A Word of Clarification

સ્પષ્ટીકરણનો એક શબ્દ

Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.

તાજેતરમાં અમે અમારી વેબસાઇટ પર પ્રતિનિધિત્વ પામેલી વિવિધ ભાષાઓમાં અનુવાદ કરવા માટે હબક્કૂકની બે પાટિયાંની લિખિત પ્રત તૈયાર કરવાની શરૂઆત કરી. મૌખિક રજૂઆતને લખિત રજૂઆતમાં પરિવર્તિત કરવાની પ્રક્રિયા, જો કોઈને મૌખિક રજૂઆતને લખિત રજૂઆતમાં ફેરવવા માટે પાર પાડવાના બધા જ તબક્કાઓનું જ્ઞાન ન હોય, તો જેટલી કઠિન છે તે સહેલાઈથી સમજાય તેવી નથી; અને સાથે સાથે સામગ્રીને અંતે વેબસાઇટની વિવિધ ભાષાઓમાં અનુવાદ કરવાની આવશ્યક મુશ્કેલીઓ પણ જોડાયેલી છે. અમે પંચાણું રજૂઆતોમાંથી પ્રથમની નકલ-સંપાદન પ્રક્રિયા હમણાં જ શરૂ કરી હતી, અને મેં વધુ એક એવો તબક્કો શોધી કાઢ્યો છે જેને અમારે પણ પાર કરવો પડશે. તેનો સંબંધ ૧૯૮૯ થી લઈને અમારી વર્તમાન ઇતિહાસ સુધી આ સંદેશાના ક્રમશઃ વિકાસ સાથે છે.

In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the year of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.

약 십오 년 전의 강연들 가운데에는 이해가 아직 유아적 상태에 있던 진리들이 있었다. 내가 반드시 분명히 해야 할 그 첫째 진리는 밀러 운동의 역사에서 둘째 천사의 도래이다. 나는 그 당시, 개신교회들이 밀러의 첫째 천사의 기별 제시를 거슬러 그들의 문을 닫기 시작했을 때, 곧 1843년의 종료와 맞물려서 둘째 천사가 도래하였다고 이해하였다. 윌리엄 밀러는 1843년이 1843년 3월 22일에 시작하여 1844년 3월 22일에 끝난다고 믿는 시간 계산에 따라 일하였다. 그는 마침내 두 개의 거룩한 도표 위에 제시되게 된 그 세 예언이 1843년에 끝날 것이라고 생각하였고, 또 그 해가 1844년 3월 22일에 끝난다고 믿었다. 그는 두 가지 점에서 잘못되었다.

The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to conclude in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844. Snow applied the Karaite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.

ડેનિયલ બારના 1335 દિવસોની, લેવ્યવ્યવસ્થા છવીસના “સાત વખત”ના 2520 વર્ષોની, અને ડેનિયલ આઠના 2300 દિવસોની ત્રણ ભવિષ્યવાણીઓને મિલરે માર્ચ 1844માં પૂર્ણ થતી તરીકે સમજેલી હતી. ત્યારબાદ પ્રભુએ સમ્યુઅલ સ્નોને માર્ગદર્શન આપ્યું કે તે માત્ર એટલું જ સમજે નહિ કે આ ભવિષ્યવાણીઓ 1843માં નહિ, પરંતુ 1844માં પૂર્ણ થતી હતી. સ્નોએ સમયની કરાઈટ ગણતરી લાગુ કરી, જે સમયના પ્રયોગની તે પદ્ધતિ ન હતી જેને મિલર અપનાવી રહ્યો હતો. મિલર રબ્બીનીય/વિષુવ-આધારિત સમયગણનાનો ઉપયોગ કરી રહ્યો હતો, જે વર્ષને વસંતથી વસંતના આધાર પર ગણે છે.

When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second angel and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.

하박국의 두 서판을 제시하던 때에, 우리는 이 역사적 실상을 이해하지 못하고 있었으며, 밀러의 경험을 사용하여 1844년 3월 22일을 둘째 천사의 도래와 지체하는 때의 시작으로 표하였다. 나는 그 천사의 도래가 개신교도들이 밀러의 첫째 천사의 기별을 거절하였을 때에 해당한다는 것을 이해하였고, 지금도 그렇게 이해하며, 다음의 구절이 나의 기준점이었다.

“In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.

“1842ના જૂનમાં, શ્રી મિલરે પોર્ટલેન્ડની કાસ્કો સ્ટ્રીટ ચર્ચમાં પોતાના વ્યાખ્યાનોનો બીજો ક્રમ આપ્યો. આ વ્યાખ્યાનોમાં હાજરી આપવી મને એક મહાન વિશેષાધિકાર લાગી; કારણ કે હું નિરાશામાં પડી ગઈ હતી, અને મારા તારણહારને મળવા માટે પોતાને તૈયાર માનતી નહોતી. આ બીજા ક્રમે શહેરમાં પ્રથમ કરતાં ઘણો વધુ ઉશ્કેરાટ પેદા કર્યો. થોડાં અપવાદોને છોડીને, વિવિધ પંથોએ શ્રી મિલર સામે પોતાની ચર્ચોના દ્વાર બંધ કરી દીધા. વિવિધ મંચોમાંથી આપવામાં આવેલા અનેક ઉપદેશોએ વ્યાખ્યાતા ની કથિત ઉન્માદી ભૂલોને પ્રકાશમાં લાવવાનો પ્રયાસ કર્યો; પરંતુ ચિંતાગ્રસ્ત શ્રોતાઓની ભીડ તેમની સભાઓમાં ઉમટી પડી, અને ઘણાં લોકો ઘરમાં પ્રવેશી શક્યા નહોતા. સભાસમૂહો અસામાન્ય રીતે શાંત અને એકાગ્ર હતા.” Life Sketches, 27.

I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.

Ndzi twisisile leswaku ku pfariwa ka tinyangwa eka rungula ra Miller a ku kombisa ku sungula ka ku ariwa ka ntsumi yo sungula, naswona hi ku pfumelelana ni ku twisisa ka Miller ka ku hlayiwa ka nkarhi hi ndlela ya Varabi/ya equinox, ndzi ehlekete leswaku March 22, 1844 a ku kombisa ku hela ka 1843. Nkombiso wa Miller ePortland hi June wa 1842 entiyisweni i xikombiso xa ndlela lexi kombisaka ku ariwa loku yaka emahlweni loku eku heteleleni ku hetisekeke hi April 18, 1844, kambe hi nkarhi wa tinkombiso a hi si lemuka ku tirhisa ka Samuel Snow ka ku hlayiwa ka nkarhi hi ndlela ya Vakaraiti.

In the first presentation that we began to copy-edit, I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.

पहिलो प्रस्तुतीकरणमा, जसलाई हामीले प्रति-सम्पादन गर्न सुरु गरेका थियौँ, मैले देख्न थालेँ कि त्यतिबेला अभिलेख गरिएको कुरा अहिले हामीले सिकाउने कुरासँग मानौँ विरोधाभासी देखिन्छ। त्यो विरोधाभासी पनि छ, र छैन पनि। यो केवल दोस्रो स्वर्गदूतको क्रमिक आगमनमाथिको एक जोड हो, र साथै यस सन्देशको क्रमिक रूपमा खोलिँदै जाने प्रक्रियाको एक दृष्टान्त पनि हो, जसरी मिलेराइट इतिहासमा पनि त्यस्तै भएको थियो। यो स्पष्टिकरणको टिप्पणीले अप्रिल 19, 1844 लाई पहिलो मिलेराइट निराशा भनेर हाम्रो पहिचान र विगतमा के सिकाइएको थियो भन्ने विषयमा ठेस खाएका व्यक्तिहरूलाई सम्बोधन गर्नुपर्छ।

“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.

„პირველი და მეორე უწყებანი მიეცა 1843 და 1844 წლებში, და ჩვენ ახლა მესამე უწყების გამოცხადების ქვეშ ვიმყოფებით; მაგრამ სამივე უწყება ჯერ კიდევ უნდა იქნეს ქადაგებული. ახლა ისევე არსებითად აუცილებელია, როგორც ოდესმე ყოფილა, რომ ისინი კვლავ გამოცხადდეს მათთვის, ვინც ჭეშმარიტებას ეძებს. კალმითა და ხმით უნდა გავახმოვანოთ ეს გამოცხადება, ვაჩვენოთ მათი თანმიმდევრობა და იმ წინასწარმეტყველებათა გამოყენება, რომელთაც მივყავართ მესამე ანგელოზის უწყებამდე. მესამე ვერ იარსებებს პირველისა და მეორის გარეშე. ეს უწყებანი უნდა მივცეთ ქვეყნიერებას გამოცემებითა და ქადაგებებით, და წინასწარმეტყველური ისტორიის ხაზზე უნდა ვაჩვენოთ ის, რაც იყო, და ის, რაც იქნება.“ Selected Messages, book 2, 104.

Habakkuk's Two Tables 1 of 95

હબક્કૂકની બે પાટિયાં 95માંથી 1

Introduction to Habakkuk's Two Tables and the Midnight Cry

Intangiriro ku Bisate Bibiri bya Habakuki n’Induru yo mu Gicuku

In this series, we will be looking at Habakkuk's two tables—the 1843 and 1850 Charts—over an extended period. We will begin by putting the Midnight Cry in place. As mentioned, much of the initial presentations will be review for those familiar with this message, but since we are preparing a series that may be studied by people new to this message, we must lay out some basic ideas for them. We will start with the Midnight Cry, focusing on an aspect found in Ellen White's first vision. Let's read the first paragraph from Christian Experience and Teachings, page 57.

આ શ્રેણીમાં, અમે હબક્કૂકના બે પાટિયાં—1843 અને 1850ના ચાર્ટ્સ—પર વિશાળ અવધિ દરમિયાન વિચારણા કરીશું. અમે મિડનાઇટ ક્રાયને તેના યોગ્ય સ્થાને સ્થાપિત કરીને શરૂઆત કરીશું. જેમ ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે, આ સંદેશાથી પરિચિત લોકો માટે પ્રારંભિક રજૂઆતોનો મોટો ભાગ પુનરાવલોકનરૂપ રહેશે, પરંતુ કારણ કે અમે એવી શ્રેણી તૈયાર કરી રહ્યા છીએ જેનો અભ્યાસ આ સંદેશાથી નવા લોકો પણ કરી શકે, તેથી અમારે તેમના માટે કેટલીક મૂળભૂત ધારણાઓ રજૂ કરવી આવશ્યક છે. અમે મિડનાઇટ ક્રાયથી શરૂઆત કરીશું, અને એલેન વ્હાઇટના પ્રથમ દર્શનમાં જોવા મળતા એક પાસા પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીશું. આવો, Christian Experience and Teachings, page 57માંથી પ્રથમ પરિચ્છેદ વાંચીએ.

"It was not long after the passing of time in 1844 that my first open vision was given me. I was visiting Mrs. Haines in Portland, Maine, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine. Five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as never before."

1844년에 정한 때가 지난 지 얼마 되지 아니하여 나의 첫 공개적 이상이 내게 주어졌다. 나는 메인 주 포틀랜드에서 헤인스 부인을 방문하고 있었는데, 그는 그리스도 안에서 사랑하는 자매요, 그의 마음은 나의 마음과 긴밀히 연합되어 있었다. 우리 다섯 사람은 모두 여자들이었고, 가정 제단 앞에 조용히 무릎을 꿇고 있었다. 우리가 기도하고 있을 때, 전에 한 번도 경험하지 못한 하나님의 권능이 내게 임하였다.

These five women, whose hearts were knit with Sister White, were not opposing any manifestation of the power of God. Notably, they were all women, representing the church, and there were five of them, which can be seen as five wise virgins. This is simply an observation.

Aba bagore batanu, imitima yabo yari ifatanije na Mushiki wa White, ntibahariraga ukwigaragaza na kumwe kw’imbaraga z’Imana. Ikigaragara cyane ni uko bose bari abagore, bashushanyaga itorero, kandi bari batanu, ibyo bikaba bishobora kubonwa nk’abakobwa b’inkumi batanu b’abanyabwenge. Ibi ni ukwitegereza gusa.

"I seemed to be surrounded with light and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, 'Look again and look a little higher.' At this, I raised my eyes and saw a straight and narrow path cast up high above the world. On this path, the Advent people were traveling to the city, which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the Midnight Cry. This light shone all along the path and gave light for their feet so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."

