ભવિષ્યવાણીનો આત્મા: વિલંબનો સમય અને મધ્યરાત્રિનો પોકાર

અમારી છેલ્લી રજૂઆતમાં આ પ્રશ્ન ઉદ્ભવ્યો હતો કે જો 22 માર્ચ, 1844 પ્રથમ મહિનાનો પ્રથમ દિવસ હોય, તો 22 ઓક્ટોબર, 1844 સાતમા મહિનાનો દસમો દિવસ કેવી રીતે થઈ શકે? માર્ચ 1844માં મિલરાઇટોએ જેને 1843નો અંત માન્યો હતો, તે બાબતમાં તેઓ ભૂલમાં હતા. તે નિરાશા પછી તેમણે સમયની બાઇબલ આધારિત ગણતરીનું પુનઃપરીક્ષણ કર્યું. આ બાબત ગેરહાર્ડ ડેમસ્ટીગ્ટની પુસ્તક Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission માં, ખાસ કરીને પૃષ્ઠ 89 અને 92 પર, સમજાવવામાં આવી છે. જ્યારે તેમણે માન્યું કે 1843 પૂર્ણ થયું હતું, ત્યારે તેમણે સમય અંગેની પોતાની સમજણના બે ઘટકોનું પુનર્મૂલ્યાંકન કર્યું: 1843થી 1844માં થતા પરિવર્તનનું, અને વર્ષોના પ્રારંભ તથા અંતને નિર્ધારિત કરતા દિવસોનું, જેથી તેઓ સાતમા મહિનાના દસમા દિવસની ગણતરી કરી શકે.

હું ઘણીવાર ભારપૂર્વક કહું છું કે ૨૨ માર્ચથી ૨૨ ઑક્ટોબર સુધી સાત મહિના થાય છે. હું એવું સૂચવી રહ્યો નથી કે આ સાતમા મહિનાનું આંદોલન છે, પરંતુ આ રસપ્રદ છે કે મિલરાઇટોએ માન્યું હતું કે ૨૨ માર્ચ મહત્વપૂર્ણ હતી, અને આ એક ઉપયોગી માનસિક નિશાની છે—સાત મહિના પછી તમને ૨૨ ઑક્ટોબર સુધી લઈ આવે છે. આ હકીકત છે.

નિરાશા અને વિલંબનો સમય કોઈ સમય-ભવિષ્યવાણીની પરિપૂર્ણતા ન હતા, પરંતુ તે મિલરાઇટ્સની એક ગેરસમજનું પરિણામ હતા. તેમની ગેરસમજે વિલંબના સમય અને નિરાશાની પરિપૂર્ણતા કરી; એવી કોઈ નિશ્ચિત ભવિષ્યવાણી ન હતી કે વિલંબનો સમય કોઈ નિર્ધારિત બિંદુએ શરૂ થશે. 22 માર્ચ, 1844ના રોજ 1843નું વર્ષ પસાર થઈ ગયું હતું એવી તેમની માન્યતાએ નિરાશા ઉત્પન્ન કરી.

અમે ગઇકાલે વાંચ્યું હતું કે મિલર એ તારીખની અપેક્ષા રાખી રહ્યો હતો. મિલરાઇટ્સમાંના બહુમતિ લોકો એ તારીખ તરફ જ જોઈ રહ્યા હતા, અને તેમના વિરોધીઓ પણ તે જાણતા હતા અને મિલરાઇટ્સ ખોટા છે તેના પુરાવા તરીકે તેની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. આ જ માનક સમજણ હતી. તે તારીખ પસાર થયા પછી, તેમણે સમયસંબંધિત ભવિષ્યવાણીઓની વધુ નજીકથી તપાસ શરૂ કરી, જેના પરિણામે તેઓ 22 ઓક્ટોબર, 1844 સુધી પહોંચ્યા. આ ગઇકાલે ઊભા થયેલા પ્રશ્ન માટે એક સંદર્ભબિંદુ પ્રદાન કરે છે.

આજે, હું વિલંબના સમય પર વધુ ધ્યાન આપવા માગું છું. આ મહત્વપૂર્ણ છે, કારણ કે આપણે એલેન વ્હાઇટના પ્રથમ દર્શન સાથે વ્યવહાર કરી રહ્યા છીએ, જ્યાં તે કહે છે કે સ્વર્ગ તરફના માર્ગની શરૂઆતમાં રહેલો તેજસ્વી પ્રકાશ મધ્યરાત્રિનો પોકાર હતો, અને જો તમે તે પ્રકાશનો ઇનકાર કરો, તો તમે સ્વર્ગ તરફના માર્ગ પરથી પડી જાઓ છો. હું દર્શાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો છું કે તેના દર્શનમાંનો મધ્યરાત્રિનો પોકાર દ્વિતીય દૂતના સંદેશાના સમગ્ર ઇતિહાસને સમાવે છે.

વ્યક્તિગત રીતે, મને એવું કહેવામાં કોઈ અડચણ નથી કે તે દર્શનમાંનો મિડનાઇટ ક્રાય, જે માર્ગની શરૂઆતમાં છે અને આખા માર્ગમાં પ્રકાશ ફેલાવે છે, 1840 થી 1844 સુધીના મિલરાઇટોના ઇતિહાસનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તે ઇતિહાસની ગતિશીલતાઓને યોગ્ય રીતે સમજવી આવશ્યક છે. મિડનાઇટ ક્રાયની પૂર્ણતા સ્વયં 12 ઑગસ્ટથી 17 ઑગસ્ટ સુધી થઈ હતી, જ્યારે એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગમાં તે સંદેશ પ્રસ્તુત કરવામાં આવ્યો; અને ત્યારબાદ તેમણે લગભગ બે મહિના સુધી—સપ્ટેમ્બર અને ઑક્ટોબર, બે મહિના અને પાંચ દિવસ—તે સંદેશ વહન કર્યો. 22 ઑક્ટોબર પહેલાં તેઓ પ્રભુના પુનરાગમન માટે તૈયારી કરી રહ્યા હતા. આ બે મહિનાનો સમયગાળો મિડનાઇટ ક્રાયનો ઇતિહાસ છે. તેમ છતાં, તેમાં પ્રવેશ કરાવનાર પગલાંને સમજ્યા વિના તમે આ સમયગાળાને સમજી શકતા નથી. મારા માટે, મિડનાઇટ ક્રાય, વધુ ચોક્કસ રીતે કહીએ તો, વિલંબના સમયનો ઇતિહાસ છે, જે 22 ઑક્ટોબર, 1844 સુધી ચાલુ રહે છે.

અહીં 1840 થી 1844 સુધીનો ઇતિહાસ છે. પ્રોફેસીની આત્મામાં એવી અનેક જગ્યાઓ છે જ્યાં સિસ્ટર વ્હાઇટ અમને કહે છે કે સંદેશાઓને ક્યાં સ્થિત કરવા તે અમને જાણવું જરૂરી છે. જ્યારે તમે સંદેશાઓને સ્થિત કરવા માંડો છો, ત્યારે તમે સમજવા માંડો છો કે બધા સંદેશાઓ એક નિશ્ચિત સમયબિંદુએ આવે છે અને ત્યારબાદ સામર્થ્યવાન બને છે.

પ્રથમ દૂત 1798માં, અંતકાળે આવે છે, જ્યારે દાનિયેલનું પુસ્તક ઉઘાડવામાં આવે છે અને જ્ઞાનમાં વધારો થાય છે. પ્રથમ દૂતનો સંદેશ 11 ઑગસ્ટ, 1840ના રોજ શક્તિપ્રાપ્ત થાય છે, જ્યારે વર્ષ-દિવસનો સિદ્ધાંત સમગ્ર વિશ્વ માટે પુષ્ટિ પામે છે, અને તેના પરિણામે પ્રકાશન 10નો દૂત નીચે આવે છે, જે પ્રથમ દૂતના સંદેશના શક્તિકરણનું પ્રતીક છે.

બીજો દૂત જૂન 1842માં આવે છે. ગઈકાલે આપણે વાંચ્યું હતું કે જૂન 1842માં શ્રી મિલરે કાસ્કો સ્ટ્રીટ ચર્ચમાં પોતાના પ્રવચનોની બીજી શ્રેણી આપી હતી. થોડાં અપવાદોને છોડીને, પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચોએ પોતાના દ્વાર બંધ કરી દીધાં. તેથી, જૂન 1842માં બીજા દૂતનો સંદેશ આવે છે, કારણ કે જ્યારે કોઈ પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચ પ્રથમ દૂતના સંદેશ વિરુદ્ધ પોતાનું દ્વાર બંધ કરે છે, ત્યારે તે બાબેલનો ભાગ બની જાય છે. બીજા દૂતનો સંદેશ બાબેલમાંથી બહાર આવવાનો આહ્વાન છે. તે ક્રમશઃ આગળ વધતો છે.

