો બધાએ માન્યું હતું કે તેઓ દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતને પૂર્ણ કરી રહ્યા હતા; આ વાત તેમની વચ્ચે સર્વવિદિત હતી. અમે દર્શાવીશું કે વિલિયમ મિલરને મધ્યરાત્રિના પોકાર વિશે સમજ હતી. મિલર માનતો હતો કે મધ્યરાત્રિનો પોકાર દાનિયેલ 8:14 અને પ્રકાશિત વાક્ય 14:6-9 નો ન્યાયઘડીનો સંદેશ હતો. તે માનતો હતો કે 1830ના પ્રારંભિક વર્ષોમાં તેણે જે સંદેશની ઘોષણા કરવાનું શરૂ કર્યું હતું, તે જ મધ્યરાત્રિનો પોકાર હતો, “જોવો, વર આવી રહ્યો છે,” અને યેશુ વર તરીકે જગત પાસે આવી રહ્યો હતો.

મિલરાઇટ ઇતિહાસના મોટાભાગના સમયગાળામાં તેઓ માનતા હતા કે તેઓ દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતને પૂર્ણ કરી રહ્યા હતા, પરંતુ તેઓ એમ માનતા હતા કે મધ્યરાત્રિનો પોકાર તે સંદેશ હતો જેની તેઓ જાહેરાત કરતાં આવ્યા હતા. પરંતુ 1844ના ઉનાળા સુધીમાં એક નવી અને યોગ્ય સમજણ પ્રગટ થઈ: મધ્યરાત્રિનો પોકાર સાતમા મહિનાની ચળવળ હતી, જેમાં ઈસુ સાતમા મહિનાના દસમા દિવસે આવવાના છે એવી અપેક્ષા રાખવામાં આવી હતી. એ જ સાચો મધ્યરાત્રિનો પોકાર હતો. જ્યારે મિલરે ડિસેમ્બર 1844માં સાચા મધ્યરાત્રિના પોકારને નકારી કાઢ્યો, ત્યારે તે 1844ના ઉનાળાના ઇતિહાસને નકારી રહ્યો હતો અને પોતાની અગાઉની એ સ્થિતિ તરફ પાછો ફરી રહ્યો હતો કે તે માત્ર 1830ના દાયકાથી ચાલી આવતો સામાન્ય સંદેશ જ હતો. મધ્યરાત્રિના પોકારની ગતિશીલતાઓને સમજવી અતિ આવશ્યક છે. જો તમે 2520ને મિલરાઇટોએ જેમ સમજ્યું તેમ નહીં સમજો, તો તમે મધ્યરાત્રિના પોકારને સમજી શકશો નહીં. અને જો તમે મધ્યરાત્રિના પોકારને મિલરાઇટોએ જેમ સમજ્યું તેમ સમજી શકતા નથી, તો તમે નીચેના દુષ્ટ જગત તરફ જતાં માર્ગમાંથી પડી જાઓ છો.

આ પ્રસ્તુતિમાં, અમે ચાર્ટ પર દર્શાવવામાં આવેલી કેટલીક એવી સત્યો સાથે શરૂઆત કરીશું, જેઓને આજનું એડવેન્ટિઝમ ખુલ્લેઆમ નકારે છે. સેવન્થ-ડે એડવેન્ટિસ્ટ ચર્ચનું બાઇબ્લિકલ રિસર્ચ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ અને મોટા ભાગના એડવેન્ટિસ્ટ ધર્મશાસ્ત્રીઓ 2520 ને નકારે છે. આગળ વધતાં અમે આ વિષયને બાઇબલના આધાર પર સંબોધીશું, પરંતુ પ્રારંભમાં અમે દર્શાવીશું કે એલેન વ્હાઇટે 2520 ને સંપૂર્ણ સમર્થન આપ્યું છે. ઇન્સ્ટિટ્યૂટ અને મોટા ભાગના ધર્મશાસ્ત્રીઓ ‘ડેઇલી’ અંગે પાયોનિયરોની સમજણને પણ નકારે છે. અમે બતાવીશું કે ‘ડેઇલી’ પેગેનિઝમ છે એવી પાયોનિયરોની સમજણને નકારવું એટલે ભવિષ્યવાણીના આત્માને નકારવું. ઇન્સ્ટિટ્યૂટ પાયોનિયરોની તુરીઓ—પાંચમી અને છઠ્ઠી તુરી—વિષેની સમજણને પણ જાહેર રીતે નકારે છે. અમે શરૂઆત એ દર્શાવવાથી કરીશું કે તુરીઓ વિષેની પાયોનિયરોની સમજણને નકારવું એટલે ભવિષ્યવાણીના આત્માને નકારવું.