Ndzawoneka nk’uko nari nkikijwe n’umucyo kandi nkazamuka ndushaho kujya hejuru kure y’isi. Nahindukiye ngo ndebe abantu b’ukuza bari mu isi, ariko sinabashoboye kubona, maze ijwi rirambwira riti: “Ongera urebe, kandi urebe hejuruho hato.” Aho ni ho nazamuye amaso yanjye mbona inzira itunganye kandi ifunganye yubatswe hejuru cyane y’isi. Kuri iyo nzira ni ho abantu b’Ukuza bagendaga berekeza ku murwa, wari ku mpera y’iyo nzira. Bari bafite umucyo urabagirana washyizwe inyuma yabo ku ntangiriro y’inzira, uwo marayika yambwiye ko wari Ijwi ryo mu Gicuku. Uwo mucyo warasiraga inzira yose kandi ukamurikira ibirenge byabo kugira ngo batagwa. Iyo bagumishaga amaso yabo kuri Yesu, wari imbere yabo gato, abayobora ajya ku murwa, babaga batekanye. Ariko bidatinze bamwe barananiwe maze bavuga ko umurwa wari ukiri kure cyane, kandi ko bari biteze ko baba baramaze kuwugeramo mbere y’aho. Nuko Yesu akabatera umwete azamuye ukuboko kwe kw’iburyo kw’icyubahiro, maze mu kuboko kwe hakavamo umucyo wazungagurikaga hejuru y’itsinda ry’abantu b’Ukuza, na bo bagasemerera bati: “Aleluya!” Abandi bo bahakanye mu buhubutsi umucyo wari inyuma yabo bavuga ko atari Imana yari yarabayoboye ikabageza aho hose. Umucyo wari inyuma yabo urazima, usiga ibirenge byabo mu mwijima mwinshi rwose, maze barasitara, babura kubona ikimenyetso na Yesu, hanyuma bava ku nzira bagwa hasi mu isi y’umwijima n’ubugome iri munsi.

William Miller and the Midnight Cry

વિલિયમ મિલર અને મધ્યરાત્રિનો પોકાર

In this first presentation, after establishing a few points, we will discuss the Low Hampton Conference of Adventists in December 1844. At this conference, some Millerites gathered, and William Miller rejected the understanding of the Midnight Cry. The logic here is that this vision, while for all of us, was especially for William Miller.

ఈ మొదటి ప్రవచనంలో, కొన్ని అంశాలను స్థాపించిన తరువాత, 1844 డిసెంబరులో జరిగిన అడ్వెంటిస్టుల లో హాంప్టన్ సమావేశాన్ని మనము పరిశీలించుదుము. ఈ సమావేశంలో కొంతమంది మిల్లరైట్లు కూడి వచ్చిరి, మరియు విలియం మిల్లర్ అర్ధరాత్రి కేక యొక్క అవగాహనను నిరాకరించెను. ఇక్కడి తార్కికత ఏననగా, ఈ దర్శనం మనందరికీ సంబంధించినదై యున్నప్పటికిని, విశేషముగా అది విలియం మిల్లర్ కొరకే యుండెను.

In that same month, William Miller denied the light behind them—the Midnight Cry—which would cause him to fall off the path to the wicked world below. We will explore the implications of this. Historical evidence shows that the Millerites all believed they were fulfilling the parable of the ten virgins; it was common knowledge among them. We will show that William Miller had an understanding of what the Midnight Cry was. Miller believed the Midnight Cry was the judgment hour message of Daniel 8:14 and Revelation 14:6-9. He believed the message he began proclaiming in the early 1830s was the Midnight Cry, 'Behold, the bridegroom cometh,' and that Jesus was coming to the world as the bridegroom.

તે જ મહિનામાં, વિલિયમ મિલરે તેમની પાછળ રહેલા પ્રકાશ—મધ્યરાત્રિની પોકાર—નો ઇનકાર કર્યો; અને એ જ કારણથી તે નીચેના દુષ્ટ જગતમાં પડતા માર્ગ પરથી ખસી જાય. અમે તેના અર્થસૂત્રોની તપાસ કરીશું. ઐતિહાસિક પુરાવા દર્શાવે છે કે મિલરાઇટો સૌ માનતા હતા કે તેઓ દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતની પૂર્ણતા કરી રહ્યા હતા; આ વાત તેમના વચ્ચે સામાન્ય રીતે જાણીતી હતી. અમે દર્શાવીશું કે વિલિયમ મિલરને મધ્યરાત્રિની પોકાર શું હતી તે અંગે સમજ હતી. મિલર માનતા હતા કે મધ્યરાત્રિની પોકાર દાનિયેલ 8:14 અને પ્રકાશિત વાક્ય 14:6-9 નો ન્યાયના કલાકનો સંદેશ હતો. તેઓ માનતા હતા કે જે સંદેશનું તેમણે 1830ના પ્રારંભિક વર્ષોમાં પ્રચાર શરૂ કર્યો હતો, તે જ મધ્યરાત્રિની પોકાર હતી, ‘જોવો, વર આવે છે,’ અને ઈસુ વર તરીકે જગત પાસે આવી રહ્યા હતા.

For most of Millerite history, they believed they were fulfilling the parable of the ten virgins, but they thought the Midnight Cry described the message they had been proclaiming. However, by the summer of 1844, a new and correct understanding emerged: the Midnight Cry was the Seventh Month movement, with Jesus expected to come on the tenth day of the seventh month. That was the true Midnight Cry. When Miller rejected the true Midnight Cry in December 1844, he was rejecting the history of the summer of 1844 and reverting to his earlier position that it was just the general message from the 1830s. Understanding the dynamics of the Midnight Cry is crucial. If you do not understand the 2520 as the Millerites did, you cannot understand the Midnight Cry. If you cannot understand the Midnight Cry as the Millerites did, you fall off the path to the wicked world below.

મિલરાઇટ ઇતિહાસના મોટા ભાગ દરમિયાન તેઓ માનતા હતા કે તેઓ દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતની પૂર્ણતા કરી રહ્યા હતા, પરંતુ તેઓ એમ વિચરતા હતા કે મધ્યરાત્રિનો પોકાર તે સંદેશ હતો જે તેઓ પ્રગટ કરતા આવ્યા હતા. તેમ છતાં, 1844ના ઉનાળે એક નવી અને સાચી સમજ ઉપજી: મધ્યરાત્રિનો પોકાર સાતમા મહિનાનું આંદોલન હતો, જેમાં ઈસુ સાતમા મહિનાના દસમા દિવસે આવવાના હતા એવી અપેક્ષા રાખવામાં આવતી હતી. એ જ સાચો મધ્યરાત્રિનો પોકાર હતો. જ્યારે મિલરે ડિસેમ્બર 1844માં સાચા મધ્યરાત્રિના પોકારને નકાર્યો, ત્યારે તેણે 1844ના ઉનાળાના ઇતિહાસને નકાર્યો અને પોતાની અગાઉની તે સ્થિતિ તરફ પાછો ફર્યો કે તે તો ફક્ત 1830ના દાયકાથી ચાલતો આવતો સામાન્ય સંદેશ જ હતો. મધ્યરાત્રિના પોકારની ગતિશીલતાઓને સમજવું અત્યંત અગત્યનું છે. જો તમે 2520ને મિલરાઇટોએ જેમ સમજ્યું તેમ ન સમજશો, તો તમે મધ્યરાત્રિના પોકારને સમજી શકશો નહીં. જો તમે મધ્યરાત્રિના પોકારને મિલરાઇટોએ જેમ સમજ્યું તેમ સમજી શકતા નથી, તો તમે માર્ગ પરથી નીચે આવેલા દુષ્ટ જગતમાં પડી જશો.

In this presentation, we will start with some truths on the chart that are openly rejected by Adventism today. The Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church and most Adventist theologians reject the 2520. We will address this biblically as we proceed, but initially, we will show that Ellen White fully endorses the 2520. The Institute and most theologians also reject the pioneer understanding of the Daily. We will show that rejecting the pioneer understanding of the Daily being paganism is rejecting the Spirit of Prophecy. The Institute also publicly rejects the pioneer understanding of the trumpets—the Fifth and Sixth Trumpet. We will begin by showing that rejecting the pioneer understanding of the trumpets is rejecting the Spirit of Prophecy.

ᎯᎠ ᎠᏓᏃᎮᏓᏍᏗᏍᎬᎢ, ᎢᎬᏱᏱ ᎢᏓᎵᏍᏓᏁᎵ ᎢᎦᏛ ᎤᏙᎯᏳᎯᏯ Ꮎ ᏥᏳᎶᏗ ᎠᎴᎩ ᎤᏩᏒ ᎬᏩᏂᏲᎢᏎᎭ ᎪᎯ ᎨᏒ ᎠᏕᏫᏍᏗᏍᎩᎾᎢᏍᏗᏱ. ᏍᎩᏱᏂᏏ-Ꮥ ᎠᏕᏫᏍᏗᏍᎩ ᎠᏰᎵ ᎠᏓᎪᎵᏰᏗ ᏗᎬᏩᏓᎴᏅᏛ ᏗᏓᏅᏖᏍᎩ ᎠᎴ ᎤᏂᏣᘏ ᎠᏕᏫᏍᏗᏍᎩ ᎤᎾᏓᏅᏖᏍᎩ 2520 ᎬᏩᏂᏲᎢᏎᎭ. ᎣᏍᏛ ᎢᏓᏍᏓᏩᏗᏒ ᏗᎦᎸᶶᏍᏛ ᎢᏓᎦᏔᎲᎯ ᎢᏓᏓᎵᏍᏓᏁᎵ, ᎠᏎᏃ ᎢᎬᏱᏱ ᎢᏓᎾᏄᎪᏫᏎᎵ ᎡᎵᏂ ᏪᎢᏗ 2520 ᎤᏓᏂᎸᏨᎯ ᎤᎵᏍᏗᏱ ᎠᏎᏍᏗ ᎠᎵᏍᏕᎸᏙᏗ ᎠᏁᎸᎢ. Ꮎ ᎠᏰᎵ ᎠᎴ ᎤᏂᏣᘏ ᎤᎾᏓᏅᏖᏍᎩ Ꮎ ᎠᏗᎵ ᎤᎬᏫᏳᎯ ᎠᏂᏙᎾᎥ ᎤᏂᎨᏒ ᎬᏩᏂᏲᎢᏎᎭ. ᎢᏓᎾᏄᎪᏫᏎᎵ Ꮎ ᎠᏗᎵ ᎤᏂᎨᏒ ᎠᏂᏙᎾᎥ ᎠᏐᏍᏗ ᏧᏂᎾᏕᏅᎯ ᎠᏂᏲᎢᏎᎲᎢ ᎾᏍᎩ ᎠᏓᏙᎴᎰᏍᎬ ᎠᏓᏅᏙ ᎬᏩᏂᏲᎢᏎᎲᎢ ᎨᏎᏍᏗ. Ꮎ ᎠᏰᎵ ᎾᏍᏉ ᎤᏩᏒ ᎬᏩᏂᏲᎢᏎᎭ ᎠᏂᏙᎾᎥ ᏧᏂᎾᏕᏅᎯ ᎤᏂᎨᏒ ᏗᏤᎷᎩᏍᎬᎢ—ᎯᏍᎩᏯ ᎠᎴ ᏑᏓᎵᏁ ᏗᏤᎷᎩᏍᎬ. ᎢᎬᏱᏱ ᎢᏓᎾᏄᎪᏫᏎᎵ ᏗᏤᎷᎩᏍᎬ ᎠᏂᏙᎾᎥ ᏧᏂᎾᏕᏅᎯ ᎤᏂᎨᏒ ᎠᏂᏲᎢᏎᎲᎢ ᎾᏍᎩ ᎠᏓᏙᎴᎰᏍᎬ ᎠᏓᏅᏙ ᎬᏩᏂᏲᎢᏎᎲᎢ ᎨᏎᏍᏗ.

Today, most Adventists are vague at best about the 1290 and the 1335. Without the pioneer understanding of the 1335, there is no biblical justification for identifying the tarrying time that began on March 22, 1844. Without understanding the tarrying time, one cannot grasp the dynamics of the Midnight Cry. Without understanding the Midnight Cry, one falls off the path to the wicked world below. We will show these truths on the chart in terms of the clear endorsement of the Spirit of Prophecy, and then dissect them from the Word of God. But first, we need to see what surrounded Millerite history and what produced the Midnight Cry.