સિસ્ટર વ્હાઇટ અમને જણાવે છે કે ભલે પ્રોટેસ્ટન્ટોએ જૂન 1842માં પોતાના દ્વારો બંધ કરવા શરૂ કર્યા હોય, છતાં બેબિલોનમાંથી બહાર આવવાનો બોલાવ—જે બીજા દેવદૂતના સંદેશનો વિષયવસ્તુ છે—વાસ્તવમાં 1844ના ઉનાળામાં જ શરૂ થયો નહોતો.

બીજા દેવદૂતનો સંદેશ જૂન 1842માં આવે છે અને તેને એક્સેટર કેમ્પ મીટિંગમાં 12–17 ઑગસ્ટ, 1844ના મધરાત્રીના પોકારના સંદેશ દ્વારા શક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે.

ત્રીજો દેવદૂત 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ આવે છે, કારણ કે તે દિવસે પરમપવિત્ર સ્થાનમાં પ્રવેશવાનો માર્ગ ખુલ્લો થાય છે, જ્યાં મનુષ્યો સમજી શકે છે કે હવે ખ્રિસ્ત પરમપવિત્ર સ્થાનમાં મહાયાજક છે. ત્યાં કરારનું કોશ ઓળખાય છે, અને તે કોશમાં દસ આજ્ઞાઓ છે. જ્યારે બહેન વ્હાઇટને પરમપવિત્ર સ્થાનમાં લઈ જવાયા અને તેમણે દસ આજ્ઞાઓને જોયાં, ત્યારે તેમણે જોયું કે શનિવારની આજ્ઞા અન્ય આજ્ઞાઓથી વધુ તેજસ્વી રીતે પ્રકાશિત થતી હતી, જે ત્રીજા દેવદૂતના સંદેશમાં શનિવારના મહત્ત્વને ચિહ્નિત કરતી હતી. આ પરીક્ષા શનિવાર અથવા રવિવાર વિષે હશે. 22 ઓક્ટોબર, 1844ના રોજ, ત્રીજા દેવદૂતના સંદેશની વિષયવસ્તુ આવે છે.

આ ત્રણેય સંદેશાઓની એક વિશેષતા એ છે કે જ્યારે પ્રથમ દૂતનો સંદેશ 1798માં આવ્યો, ત્યારે તેને કોઈએ સમજ્યો નહોતો. પ્રભુએ પ્રથમ દૂતના સંદેશવાહક તરીકે વિલિયમ મિલરને ઉભા કર્યા, પરંતુ 1818 સુધી—અર્થાત્ વીસ વર્ષ પછી—મિલરે તે સંદેશને સમજવાનું શરૂ કર્યું નહોતું. સંદેશ આવે છે, પરંતુ દેવના લોકો તેને ઓળખે તે પહેલાં સમય લાગે છે, અને ત્યાર પછી તે શક્તિપ્રાપ્ત બને છે.

બીજા દેવદૂતનો સંદેશ જૂન 1842માં આવે છે, પરંતુ 1842માં કોઈપણ મિલેરાઇટોએ પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચોને બાબેલ કહેવાનું શરૂ કર્યું નહોતું. તેઓએ હજી તેને ઓળખ્યું નહોતું. 1844ના ઉનાળા સુધી તેઓએ તેને ઓળખવાનું શરૂ કર્યું નહોતું અને લોકોને ચર્ચોમાંથી બહાર આવવા બોલાવવાનું શરૂ કર્યું નહોતું. સંદેશ આવે છે, પછી તે સમજવામાં આવે છે, અને પછી તે શક્તિપ્રાપ્ત બને છે.

૨૨ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે, જ્યારે હાયરમ એડસનને ખ્રિસ્ત પવિત્ર સ્થાનમાંથી પરમપવિત્ર સ્થાનમાં પ્રવેશતા વિષેનું દર્શન થયું, ત્યારે તેમને ખ્રિસ્તની સેવાકાર્યમાં થયેલા પરિવર્તન વિષે થોડોક પ્રકાશ પ્રાપ્ત થયો. પરંતુ ૨૩ ઓક્ટોબર, ૧૮૪૪ના દિવસે, હાયરમ એડસન રવિવાર પશુનું ચિહ્ન છે તે વિષય પર કોઈ લેખ લખવા અથવા કોઈ પ્રવચન પ્રચારવા માટે તૈયાર નહોતા. તેઓએ ત્રીજા દેવદૂતનો સંદેશો તે સમયગાળા પછી જ સમજ્યો.

સાતમા-દિવસના એડ્વેન્ટિસ્ટો જાણે છે તેમ, ત્રીજા દૂતનો સંદેશ ત્યારે શક્તિસંપન્ન બને છે જ્યારે પ્રકાશન 18નો ચોથો દૂત તેમાં જોડાય છે. જેઓ આને લાઇવસ્ટ્રીમિંગ પર અથવા પછી ડીવીડી પર જોઈ રહ્યા છે, તેઓ 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના રોજ ચોથો દૂત ત્રીજા સાથે જોડાય છે તે સમયક્રમ અંગે વાદ કરવા ઇચ્છતા હોઈ શકે. આ તબક્કે, અમે તે વિષયમાં કોઈ દલીલો રજૂ કરી રહ્યા નથી, પરંતુ અમે તેને નકારતા પણ નથી: ટ્વિન ટાવર્સના ધરાશાયી થવા સાથે ચોથો દૂત ત્રીજા દૂત સાથે જોડાય છે, અને અહીં ત્રીજા દૂતનો સંદેશ શક્તિસંપન્ન બને છે.

ત્રણે દેવદૂતોના સંદેશાઓમાં આ લક્ષણો છે: તેઓ આવે છે, સમજવામાં આવે છે, અને ત્યારબાદ શક્તિશાળી બનાવવામાં આવે છે।

જૂન 1842માં, એક દ્વાર બંધ થવાનું શરૂ થયું; આ ઘટના પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચોએ પ્રથમ દેવદૂતના સંદેશ સામે પોતાના દ્વાર બંધ કર્યા તે દ્વારા ચિહ્નિત થઈ. આ ઇતિહાસની શરૂઆતમાં આપણે એક દ્વાર બંધ થતું જોયે છીએ, અને આ જ ઇતિહાસના અંતે—બીજા દેવદૂતના ઇતિહાસના અંતે—દ્વાર ફરીથી બંધ થાય છે: અતિપવિત્ર સ્થાનમાં પ્રવેશવાનું દ્વાર, દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતમાં આવેલું દ્વાર.

આ બે દ્વારબંધોને નોંધવી મહત્વપૂર્ણ છે, ખાસ કરીને જો તમે મંદિરની બે શુદ્ધિકરણ-ઘટનાઓ વિષે વિચારવાનું હોય. ખ્રિસ્ત પૃથ્વી પર હતા ત્યારે તેમણે મંદિરને બે વાર શુદ્ધ કર્યું હતું, અને સિસ્ટર વ્હાઇટ અમને કહે છે કે જગતના અંતે પણ મંદિરના બે શુદ્ધિકરણો થશે, જેમ મિલરાઇટોના સમયમાં થયા હતા. મિલરાઇટોના સમયમાં થયેલા મંદિર-શુદ્ધિકરણોને જૂન 1842માં દ્વાર બંધ થવાની ઘટનાએ ચિહ્નિત કરી શકાય છે—મંદિરનું પ્રથમ દ્વાર, એટલે કે પ્રોટેસ્ટન્ટવાદ—અને બીજા મંદિર-શુદ્ધિકરણ સમયે, જ્યારે મિલરાઇટોનું મંદિર-શુદ્ધિકરણ પૂર્ણ થાય છે.

અમે વિલંબના સમયને નિહાળવા જઈ રહ્યા છીએ. બીજા દૂતના આ ઇતિહાસમાં, વિલંબનો સમય 22 માર્ચ, 1844એ આરંભે છે, અને તે મંદિરના બે શુદ્ધિકરણો દ્વારા સીમાબદ્ધ છે. આ જ બીજા દૂતનો સંદેશ છે.

આ ગિદેઓનની કથા પણ છે. ગિદેઓનની કથામાં બે શુદ્ધિકરણો હતા, જે બે મંદિર-શુદ્ધિકરણો અને બીજા દેવદૂતના સંદેશના પ્રતીકોમાંનું એક છે.