અમે મિલરાઈટ ઇતિહાસ દર્શાવવા અને 1798ને સંબોધવા માટે *Thoughts on Daniel and Revelation*, પૃષ્ઠ 521 માંથી ઊરિયાહ સ્મિથથી શરૂઆત કરીએ છીએ. ઊરિયાહ સ્મિથ લખે છે, ‘પ્રકટીકરણ 10 ની ઘટનાઓની સમયગણના આ હકીકતથી વધુ નિશ્ચિત થાય છે કે આ દેવદૂત પ્રકટીકરણ 14 ના પ્રથમ દેવદૂત સાથે સમાન છે.’ પ્રકટીકરણ 10 માં, એક શક્તિશાળી દેવદૂત પોતાના હાથે ખુલ્લું નાનું પુસ્તક લઈને સ્વર્ગમાંથી નીચે આવે છે. એલેન વ્હાઇટ અમને જણાવે છે કે આ શક્તિશાળી દેવદૂત ઈસુ ખ્રિસ્ત છે, અને નાનું પુસ્તક દાનિયેલનું પુસ્તક છે. અધ્યાય દસના અંત સુધીમાં, યોહાનને તે નાનું પુસ્તક ખાવા માટે કહેવામાં આવે છે, જે તેના મોઢામાં મીઠું અને તેના પેટમાં કડવું થશે. યોહાન મિલરાઈટ ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જ્યાં દાનિયેલનો સંદેશ મીઠો છે પરંતુ કડવી નિરાશા તરફ દોરી જાય છે. અગ્રગણ્યોના અનુસાર, પ્રકટીકરણ 10 નો શક્તિશાળી દેવદૂત પ્રકટીકરણ 14 નો પ્રથમ દેવદૂત છે—તેઓ એ જ દેવદૂત છે.

અમે ઘણી વાર પ્રકાશનગ્રંથમાં દર્શાવવામાં આવેલા આ દૂતાઓ વિષે વિશેષરૂપે વિચારવામાં ઘણો સમય વિતાવતા નથી, પરંતુ એવું કરવું જોઈએ. પ્રકાશન 10નો શક્તિશાળી દૂત એ જ દૂત છે જેને વિલિયમ મિલરે માન્યું હતું કે તે મધ્યરાત્રિના પોકારની પૂર્ણતા કરી રહ્યો હતો, પ્રકાશન 14ના પ્રથમ દૂતનું કાર્ય સિદ્ધ કરીને: “દેવનો ભય રાખો અને તેને મહિમા આપો; કારણ કે તેના ન્યાયનો સમય આવી પહોંચ્યો છે.” તેના ન્યાયનો સમય દાનિયેલ 8:14ને સૂચવે છે. આ દૂતાઓ પૂર્ણ થયેલા કાર્યના વિવિધ પાસાઓને ઓળખાવે છે.