ഇന്ന് ഭൂരിഭാഗം അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾക്ക് 1290-നെയും 1335-നെയും കുറിച്ചുള്ള ധാരണ ഏറ്റവും നല്ല പക്ഷത്തിലും അസ്പഷ്ടമാണ്. 1335-നെക്കുറിച്ചുള്ള മുൻഗാമികളുടെ ബോധ്യവുമില്ലാതെ, 1844 മാർച്ച് 22-ന് ആരംഭിച്ച താമസകാലത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള യാതൊരു ബൈബിള്‍ അടിസ്ഥാനവും ഇല്ല. താമസകാലം മനസ്സിലാക്കാതെയെങ്കിൽ, അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ ഗതിശാസ്ത്രം ഗ്രഹിക്കാനാവില്ല. അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളി മനസ്സിലാക്കാതെയെങ്കിൽ, ഒരാൾ താഴെയുള്ള ദുഷ്ടലോകത്തിലേക്കുള്ള പാതയിൽ നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകുന്നു. പ്രവചനാത്മാവിന്റെ വ്യക്തമായ അംഗീകാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഈ സത്യങ്ങളെ ഞങ്ങൾ ചാർട്ടിൽ കാണിച്ചുതരുകയും, തുടർന്ന് ദൈവവചനത്തിൽ നിന്ന് അവയെ വിശകലനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ ആദ്യം, മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നതും അർദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചതും എന്താണെന്ന് നമുക്ക് കാണേണ്ടതുണ്ട്.

Millerite History and the Arrival of the First Angel

ისტორია მილერიტების მოძრაობისა და პირველი ანგელოზის მოსვლა

We begin with Uriah Smith from Thoughts on Daniel and Revelation, page 521, to show the Millerite history and address 1798. Uriah Smith writes, 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' In Revelation 10, a mighty angel comes down from heaven with a little book open in his hand. Ellen White informs us that this mighty angel is Jesus Christ, and the little book is the Book of Daniel. By the end of chapter ten, John is told to eat the little book, which will be sweet in his mouth and bitter in his stomach. John represents the Millerite history, where the message of Daniel is sweet but leads to bitter disappointment. The mighty angel of Revelation 10, according to the pioneers, is the first angel of Revelation 14—they are the same angel.

Ndzi sungula hi Uriah Smith eka *Thoughts on Daniel and Revelation*, pheji 521, ku kombisa matimu ya vaMillerite ni ku vulavula hi 1798. Uriah Smith wa tsala a ku, “The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.” Eka Nhlavutelo 10, ntsumi leyi nga ni matimba yi rhelela yi huma etilweni yi khome buku leyitsongo leyi pfulekeke evokweni ra yona. Ellen White wa hi byela leswaku ntsumi leyi nga ni matimba i Yesu Kreste, naswona buku leyitsongo i Buku ya Daniyele. Eku heleni ka ndzima ya khume, Yohane u byeriwa ku dya buku leyitsongo, leyi nga ta va yo tsokombela enon’wini wakwe kambe yi va yo bava esiswini sakwe. Yohane u yimela matimu ya vaMillerite, laha rungula ra Daniyele ri nga ro tsokombela kambe ri yisaka eku hela matimba loku bavisaka. Ntsumi leyi nga ni matimba ya Nhlavutelo 10, hi ku ya hi vapfuli va le masungulweni, i ntsumi yo sungula ya Nhlavutelo 14—i ntsumi yin’we.

We often do not spend much time being specific about these angels in Revelation, but we should. The mighty angel in Revelation 10 is also the angel that William Miller believed was fulfilling the Midnight Cry by accomplishing the work of the first angel of Revelation 14: 'Fear God and give Him glory, for the hour of His judgment is come.' The hour of His judgment refers to Daniel 8:14. These angels identify different aspects of the work accomplished.

विजे यह प्रकाशनग्रन्थमा उल्लेखित यी स्वर्गदूतहरूबारे विशेष रूपमा धेरै समय व्यतीत गर्दैनौं, तर हामीले त्यसो गर्नुपर्छ। प्रकाशन १० को शक्तिशाली स्वर्गदूत उही स्वर्गदूत हो जसले, विलियम मिलरको विश्वासअनुसार, प्रकाशन १४ को पहिलो स्वर्गदूतको कार्य पूरा गर्दै मध्यरात्रिको पुकारलाई सम्पन्न गरिरहेको थियो: ‘परमेश्वरसँग डराओ र उहाँलाई महिमा देओ, किनकि उहाँको न्यायको घडी आइपुगेको छ।’ उहाँको न्यायको घडीले दानियल ८:१४ लाई जनाउँछ। यी स्वर्गदूतहरूले सम्पन्न गरिएको कार्यका विभिन्न पक्षहरूलाई पहिचान गराउँछन्।

Returning to Uriah Smith: 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' He explains what ties them together: both have a special message to proclaim, both utter their proclamation with a loud voice, both use similar language referring to the Creator, and both proclaim time—one swearing that time should be no more, and the other proclaiming the hour of God's judgment has come. The message of Revelation 14:6 is located on this side of the commencement of the time of the end.

ወደ ኡርያ ስሚዝ በመመለስ፦ “የራእይ 10 ክስተቶች የዘመን ቅደም ተከተል ይበልጥ የሚረጋገጠው ይህ መልአክ ከራእይ 14 ያለው የመጀመሪያው መልአክ ጋር ተመሳሳይ መሆኑ በሚያሳየው እውነታ ነው።” እነርሱን የሚያገናኛቸውን ነገሮች ያብራራል፦ ሁለቱም የሚያውጁት ልዩ መልእክት አላቸው፣ ሁለቱም አዋጃቸውን በታላቅ ድምፅ ይናገራሉ፣ ሁለቱም ፈጣሪን የሚመለከት ተመሳሳይ ቋንቋ ይጠቀማሉ፣ እንዲሁም ሁለቱም ጊዜን ያውጃሉ—አንዱ ጊዜ ከዚህ በኋላ እንዳይኖር በመማል፣ ሌላውም የእግዚአብሔር ፍርድ ሰዓት መጥቶአል ብሎ በማወጅ። የራእይ 14፥6 መልእክት የመጨረሻው ዘመን መጀመሪያ በዚህ ወገን ላይ ይገኛል።

Uriah Smith states that the time of the end is 1798, and the message of Revelation 14 comes after that. He writes, 'But the message of Revelation 14:6 is located this side of the commencement of the time at the end. It is a proclamation of the hour of God's judgment come, and hence must have its application in the last generation. Paul did not preach the hour of judgment come. Luther and his coadjutors did not preach it. Paul reasoned of a judgment to come, indefinitely future, and Luther placed it at least three hundred years off from his day. Moreover, Paul warns the church against any such preaching as that the hour of God's judgment has come until a certain time.' In 2 Thessalonians 2:1-3, Paul says that the day of Christ is not at hand until the falling away comes first and the man of sin is revealed. Paul introduces the man of sin, the little horn, the papacy, and covers with a caution the whole period of his supremacy, which continued 1260 years, ending in 1798.

ઊરિયાહ સ્મિથ જણાવે છે કે અંતનો સમય 1798 છે, અને પ્રકાશિતવાક્ય 14નો સંદેશો તે પછી આવે છે. તેઓ લખે છે, “પરંતુ પ્રકાશિતવાક્ય 14:6નો સંદેશો અંતના સમયના આરંભની આ બાજુ સ્થિત છે. તે દેવના ન્યાયની ઘડી આવી પહોંચી હોવાની ઘોષણા છે, અને તેથી તેની લાગુ પડતી અંતિમ પેઢીમાં જ હોવી જોઈએ. પૌલે ન્યાયની ઘડી આવી પહોંચી હોવાનો ઉપદેશ આપ્યો નહોતો. લૂથર અને તેના સહકારીઓએ પણ તેનો ઉપદેશ આપ્યો નહોતો. પૌલે આવનારા ન્યાય વિષે, અનિર્દિષ્ટ રીતે ભવિષ્યમાં રહેલા તરીકે, તર્ક કર્યો હતો, અને લૂથરે તેને પોતાના સમયથી ઓછામાં ઓછા ત્રણસો વર્ષ દૂર મૂક્યો હતો. વધુમાં, પૌલ કલીશિયાને ચેતવે છે કે એક નિશ્ચિત સમય પહેલાં દેવના ન્યાયની ઘડી આવી પહોંચી છે એવો કોઈ ઉપદેશ ન આપવામાં આવે.” 2 થેસ્સલોનિકીઓ 2:1-3માં, પૌલ કહે છે કે ખ્રિસ્તનો દિવસ નજીક નથી, જ્યાં સુધી પહેલેથી ધર્મત્યાગ ન આવે અને પાપનો મનુષ્ય પ્રગટ ન થાય. પૌલ પાપના મનુષ્ય, નાના શિંગડા, પાપાસત્તાને રજૂ કરે છે, અને તેની સર્વોચ્ચ સત્તાના સમગ્ર સમયગાળાને એક ચેતવણીથી આવરી લે છે; આ સમયગાળો 1260 વર્ષ સુધી ચાલ્યો અને 1798માં સમાપ્ત થયો.

In 1798, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased. The time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since then, the angel of Revelation 14 has gone forth. Uriah Smith says, 'If you will see it, since 1798, the first angel's message has gone forth. In 1798, the first angel of Revelation 14 arrives in history'—this is the pioneer understanding. 'Since then, the angel of Revelation 14 has proclaimed the hour of God's judgment come, and the angel of chapter ten has taken his stand on the sea and the land, swearing that time should be no more. Their identity is unquestionable. All arguments that locate one are effective for the other. The present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment.'

1798년에 그리스도의 날이 가까이 왔다고 선포하는 일을 막던 제한은 그쳤다. 끝의 때가 시작되었고, 작은 책에서 인봉이 제거되었다. 그때 이후로 요한계시록 14장의 천사는 나아갔다. 우리아 스미스는 말한다. “그대가 그것을 보려 한다면, 1798년 이래로 첫째 천사의 기별은 나아가고 있다. 1798년에 요한계시록 14장의 첫째 천사가 역사 가운데 도래한다.”—이것이 선구자들의 이해이다. “그때 이후로 요한계시록 14장의 천사는 하나님의 심판의 시간이 이르렀음을 선포해 왔고, 10장의 천사는 바다와 땅 위에 서서 다시는 시간이 없으리라고 맹세하였다. 그들의 동일성은 의문의 여지가 없다. 한쪽을 위치시키는 모든 논증은 다른 쪽에도 유효하다. 현 세대는 이 두 예언의 성취를 목격하고 있다. 재림의 전파 가운데서, 특히 1840년부터 1844년까지, 그것들의 충만하고도 상세한 성취가 시작되었다.”

Smith marks 1840 and 1844 in reference to the first angel of Revelation 14 arriving in 1798, but also marks the first angel in 1840, where the message is empowered. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full accomplishment. The angel's position with one foot on the sea and one on the land denotes the wide extent of his proclamation. The message would cross the ocean and extend to various nations, and the advent proclamation did go to every missionary station in the world. From 1840, the first angel's message, according to Ellen White, was carried to every mission station in the world. This was accomplished when the year-day principle of Bible prophecy was confirmed with the collapse of the Ottoman Empire. We are not dealing with the details at this point, but setting the stage for the Millerite history and the dynamics of the Midnight Cry.

સ્મિથ પ્રકાશિતવાક્ય 14ના પ્રથમ દૂતના 1798માં આગમનના સંદર્ભમાં 1840 અને 1844ને નિશાનિત કરે છે, પરંતુ તે 1840માં પણ પ્રથમ દૂતને નિશાનિત કરે છે, જ્યાં સંદેશાને શક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે. આગમનના પ્રચારમાં, ખાસ કરીને 1840થી 1844 દરમિયાન, તેમનું સંપૂર્ણ પરિપૂર્ણ થવું શરૂ થયું. દૂતની એક પગ સમુદ્ર પર અને એક જમીન પરની સ્થિતિ તેના પ્રખાપનના વ્યાપક વિસ્તારને દર્શાવે છે. સંદેશ સમુદ્ર પાર કરશે અને વિવિધ રાષ્ટ્રોમાં વિસ્તરશે, અને આગમનનો પ્રખાપન ખરેખર દુનિયાના દરેક મિશનરી કેન્દ્ર સુધી ગયો હતો. 1840થી, એલેન વ્હાઇટના અનુસાર, પ્રથમ દૂતનો સંદેશ દુનિયાના દરેક મિશન કેન્દ્ર સુધી પહોંચાડવામાં આવ્યો હતો. આ ત્યારે પૂર્ણ થયું જ્યારે બાઈબલની ભવિષ્યવાણીના વર્ષ-દિવસ સિદ્ધાંતને ઓટોમન સામ્રાજ્યના પતનથી પુષ્ટિ મળી. આ સમયે અમે વિગતો સાથે વ્યવહાર કરી રહ્યા નથી, પરંતુ મિલરાઇટ ઇતિહાસ અને મધ્યરાત્રિના પોકારની ગતિવિધિઓ માટે પૃષ્ઠભૂમિ તૈયાર કરી રહ્યા છીએ.