ચાલો, આપણે આપનો અભ્યાસ *Spiritual Gifts*, volume 1, pages 195–196 માંથી લેવામાં આવેલા એક ઉદ્ધરણથી શરૂ કરીએ. આપણે તરસી રહેવાના સમયનો અભ્યાસ કરી રહ્યા છીએ જેથી મધ્યરાત્રિના પોકાર સાથે તેનું જોડાણ સમજાય, કારણ કે આપણે મધ્યરાત્રિના પોકારના પ્રકાશને નકારવો નથી; જો આપણે એવું કરીએ, તો નીચેના દુષ્ટ જગતમાં જતાં માર્ગ પરથી પડી જઈએ છીએ.

બીજા દૂતનો સંદેશ જૂન 1842માં આવે છે, અને મધ્યરાત્રિનો પોકાર ઑગસ્ટ 1844માં તેની સાથે જોડાય છે. આ સંદેશ પર આત્માનો આ ઢોળાવો—બાબેલમાંથી બહાર આવવાનો પોકાર—એ જ ઇતિહાસ છે, જેને સિસ્ટર વ્હાઇટ 11 સપ્ટેમ્બર, 2001ના ઇતિહાસનું વર્ણન કરવા માટે ઉપયોગ કરે છે, જ્યારે ત્રીજા દૂતના સંદેશ સાથે ચોથો દૂત જોડાય છે. ચોથો દૂત ત્યારે છે જ્યારે પ્રકાશિતવાક્ય 18નો શક્તિશાળી દૂત નીચે ઉતરે છે.

દાનિયેલ 8 અને દાનિયેલ 9 માં દર્શાવવામાં આવેલા 2300 વર્ષોમાંથી યહૂદીઓ માટે 490 વર્ષનો પરીક્ષણકાળ અલગ રાખવામાં આવ્યો હતો. તે 490 વર્ષો ઇ.સ. 34માં સ્તેફન પર પથ્થરમારો કરીને તેની હત્યા કરવામાં આવી ત્યારે પૂર્ણ થયા. તે સમયે ભવિષ્યવાણીના અર્થમાં યરુશાલેમનો વિનાશ થવાનો હતો, પરંતુ તેનો વિનાશ ઇ.સ. 70 સુધી થયો નહોતો. *ધ ગ્રેટ કોન્ટ્રોવર્સી* માં સિસ్టర్ વાઇટ તે ઇતિહાસ વિષે એ જ વાત કહે છે. તેઓ કહે છે કે ઇ.સ. 34 પહેલાં એવા બાળકો અને અન્ય લોકો હતા જેઓએ ખ્રિસ્ત અને શિષ્યોનો સંદેશ સાંભળ્યો ન હતો, અને પરમેશ્વરે પોતાની કરુણામાં તેમને યરુશાલેમના વિનાશ પહેલાં તે સંદેશનો સામનો કરવા માટે સમય આપ્યો. તેઓ, ખ્રિસ્તની જેમ જ, યરુશાલેમના વિનાશને જગતના અંતનું દૃષ્ટાંતરૂપ દર્શાવતું ગણાવે છે.

તે ઇતિહાસ તે જ ઇતિહાસનું પૂર્વચિહ્ન છે જેના વિષે તે બોલી રહી છે. જ્યારે સન્ડે લો યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં આવશે અને સંદેશ અંતે પતિત ચર્ચો સુધી પહોંચશે, ત્યારે ઈશ્વરના જે સંતાનો હાલમાં બાબિલોનમાં છે તેઓને તેમના ચર્ચોએ અથવા તેમના પૂર્વજોએ ઉનિસમી સદીમાં કરેલા અસ્વીકાર માટે જવાબદાર ઠેરવવામાં આવશે નહીં.

આ બે પરિચ્છેદોમાં, વિશ્વના અંતે થનારી સન્ડે લો વિષયક અમારી ઇતિહાસની તુલના તેણે મધરાતના પોકારના ઇતિહાસ સાથે કરી છે—આ બીજી વાર છે. પ્રથમ વખત, તે કહે છે કે પ્રકાશન 18નો શક્તિશાળી દેવદૂત ત્રીજા દેવદૂત સાથે એવો જોડાય છે જેમ મધરાતનો પોકાર બીજા દેવદૂત સાથે જોડાયો હતો. યદ્યપિ તે સન્ડે લો સંકટના ઇતિહાસને સંબોધી રહી છે, તો પણ તે સ્પષ્ટપણે બીજા દેવદૂતના ઇતિહાસને સંદર્ભબિંદુ તરીકે ઉપયોગમાં લે છે. આ બંને સમાનાન્તર ઇતિહાસો છે.

જ્યારે બેબિલોનમાંથી બહાર બોલાવવાની બાબત આવે છે—પછી તે જગતના અંતે હોય કે બીજા દૂતના સંદેશમાં—ત્યારે લોત એ ઇતિહાસનું અને સદોમના વિનાશનું પ્રતીક છે.

જો તમે દાનિયેલ 11ને યોગ્ય રીતે સમજો, તો વચન 41માં ઉત્તરનો રાજા મહિમાવંત દેશમાં પ્રવેશ કરે છે અને ઘણા પરાજિત થાય છે, પરંતુ “આ લોકો તેના હાથમાંથી છટકી જશે, એટલે એદોમ, મોઆબ, અને અમ્મોનના સંતાનોમાંના મુખ્ય લોકો.” મોઆબ અને અમ્મોન લોતની બે દીકરીઓના સંતાનો છે. લોતનું કુટુંબ તેઓનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જે રવિવારના કાનૂનના સંકટ સમયે પાપસીના હાથમાંથી બચી જાય છે.

બહેન વ્હાઇટ આ પ્રતીકનો ઉપયોગ કરે છે. પતિત ચર્ચોનું પ્રતિનિધિત્વ લોત દ્વારા કરવામાં આવે છે, અને જેમ લોતને સદોમના વિનાશ પહેલાં ઉતાવળે બહાર કાઢવામાં આવ્યો હતો, તેમ વિનાશને નિર્ધારિત થયેલાં ચર્ચોમાંથી અમૂલ્ય લોકોને ઉતાવળે બહાર કાઢવામાં આવ્યા. ઈશ્વરના લોકો તે ઉત્તમ મહિમાથી, જે સમૃદ્ધ પ્રચુરતામાં તેમના પર ઉતરી, સજ્જ અને શક્તિમાન બનાવવામાં આવ્યા, જેથી તેઓ પરીક્ષાની ઘડી સહન કરવા તૈયાર થાય. સર્વત્ર અનેક અવાજો સંભળાયા, કહેતાં: "અહીં પવિત્રજનોની ધીરજ છે; અહીં તેઓ છે જેઓ ઈશ્વરની આજ્ઞાઓ પાળે છે, અને ઈસુનો વિશ્વાસ રાખે છે."

જ્યારે તે જગતના અંતે બાબેલમાંથી બહાર આવવાના આહ્વાન વિષે વાત કરે છે, ત્યારે તે તે આહ્વાનનું વર્ણન કરવા માટે મિલરાઈટ સમયગાળામાંના બીજા દૂતના સંદેશાના ઇતિહાસનો ઉપયોગ કરે છે. બીજા દૂતનો સંદેશ બાબેલમાંથી બહાર આવવાનું આહ્વાન છે, અને આ ઇતિહાસ રવિવારના કાનૂનની સંકટકાળીન ઇતિહાસનું પ્રતિકરૂપ છે.

એલેન વ્હાઇટ આ ઇતિહાસનું વર્ણન કરવા માટે જે બાઈબલના સંદર્ભોમાંથી એકનો ઉપયોગ કરે છે, તે સોદોમ અને ગોમોરાહની વાર્તા છે. આપણે ઉત્પત્તિ 19:1-11 માંથી વાંચીશું, જે લોતની વાર્તાનો એક ભાગ છે.

સિસ્ટર વ્હાઇટ ખ્રિસ્તના સમયમાં અને મીલરાઇટ્સના સમયમાં ક્રમશઃ આગળ વધતી કસોટીની પ્રક્રિયા વિશે બોલે છે, જે આપણા માટે પણ ક્રમશઃ આગળ વધતી કસોટીની પ્રક્રિયા દર્શાવે છે. અર્લી રાઇટિંગ્સ, પાનું ૨૫૯માં, તે કહે છે: “જેઓ યોહાન બાપ્તિસ્તના સંદેશને સ્વીકારતા નહોતા, તેઓ ઈસુના ઉપદેશોથી લાભાન્વિત થઈ શક્યા નહોતા; અને તેઓ ઉપરના પવિત્રસ્થાનમાં ખ્રિસ્તની સેવાકાર્યથી પણ લાભાન્વિત થઈ શક્યા નહોતા.” પછી તે કહે છે: “જેઓએ પ્રથમ દેવદૂતના સંદેશને સ્વીકાર્યો નહોતો, તેઓ બીજા દેવદૂતના સંદેશથી લાભાન્વિત થઈ શક્યા નહોતા; અને તેઓ મધ્યરાત્રિના પોકારથી પણ લાભાન્વિત થઈ શક્યા નહોતા.”