ઊરિયાહ સ્મિથ જણાવે છે કે અંતનો સમય 1798 છે, અને પ્રકાશિતવાક્ય 14નો સંદેશો તે પછી આવે છે. તેઓ લખે છે, “પરંતુ પ્રકાશિતવાક્ય 14:6નો સંદેશો અંતના સમયના આરંભની આ બાજુ સ્થિત છે. તે દેવના ન્યાયની ઘડી આવી પહોંચી હોવાની ઘોષણા છે, અને તેથી તેની લાગુ પડતી અંતિમ પેઢીમાં જ હોવી જોઈએ. પૌલે ન્યાયની ઘડી આવી પહોંચી હોવાનો ઉપદેશ આપ્યો નહોતો. લૂથર અને તેના સહકારીઓએ પણ તેનો ઉપદેશ આપ્યો નહોતો. પૌલે આવનારા ન્યાય વિષે, અનિર્દિષ્ટ રીતે ભવિષ્યમાં રહેલા તરીકે, તર્ક કર્યો હતો, અને લૂથરે તેને પોતાના સમયથી ઓછામાં ઓછા ત્રણસો વર્ષ દૂર મૂક્યો હતો. વધુમાં, પૌલ કલીશિયાને ચેતવે છે કે એક નિશ્ચિત સમય પહેલાં દેવના ન્યાયની ઘડી આવી પહોંચી છે એવો કોઈ ઉપદેશ ન આપવામાં આવે.” 2 થેસ્સલોનિકીઓ 2:1-3માં, પૌલ કહે છે કે ખ્રિસ્તનો દિવસ નજીક નથી, જ્યાં સુધી પહેલેથી ધર્મત્યાગ ન આવે અને પાપનો મનુષ્ય પ્રગટ ન થાય. પૌલ પાપના મનુષ્ય, નાના શિંગડા, પાપાસત્તાને રજૂ કરે છે, અને તેની સર્વોચ્ચ સત્તાના સમગ્ર સમયગાળાને એક ચેતવણીથી આવરી લે છે; આ સમયગાળો 1260 વર્ષ સુધી ચાલ્યો અને 1798માં સમાપ્ત થયો.

૧૭૯૮માં ખ્રિસ્તનો દિવસ નજીક છે એવી ઘોષણા કરવાની મનાઈ સમાપ્ત થઈ ગઈ. અંતકાળનો આરંભ થયો, અને નાનાં પુસ્તક પરથી મુદ્રા દૂર કરવામાં આવી. ત્યારથી પ્રકાશિતવાક્ય ૧૪નો દેવદૂત આગળ નીકળી ગયો છે. ઉરિયા સ્મિથ કહે છે, “જો તમે તેને જોતા હો, તો ૧૭૯૮થી પ્રથમ દેવદૂતનો સંદેશ આગળ નીકળી ગયો છે.” ૧૭૯૮માં પ્રકાશિતવાક્ય ૧૪નો પ્રથમ દેવદૂત ઇતિહાસમાં આવે છે—આ અગ્રગામી સમજણ છે. ત્યારથી પ્રકાશિતવાક્ય ૧૪નો દેવદૂત દેવના ન્યાયની ઘડી આવી છે એવી ઘોષણા કરતો આવ્યો છે, અને દસમો અધ્યાયનો દેવદૂત સમુદ્ર અને ધરતી પર ઉભો રહી આ શપથ કરે છે કે હવે સમય વધુ રહેશે નહિ. તેમની ઓળખ નિર્વિવાદ છે. એકને જ્યાં સ્થાપિત કરતા બધા તર્કો છે, તે બીજાને માટે પણ સમાન રીતે અસરકારક છે. વર્તમાન પેઢી આ બે ભવિષ્યવાણીઓની પરિપૂર્તિ જોઈ રહી છે. આગમનના પ્રચારમાં, વિશેષ કરીને ૧૮૪૦થી ૧૮૪૪ દરમિયાન, તેમની પૂર્ણ અને પરિસ્થિતિજન્ય પરિપૂર્તિનો આરંભ થયો.