Key Historical Events: 1833 and the Falling of the Stars

Ibyabayeho by’Ingenzi mu Mateka: 1833 n’Uguhanuka kw’Inyenyeri

In 1833, the falling of the stars occurred. Ellen White comments in The Great Controversy, page 333: 'In 1833, two years after Miller began to present in public the evidences of Christ's soon coming, the last of the signs appeared which were promised by the Saviour as tokens of His second advent. Said Jesus: "The stars shall fall from heaven." Matthew 24:29. And John in the Revelation declared, as he beheld in vision the scenes that should herald the day of God: "The stars of heaven fell unto the earth, even as a fig tree casteth her untimely figs, when she is shaken of a mighty wind." Revelation 6:13. This prophecy received a striking and impressive fulfillment in the great meteoric shower of November 13, 1833.'

1833માં તારાઓનું પડવું થયું. એલેન વ્હાઇટ *The Great Controversy*, પાનું 333માં ટિપ્પણી કરે છે: ‘1833માં, મિલરે ખ્રિસ્તના શીઘ્ર આગમનના પુરાવાઓ જાહેરમાં રજૂ કરવાનું શરૂ કર્યું તેના બે વર્ષ પછી, તે ચિહ્નોમાંનું છેલ્લું ચિહ્ન પ્રગટ થયું, જે ઉદ્ધારકે પોતાની બીજી આવનાની નિશાનીઓ તરીકે વચન આપ્યાં હતાં. ઈસુએ કહ્યું: “આકાશમાંથી તારાઓ પડશે.” મથિ 24:29. અને યોહાને પ્રકટીકરણમાં, જ્યારે તેણે દર્શનમાં દેવના દિવસની આગાહી કરનારાં દૃશ્યો નિહાળ્યાં, ત્યારે જાહેર કર્યું: “આકાશના તારાઓ પૃથ્વી પર પડ્યા, જેમ અંજીરનું વૃક્ષ પ્રબળ પવનથી હચમચાવવામાં આવે ત્યારે તેનાં કાચાં અંજીરાં ખેરવે છે.” પ્રકટીકરણ 6:13. આ ભવિષ્યવાણીને 13 નવેમ્બર, 1833ના મહાન ઉલ્કાવર્ષામાં એક અતિ પ્રભાવશાળી અને સ્પષ્ટ પરિપૂર્ણતા પ્રાપ્ત થઈ.’

William Miller's testimony recounts:

윌리엄 밀러의 증언은 다음과 같이 전한다:

'On Saturday after breakfast—in the summer of 1833, I sat down at my desk to examine some point, and as I rose to go out to work, it came home to me with more force than ever, "Go and tell it to the world." The impression was so sudden and came with such force that I settled down into my chair saying, "I can't go, Lord." "Why not?" seemed to be the response, and then all my excuses came up, my want of ability, but my distress became so great I entered into a solemn covenant with God that if He would open the way, I would go and perform my duty to the world. "What do you mean by opening the way?" seemed to come to me. Why, said I, if I should have an invitation to speak publicly in any place, I will go and tell them what I find in the Bible about the Lord's coming. Instantly all my burden was gone. And I rejoiced that I should not probably be thus called upon, for I'd never had such an invitation, my trials were not known, and I had but little expectation of being invited to any field of labor. In about a half an hour from this time, before I'd left the room, a son of Mr. Guilford of Dresden, about sixteen miles from my residence, came in and said that his father had sent for me and wished me to go home with him, supposing that he'd wish to see me on some business. I asked him what he wanted. He replied that there was to be no preaching in their church the next day, and his father wished to have me come and talk to the people on the subject of the Lord's coming. I was immediately angry with myself for having made the covenant I had. I rebelled at once against the Lord and determined not to go. I left the boy without giving him any answer and retired in great distress to a grove nearby. Then I struggled with the Lord for about an hour, endeavoring to release myself from the covenant I had made with him, but I could get no relief. It was impressed upon my conscience, "Will you make a covenant with God and break it so soon?" and the exceeding sinfulness of thus doing overwhelmed me. I finally submitted and promised the Lord that if He would sustain me, I would go, trusting in Him to give me grace and ability to perform all He should require of me. I returned to the house and found the boy still waiting. He remained till after dinner, and I returned with him to Dresden.'

শনিবার প্রাতরাশের পর—১৮৩৩ সালের গ্রীষ্মকালে—আমি আমার টেবিলে বসে কোনো একটি বিষয় পরীক্ষা করছিলাম; আর কাজ করতে বাইরে যাওয়ার জন্য যখন উঠলাম, তখন আগের যেকোনো সময়ের তুলনায় অধিক শক্তিতে এই বাক্যটি আমার অন্তরে এসে আঘাত করল, “যাও, এবং তা জগৎকে বলো।” এই প্রভাবটি এত আকস্মিক এবং এমন প্রবল ছিল যে আমি আমার চেয়ারে বসে পড়লাম এবং বললাম, “প্রভু, আমি যেতে পারি না।” “কেন পারো না?”—এই যেন উত্তর এল; তারপর আমার সমস্ত অজুহাত সামনে এসে দাঁড়াল, আমার অযোগ্যতা ও সামর্থ্যের অভাব; কিন্তু আমার অন্তরের ক্লেশ এত প্রবল হয়ে উঠল যে আমি ঈশ্বরের সঙ্গে এক গুরুতর অঙ্গীকারে প্রবেশ করলাম—তিনি যদি পথ উন্মুক্ত করেন, তবে আমি যাব এবং জগতের প্রতি আমার কর্তব্য পালন করব। “পথ উন্মুক্ত করা বলতে তুমি কী বোঝ?”—এই যেন আমার কাছে এল। কেন, আমি বললাম, যদি কোনো স্থানে আমাকে প্রকাশ্যে বক্তৃতা করার নিমন্ত্রণ করা হয়, তবে আমি গিয়ে তাদের বলব, প্রভুর আগমন সম্বন্ধে আমি বাইবেলে যা পাই। সঙ্গে সঙ্গে আমার সমস্ত বোঝা দূর হয়ে গেল। আর আমি আনন্দিত হলাম যে সম্ভবত আমাকে এভাবে ডাকা হবে না; কারণ আমি কখনও এমন কোনো নিমন্ত্রণ পাইনি, আমার পরীক্ষাসমূহ পরিচিত ছিল না, এবং শ্রমক্ষেত্রের কোনো স্থানে আমাকে নিমন্ত্রিত করা হবে—এমন আশা আমার অতি সামান্যই ছিল। এই ঘটনার প্রায় আধ ঘণ্টার মধ্যে, আমি ঘর ছেড়ে যাওয়ার আগেই, ড্রেসডেনের মি. গিলফোর্ডের এক পুত্র, যার বাসস্থান আমার নিবাস থেকে প্রায় ষোল মাইল দূরে, ভিতরে এসে বলল যে তার পিতা আমাকে পাঠিয়েছেন এবং চান যে আমি তার সঙ্গে বাড়ি যাই; আমি ধারণা করলাম, হয়তো কোনো কাজে তিনি আমাকে দেখতে চান। আমি তাকে জিজ্ঞাসা করলাম, তিনি কী চান। সে উত্তর দিল যে পরদিন তাদের গির্জায় কোনো প্রচার হবে না, এবং তার পিতা চান আমি গিয়ে লোকদের সঙ্গে প্রভুর আগমন বিষয়ক প্রসঙ্গে কথা বলি। আমি সঙ্গে সঙ্গে নিজের ওপর ক্রুদ্ধ হলাম, কারণ আমি সেই অঙ্গীকার করেছিলাম। তখনই আমি প্রভুর বিরুদ্ধে বিদ্রোহ করলাম এবং স্থির করলাম যে আমি যাব না। আমি ছেলেটিকে কোনো উত্তর না দিয়েই রেখে, মহা অন্তর্বেদনার মধ্যে নিকটবর্তী এক বনে নির্জনে সরে গেলাম। তারপর প্রায় এক ঘণ্টা ধরে আমি প্রভুর সঙ্গে সংগ্রাম করলাম, তাঁর সঙ্গে যে অঙ্গীকার করেছিলাম, তা থেকে নিজেকে মুক্ত করার চেষ্টা করলাম; কিন্তু আমি কোনো স্বস্তি পেলাম না। আমার বিবেকের উপর এই কথা প্রবলভাবে আরোপিত হল, “তুমি কি ঈশ্বরের সঙ্গে অঙ্গীকার করবে এবং এত শীঘ্রই তা ভঙ্গ করবে?”—এবং এমন করা যে কত অতিশয় পাপপূর্ণ, সেই বোধ আমাকে আচ্ছন্ন করে ফেলল। অবশেষে আমি আত্মসমর্পণ করলাম এবং প্রভুকে প্রতিশ্রুতি দিলাম যে তিনি যদি আমাকে ধারণ করেন, তবে আমি যাব, এই ভরসায় যে তিনি আমাকে অনুগ্রহ ও সামর্থ্য দেবেন, যাতে তিনি আমার নিকট যা কিছু দাবি করবেন, সবই আমি সম্পাদন করতে পারি। আমি গৃহে ফিরে এলাম এবং দেখলাম, ছেলেটি তখনও অপেক্ষা করছে। সে মধ্যাহ্নভোজের পর পর্যন্ত রইল, এবং আমি তার সঙ্গে ড্রেসডেনে ফিরে গেলাম।

This is how Miller, in the summer of 1833, began to publicly present the message. In December 1833, the falling of the stars added solemnity to his message.

આ રીતે મિલરે 1833ના ઉનાળામાં જાહેરરૂપે આ સંદેશ રજૂ કરવાનું શરૂ કર્યું. ડિસેમ્બર 1833માં તારાઓના પડવાથી તેના સંદેશમાં ગંભીરતા ઉમેરાઈ.

1840: The Fulfillment of Prophecy and the Ottoman Empire

1840: ભવિષ્યવાણીની પૂર્ણતા અને ઓસ્માન સામ્રાજ્ય

In 1840, Ellen White comments on a remarkable fulfillment of prophecy. This passage is often controverted in the Spirit of Prophecy, with some arguing that Uriah Smith inserted it into The Great Controversy, but these arguments are unfounded. She is speaking about the sequence of prophetic fulfillment's leading up to 1840, including the falling of the stars and the Dark Day. She writes, 'In the year 1840, another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest.'

1840년에 엘렌 화잇은 예언의 놀라운 성취에 대하여 논평한다. 이 구절은 흔히 예언의 신에서 논란의 대상이 되어 왔으며, 어떤 이들은 우리아 스미스가 이것을 『각 시대의 대쟁투』에 삽입하였다고 주장하지만, 그러한 주장들은 근거가 없다. 그녀는 별들의 낙하와 암흑일을 포함하여 1840년에 이르기까지 이어진 예언 성취의 연속에 대하여 말하고 있다. 그녀는 다음과 같이 기록한다. “1840년에는 또 하나의 놀라운 예언의 성취가 광범위한 관심을 불러일으켰다.”

She refers to biblical prophecy, not merely a human prediction by Josiah Litch.

उह बाइबिलक भविष्यवाणीक संदर्भ दैत छथि, केवल जोसियाह लिचक मानवीय पूर्वकथनक नहि।

"Two years before, Josiah Litch, a leading minister preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown on August 11, 1840. At the specified time, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the Allied Powers of Europe and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the Advent movement. Men of learning and position united with Miller in preaching and publishing his views, and from 1840 to 1844, the work rapidly extended."