Early Writings, 259 માં આવેલા તે અવતરણમાં, જ્યારે ખ્રિસ્તના સમયમાં બારણું બંધ થાય છે, ત્યારે યહૂદીઓ સંપૂર્ણ અંધકાર અને અંધત્વમાં હોય છે.

બીજા દેવદૂતનો મિલરાઇટ ઇતિહાસ લોતનો ઇતિહાસ છે. બે દેવદૂત નગરમાં આવે છે (જૂન 1842), બીજા દેવદૂતનો સંદેશ આવે છે, અને લોત તેમને રાત માટે ત્યાં રોકાવે છે (તારવાની અવધિ). ત્યાં એક ન્યાય થાય છે, અને પછી એક દ્વાર બંધ થાય છે (ઓક્ટોબર 22, 1844).

આને એકત્રિત કરતાં પહેલાં આપણે એક બીજી બાઇબલીય ઇતિહાસ પર નજર કરીશું, જેમાં વિલંબનો સમય મિલરાઇટ ઇતિહાસ સાથે સુસંગત ઠરે છે.

પછીનો ઇતિહાસ એ છે કે મૂસા પવિત્રસ્થાનના નિર્માણ અને વ્યવસ્થા અંગેની આજ્ઞાઓ ગ્રહણ કરે છે.

આ ઇતિહાસ દરમિયાન, મૂસાએ મંદિરના નિર્માણ અંગેની સૂચનાઓ પ્રાપ્ત કરતાં 46 દિવસ વિતાવ્યા, જે 1798 થી 1844 સુધીના 46 વર્ષોને સમાનાંતર છે, જ્યારે પ્રભુએ મિલરાઇટ મંદિર ઊભું કર્યું; તેમજ યોહાન 2:20 માં ઉલ્લેખિત હેરોદ દ્વારા મંદિરના પુનર્નિર્માણના 46 વર્ષોને, અને માનવીય મંદિરના 46 ક્રોમોઝોમ્સને પણ. તે છ દિવસ દરમિયાન, યહોશુઆ મૂસાની સાથે હતો, અને બંનેએ મન્ના ખાધું અને પર્વતમાંથી ઉતરી આવતી નદીમાંથી પીધું. યહોશુઆ મૂસાની સાથે મેઘમાં પ્રવેશ્યો નહોતો, પરંતુ મૂસા પાછા ફરે તેની રાહ જોતાં બહાર જ રહ્યો, અને દૈનિક ખાતો અને પીતો રહ્યો, જ્યારે મૂસાએ ચાલીસ દિવસ સુધી ઉપવાસ કર્યો.

પર્વતમાં પોતાના નિવાસ દરમિયાન મૂસાએ એવાં પવિત્રસ્થાનના નિર્માણ માટેની સૂચનાઓ પ્રાપ્ત કરી, જેમાં દૈવી હાજરી વિશેષ રીતે પ્રગટ થવાની હતી. “‘તેઓ મારા માટે એક પવિત્રસ્થાન બનાવે, જેથી હું તેમની વચ્ચે નિવાસ કરું’” (Exodus 25:8), એ ઈશ્વરની આજ્ઞા હતી.

અહીં જ આપણને પવિત્રસ્થાનના નિર્માણ સાથે સંકળાયેલી 46 સંખ્યા જોવા મળે છે.

અમે નિર્ગમમાંથી વાંચીશું અને આ વાર્તામાં એક વિલંબનો સમય નોંધશું, કારણ કે તે ખ્રિસ્તના સમયમાં, મિલરાઇટ્સના સમયમાં, અને જગતના અંતે આવેલા વિલંબના સમયનું પૂર્વચિહ્નરૂપ દર્શન કરાવે છે. આ વિલંબનો સમય એવું પરિસ્થિતિજન્ય માહોલ ઉત્પન્ન કરે છે જે મધ્યરાત્રિના પોકારને જાહેર થવા અને ઉપાસકોના બે વર્ગો ઉત્પન્ન કરવા સક્ષમ બનાવે છે. વિલંબના સમય વિના, તે ઇતિહાસની ગતિશીલતાઓ પ્રભુ મધ્યરાત્રિના પોકારમાં જે સિદ્ધ કરવા ઇચ્છે છે તે માટે સ્થાપિત ન હોત. વિલંબનો સમય શું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે તે આપણે જોવું જ જોઈએ.

આ ૪૬ દિવસનો સમયગાળો, આ પ્રતીક્ષાનો સમય, એવો સમય છે જ્યારે પ્રભુ એક પ્રજાજન સાથે વાચામાં પ્રવેશી રહ્યા છે.

શું આ ઇતિહાસમાં પ્રભુએ મિલરાઇટ્સ સાથે કરાર બાંધ્યો હતો? હા.

શું ખ્રિસ્તના સમયમાં પેન્ટેકોસ્ટના દિવસે તેમણે ખ્રિસ્તી ચર્ચ સાથે કરારબંધ સંબંધમાં પ્રવેશ કર્યો હતો? હા.

અતએવ, આ વિલંબનો સમય પ્રભુએ કોઈ પ્રજાજન સાથે કરારમાં પ્રવેશ કરવાનો એક માર્ગચિહ્ન છે.

મૂસાના ઇતિહાસમાં, આપણે એક વિલંબનો સમય જોઈીએ છીએ. આ સમય દરમ્યાન, બે પાટિયાં વાચાનું પ્રતીક છે, અને પ્રભુ વાચામાં પ્રવેશી રહ્યા છે તથા મંદિરના નિર્માણ વિષે મૂસાને સૂચનાઓ આપી રહ્યા છે.

1798 થી 1844 સુધીના તે 46 વર્ષોમાં, પ્રભુ મિલરાઈટ મંદિર ઊભું કરી રહ્યા હતા, જેથી તેઓ આધુનિક ઇસ્રայել સાથે કરારમાં પ્રવેશી શકે.

અમે હમણાં જ મોસેસ સાથે સંબંધિત અને સિત્તેર વડીલોની રાહ જોવાની અવધિ વિશે જે વાંચ્યું, તે બાઇબલના ઇતિહાસમાં પેન્ટેકોસ્ટ તરીકે ઓળખાય છે—પાસ્ખા પછીના પચાસ દિવસ. પ્રભુએ ઇઝરાયલને પેન્ટેકોસ્ટનું સ્મરણ સદાકાળ સુધી કરતાં રહેવા આજ્ઞા આપી. નવા કરારમાં, પેન્ટેકોસ્ટ પ્રારંભિક ખ્રિસ્તી મંડળીનું એક કેન્દ્રબિંદુ છે, જે આ જ ઇતિહાસનું સ્મરણ કરાવે છે. ખ્રિસ્તના સમયમાં, મિલરાઇટોના ઇતિહાસમાં, અને જગતના અંતે પણ પેન્ટેકોસ્ટમાં આપણે એ જ ઘટકો જોવા મળ્યા છે અને આ ઘટકો ફરીથી પુનરાવર્તિત થશે.

ચાલો, એમ્માઉસ જવાના માર્ગની ઘટનાના દરમ્યાન, લૂક 24:44-52માંથી પેન્ટેકોસ્ટને નિહાળીએ.

લૂકામાં અગાઉ, ઈસુ સાથે ચાલતા બે શિષ્યોએ તેમને પોતાની સાથે થોભી રહેવા વિનંતી કરી. બાઇબલ ત્યાં ‘થોભી રહેવું’ એવો શબ્દ વાપરે છે. ત્યાં એક થોભી રહેવાનો સમય ચિહ્નિત થયેલો છે, પરંતુ અમે આ જ ઇતિહાસમાં થોભી રહેવાના એક ભિન્ન સમયને ચિહ્નિત કરવા માંગીએ છીએ.

વિલંબનો સમય યરુશાલેમમાં શક્તિ પ્રાપ્ત કરવા માટે થોભી રહેવાની આજ્ઞા દ્વારા ચિહ્નિત થાય છે. અહીં જ મિલરાઈટ્સ માટે સંદેશાનું સામર્થ્યદાન થાય છે.

વિલંબથી ઠહેરવું એટલે રાહ જોવી. “ધન્ય છે તે, જે રાહ જુએ છે.” શાની? સશક્તિકરણની.

મધ્યરાત્રિની હાકલને મળેલી શક્તિ-સંપન્નતાને તમે યોગ્ય રીતે સમજી શકતા નથી, જો સુધી તમે તે વિલંબના સમયને સમજો નહીં, જ્યાં તેઓને તે શક્તિ માટે રાહ જોવાનો આદેશ આપવામાં આવ્યો છે. તે આ વાર્તાનો એક ભાગ છે. તમારા પાછળ સ્થાપિત કરાયેલો પ્રકાશ સતત પ્રકાશિત થતો રહે, તે માટે તમને સમગ્ર ઇતિહાસ સમજવો આવશ્યક છે.