સ્મિથ પ્રકાશિતવાક્ય 14ના પ્રથમ દૂતના 1798માં આગમનના સંદર્ભમાં 1840 અને 1844ને નિશાનિત કરે છે, પરંતુ તે 1840માં પણ પ્રથમ દૂતને નિશાનિત કરે છે, જ્યાં સંદેશાને શક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે. આગમનના પ્રચારમાં, ખાસ કરીને 1840થી 1844 દરમિયાન, તેમનું સંપૂર્ણ પરિપૂર્ણ થવું શરૂ થયું. દૂતની એક પગ સમુદ્ર પર અને એક જમીન પરની સ્થિતિ તેના પ્રખાપનના વ્યાપક વિસ્તારને દર્શાવે છે. સંદેશ સમુદ્ર પાર કરશે અને વિવિધ રાષ્ટ્રોમાં વિસ્તરશે, અને આગમનનો પ્રખાપન ખરેખર દુનિયાના દરેક મિશનરી કેન્દ્ર સુધી ગયો હતો. 1840થી, એલેન વ્હાઇટના અનુસાર, પ્રથમ દૂતનો સંદેશ દુનિયાના દરેક મિશન કેન્દ્ર સુધી પહોંચાડવામાં આવ્યો હતો. આ ત્યારે પૂર્ણ થયું જ્યારે બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના વર્ષ-દિવસ સિદ્ધાંતને ઓટોમન સામ્રાજ્યના પતનથી પુષ્ટિ મળી. આ સમયે અમે વિગતો સાથે વ્યવહાર કરી રહ્યા નથી, પરંતુ મિલરાઇટ ઇતિહાસ અને મધ્યરાત્રિના પોકારની ગતિવિધિઓ માટે પૃષ્ઠભૂમિ તૈયાર કરી રહ્યા છીએ.

1833માં તારાઓનું પડવું થયું. એલેન વ્હાઇટ *The Great Controversy*, પાનું 333માં ટિપ્પણી કરે છે: ‘1833માં, મિલરે ખ્રિસ્તના શીઘ્ર આગમનના પુરાવાઓ જાહેરમાં રજૂ કરવાનું શરૂ કર્યું તેના બે વર્ષ પછી, તે ચિહ્નોમાંનું છેલ્લું ચિહ્ન પ્રગટ થયું, જે ઉદ્ધારકે પોતાની બીજી આવનાની નિશાનીઓ તરીકે વચન આપ્યાં હતાં. ઈસુએ કહ્યું: “આકાશમાંથી તારાઓ પડશે.” મથિ 24:29. અને યોહાને પ્રકટીકરણમાં, જ્યારે તેણે દર્શનમાં દેવના દિવસની આગાહી કરનારાં દૃશ્યો નિહાળ્યાં, ત્યારે જાહેર કર્યું: “આકાશના તારાઓ પૃથ્વી પર પડ્યા, જેમ અંજીરનું વૃક્ષ પ્રબળ પવનથી હચમચાવવામાં આવે ત્યારે તેનાં કાચાં અંજીરાં ખેરવે છે.” પ્રકટીકરણ 6:13. આ ભવિષ્યવાણીને 13 નવેમ્બર, 1833ના મહાન ઉલ્કાવર્ષામાં એક અતિ પ્રભાવશાળી અને સ્પષ્ટ પરિપૂર્ણતા પ્રાપ્ત થઈ.’

યૂરિયા સ્મિથે અમને જણાવ્યું હતું કે પ્રકાશિતવાક્ય 14નો પ્રથમ દૂત 1798માં આવ્યો, પરંતુ તે પ્રકાશિતવાક્ય 10ના દૂત જેવો જ દૂત છે. પ્રકાશિતવાક્ય 10માં, યોહાનને કહેવામાં આવે છે કે તે દૂતના હાથમાંથી નાનું પુસ્તક લે અને તેને ખાઈ જાય, અને તે તેના મુખમાં મીઠું થઈ જશે. મિલરાઈટ સંદેશ 11 ઑગસ્ટ, 1840ના રોજ મીઠો બન્યો, જ્યારે તેમણે બાઇબલની ભવિષ્યવાણીઓના વર્ષ-દિવસ સિદ્ધાંતના આધારે ઓટોમન સામ્રાજ્યના પતનની બે વર્ષ સુધી આગાહી કરી હતી. જ્યારે તે ઘટના યથાર્થ રીતે પૂર્ણ થઈ, ત્યારે જે સંદેશ તેઓ પ્રગટ કરતા હતા તે તેમના મુખમાં મીઠો બની ગયો.