ལོ་གཉིས་ཀྱི་སྔོན་ལ་པར། ཡོས་ཡཱ་ལིཆ་ ཞེས་པ་ཡེ་ཤུ་ཡང་བསྐྱར་འབྱོན་པ་གཉིས་པའི་སྐོར་སྒྲོག་པའི་ཞབས་ཏོག་པ་གཙོ་བོ་ཞིག་གིས། མངོན་པར་བཤད་པ་ 9 པའི་འགྲེལ་བཤད་ཅིག་པར་བསྐྲུན་ཏེ། ཨོཏོ་མན་རྒྱལ་ཁབ་འཐོར་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་སྔོན་དཔག་བྱས། ཁོང་གི་རྩིས་གཞི་ལྟར་ན། དབང་ཤུགས་འདི་ནི་1840 ལོའི་ཟླ་ 8 པའི་ཚེས་ 11 ཉིན་ལ་མཐར་ཕམ་པར་འགྱུར་དགོས་པ་ཡིན། དུས་ཚོད་གསལ་པོར་བསྟན་པ་དེའི་ཐོག་ཏུ། ཏུར་ཀིས་རང་གི་ཕོ་ཉ་རྣམས་བརྒྱུད་དེ་ཡོ་རོབ་ཀྱི་མཐུན་ཕྱོགས་དབང་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་སྲུང་སྐྱོབ་དང་ལེན་བྱས་ཤིང་། དེ་ལྟར་རང་ཉིད་ཁྲིས་ཏན་པའི་རྒྱལ་ཁབ་རྣམས་ཀྱི་དབང་འོག་ཏུ་བཞག་པ་ཡིན། བྱུང་བ་དེས་སྔོན་དཔག་དེ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས། གནས་ཚུལ་དེ་ཤེས་པའི་ཚེ། མི་མང་པོས་མི་ལར་དང་ཁོང་གི་ལས་རོགས་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ལུང་བསྟན་འགྲེལ་བཤད་ཀྱི་རྩ་དོན་རྣམས་ཡང་དག་པ་ཡིན་པར་ཡིད་ཆེས་བྱས། དེ་བཞིན་ཡེ་ཤུ་འབྱོན་པའི་འགུལ་སྐྱོད་ལ་ངོ་མཚར་བའི་ཤུགས་འདེགས་ཤིག་ཐོབ། ཤེས་ཡོན་དང་གོ་གནས་ལྡན་པའི་མི་རྣམས་མི་ལར་དང་མཉམ་དུ་ཁོང་གི་ལྟ་བ་རྣམས་སྒྲོག་པ་དང་པར་བསྐྲུན་པར་ཞུགས་ཤིང་། 1840 ནས་ 1844 བར་དུ་ལས་ཀ་དེ་མྱུར་བར་རྒྱ་ཆེར་འཕེལ།

Uriah Smith had told us that the first angel of Revelation 14 arrived in 1798, but it is the same angel as the angel of Revelation 10. In Revelation 10, John is told to take the little book out of the angel's hand and eat it, and it will become sweet in his mouth. The Millerite message became sweet on August 11, 1840, after two years of predicting the collapse of the Ottoman Empire based on the year-day principle of Bible prophecy. When the event was exactly fulfilled, the message they had been proclaiming became sweet in their mouth.

우리야 스미스는 요한계시록 14장의 첫째 천사가 1798년에 도래하였다고 우리에게 말하였으나, 그는 요한계시록 10장의 천사와 동일한 천사이다. 요한계시록 10장에서 요한은 그 천사의 손에서 작은 책을 가져다가 먹으라는 명령을 받는데, 그것이 그의 입에서는 달게 될 것이라고 하였다. 밀러주의 기별은 성경 예언의 연일 원칙에 근거하여 오스만 제국의 붕괴를 2년 동안 예언한 뒤, 1840년 8월 11일에 달게 되었다. 그 사건이 정확히 성취되었을 때, 그들이 선포해 오던 기별은 그들의 입에 달게 되었다.

On August 11, 1840, the message became sweet in their mouth. John is told to take the little book out of the angel's hand that has descended. The angel descends on August 11, 1840, and this angel of Revelation 10 is the same as the first angel of Revelation 14. The angel of Revelation 14 arrives in 1798 at the time of the end, but his message is empowered in 1840. Ellen White says that when the event became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates. Since the 1930s, beginning in 1919 but especially in the 1930s, Adventism has rejected the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates—those rules being the proof text method of Bible study.

1840년 8월 11일에 그 기별은 그들의 입에 달게 되었다. 요한은 내려온 천사의 손에서 그 작은 책을 취하라는 명령을 받는다. 그 천사는 1840년 8월 11일에 내려오며, 요한계시록 10장의 이 천사는 요한계시록 14장의 첫째 천사와 동일하다. 요한계시록 14장의 천사는 끝의 때인 1798년에 이르렀으나, 그의 기별은 1840년에 능력을 부여받았다. 엘렌 화잇은 그 사건이 알려졌을 때, 수많은 사람들이 밀러와 그의 동역자들이 채택한 예언 해석의 원칙들이 옳다는 확신을 갖게 되었다고 말한다. 1930년대 이래로, 1919년에 시작되었으나 특히 1930년대에 이르러, 재림교회는 밀러와 그의 동역자들이 채택한 예언 해석의 규칙들—곧 성경 연구의 증거 본문 방식—을 거부해 왔다.

The 1843 Chart and the Tarrying Time

૧૮૪૩નો ચાર્ટ અને વિલંબનો સમય

The next waymark in history is the 1843 chart, produced in May 1842. Ellen White says, 'I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and that it should not be altered, that the figures were as He wanted them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures so that none could see it until His hand was removed.' This chart is a prophetic waymark, produced in May 1842. In June 1842, the Protestant churches began closing their doors and the second angel arrives.

역사상의 다음 이정표는 1842년 5월에 제작된 1843년 도표이다. 엘렌 화잇은 다음과 같이 말한다. “나는 1843년 도표가 주님의 손에 의해 지도되었으며, 그것이 변경되어서는 안 되고, 그 수치들은 그분께서 원하신 그대로였으며, 그분의 손이 그 위에 있어서 어떤 수치들의 오류를 가리셨으므로 그분의 손이 거두어질 때까지는 아무도 그것을 볼 수 없었다는 것을 보았다.” 이 도표는 1842년 5월에 제작된 예언적 이정표이다. 1842년 6월에 개신교 교회들은 그들의 문을 닫기 시작하였고, 둘째 천사가 도래한다.

From Testimonies, volume one, page 21: 'In June of 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street Church in Portland, Maine. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller.' Ellen White informs us that as Seventh-day Adventist Christians, we should learn to reason from cause to effect. The cause that led the Protestant churches to close their doors was the introduction of this chart. When the chart was introduced in May, the Protestant churches determined that the Millerites were deluded fanatics.

Ushuhuda, juzuu ya kwanza, ukurasa wa 21: “Mnamo Juni 1842, Bw. Miller alitoa mfululizo wake wa pili wa mihadhara katika Kanisa la Casco Street huko Portland, Maine. Isipokuwa wachache, madhehebu mbalimbali yalifunga milango ya makanisa yao dhidi ya Bw. Miller.” Ellen White anatufahamisha kwamba sisi, kama Wakristo Waadventista Wasabato, tunapaswa kujifunza kufikiri kutoka kwa sababu hadi kwa matokeo. Sababu iliyopelekea makanisa ya Kiprotestanti kufunga milango yao ilikuwa kuanzishwa kwa chati hii. Chati ilipoanzishwa mwezi Mei, makanisa ya Kiprotestanti yaliamua kwamba Wamilleri walikuwa washupavu waliodanganyika.

The first disappointment is next. From The Great Controversy, page 393:

Okokuqala ukudumala kulandelayo. Kusuka ku-The Great Controversy, ikhasi 393:

'As early as 1842, the direction given in this prophecy to write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it, had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and Revelation.' Charles Fitch, who died just before the Great Disappointment of October 22, 1844, was used by the Lord in this history. He prepared the chart, which was published in May 1842.

1842년 이른 시기에, “이 묵시를 기록하여 판에 명백히 새겨 읽는 자로 달려가게 하라”는 이 예언 가운데 주어진 지시는, 다니엘서와 요한계시록의 이상들을 설명하기 위한 예언 도표를 준비하도록 찰스 피치에게 시사해 주었다. 1844년 10월 22일의 대실망 직전에 죽은 찰스 피치는 이 역사 가운데 주께서 사용하신 인물이었다. 그는 그 도표를 작성하였고, 그것은 1842년 5월에 출판되었다.

The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command of Habakkuk. No one, however, noticed an apparent delay in the accomplishment of the vision. A tarrying time is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it, because it will surely come, it will not tarry. The just shall live by faith.

මෙම චාට්‍රයේ ප්‍රකාශනය හබක්කුක්ට දුන් ආඥාවේ ඉටු වීමක් ලෙස සැලකින ලදී. එහෙත්, දර්ශනයේ ඉටු වීමේදී පෙනී යන ප්‍රමාදයක් කිසිවෙකු සැලකිල්ලට ගත්තේ නැත. එම ප්‍රවචනයෙහිම ප්‍රමාදවීමේ කාලයක් ද ඉදිරිපත් කර ඇත. අපේක්ෂාභංගයෙන් පසු, මෙම ශුද්ධ ලියවිල්ල වැදගත් බවින් පෙනී ගියේය: “මක්නිසාද දර්ශනය තව නියමිත කාලයකට ය; එහෙත් අවසානයේදී එය කතා කරනු ඇත, බොරු නොකියනු ඇත. එය ප්‍රමාද වුවද, එය බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින්න; මක්නිසාද එය නියතවම පැමිණෙන්නේ ය, එය ප්‍රමාද නොවන්නේ ය. ධර්මිෂ්ඨයා විශ්වාසයෙන් ජීවත් වන්නේ ය.”

The tarrying time is the first disappointment, which comes on March 22, 1844. The Millerites were predicting the end of the world in 1843, using the biblical reckoning of time. When the Lord had not come by then, the first disappointment set in on March 22, 1844. That is the tarrying time.

ᎤᎪᏗ ᎠᏉᎯᏳ ᏗᎨᎦᏕᎵᏛ ᎤᏍᏆᎸᎢ ᎢᎬᏱᏱ ᎤᏲᎤᏰᎸᎢ ᎾᏍᎩ ᎠᎵᏍᎪᎸ 22, 1844 ᎤᎵᏰᎢᎵᏒ ᏥᎨᏐᎢ. ᎻᎵᏓᏍ ᎨᏒ 1843 ᎠᏰᎵ ᎡᎶᎯ ᎤᏍᏆᎸᎢ ᎠᎾᏙᎴᎰᏍᎬ ᎨᏎᎢ, ᎪᏪᎸ ᎡᎯ ᏗᎬᏩᎢᏍᏗ ᎨᏒ ᎤᎾᏁᎶᏔᏅᎢ ᎠᎾᏙᎴᎰᏍᎬᎢ. ᎤᎬᏫᏳᎯ ᎿᏉ ᎾᎯᏳ ᏄᎷᏨᎾ ᎨᏎᎢ, ᎢᎬᏱᏱ ᎤᏲᎤᏰᎸᎢ ᎠᎵᏍᎪᎸ 22, 1844 ᎤᎵᏰᎢᎵᏎᎢ. ᎾᏍᎩ ᎤᎪᏗ ᎠᏉᎯᏳ ᏗᎨᎦᏕᎵᏛ ᎨᏐᎢ.

This is the tarrying time in the parable of the ten virgins, in Habakkuk 2, and in Daniel 12. Daniel 12:11 says, 'And from the time that the daily sacrifice shall be taken away...' The pioneers understood that paganism was subdued in 508, with Clovis defeating the Visigoths. From the time that paganism is taken away and the papacy is set up (thirty years later in 538), there shall be 1290 days. The next verse says, 'Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and thirty-five days.' 508 plus 1335 equals 1843. 'Blessed is he that comes to 1843.' The 1335 marks the tarrying time, saying, 'Blessed is he that waiteth and cometh to 1843.' If you uphold the pioneer understanding of the daily, as Ellen White does, this is clear.

આ દસ કુંવારીકાઓની દૃષ્ટાંતમાં, હબક્કૂક 2માં, અને દાનિયેલ 12માં દર્શાવેલો વિલંબનો સમય છે. દાનિયેલ 12:11 કહે છે, “અને જે સમયથી દૈનિક બલિ દૂર કરવામાં આવશે...” આગેવાનો સમજી ચૂક્યા હતા કે 508માં, ક્લોવિસે વિઝિગોથોને પરાજિત કર્યા ત્યારે, પેગનવાદ દમન કરવામાં આવ્યો હતો. જે સમયથી પેગનવાદ દૂર કરવામાં આવે અને પાપાસત્તા સ્થાપિત થાય (ત્રીસ વર્ષ પછી, 538માં), ત્યાં સુધી 1290 દિવસ થશે. આગળની કલમ કહે છે, “ધન્ય છે તે, જે રાહ જુએ છે અને એક હજાર ત્રણસો પાંત્રીસ દિવસ સુધી પહોંચે છે.” 508 સાથે 1335 ઉમેરીએ તો 1843 થાય છે. “ધન્ય છે તે, જે 1843 સુધી પહોંચે છે.” 1335 વિલંબના સમયને ચિહ્નિત કરે છે, એમ કહીને: “ધન્ય છે તે, જે રાહ જુએ છે અને 1843 સુધી પહોંચે છે.” જો તમે, એલેન વ્હાઇટ જેમ કરે છે તેમ, “દૈનિક” અંગેના આગેવાનોના અર્થઘટનને મજબૂત રાખો, તો આ સ્પષ્ટ છે.