હજુ કદાચ તમને દેખાતું ન હોય કે આ ક્યાં તરફ જઈ રહ્યું છે, પરંતુ આવતીકાલે તે સ્પષ્ટ થઈ જશે.

ત્રણ ભવિષ્યવાણીઓએ મીલેરાઇટોને એવી ભ્રાંતિ તરફ દોર્યા કે જેના કારણે વિલંબનો સમય અને પ્રથમ નિરાશા ઉપજી. આ ભવિષ્યવાણીઓ એ જ ત્રણ છે જેઓ માટે વિલિયમ મિલરે કહ્યું હતું કે તેને શરૂઆતનો બિંદુ આપવામાં આવ્યો હતો: 1335, 2520, અને 2300 દિવસો.

જો તમે સમજો છો કે મોડું થવાનો સમય મધ્યરાત્રિના પોકારનો એક નિર્ધારિત ઘટક છે, તો તમારે પૂછવું જોઈએ કે આ મોડું થવાનો સમય શું કારણે ઉત્પન્ન થયો. તે આ ત્રણ સમયસંબંધિત ભવિષ્યવાણીઓ હતી: 1335, 2520, અને 2300.

જો તમે 2520 અને 1335 ની ભવિષ્યવાણીનો ઇનકાર કરો છો, તો તમે મધ્યરાત્રિની હાકલનો ઇનકાર કરો છો અને નીચેના દુષ્ટ જગત તરફ જતાં માર્ગ પરથી પડી જાઓ છો.

આ બધું લઈને આપણે જે દિશામાં આગળ જઈ રહ્યા છીએ, તે અહીં છે.

તેઓ થંભી રહે છે, કારણ કે તેઓએ ઉપરથી આવનારી શક્તિની રાહ જોવી છે, અને મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં તે શક્તિ મધ્યરાત્રિનો પોકાર હતી.

બેથનિયા યેરૂશાલેમનો એક ઉપનગર છે, જે શહેરથી આશરે દોઢ માઈલ દૂર આવેલું છે. ઈસુના દિવસોમાં આ એક નોંધપાત્ર અંતર ગણાતું હતું, કારણ કે લોકો સર્વત્ર પગપાળા જ જતા હતા.

બેથાનીનો અર્થ છે ‘ગરીબોનું ઘર.’

ઈસુને રહેવું સૌથી પ્રિય જે સ્થાન હતું તે બેથનિયા હતું, જ્યાં લાઝરસ, મરિયમ અને માર્થા રહેતા હતા.

એ નોંધનીય છે કે “વિજયી પ્રવેશ” એ જ ઇતિહાસ છે, જેનો ઉપયોગ સિસ્ટર વ્હાઇટ મધ્યરાત્રિના પોકારનું વર્ણન કરવા માટે કરે છે.

ઈસુએ વિજયી પ્રવેશ માટે યેરૂશાલેમમાં પ્રવેશ કર્યો તે પહેલાં, તેઓ ગરીબોના ઘર બેથનિયામાં થોડો સમય રોકાયા હતા. જેમ મધ્યરાત્રિના પોકાર પહેલાં રોકાઈ રહેવાનો એક સમય હોય છે, તેમ વિજયી પ્રવેશ પહેલાં પણ રોકાઈ રહેવાનો એક સમય હોય છે. તેઓ સમાંતર ઇતિહાસો છે, પરંતુ આપણે હજુ પણ લૂક 24:44-52 સાથે વ્યવહાર કરી રહ્યા છીએ અને યેરૂશાલેમમાં રાહ જોઈને રોકાઈ રહ્યા છીએ.

મધ્યરાત્રિના ઘોષ સમયે, મિલરાઇટ્સ માટે શાસ્ત્રોની તેમની સમજણ ખુલ્લી કરવામાં આવી.

પ્રથમ નિરાશામાં પડેલાં લોકોએ પવિત્ર શાસ્ત્રોમાંથી જોયું કે તેઓ વિલંબના સમયમાં હતા, અને જે જ પુરાવાએ તેમને 1843માં પ્રભુના પુનરાગમનની આગાહી કરવા દોર્યા હતા, એ જ હવે 1844ને સાબિત કરતો હતો.

પ્રભુએ તેમના માટે શું કર્યું હતું? તેમણે તેમની સમજને ખુલ્લી કરી. આ શિષ્યોના સમાંતર ઇતિહાસ છે.

યાકૂબની વાર્તામાં વિલંબનો એક સમય છે. આ વિલંબનો સમય ઘણી ભવિષ્યવાણીય સત્યતાઓને પ્રકાશિત કરે છે, જોકે અમે તેમાંની માત્ર કેટલીકને જ સ્પર્શ કરીશું.

ઉત્પત્તિ 28, પદ 10થી શરૂ કરીને, દર્શાવે છે કે યાકોબની કથા વિશ્વના અંતનો પૂર્વછાયો દર્શાવે છે. યાકોબના પુત્રો વિશ્વના અંતે આવેલા 144,000નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

યાકોબને ચાર સ્ત્રીઓમાંથી સંતાનો થયા હતા—બે પત્નીઓ, રાહેલ અને લેયા, તથા બે ઉપપત્નીઓ. પોતાની પત્નીઓ માટે તેને કામ કરવું પડ્યું: લેયા માટે 2520 દિવસ અને રાહેલ માટે 2520 દિવસ. યાકોબની વાર્તામાં આપણે બંને 2520 જોવા મળે છે, જે ઉત્તર અને દક્ષિણ રાજ્યોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

યાકૂબ મિલરાઇટ ઇતિહાસ અને ૧,૪૪,૦૦૦નો પ્રતીક છે. તેની વાર્તા વિશ્વના અંતે આપણાં માટે પ્રકાશ પૂરું પાડવી જોઈએ.

પ્રભુ યાકૂબ સાથે કરારમાં પ્રવેશી રહ્યા છે. જ્યારે પ્રભુ મૂસા અને ઇઝરાયેલ સાથે કરારમાં પ્રવેશે છે, ત્યારે એક વિલંબનો સમય હોય છે; જ્યારે તેઓ યાકૂબ સાથે કરારમાં પ્રવેશે છે, ત્યારે એક વિલંબનો સમય હોય છે; જ્યારે તેઓ મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં આધુનિક ઇઝરાયેલ સાથે કરારમાં પ્રવેશે છે, ત્યારે એક વિલંબનો સમય હોય છે; અને જ્યારે તેઓ પેન્ટેકોસ્ટ સમયે ખ્રિસ્તી ચર્ચ સાથે કરારમાં પ્રવેશે છે, ત્યારે એક વિલંબનો સમય હોય છે.

આ વાર્તામાં, વિલંબના સમય દરમિયાન, પ્રભુ પોતાના લોકોની સમજણને પોતાના વચન તરફ ખોલે છે; આ વાત એ સીડીએ, જેના પર દેવદૂતો ઉપર ચઢતા અને નીચે ઉતરતા હતા, દ્વારા પ્રતીકરૂપે દર્શાવવામાં આવી છે—જે દેવ અને મનુષ્ય વચ્ચેના સંદેશાવ્યવહારનું પ્રતીક છે.

મધ્યરાત્રિના પોકારે મિલરાઈટ કુમારીઓ જાગી રહી છે અને દેવનું ઘર બની રહી છે. તે તેમની સાથે કરારમાં પ્રવેશી રહ્યો છે, તેમને આધુનિક ઇઝરાયેલ બનાવી રહ્યો છે.

“લૂઝ” બદલાઈ જાય છે. 1798માં મિલેરાઇટ્સ ઈશ્વરના લોકો નહોતાં. મિલેરાઇટ્સનો ઇતિહાસ એ ઇતિહાસ છે કે કેવી રીતે તે તેમની સાથે વાચામાં પ્રવેશ કરે છે અને તેમને પોતાના લોકો બનાવે છે, તેમને “લૂઝ”માંથી “બેથેલ”માં પરિવર્તિત કરીને.

યાકૂબનો મનત કરારબંધ સંબંધમાં પ્રવેશ કરવો છે. તે ઈશ્વરને વિનંતી કરે છે કે તે તેને માર્ગમાં—પ્રાચીન માર્ગોમાં—રાખે અને તેને ખાવા માટે રોટલો આપે. મીલરાઈટોએ પોતાનો જ રોટલો ખાવો છે અને પ્રોટેસ્ટન્ટ મૂર્ખતામાં પાછા ફરવું નથી.