ધ ગ્રેટ કોન્ટ્રોવર્સી, 376માંથી: મધ્યરાત્રિના પોકારના સશક્તિકરણ દરમિયાન આશરે 50,000 લોકોએ ચર્ચોને છોડી દીધા. મિલરના કાર્યનો ઝુકાવ ચર્ચોને મજબૂત બનાવવાનો હતો, તેથી પ્રારંભમાં તેને અનુકૂળ સ્વીકાર મળ્યો હતો; પરંતુ જ્યારે સેવકો અને ધાર્મિક આગેવાનો એડવેન્ટના સિદ્ધાંતના વિરોધમાં નિર્ધારિત થયા અને આ વિષય ઉપરની સર્વ ચળવળને દબાવી દેવાની ઇચ્છા રાખી, ત્યારે તેમણે મંચ પરથી તેનો વિરોધ કર્યો અને પોતાના સભ્યોને બીજા આગમન વિષેના પ્રચારમાં હાજર રહેવાનો, અથવા સામાજિક સભાઓમાં પોતાની આશા વિષે બોલવાનો પણ અધિકાર નકાર્યો. આજના સમયમાં એડવેન્ટિસ્ટ ચર્ચના જે આગેવાનો ચર્ચમાં અને અત્રે સુધી કે ખાનગી ઘરોમાં પણ આ સંદેશનો ઉપદેશ આપવાનું મનાઈ કરે છે, તેઓ અહીં મિલરાઇટ ચળવળમાં પૂર્વછાયારૂપે દર્શાવવામાં આવ્યા છે.

પછી, મિલ્લરે મધ્યરાત્રિના પોકાર અંગે ફરી વિચાર કર્યો અને તેને અતિઉત્સાહવાદ ગણાવ્યો. ડેમસ્ટીગ્ટ નોંધે છે કે સ્નોએ મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશની તેની મૂળભૂત રૂપરેખા મિલ્લરના અગાઉના કાર્યમાંથી મેળવી હતી.

એલેન વ્હાઇટના પ્રથમ દર્શનમાં ઈશ્વરના લોકોને સ્વર્ગ તરફ જતાં એક માર્ગ પર દર્શાવવામાં આવ્યા છે, અને તેમની પાછળ એક પ્રકાશ હતો જેને “મધ્યરાત્રિની પોકાર” કહેવામાં આવી હતી. સેમ્યુઅલ સ્નોએ રજૂ કરેલો સંદેશ સમજવો આવશ્યક છે. મે 1842માં, 300 પ્રચારકો માટે 300 ચાર્ટ છપાયા હતા. 22 માર્ચ, 1844 સુધીમાં, પ્રથમ નિરાશા પછી, તે ચાર્ટને બાજુએ મૂકી દેવામાં આવ્યો, અને ઘણાં લોકોએ આ ચળવળ છોડી દીધી. જે રહ્યા હતા, તેઓએ રાહ જોવાની હતી. એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગમાં, સ્નોએ દર્શાવ્યું કે પ્રભુ 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ, પ્રાયશ્ચિત્તના દિવસે, આવશે. આથી તેઓ આ સંદેશની ઘોષણા કરવા પ્રેરાયા.

જોસેફ બેટ્સે વર્ણવ્યું કે એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગ પછી, જ્યારે તેઓ રેલગાડીના ડબ્બાઓમાંથી પસાર થઈ રહ્યા હતા, ત્યારે તેમણે અવાજો વારંવાર કહેતાં સાંભળ્યા, 'જો, દુલ્હો આવે છે!' આ ચળવળ બે મહિનામાં સમગ્ર સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકા ઉપર ફરી વળી, અને 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ થયેલી મહાન નિરાશા સુધી પહોંચી.