To further clarify, Isaiah 30:18 says, 'And therefore will the Lord wait.' Here, the Lord is the bridegroom in the parable of the ten virgins, and He is tarrying. 'And therefore will the bridegroom tarry that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted that he may have mercy on you, for the Lord is a God of judgment. Blessed are all they that wait for Him.' This matches Daniel 12:12: 'Blessed is he who waiteth and cometh to the 1335.' The bridegroom tarries on March 22, 1844. There is a blessing attached to coming to the first disappointment and then waiting. When you get here, you are to wait. What are you waiting for? Habakkuk 2:3 says, 'For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it.' The blessing of coming to the 1335 is the blessing of coming to this history, where the Lord will accomplish the Midnight Cry.

더 분명히 밝히자면, 이사야 30:18은 “그러므로 여호와께서 기다리시나니”라고 말한다. 여기서 주님은 열 처녀의 비유에 나오는 신랑이시며, 더디 오고 계신다. “그러므로 신랑이 너희에게 은혜를 베풀려 하여 더디 오시며, 그러므로 그가 너희를 긍휼히 여기려 하여 높임을 받으시리니, 여호와는 심판의 하나님이심이라. 그를 기다리는 자는 다 복이 있도다.” 이것은 다니엘 12:12과 부합한다. “기다려서 1335에 이르는 자는 복이 있도다.” 신랑은 1844년 3월 22일에 더디 오신다. 첫 번째 실망에 이른 다음 기다리는 것에는 복이 수반된다. 네가 여기에 이르면, 기다려야 한다. 무엇을 기다리는가? 하박국 2:3은 “이 묵시는 정한 때가 있나니 마지막에 그것이 말할 것이요 거짓되지 아니하리라. 비록 더딜지라도 그것을 기다리라”라고 말한다. 1335에 이르는 복은, 주께서 한밤중의 부르짖음을 성취하실 이 역사에 이르는 복이다.

Not everyone will be allowed to participate in the Midnight Cry. Some people traveled along with the Millerites not because of their own personal experience with Jesus Christ or personal study of God's Word, but out of fear. Before the Midnight Cry arrives, the Lord separates these brethren from the movement. The first disappointment is part of the process preparing for the Midnight Cry. According to Ellen White, if we do not understand this, we fall off the path to the wicked world below.

모든 사람이 자정의 외침에 참여하도록 허락되는 것은 아니다. 어떤 사람들은 예수 그리스도와의 개인적인 경험이나 하나님의 말씀에 대한 개인적인 연구 때문에가 아니라, 두려움 때문에 밀러파와 함께 길을 갔다. 자정의 외침이 이르기 전에, 주께서는 이러한 형제들을 그 운동으로부터 분리하신다. 첫 번째 실망은 자정의 외침을 준비시키는 과정의 일부이다. 엘렌 화잇에 따르면, 우리가 이것을 이해하지 못하면, 우리는 아래에 있는 악한 세상을 향하여 그 길에서 떨어지게 된다.

The Empowerment of the Second Angel's Message

दोसर दूतक सनेसक सशक्तीकरण

From Early Writings, page 238: 'Near the close of the second angel's message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun, and I heard voices of angels crying, "Behold, the bridegroom cometh."' This was the Midnight Cry, which was to give power to the second angel's message. The pioneers understood that the first angel's message arrived in 1798 but was empowered with the collapse of the Ottoman Empire in 1840. All the messages arrive at a point in time and are thereafter empowered. The second angel's message arrives on March 22, 1844 when the Protestant churches closed their doors against the Millerite message. The Midnight Cry empowers the second angel's message. The third angel's message arrives on October 22, 1844, and is empowered when the mighty angel of Revelation 18 joins it. Every message arrives in history and is thereafter empowered. This is important to understand.

《早期著作》第238页：‘在第二位天使信息将近结束时，我看见有一道从天上发出的大光照耀在上帝的子民身上。这光的光线明亮如日，我又听见天使的声音呼喊说：“看哪，新郎来了。”’这就是午夜呼声，它原是要赋予第二位天使信息能力的。先驱者们明白，第一位天使的信息是在1798年来到的，却是在1840年奥斯曼帝国崩溃之时得着能力。所有的信息都是在某一历史时点来到，此后才被赋予能力。第二位天使的信息是在1844年3月22日来到的，那时新教诸教会向米勒派的信息关上了门户。午夜呼声使第二位天使的信息得着能力。第三位天使的信息是在1844年10月22日来到的，并且是在《启示录》18章那位大力的天使与之联合时得着能力的。每一道信息都是先在历史中来到，而后才得着能力。明白这一点是很重要的。

The Midnight Cry gave power to the second angel's message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. William Miller was not the first to receive this message; quite the opposite, he was the last to receive it. He was the most talented in understanding the message, while Samuel Snow was the first. Those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. Historically, the last person to accept the message of the Midnight Cry was William Miller.

자정의 외침은 둘째 천사의 기별에 능력을 부여하였다. 천사들이 하늘로부터 보내심을 받아 낙심한 성도들을 일깨우고 그들 앞에 있는 큰 사업을 위하여 그들을 준비시키고자 하였다. 가장 재능 있는 사람들이 이 기별을 가장 먼저 받은 것은 아니었다. 윌리엄 밀러는 이 기별을 가장 먼저 받은 자가 아니었고, 정반대로 그는 그것을 가장 마지막에 받았다. 그는 그 기별을 이해하는 데 가장 뛰어난 재능을 지닌 자였으나, 새뮤얼 스노우가 가장 먼저였다. 이전에 그 사업을 인도하던 자들이 그 외침을 받아들이고 그것을 더욱 크게 하는 데 마지막이 되었다. 역사적으로 자정의 외침의 기별을 마지막으로 받아들인 사람은 윌리엄 밀러였다.

From The Great Controversy, 376:

위대한 논쟁, 376쪽에서:

During the empowerment of the Midnight Cry, about 50,000 left the churches. As Miller's work tended to build up the churches, it was initially regarded with favor, but as ministers and religious leaders decided against the Advent doctrine and desired to suppress all agitation on the subject, they opposed it from the pulpit and denied their members the privilege of attending preaching on the second advent or even speaking of their hope in social meetings.

한밤중의 외침에 능력이 부여되던 동안, 약 오만 명이 교회들을 떠났다. 밀러의 활동은 교회들을 세우는 데 기여하는 경향이 있었으므로, 처음에는 호의적으로 여겨졌으나, 목사들과 종교 지도자들이 재림 교리를 거슬러 결정하고 그 주제에 관한 모든 각성을 억누르고자 하자, 그들은 강단에서 그것을 반대하였으며, 그들의 교인들에게 재림에 관한 설교를 듣는 특권은 물론, 사회적 집회에서조차 그들의 소망을 말하는 것까지도 허락하지 않았다.

Leaders in the Adventist Church today who forbid the teaching of this message in the church and even in private homes are prefigured here in the Millerite movement.

આજે એડ્વેન્ટિસ્ટ ચર્ચના જે આગેવાનો ચર્ચમાં અને અત્રે સુધી કે ખાનગી ઘરોમાં પણ આ સંદેશના શિક્ષણને નિષિદ્ધ કરે છે, તેમની પૂર્વછાયા અહીં મિલરાઇટ ચળવળમાં દર્શાવવામાં આવી છે.

"Believers found themselves in great trial and perplexity. They loved their churches and were reluctant to separate, but as they saw the testimony of God's Word suppressed and their right to investigate the prophecies denied, they felt that loyalty to God forbade them to submit. Those who sought to shut out the testimony of God's Word could not be regarded as constituting the church of Christ. Hence, they felt justified in separating from their former connection. In the summer of 1844, about 50,000 withdrew from the churches."

વિશ્વાસીઓ પોતાને મહાન પરીક્ષા અને ગૂંચવણમાં જોવા લાગ્યા. તેઓ પોતાની ચર્ચોને પ્રેમ કરતા હતા અને તેમથી અલગ થવા ઇચ્છતા નહોતા; પરંતુ જ્યારે તેમણે જોયું કે દેવના વચનનું સાક્ષ્ય દબાવવામાં આવે છે અને ભવિષ્યવાણીઓની તપાસ કરવાનો તેમનો અધિકાર નકારવામાં આવે છે, ત્યારે તેમને અનુભવ થયું કે દેવ પ્રત્યેની નિષ્ઠા તેમને આધીન થવા દેતી નથી. જેમણે દેવના વચનનું સાક્ષ્ય બહાર રાખવા પ્રયત્ન કર્યો, તેઓને ખ્રિસ્તની ચર્ચનું રચન કરનાર ગણાવી શકાય તેમ ન હતું. તેથી, તેઓએ પોતાની પૂર્વની સંબદ્ધતાથી અલગ થવામાં પોતાને યોગ્ય ગણ્યા. 1844ના ઉનાળામાં, લગભગ 50,000 લોકોએ ચર્ચોમાંથી પોતાને પાછા ખેંચી લીધા.

Miller's Understanding and the True Midnight Cry

Ukusobanukirwa kwa Miller n’Okubalaala okw’Amazima okw’Ekiro ekitumbiikiddwa wakati##

From Elder Damsteegt's book, Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission, Miller believed that the proclamation of Daniel 8:14 and the first angel of Revelation 14 was the Midnight Cry—'Behold, the bridegroom cometh.' He believed this message was identifying the second coming of Christ. Miller thought the entire history was the Midnight Cry, but Ellen White states the Midnight Cry was accomplished at a specific point. Samuel Snow titled his presentation 'The True Midnight Cry' to distinguish it from the Millerite teaching that the Midnight Cry was the general message.

엘더 담스테이크트의 저서 『제칠일안식일예수재림교 기별과 사명의 기초』에 따르면, 밀러는 다니엘 8:14와 요한계시록 14장의 첫째 천사의 선포가 곧 “보라, 신랑이로다”라는 한밤중 외침이라고 믿었다. 그는 이 기별이 그리스도의 재림을 지목하는 것이라고 믿었다. 밀러는 전 역사가 곧 한밤중 외침이라고 생각하였으나, 엘렌 화잇은 한밤중 외침이 특정한 한 시점에서 성취되었다고 진술한다. 사무엘 스노우는 자신의 발표에 “참된 한밤중 외침”이라는 제목을 붙여, 한밤중 외침이 일반적인 기별이었다는 밀러주의적 가르침과 그것을 구별하였다.

The most spiritual received the message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. William Miller, who had led the work from 1833 onward, struggled with the Midnight Cry message when it came in August 1844. He was unsure about separating from the churches and had been teaching another understanding of the Midnight Cry for many years.

સૌથી વધુ આત્મિકોએ પહેલે સંદેશ સ્વીકાર્યો, અને જેઓ અગાઉ આ કાર્યમાં આગેવાનો રહ્યા હતા તેઓ જ તેને સ્વીકારવા અને આ હાકલને વધુ પ્રબળ બનાવવા અંતિમ રહ્યાં. વિલિયમ મિલર, જેણે 1833થી આગળ આ કાર્યમાં આગેવાની લીધી હતી, ઑગસ્ટ 1844માં જ્યારે મધ્યરાત્રિની હાકલનો સંદેશ આવ્યો ત્યારે તેની સાથે સંઘર્ષ કર્યો. ચર્ચોથી અલગ થવાની બાબતમાં તે અનિશ્ચિત હતો, અને ઘણા વર્ષોથી તે મધ્યરાત્રિની હાકલ વિષે બીજી એક સમજણ શીખવતો આવ્યો હતો.

William Miller wrote:

윌리엄 밀러는 다음과 같이 썼다:

'I'd never been positive as to any particular day for the Lord's appearing, believing that no man could know the day and hour. In all my published lectures, it will be seen on the title page, about the year 1843. In all my oral lectures, I invariably told my audiences that the periods would terminate in 1843 if there were no mistake in my calculation, but that I could not say the end might not come even before that time, and that they should be continually prepared. In 1842, some of the brethren preached with great positiveness, the exact year, and censured me for putting in an "if."'