જો આપણે દેવ આપણને આપે છે તે રોટલી ખાતા રહીએ, તો તે પોતાની વાચા અમારી સાથે જાળવી રાખશે. યાકૂબની પ્રતિજ્ઞામાંની રોટલી અને વસ્ત્ર 1843ના ચાર્ટ પર રહેલા સત્યોનું પ્રતીક છે, જેને એલેન વ્હાઇટ ‘યુગોના ખડક’—પ્રાચીન માર્ગો અને રોટલી—એમ કહે છે.

જ્યારે તે વિલંબના સમયમાં તેમની સમજણ ખોલે છે, ત્યારે તે સીડીએ ઉપર અને નીચે દેવદૂતોને મોકલીને એવું કરે છે.

જો તમે સત્ય સ્વીકાર્યું હોય, તો તેને વહેંચવાની જવાબદારી તમારી છે. જો તમે તમારી જવાબદારી પૂર્ણ કરો, તો તમે જ તે સીડિ બનો છો—સંદેશાવ્યવહારનું માધ્યમ. આપણને તે માધ્યમ બનવા માટે બોલાવવામાં આવ્યા છે.

યાકૂબને વિલંબનો એક સમય છે; તે વિલંબ કરે છે અને સીડીનું સ્વપ્ન જુએ છે, જે દર્શાવે છે કે વિલંબના સમયમાં પ્રભુ પોતાના લોકોને પોતાના વચનના સમજણને ખુલ્લી કરે છે. આ ઇતિહાસમાં, પ્રભુ પોતાના લોકો સાથે કરારમાં પ્રવેશી રહ્યા છે, તેમને લૂઝમાંથી લઈ જઈ તેમને બેથેલ—દેવનું ઘર—બનાવી રહ્યા છે.

દૂતોએ, જે ખ્રિસ્તરૂપ સીડી પર ચઢતા અને ઉતરતા દર્શાવવામાં આવ્યા છે, જે સંદેશાવ્યવહારના માર્ગનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, તે જ ઝખર્યા માં પણ પ્રતિનિધિત્વ પામે છે. બહેન વ્હાઇટ આ વિષય પર Review and Herald, July 20, 1897 માં ટિપ્પણી કરે છે, જોકે તેઓ ભિન્ન પ્રતીકનો ઉપયોગ કરે છે.

સુવર્ણ તેલ તે કૃપાનું પ્રતીક છે, જેના દ્વારા દેવ વિશ્વાસીઓના દીવાઓને સતત પુરવઠો કરે છે, જેથી તેઓ ઝબૂકી ઝબૂકી બુઝાઈ ન જાય. જો દેવના આત્માના સંદેશાઓમાં આ પવિત્ર તેલ સ્વર્ગમાંથી ઢોળવામાં ન આવતું હોત, તો દુષ્ટતાની શક્તિઓને મનુષ્યો ઉપર સંપૂર્ણ નિયંત્રણ પ્રાપ્ત થઈ જાત.

જ્યારે આપણે ઈશ્વર આપણને મોકલેલા સંદેશાઓ સ્વીકારતા નથી, ત્યારે ઈશ્વરનો અપમાન થાય છે. આ રીતે આપણે તે સુવર્ણ તેલનો ઇનકાર કરીએ છીએ, જે તે આપણી આત્માઓમાં રેડવા ઇચ્છે છે જેથી તે અંધકારમાં રહેલાઓ સુધી પહોંચાડવામાં આવે. જ્યારે પોકાર આવે, ‘જુઓ, વર આવે છે; તેને મળવા બહાર નીકળો,’ ત્યારે જેમણે પવિત્ર તેલ પ્રાપ્ત કર્યું નથી, જેમણે પોતાના હૃદયોમાં ખ્રિસ્તની કૃપાને સંગ્રહેલી નથી, તેઓ મૂર્ખ કુમારીઓની જેમ જાણી લેશે કે તેઓ પોતાના પ્રભુને મળવા માટે તૈયાર નથી. તેલ પ્રાપ્ત કરવાની શક્તિ તેઓમાં પોતાની અંદર નથી, અને તેમનું જીવન વિનાશ પામે છે. પરંતુ જો ઈશ્વરના પવિત્ર આત્માની માંગ કરવામાં આવે, જો આપણે મૂસાએ જેમ વિનંતી કરીએ, ‘મને તારી મહિમા દર્શાવ,’ તો ઈશ્વરનો પ્રેમ આપણા હૃદયોમાં છલકાવવામાં આવશે. સુવર્ણ નળીઓ દ્વારા તે સુવર્ણ તેલ આપણામાં પહોંચાડવામાં આવશે. ‘શક્તિથી નહિ, બળથી નહિ, પણ મારા આત્માથી, સૈન્યોના યહોવા કહે છે.’ ધર્મસૂર્યના તેજસ્વી કિરણોને ગ્રહણ કરીને, ઈશ્વરના સંતાનો જગતમાં દીપકોની જેમ પ્રકાશે છે.” Review and Herald, July 20, 1897.

યાકૂબની વાર્તામાં, આપણે મિલરાઈટ ઇતિહાસની વાર્તા જોયે છીએ. ત્યાં વિલંબનો એક સમય છે, અને તે સીડીને જુએ છે, જે સ્વર્ગ અને પૃથ્વી વચ્ચેના સંચારનું પ્રતીક છે.

ઝખર્યા આપણને બે સુવર્ણ નળીઓ વિષે કહે છે. એક સીડીમાં બે મુખ્ય દંડા અથવા બાજુના પાટિયા હોય છે, પરંતુ ઝખર્યા તેમને બે સુવર્ણ નળીઓ કહે છે.

આપણે સ્વર્ગની સીડીએ પરથી ઉતરતા સંદેશાઓને ગ્રહણ કરવા અને તેમને બીજાઓ સુધી પહોંચાડવા છે. જો આપણે એવું કરીએ, તો આપણે તે સીડિનો એક ભાગ બની જઈએ છીએ, સંચારની પ્રક્રિયાનો એક ભાગ.

સિસ્ટર વ્હાઇટ આને દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંત સાથે જોડે છે.

મિલરાઈટ ઇતિહાસમાં, તેઓ દસ કન્યાઓના દૃષ્ટાંતને પૂર્ણ કરી રહ્યા હતા. યાકોબનો વિલંબનો સમય જ મથિ 25 અને હબક્કૂક 2નો વિલંબનો સમય છે: "જો કે દર્શન વિલંબ કરે, તો પણ તેની રાહ જો."

યાકૂબ અને જખર્યા ની કથા એ જ વિલંબિત સમયોની છે.

વિલંબનો સમય, અન્ય બાબતો સાથે, એ દર્શાવે છે કે પ્રભુ હવે પોતાની અનુગામી પ્રજાને દેવના વચન વિષેની સમજમાં વધારો કરવા જ રહ્યા છે. જો તમે તે પવિત્ર તેલ પ્રાપ્ત ન કરો, તો તમે મૂર્ખ કન્યા છો.

જ્યારે તમે આ ઇતિહાસ સુધી પહોંચો છો, જ્યારે બારણું બંધ થઈ જાય છે અને તમે મૂર્ખ કન્યા હો, ત્યારે સિસ્ટર વ્હાઇટ કહે છે, “સૌથી દુઃખદ શબ્દો, જે ક્યારેય સાંભળવામાં આવ્યા હતા, ‘હું તમને ઓળખતો ન હતો.’”

તમે વિલંબના સમયને મધ્યરાત્રિના પોકારથી અલગ કરી શકતા નથી. વિલંબનો સમય પવિત્ર આત્માના ઢોળાવને ઉત્પન્ન કરે છે, જે મધ્યરાત્રિના પોકાર સમયે દેવના લોકોની સમજણને વચન માટે ખોલે છે અને તે તેલ પ્રદાન કરે છે જે જ્ઞાની કન્યાઓને મૂર્ખ કન્યાઓથી અલગ પાડે છે.

એક વિલંબનો સમય છે, જ્યારે ખ્રિસ્તે પોતાનું શિખરરૂપ કાર્ય કર્યું—લાઝરસને જીવિત કર્યો.

ઈસુએ આ સંદેશો મેળવ્યો: "લાઝરસ બીમાર છે. આવો, તેની સંભાળ લો." પરંતુ ઈસુ તરત ગયા નહીં.

સિસ્ટર વ્હાઇટ કહે છે કે શિષ્યો આ મુદ્દે ઠોકર ખાધી. તેઓ આશ્ચર્ય કરતા હતા કે તેઓ પોતાના મિત્રની મદદ કરવા કેમ જતાં નથી, અથવા મસીહા તરીકે પોતાની શક્તિ સાબિત કેમ કરતાં નથી. પરંતુ તેઓ વિલંબિત રહ્યા.