પ્રારંભિક લખાણો, પૃષ્ઠ 257 માંથી: “પછી મારું ધ્યાન વિલિયમ મિલર તરફ દોરવામાં આવ્યું. તે વિમૂઢ જણાતો હતો અને પોતાના લોકો માટે ચિંતા અને વ્યથાથી નમેલો હતો. 1844 માં એકતામાં અને પ્રેમમાં રહેલી મંડળી પોતાનો પ્રેમ ગુમાવી રહી હતી, એકબીજાનો વિરોધ કરી રહી હતી અને ઠંડી, પછાત અવસ્થામાં પડી રહી હતી. જ્યારે તેણે આ જોયું, ત્યારે શોકે તેની શક્તિ ક્ષીણ કરી. મેં અગ્રણી પુરુષોને તેની ઉપર નજર રાખતા જોયા, મુખ્યત્વે જોશુઆ હાઇમ્સને, અને તેમને આ ભય હતો કે ક્યાંક તે ત્રીજા દૂતનો સંદેશ સ્વીકારી ન લે.” આ પરિપ્રેક્ષ્યમાં ત્રીજા દૂતનો સંદેશ એટલે શનિવારનો દિવસ છે. જેમ મિલર સ્વર્ગના પ્રકાશ તરફ ઝૂકતો હતો, તેમ આ લોકો તેના મનને તેમાંથી દૂર ખેંચવા માટે યોજનાઓ ઘડતા હતા. માનવીય પ્રભાવએ તેને અંધકારમાં રાખ્યો અને સત્યનો વિરોધ કરનારાઓ વચ્ચે તેનો પ્રભાવ જાળવી રાખ્યો. અંતે, મિલરે સ્વર્ગના પ્રકાશ—શનિવાર—વિરુદ્ધ પોતાનો અવાજ ઊંચો કર્યો. તે એવો સંદેશ સ્વીકારી શક્યો નહીં જે તેના નિરાશાનું સ્પષ્ટીકરણ કરતો અને ભૂતકાળ પર પ્રકાશ અને મહિમા પાથરતો. તેણે દૈવી જ્ઞાનને બદલે માનવીય જ્ઞાનનો આધાર લીધો. શ્રમ અને વૃદ્ધાવસ્થાથી ખંડિત થયેલો હોવાથી, જેઓએ તેને સત્યથી દૂર રાખ્યો હતો, તેમની જેટલો તે જવાબદાર ન હતો. પાપ તેમના પર જ છે. જો મિલર ત્રીજા દૂતનો પ્રકાશ જોઈ શક્યો હોત, તો ઘણી બાબતો તેને સમજાવવામાં આવી હોત. પરંતુ તેના ભાઈઓએ તેના પ્રત્યે એવો ઊંડો પ્રેમ દર્શાવ્યો કે તેણે વિચાર્યું કે તે કદી તેમની પાસેથી અલગ પડી શકશે નહીં. દેવે તેને મૃત્યુની સત્તા હેઠળ પડવા દીધો અને જેઓએ તેને સત્યથી દૂર ખેંચ્યો હતો, તેમની પાસેથી તેને કબરમાં છુપાવી દીધો. મૂસાએ વચનના દેશમાં પ્રવેશતા પહેલાં ભૂલ કરી હતી; તેવી જ રીતે, મિલરે પણ ભૂલ કરી, જ્યારે તે જલ્દી જ સ્વર્ગીય કાનાનમાં પ્રવેશવાનો હતો. બીજાઓએ તેને આવું કરવા દોર્યો; તેનું હિસાબ બીજાઓએ આપવાનું છે. પરંતુ દેવદૂતો દેવના આ સેવકની અમૂલ્ય ધૂળ પર નજર રાખે છે અને છેલ્લી તૂરાઈના નાદે તે બહાર આવશે.

પ્રથમ નિરાશાથી દ્વિતીય નિરાશા સુધીના ઇતિહાસને સ્પર્શતી માત્ર બે જ ભવિષ્યવાણીઓ છે: 2300 દિવસો (“જોકે દર્શન વિલંબ કરે, તો પણ તેની રાહ જો”) અને 2520. 2520 ને નકારી કાઢવું એટલે મધ્યરાત્રિના પોકારને નકારી કાઢવું. મધ્યરાત્રિના પોકારને નકારી કાઢવું એટલે નીચેના દુષ્ટ જગત તરફ જતા માર્ગ પરથી પડી જવું.

આ વિષયને આપણે આગામી રજૂઆતમાં વધુ વિસ્તૃત રીતે સંબોધીશું.