„მე არასოდეს ვყოფილვარ დარწმუნებული უფლის გამოჩენის რაიმე კონკრეტულ დღეში, რადგან მწამდა, რომ არც ერთ კაცს არ ძალუძს იცოდეს დღე და საათი. ყველა ჩემს დაბეჭდილ ქადაგებაში, როგორც სათაურის გვერდზე გამოჩნდება, მითითებული იყო დაახლოებით 1843 წელი. ყველა ჩემს ზეპირ ქადაგებაში მე უცვლელად ვეუბნებოდი ჩემს მსმენელებს, რომ ეს პერიოდები დასრულდებოდა 1843 წელს, თუ ჩემს გამოთვლაში შეცდომა არ იყო; მაგრამ იმას ვერ ვიტყოდი, რომ აღსასრული შეიძლებოდა იმ დრომდეც არ მოსულიყო, და რომ მათ განუწყვეტლივ მზადყოფნაში უნდა ევლოთ. 1842 წელს ზოგი ძმა დიდი კატეგორიულობით ქადაგებდა ზუსტ წელს და მე მაკრიტიკებდნენ იმისთვის, რომ „თუ“ ვამატებდი.“

In May 1842, the 1843 chart was published, and the brethren told Miller to remove the 'if' from his presentation.

1842년 5월에 1843년 도표가 출판되었고, 형제들은 밀러에게 그의 제시에서 ‘만일’을 제거하라고 말했다.

Miller continued, 'The public press had also published that I'd fixed upon a definite day, the twenty-third of April, for the Lord's advent. Therefore, in December of that year, as I could see no error in my reckoning, I published my belief that sometime between March 21, 1843, and March 21, 1844, the Lord would come.' Miller had already concluded the tenth day of the seventh month, and long before Samuel Snow used this conclusion to proclaim the Midnight Cry, Miller had written about it. Miller was the one the Lord used to put together the logic that Samuel Snow employed to identify October 22, 1844.

મિલરે આગળ કહ્યું: “જાહેર પ્રેસે પણ એ પ્રગટ કર્યું હતું કે મેં પ્રભુના આગમન માટે એક નિશ્ચિત દિવસ, એપ્રિલની તેવીસમી તારીખ, નક્કી કરી હતી. તેથી, તે વર્ષની ડિસેમ્બરમાં, મારા ગણતરીમાં મને કોઈ ભૂલ દેખાતી નહોતી, એટલે મેં મારી આ માન્યતા પ્રકાશિત કરી કે 21 માર્ચ, 1843, અને 21 માર્ચ, 1844, વચ્ચે કોઈક સમયે પ્રભુ આવશે.” મિલરે તો સાતમા મહિનાના દસમા દિવસનો નિષ્કર્ષ પહેલેથી જ કાઢી લીધો હતો, અને સેમ્યુઅલ સ્નોએ આ નિષ્કર્ષનો ઉપયોગ કરીને મધ્યરાત્રિના પોકારની ઘોષણા કરી તેનાથી ઘણું પહેલાં મિલરે તેના વિષે લખ્યું હતું. 22 ઓક્ટોબર, 1844, ઓળખવા માટે સેમ્યુઅલ સ્નોએ જે તર્કનો ઉપયોગ કર્યો, તેને એકત્રિત કરીને ગોઠવવા માટે પ્રભુએ જે વ્યક્તિનો ઉપયોગ કર્યો હતો તે મિલર જ હતો.

Miller wrote, 'During the year 1843, the most violent denunciations were heaped upon me and those associated with me by the press and some pulpits. Our motives were assailed, our principles misrepresented, our characters traduced.' Time passed, and March 21, 1844, went by without the Lord's appearing. The disappointment was great, and many walked no more with them. Before this time, from 1840, there were an estimated 200,000 Millerites, but by this point, only 50,000 remained.

밀러는 이렇게 기록하였다. “1843년 한 해 동안, 신문과 일부 강단들은 나와 나와 함께한 이들에게 가장 격렬한 비난을 퍼부었다. 우리의 동기는 공격을 받았고, 우리의 원칙은 왜곡되었으며, 우리의 인격은 중상되었다.” 시간이 흘러 1844년 3월 21일이 지나갔으나 주께서는 나타나지 않으셨다. 실망은 컸고, 많은 이들이 더 이상 그들과 함께 행하지 않았다. 이때 이전인 1840년부터 밀러주의자들은 약 20만 명으로 추산되었으나, 이 시점에 이르러서는 5만 명만 남아 있었다.

Miller continued, 'Previously to this, in the fall of 1843, some of my brethren began to call the churches Babylon and to urge that it was the duty of Adventists to come out of them. With this, I was much grieved. Not only was the effect very bad, but I regarded it as a perversion of the Word of God, a wresting of the Scriptures.' Miller struggled with the second angel's message, making it more difficult for him to accept the true Midnight Cry message. The practice spread, and the churches were closed against them, creating hostility and separating most Adventists from their respective churches.

മില്ലർ തുടർന്നു: “ഇതിന് മുമ്പ്, 1843-ലെ ശരത്കാലത്തിൽ, എന്റെ സഹോദരന്മാരിൽ ചിലർ സഭകളെ ‘ബാബിലോൻ’ എന്നു വിളിക്കാനും, അവയിൽ നിന്നു പുറത്തുവരുന്നത് അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളുടെ കടമയാണെന്ന് പ്രബോധിപ്പിക്കാനും തുടങ്ങി. ഇതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വളരെ ദുഃഖമായി. അതിന്റെ ഫലം അത്യന്തം ദോഷകരമായിരുന്നു എന്നതുമാത്രമല്ല, ദൈവവചനത്തെ വളച്ചൊടിക്കലായും, തിരുവെഴുത്തുകളെ വിരൂപമായി പ്രയോഗിക്കലായും ഞാൻ അതിനെ കണക്കാക്കി.” രണ്ടാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശവുമായി മില്ലർ പോരാടി; അതുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നത് അവനു കൂടുതൽ ദുഷ്കരമായി. ഈ ആചാരം വ്യാപിച്ചു, സഭകൾ അവർക്കെതിരെ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ടു; അതുവഴി വൈരാഗ്യം ഉണ്ടായി, കൂടാതെ അധികഭാഗം അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ തങ്ങളുടെ തത്തതായ സഭകളിൽ നിന്നു വേർപിരിഞ്ഞു.

After his published time passed, Miller acknowledged his disappointment regarding the exact period but maintained his faith. He continued his labors in the West during the summer of 1844 until the Seventh Month movement. He had no participation in this movement except for a letter written eighteen months earlier about the Mosaic Law observances pointing to that month. He did not expect that such a use would be made of those topics or that belief in such evidence would become a test of salvation. He had no fellowship with the movement until two or three weeks before October 22, 1844. In a letter to Himes on October 6, 1844, Miller wrote, 'I see a glory in the seventh month which I never saw before... Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, an agreement in the scriptures, for which I've long prayed but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I'm almost home. Glory, glory, glory, glory.'

તેમણે જાહેર કરેલો સમય વીતી ગયા પછી, મિલરે ચોક્કસ અવધિ અંગે પોતાની નિરાશા સ્વીકારી, પરંતુ પોતાના વિશ્વાસને અડગ રાખ્યો. સાતમા મહિનાની ચળવળ શરૂ થાય ત્યાં સુધી 1844ના ઉનાળામાં તેમણે પશ્ચિમમાં પોતાની સેવાકાર્ય ચાલુ રાખ્યું. આ ચળવળમાં તેમનો કોઈ સહભાગ ન હતો, સિવાય અઢાર મહિના અગાઉ લખાયેલા એક પત્રના, જેમાં મોશીની વ્યવસ્થાની આજ્ઞાઓ અને પાલનો તે મહિનાની તરફ સંકેત કરતા હોવાનું જણાવાયું હતું. તેમણે એવી અપેક્ષા રાખી નહોતી કે આ વિષયોનો એવો ઉપયોગ કરવામાં આવશે અથવા આવા પુરાવામાં વિશ્વાસ કરવો ઉદ્ધારની કસોટી બની જશે. 22 ઑક્ટોબર, 1844ના બે કે ત્રણ અઠવાડિયા પહેલાં સુધી તેમનો આ ચળવળ સાથે કોઈ સહભાગીભાવ ન હતો. 6 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ હાઇમ્સને લખેલા પત્રમાં મિલરે લખ્યું: “હું સાતમા મહિનામાં એવી મહિમા જોઈ રહ્યો છું જે મેં પહેલાં કદી જોઈ ન હતી... હવે, પ્રભુના નામને ધન્ય કહો, હું શાસ્ત્રોમાં એવી સૌંદર્ય, એવી સુસંગતિ, એવો મેળાપ જોઈ રહ્યો છું, જેના માટે મેં લાંબા સમયથી પ્રાર્થના કરી હતી, પરંતુ આજે સુધી તેને જોયો ન હતો. હે મારી આત્મા, પ્રભુનો આભાર માન. ભાઈ સ્નો, ભાઈ સ્ટોર્સ, અને બીજા લોકો, મારી આંખો ખોલવામાં તેમની સાધનરૂપ સેવાકાર્ય માટે ધન્ય થાઓ. હું લગભગ ઘરે પહોંચી ગયો છું. મહિમા, મહિમા, મહિમા, મહિમા.”

Afterward, Miller rethought the Midnight Cry, calling it fanaticism. Damsteegt notes that Snow got his basic outline of the Midnight Cry message from Miller's earlier work.

પછી, મિલ્લરે મધ્યરાત્રિના પોકાર અંગે ફરી વિચાર કર્યો અને તેને અતિઉત્સાહવાદ ગણાવ્યો. ડેમસ્ટીગ્ટ નોંધે છે કે સ્નોએ મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશની તેની મૂળભૂત રૂપરેખા મિલ્લરના અગાઉના કાર્યમાંથી મેળવી હતી.

Snow's calculations, published in March 1844, aroused little attention until the Exeter camp meeting, August 12–17, 1844. There, his exact date for Christ's return stirred many Millerites, bringing their missionary endeavor to a peak. Their response became known as the Seventh Month movement. Although Millerite leaders were initially skeptical, some weeks before the expected event, they joined the movement and allowed Snow's views to be printed and supported.

1844년 3월에 출판된 스노우의 계산은 1844년 8월 12일부터 17일까지 열린 엑서터 야영 집회 전까지는 거의 주목을 받지 못하였다. 그곳에서 그가 제시한 그리스도의 재림에 관한 정확한 날짜는 많은 밀러파 신자들을 크게 움직여, 그들의 선교적 활동을 절정에 이르게 하였다. 그들의 이러한 반응은 제칠월 운동으로 알려지게 되었다. 밀러파 지도자들은 처음에는 회의적이었으나, 예정된 사건이 있기 몇 주 전에 그 운동에 합류하였고, 스노우의 견해가 인쇄되어 지지를 받도록 허용하였다.

The Midnight Cry and Its Aftermath

અર્ધરાત્રિનો પોકાર અને તેની પશ્ચાત્પરિણતિ

Ellen White's first vision shows God's people on a path to heaven, with a light behind them called the Midnight Cry. The message Samuel Snow presented needs to be understood. In May 1842, 300 charts were printed for 300 preachers. By March 22, 1844, after the first disappointment, the chart was set aside, and many left the movement. Those who remained were to wait. At the Exeter camp meeting, Snow showed that the Lord would come on October 22, 1844, the Day of Atonement. This impelled them to proclaim the message.

એલેન વ્હાઇટના પ્રથમ દર્શનમાં ઈશ્વરના લોકોને સ્વર્ગ તરફ જતાં એક માર્ગ પર દર્શાવવામાં આવ્યા છે, અને તેમની પાછળ એક પ્રકાશ હતો જેને “મધ્યરાત્રિની પોકાર” કહેવામાં આવી હતી. સેમ્યુઅલ સ્નોએ રજૂ કરેલો સંદેશ સમજવો આવશ્યક છે. મે 1842માં, 300 પ્રચારકો માટે 300 ચાર્ટ છપાયા હતા. 22 માર્ચ, 1844 સુધીમાં, પ્રથમ નિરાશા પછી, તે ચાર્ટને બાજુએ મૂકી દેવામાં આવ્યો, અને ઘણાં લોકોએ આ ચળવળ છોડી દીધી. જે રહ્યા હતા, તેઓએ રાહ જોવાની હતી. એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગમાં, સ્નોએ દર્શાવ્યું કે પ્રભુ 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ, પ્રાયશ્ચિત્તના દિવસે, આવશે. આથી તેઓ આ સંદેશની ઘોષણા કરવા પ્રેરાયા.