તેમને મૃતકોને જીવનમાં લાવવાની પોતાની શક્તિ છે તે બાબતનો વધુ એક પુરાવો આપવા માટે તેણે વિલંબ કર્યો.

આ શિરોમણિ ચમત્કાર, લાઝરસને સજીવન કરવાનો, તેમની કૃતિ અને દેવત્વના તેમના દાવા પર ઈશ્વરની મુહર મૂકી ગયો.

મધ્યરાત્રિના ઘોષમાં, પ્રભુ જ્ઞાનવાન કન્યાઓને ઊભી કરી રહ્યા છે. આ મુદ્રાંકન પ્રક્રિયાનું એક દૃષ્ટાંત છે. મિલરાઇટ્સ પર મુદ્રા મૂકાશી રહી હતી, જે 144,000 ના મુદ્રાંકનનું એક દૃષ્ટાંત પ્રદાન કરતી હતી.

લાઝરસનો પાઠ એ છે કે ખ્રિસ્ત અપરાધો અને પાપોમાં મૃત થયેલા માણસને લઈ તેને જીવન આપી શકે છે.

લાજરસના પ્રસંગમાં, ખ્રિસ્ત મૃત્યુને નિદ્રા તરીકે વ્યાખ્યાયિત કરે છે.

તેઓ બધા જ નિદ્રામાં છે. તે વિલંબ કરી રહ્યો છે. તે લાઝરસને સજીવન કરશે, તેમને જીવનમાં લાવશે અને તેમના ઉપર પોતાની મુહર મૂકશે. આ તેનું શિરોમણિ ચમત્કાર છે.

આપણા ઇતિહાસમાં, જ્યારે તે ૧,૪૪,૦૦૦ પર મુદ્રા મૂકે છે, ત્યારે તે તેમને ધ્વજરૂપે ઊંચા ઉઠાવે છે.

ઝખર્યા કહે છે કે તે ધ્વજ મુકુટમાંના રત્નો સમાન છે. આ તેનું મુકુટધારી કાર્ય છે.

મિલરાઇટ ઇતિહાસમાં સત્યના ઉંડેલાવા અને પ્રગટીકરણ સાથે, વિલંબનો સમય તે સમયચિહ્નિત કરે છે જ્યારે પ્રભુ સત્યને ખુલ્લું કરે છે. સીડીઃ, જેમાં દેવદૂતો ચઢતા અને ઉતરતા હોય છે, તે જ સ્થાન છે જ્યાં મુદ્રાંકનની પ્રક્રિયા થાય છે.

હવે આપણે વિજયી પ્રવેશને નિહાળીએ. નોંધો કે *Spirit of Prophecy*, volume 4, page 250 માં સિસટર વ્હાઇટ વિજયી પ્રવેશની કઈ બાબત સાથે તુલના કરે છે.

વિજયી પ્રવેશ મધ્યરાત્રિના પોકારનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

ચાલો, The Youth Instructor, February 21, 1901 માં વિજયી પ્રવેશ વિષે Sister White શું કહે છે તે વાંચીએ.

ઉદ્ધારકનો શિરમોર ચમત્કાર—લાઝરસને મરણમાંથી જીવિત ઊભો કરવો—એ લોકો પર અદ્ભુત પ્રભાવ પેદા કર્યો હતો, અને એક વિશાળ તથા ઉત્સાહી જનસમૂહ તે સ્થાન તરફ આકર્ષાયો હતો જ્યાં ઈસુ નિવાસ કરતા હતા.” આ રીતે, વિજયપ્રવેશ પહેલાં તેઓ બેથનિયામાં નિવાસ કરી રહ્યા હતા.

આ તારણ સમયને સૂચવે છે.

તેમની સેવા દરમ્યાન આ પ્રથમ વખત હતું કે ખ્રિસ્તે સવારી કરવા સંમતિ આપી, અને શિષ્યોએ તેનું અર્થઘટન આ રીતે કર્યું કે હવે તેઓ પોતાની રાજકીય શક્તિ અને અધિકાર પ્રસ્થાપિત કરવા તથા દાવિદના સિંહાસન પર પોતાનું સ્થાન ગ્રહણ કરવા જ રહ્યા હતા.

તેમણે આનંદપૂર્વક તે આજ્ઞાનું પાલન કર્યું. તેઓએ તે ગધેડાનું બચ્ચું શોધ્યું, તેને ખોલ્યું, અને ઈસુ પાસે લાવ્યું; અને તેમણે તેના ઉપર બેસ્યા.

જેમ જ ઈસુ તે પ્રાણી ઉપર બેસ્યા, તેમ સ્તુતિ અને વિજયના જયઘોષોથી વાતાવરણ ગુંજી ઉઠ્યું. તેમની પાસે રાજાશાહીના કોઈ બાહ્ય ચિહ્નો નહોતાં, તેમણે રાજ્યોચિત વસ્ત્ર પરિધાન કર્યા નહોતાં, ન તો તેમના પાછળ સૈનિકો ચાલતા હતા. પરંતુ તેઓ અપેક્ષાભર્યા ઉલ્લાસથી ઉત્તેજિત થયેલા એક સમૂહથી ઘેરાયેલા હતા.

તેમણે હમણાં જ મૃતને જીવિત કર્યો હતો. લોકોએ વિચાર્યું કે તેઓ ઇઝરાયેલના તારણહાર બનવા આવી રહ્યા હતા. આ લોકો કોણ હતા?

તે શોભાયાત્રામાં કોઈ શોક કે વિલાપ સંભળાતો ન હતો. જે લોકો એક વખત અંધ હતા, પરંતુ જેમની આંખોને દેવપુત્રે સ્વસ્થ કરી હતી, તેઓ આગળ આગળ ચાલતા હતા.

માર્ગ કોણ દર્શાવે છે? જે લોકો અગાઉ લાઓદિકેયા હતા તેઓ જ.

તેઓ ઈસુની આસપાસ ભીડાઈને નજીક આવ્યા, અને જેને તેમણે મૃત્યુમાંથી જીવિત કર્યો હતો, તે જ તેઓ સવારી કરતા પ્રાણીને દોરી રહ્યો હતો. જે લોકો પહેલાં બહેરા અને મૂક હતા, તેઓ હવે સાજા થઈને આનંદભર્યા હોસન્નાઓના ગુંજનને વધુ પ્રબળ બનાવવામાં સહાયક બન્યા. જે લૂલાં પહેલાં ચાલતા નહોતા, તેઓ હવે ચાલતા થઈને ખજૂરના ડાળખાં તોડી તેમના માર્ગમાં પાથરી રહ્યા હતા.

કુષ્ઠરોગી, જે એક વખત સમાજમાંથી બહિષ્કૃત કરવામાં આવ્યો હતો, ત્યાં હાજર હતો, ત્રાણકર્તાની શક્તિથી શુદ્ધ બનાવાયેલો. તેણે પોતાનું વસ્ત્ર ત્રાણકર્તાના માર્ગમાં પાથરી દીધું, અને ઉદ્ગાર કર્યો, 'હે યહોવાને ધન્યવાદ આપો; કારણ કે તે સારો છે: કારણ કે તેની કરુણા સદાકાળ ટકી રહે છે.'

સ્વસ્થ કરાયેલો ભૂતગ્રસ્ત ત્યાં હતો, હવે પોતાની સંપૂર્ણ બુદ્ધિમાં, અને પોતાની સાક્ષી ઉમેરતો હતો: “પ્રભુએ મારા માટે મહાન કાર્યો કર્યા છે, જેના લીધે હું આનંદિત છું.”

પુનઃજીવિત કરાયેલા મૃતકો ત્યાં હાજર હતા અને તેની સ્તુતિ કરતા હતા. વિધવા અને અનાથે તેની અદ્ભુત કૃતિઓ વિષે કહ્યું. નાનાં બાળકો, રોગોથી સાજા કરાયેલા લોકો, અને કબરમાથી પાછા લાવવામાં આવેલા લોકો, ઉદ્ધારકર્તાના માર્ગ પર તાડની ડાળીઓ અને ફૂલો પાથરતા હતા.

આ રીતે, ઈસુ ગરીબોના ઘરમાં વિલંબ કરે છે, જે વિલંબના સમયનો સંકેત આપે છે.

શા માટે? કારણ કે તે પોતાનો પવિત્ર આત્મા ઢોળી આપવા અને તેમની સમજણ ખોલવા જ રહ્યો છે, જે મધ્યરાત્રિના પોકારનો સંદર્ભ આપે છે.

આ વાર્તામાં, તે રાજા તરીકે આવી રહ્યો છે, જે 22 ઑક્ટોબર, 1844નો સંદર્ભ આપે છે. શું ઈસુ 22 ઑક્ટોબર, 1844ના રોજ રાજ્ય ગ્રહણ કરવા આવે છે? હા.

આ છે વિજયી પ્રવેશ, અને એવા લોકો હશે જેઓ મધ્યરાત્રિના પોકારને ઉચ્ચારશે.

આ લોકો કોણ છે? તેઓ તે છે જેઓ ખ્રિસ્તની શક્તિ દ્વારા રૂપાંતરિત કરવામાં આવ્યા છે.

ખ્રિસ્તના ધર્મિકતાનો સંદેશ—અમને અંધમાંથી જોનારા, મૃતમાંથી જીવંત, કોઢિયાથી શુદ્ધ બનાવવાની તેમની શક્તિનો સંદેશ—વિજયી પ્રવેશના ઇતિહાસમાં સમાયેલો છે, જે મધ્યરાત્રિની પોકારનું પૂર્વચિહ્ન દર્શાવે છે. તે સંદેશને શું વહન કરે છે?

ખ્રિસ્ત શેના ઉપર સવાર છે? એક ગધેડા ઉપર. ઇસ્લામનો સંદેશ જ તે છે, જે ખ્રિસ્તની ધર્મિકતાના સંદેશને વહન કરે છે.

1840માં, પ્રથમ દૂતના સંદેશના સશક્તિકરણનો સંબંધ ઇસ્લામના નિયંત્રણ સાથે હતો. પ્રથમ સંદેશ બીજા સંદેશ તરફ દોરી જાય છે; તેઓને અલગ કરી શકાતાં નથી.

પ્રથમ સંદેશ બીજો સંદેશ વહન કરે છે.

જ્યારે ઇસ્લામને રોકવામાં આવ્યો અને આ રીતે ભવિષ્યવાણી પૂર્ણ થઈ, ત્યારે પ્રથમ સંદેશની પુષ્ટિ થઈ. આ પુષ્ટિએ પ્રથમ દેવદૂતના સંદેશને સામર્થ્ય આપ્યું અને તેના વિરુદ્ધ પ્રોટેસ્ટન્ટોએ પોતાના દ્વાર બંધ કરી દીધાં.

પ્રોટેસ્ટન્ટ ચર્ચોએ પોતાના દ્વાર બંધ કર્યા તે ઇસ્લામના સંદેશનો અસ્વીકાર હતો.

મિલરાઇટ ઇતિહાસ અમારા ઇતિહાસનું પૂર્વચિત્રરૂપ છે.

૧,૪૪,૦૦૦ના સીલ થવાના સમયમાં, જ્યારે પ્રભુ પોતાનો પવિત્ર આત્મા ઉંડેલે છે અને એડવેન્ટિઝમના લાઉદીકિયનો તથા કુષ્ટરોગીઓને શાસ્ત્રો ઉઘાડે છે, ત્યારે ખ્રિસ્તની ધાર્મિકતાનો સંદેશ ફરી એકવાર ગધેડા દ્વારા વહન થાય છે—ઇસ્લામનો સંદેશ.

વિજયી પ્રવેશ એ રાજાનું આગમન છે. 22 ઑક્ટોબર, 1844ના દિવસે, તેઓ રાજ્ય પ્રાપ્ત કરે છે. આ જ વિજયી પ્રવેશ છે.

આ જ સમયગાળામાં એ બે વર્ગો પોતાના ભાગ્યમાં મુદ્રાંકિત થઈ રહ્યા છે.

કેટલાક શાસ્ત્રવચનો વિલંબના સમયને પ્રકાશિત કરે છે. અમે તેઓને ટૂંકમાં વિચારીએ અને સિસ્ટર વ્હાઇટના એક નિવેદન સાથે સમાપ્તિ કરીએ.

અહીં જ, 22 માર્ચ, 1844, વિલંબના સમયને સંદર્ભિત કરતાં.

૨૨ માર્ચ, ૧૮૪૪, બાઇબલની ભવિષ્યવાણીની આગાહી નથી. તે એવી તારીખ છે જેને મિલરાઇટોએ ગેરસમજી હતી, પરંતુ તેનાથી પ્રથમ નિરાશા ઉપજી અને વિલંબના સમયને ચિહ્નિત કરવામાં આવ્યો.

શાસ્ત્રો એવો દાવો કરતા નથી કે વિલંબનો સમય દેવ ઉત્પન્ન કરે છે. તે તો લોકોની ગેરસમજ છે કે જે તેને ઉત્પન્ન કરે છે: ‘જોકે દર્શન વિલંબ કરે, તોય તેની રાહ જો, કારણ કે તે વિલંબ કરશે નહીં; તે અસત્ય બોલતું નથી.’

તમે આને બે રીતે વાંચી શકો છો. કોઈપણ રીતે, “ધન્ય છે તે જે રાહ જુએ છે, અને ધન્ય છે તે જે 1335 સુધી પહોંચે છે. પરંતુ તું અંત આવે ત્યાં સુધી તારા માર્ગે જા: કારણ કે તું વિશ્રામ પામશે, અને દિવસોના અંતે તારા હિસ્સામાં ઊભો રહેશે.”

૧૩૩૫ સુધી પહોંચવાનો આશીર્વાદ માત્ર સમયની ભવિષ્યવાણીના અંત સુધી પહોંચી જવા વિષે નથી. ચાર્ટ પર ૧૩૩૫નું સમાપન ૧૮૪૩માં થાય છે. આશીર્વાદ માત્ર ભવિષ્યવાણીનો અંત નથી, પરંતુ વિલંબના સમયનો અનુભવ છે. આશીર્વાદ વિલંબના સમય અને ૨૨ ઑક્ટોબર, ૧૮૪૪ વચ્ચે આવે છે. આ જ તે સ્થાન છે જ્યાં તમને રાહ જોવી છે. “ધન્ય છે તે, જે રાહ જુએ છે.”

પ્રતીક્ષાનો સમય ટકીને રહેવાના સમયથી 22 ઑક્ટોબર, 1844 સુધીનો છે. જો તમે તેમની પ્રતીક્ષા કરો છો, તો તમે આશીર્વાદિત થશો.

મિલરાઇટોના ગેરસમજને કારણે જ વિલંબનો સમય આવ્યો. દર્શન નિર્ધારિત સમય માટે છે—22 ઑક્ટોબર, 1844. તે ખોટું ઠરવાનું નથી, પરંતુ ગેરસમજના કારણે તમને એવું લાગશે કે તે વિલંબ કરે છે.

શું પ્રભુએ આ ગેરસમજની રચના કરી હતી? હા. સિસ્ટર વ્હાઇટ એવું કહે છે.

પ્રભુએ 1843 Chart દ્વારા ગેરસમજ ઉત્પન્ન કરી. વિલિયમ મિલરે કહ્યું કે તેણે કદી પણ 1843 ને નિશ્ચિત રીતે જાહેર કર્યું નહોતું, પરંતુ 1843માં ભાઈઓએ તેને ‘if’ દૂર કરીને 1843 ને એક waymark તરીકે નિર્ધારિત કરવા વિનંતી કરી. Sister White કહે છે કે આ એક પ્રાક્તનાત્મક waymark છે, Habakkuk 2 ની પરિપૂર્તિ. 1843 ને દૃઢપણે waymark તરીકે નિર્ધારિત કરવાથી tarrying time ઉત્પન્ન થયો.

દાનિયેલ 12:12-13 પર ધ્યાન આપો: “ધન્ય છે તે, જે રાહ જુએ છે, અને એક હજાર ત્રણસો પાંત્રીસ દિવસ સુધી પહોંચે છે.”—“ધન્ય છે તે, જે 1335 સુધી પહોંચે છે. ધન્ય છે તે, જે 1843 સુધી પહોંચે છે,” તે 12મી કલમ છે.

પદ 13: “પરંતુ તું અંત સુધી તારા માર્ગે જા; કેમ કે તું વિશ્રામ પામશે, અને દિવસોના અંતે તારા ભાગમાં ઊભો રહેશે.” દાનિયેલ 12:12-13 (KJV).

સિસ્ટર વ્હાઇટ 12મી અને 13મી કલમને પરસ્પર જોડે છે અને કહે છે કે 1335નું આશીર્વાદ 1843 અને 1844માં પૂર્ણ થાય છે. તે સમયના કોઈ એક બિંદુ વિષે નથી, પરંતુ તેમના વિષે છે જેઓ ખ્રિસ્તના યેરૂશાલેમમાં વિજયી પ્રવેશની રાહ જુએ છે, સીડી પર ઉપર ચઢતા અને નીચે ઉતરતા દૂતોને ઓળખે છે, અને પ્રભુ જ્યારે તેમને કરારની બે પથ્થરની પાટિયાઓ આપે છે ત્યારે તેમની સાથે કરારમાં પ્રવેશ કરે છે.