Joseph Bates recounted that after the Exeter camp meeting, as he walked through the train cars, he heard voices repeating, 'Behold, the bridegroom cometh!' This movement swept over the United States in two months, leading to the Great Disappointment on October 22, 1844.

Joseph Bates yavuze ko, nyuma y’inama y’inkambi yabereye i Exeter, ubwo yagendaga anyura mu modoka za gari ya moshi, yumvise amajwi asubiramo ati: “Dore umukwe araje!” Uwo mugendo wakwirakwiriye muri Leta Zunze Ubumwe za Amerika mu mezi abiri, ugana ku Gucika Intege Gukomeye kwabaye ku wa 22 Ukwakira 1844.

Damsteegt comments on the Low Hampton Conference of Adventists, December 28–29, 1844, involving Himes and Miller. Himes urged comforting the saints, arousing the Christian world, and proclaiming salvation to sinners. A few weeks later, the Advent Press resumed, and Himes declared the door of salvation open. Miller gradually gave up the extreme shut door concept and returned to his original view of the Midnight Cry. In that same month, Ellen White had her first vision, showing that those who reject the Midnight Cry fall off the path. That vision was for William Miller as much as anyone else.

ഡാംസ്റ്റീഗ്‌റ്റ് 1844 ഡിസംബർ 28–29-ന് ഹൈംസ്‌യും മില്ലറും സംബന്ധിച്ചിരുന്ന അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളുടെ ലോ ഹാംപ്ടൺ സമ്മേളനത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, ക്രിസ്തീയ ലോകത്തെ ഉണർത്തിക്കൊണ്ടുവരാനും, പാപികൾക്കു രക്ഷയെ പ്രഖ്യാപിക്കാനും ഹൈംസ് ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം അഡ്വെന്റ് പ്രസ്സ് വീണ്ടും പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു; രക്ഷയുടെ വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നതായി ഹൈംസ് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. മില്ലർ ക്രമേണ അത്യന്തമായ “shut door” സങ്കല്പം ഉപേക്ഷിച്ച്, “Midnight Cry”യെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ആദ്യകാല ദൃഷ്ടിക്കാഴ്ചയിലേക്കു മടങ്ങി. അതേ മാസത്തിൽ തന്നെയാണ് എലൻ വൈറ്റിന് തന്റെ ആദ്യ ദർശനം ലഭിച്ചത്; അതിൽ “Midnight Cry”യെ നിരസിക്കുന്നവർ പാതയിൽനിന്നു തെറ്റിവീഴുന്നതായി കാണിക്കപ്പെട്ടു. ആ ദർശനം മറ്റാരെപ്പോലുമല്ലാതെ വില്യം മില്ലർക്കും ഉദ്ദേശിച്ചതായിരുന്നു.

William Miller's Final Test and Legacy

વિલિયમ મિલરની અંતિમ કસોટી અને વારસો

From Early Writings, page 257:

《早期著作》，第257页：

"My attention was then called to William Miller. He looked perplexed and was bowed with anxiety and distress for his people. The company who had been united and loving in 1844 were losing their love, opposing one another, and falling into a cold, backslidden state. As he beheld this, grief wasted his strength. I saw leading men watching him, primarily Joshua Himes, and fearing lest he should receive the third angel's message."

Mina qisuutigisaq William Miller-imut saatinneqarpoq. Isumakuluppasippoq, aammalu innuttani pillugit ernumanermik aliasunnermillu artorsartitaalluni qissallugu sannerluniippoq. Kattussimallutillu asannittutut 1844-mi issimasut asanninnertik annaajartorpaat, imminnut akerleriipput, aammalu nillertumut tunumut saassimasumut inissisimalerlutik. Tamanna takugamiuk aliasunneq nukini nungullarsarpaa. Takuara angutit siuttut taanna nakkutigigaat, pingaartumik Joshua Himes, aammalu pingajuattut inngilip nalunaarutaa tigussaneraa ernumassutigalugu.

The third angel's message in this context is the Sabbath. As Miller leaned toward the light from heaven, these men would lay plans to draw his mind away. Human influence kept him in darkness and retained his influence among those who opposed the truth. Eventually, Miller raised his voice against the light from heaven—the Sabbath. He failed to receive the message that would have explained his disappointment and cast light and glory on the past. He leaned on human wisdom instead of divine. Being broken by labor and age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. The sin rests upon them. If Miller could have seen the light of the third angel, many things would have been explained. But his brethren professed such deep love for him that he thought he could never tear away from them. God allowed him to fall under the power of death and hid him in the grave from those who drew him from the truth. Moses erred before entering the Promised Land; likewise, Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan. Others led him to do this; others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God and will come forth at the sound of the last trumpet.

તૃતીય દૂતનો સંદેશ આ સંદર્ભમાં શનિવારનો દિવસ છે. જેમ મિલર સ્વર્ગમાંથી આવતા પ્રકાશ તરફ ઝુક્યા, તેમ આ માણસોએ તેમનું મન દૂર ખેંચી લેવા માટે યોજનાઓ ગૂંથી. માનવીય પ્રભાવએ તેમને અંધકારમાં રાખ્યા અને સત્યનો વિરોધ કરનારાઓ વચ્ચે તેમનો પ્રભાવ જાળવી રાખ્યો. અંતે, મિલરે સ્વર્ગમાંથી આવેલા પ્રકાશ—શનિવારના દિવસ—વિરુદ્ધ પોતાનો સ્વર ઊંચો કર્યો. તેઓ એ સંદેશ સ્વીકારી શક્યા નહીં, જે તેમની નિરાશાને સમજાવી શક્યો હોત અને ભૂતકાળ પર પ્રકાશ અને મહિમા પાથરી શક્યો હોત. તેમણે દૈવી જ્ઞાનના બદલે માનવીય જ્ઞાનનો આધાર લીધો. શ્રમ અને વયથી ક્ષીણ થયેલા હોવાથી, તેઓ એટલા જવાબદાર નહોતા જેટલા તેઓ, જેઓએ તેમને સત્યથી દૂર રાખ્યા. પાપ તેમનાં ઉપર છે. જો મિલર તૃતીય દૂતનો પ્રકાશ જોઈ શક્યા હોત, તો ઘણી બાબતો સમજાવવામાં આવી હોત. પરંતુ તેમના ભાઈઓએ તેમના પ્રત્યે એવો ઊંડો પ્રેમ હોવાનો દાવો કર્યો કે તેમણે વિચાર્યું કે તેઓ કદી તેમનાથી છૂટા પડી શકે નહીં. દેવે તેમને મૃત્યુની સત્તા હેઠળ આવવા દીધા અને જેઓએ તેમને સત્યથી દૂર ખેંચ્યા હતા, તેમની પાસેથી તેમને કબરમાં છૂપી રાખ્યા. મૂસાએ વચનદત્ત દેશમાં પ્રવેશ કરતાં પહેલાં ભૂલ કરી; તેવી જ રીતે મિલરે પણ ભૂલ કરી, જ્યારે તેઓ ટૂંક સમયમાં સ્વર્ગીય કાનાનમાં પ્રવેશવાના હતા. બીજાઓએ તેમને આ કરાવવા દોર્યા; તેનો હિસાબ બીજાઓએ આપવાનો છે. પરંતુ દેવના આ સેવકની અમૂલ્ય ધૂળ પર દૂતગણ નજર રાખે છે અને છેલ્લી તૂરીના નાદે તે બહાર આવશે.

Conclusion: Lessons for Today

결론: 오늘날을 위한 교훈

In conclusion, William Miller typifies Seventh-day Adventists at the end of the world. Ellen White's first vision is more for our day than for her own. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the light of the Midnight Cry. The light of the Midnight Cry can only be understood by understanding this history. The first disappointment purged the Millerite movement of those there for the wrong reasons and prepared the people for the testing experience that would lead them into the Most Holy Place. Those who come to the first disappointment are blessed only if they wait for October 22, 1844. This time is designed by God to produce a people He will gather into the Most Holy Place. To reject the Midnight Cry and fall off the path is to reject this entire history.

განსასრულიად, უილიამ მილერი განასახიერებს მეშვიდე დღის ადვენტისტებს სამყაროს აღსასრულს. ელენ უაიტის პირველი ხილვა უფრო ჩვენი დღეებისთვისაა, ვიდრე მისი საკუთარი დროისთვის. სამყაროს აღსასრულს, მეშვიდე დღის ადვენტისტები უარყოფენ შუაღამის ღაღადის ნათელს. შუაღამის ღაღადის ნათელი შეიძლება გაგებულ იქნეს მხოლოდ ამ ისტორიის გაგებით. პირველი იმედგაცრუება განწმენდდა მილერიტულ მოძრაობას იმათგან, ვინც იქ მცდარი მიზეზებით იყვნენ, და ამზადებდა ხალხს გამომცდელი გამოცდილებისთვის, რომელიც მათ შეიყვანდა უწმიდეს ადგილას. ისინი, ვინც პირველ იმედგაცრუებამდე მიდიან, კურთხეულნი არიან მხოლოდ მაშინ, თუ ელოდებიან 1844 წლის 22 ოქტომბერს. ეს დრო ღვთის მიერ არის განსაზღვრული, რათა წარმოქმნას ხალხი, რომელსაც იგი შეკრებს უწმიდეს ადგილას. შუაღამის ღაღადის უარყოფა და ბილიკიდან გადავარდნა ნიშნავს მთელი ამ ისტორიის უარყოფას.

William Miller made three mistakes, and we are always tested by three tests. His first error was rejecting the Midnight Cry in December 1844. His second was listening to men instead of God, which led to his third mistake: rejecting the Sabbath. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the history of the Midnight Cry and the call to return to the old paths because they listen to their leaders. In so doing, they prepare themselves for the mark of the beast, repeating Miller's three-step testing process, which begins with how they relate to the message and history of the Midnight Cry.

વિલિયમ મિલરે ત્રણ ભૂલો કરી, અને આપણે હંમેશાં ત્રણ કસોટીઓ દ્વારા પરીક્ષિત થાઈએ છીએ. તેની પ્રથમ ભૂલ ડિસેમ્બર 1844માં મધ્યરાત્રિના પોકારને નકારવાની હતી. તેની બીજી ભૂલ દેવના બદલે મનુષ્યોની વાત સાંભળવાની હતી, જેના કારણે તેની ત્રીજી ભૂલ થઈ: શબ્બાથને નકારવી. જગતના અંતે, સાતમા-દિવસના એડવેંટિસ્ટો તેમના નેતાઓની વાત સાંભળવાના કારણે મધ્યરાત્રિના પોકારના ઇતિહાસને અને જૂના માર્ગોમાં પરત ફરવાના આહ્વાનને નકારશે. આમ કરીને, તેઓ પોતાને પશુની છાપ માટે તૈયાર કરે છે, મિલરની ત્રણ-પગલાવાળી કસોટીની પ્રક્રિયાને પુનરાવર્તિત કરતાં, જેની શરૂઆત તેઓ મધ્યરાત્રિના પોકારના સંદેશ અને ઇતિહાસ સાથે કેવી રીતે સંબંધ રાખે છે તેમાંથી થાય છે.

There are only two prophecies that deal with the history from the first disappointment to the second disappointment: the 2300 days ('Though the vision tarry, wait for it') and the 2520. To reject the 2520 is to reject the Midnight Cry. To reject the Midnight Cry is to fall off the path to the wicked world below.

પ્રથમ નિરાશાથી દ્વિતીય નિરાશા સુધીના ઇતિહાસને સ્પર્શતી માત્ર બે જ ભવિષ્યવાણીઓ છે: 2300 દિવસો (“જોકે દર્શન વિલંબ કરે, તો પણ તેની રાહ જો”) અને 2520. 2520 ને નકારી કાઢવું એટલે મધ્યરાત્રિના પોકારને નકારી કાઢવું. મધ્યરાત્રિના પોકારને નકારી કાઢવું એટલે નીચેના દુષ્ટ જગત તરફ જતા માર્ગ પરથી પડી જવું.

We will address this further in the next presentation.

આ વિષયને આપણે આગામી રજૂઆતમાં વધુ વિસ્તૃત રીતે સંબોધીશું.