પાનિયમ - નંબર આઠ

સેલ્યુકસ ત્રીજો સેરાઉનસે ઇ.સ.પૂ. 226 થી 223 સુધી થોડા સમય માટે રાજા તરીકે શાસન કર્યું, ત્યારબાદ તેની હત્યા કરવામાં આવી અથવા તે રહસ્યમય પરિસ્થિતિઓમાં મૃત્યુ પામ્યો. સેલ્યુકસ ત્રીજો, એન્ટિયોખસ ત્રીજાનો તાત્કાલિક પૂર્વગામી હતો. આ બે ભાઈઓ દસમા વચનના “પુત્રો”નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને તેઓ 1989માં રીગન અને બુષનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

દસમું વચન ત્રીજી રેખા છે, અને તે 1989માં આવેલ “અંતના સમય”નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તે અગિયારમા અધ્યાયના ચાલીસમા વચન અને યશાયા આઠના આઠમા વચન સાથે જોડાયેલું છે. આ ત્રણ વચનોનો પરસ્પર સંબંધ આ દર્શાવે છે કે અગિયારમું વચન વર્તમાન યુક્રેનિયન યુદ્ધનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, જેમાં પૂતિન અને ઝેલેન્સ્કી અગિયારમા વચનમાં રજૂ થયેલ રાફિયાના યુદ્ધમાં દર્શાવવામાં આવેલા પ્રતિસ્પર્ધીઓ છે. બારમું વચન યુક્રેનિયન યુદ્ધના અનુપરિણામ અને પૂતિનના ભાગ્યની ઓળખ આપે છે. તેરમા થી પંદરમા વચન સુધી પાનિયમનું યુદ્ધ દર્શાવવામાં આવ્યું છે.

દસમું વચનનો વિષય “અંતનો સમય” છે, અને “અંતના સમયે” સત્યના મુદ્રાભંગ સાથે સંકળાયેલા સિદ્ધાંતોના અનુસંધાનમાં, આ વચન—જોકે માત્ર એક જ વચન છે—તેમ છતાં તેમાં અસંખ્ય ભવિષ્યવાણીય રેખાઓ પ્રતિનિધિત થયેલી છે. દસમું વચન ચાલીસમા વચનની ગુપ્ત ઇતિહાસની શરૂઆત ઓળખાવે છે, જે ત્રીજા દેવદૂતના આંદોલનની શરૂઆત અને એક લાખ ચુમાલીસ હજારના મુદ્રાંકનનો આરંભ દર્શાવે છે.

આ વચન લેવિતિકસ છવ્વીસના સાત સમયોને, યશાયા અધ્યાય સાતમાં શરૂ થતી દર્શનમાં ઓળખવામાં આવેલા સ્વરૂપે, પરસ્પર જોડે છે. આ જોડાણ દૈવત્વનું માનવત્વ સાથેનું સંયોજન દર્શાવે છે, જે સાતમી તુરાઈના નાદ દરમ્યાન ભક્તિની ગુહ્યતાનું પૂર્ણ થવું છે, અને તે ઇસ્લામના ત્રીજા શોક સમાન છે.

આ પદ 1989 ને અંતકાલ તરીકે નિર્દિષ્ટ કરે છે, અને લેવીયકાંડ 26 ના સાત સમયોના સંબંધ દ્વારા તેમાં વિલિયમ મિલરની મૂળભૂત સત્યતાને તથા 1863ના બળવાને સમાવેશ કરે છે. આ પદ ચાલીસમા પદના ગૂઢ ઇતિહાસનો આરંભ કરે છે. તેથી, તે 1989માં, એટલે અંતકાલે, આવનારી જ્ઞાનવૃદ્ધિનું એક અનિવાર્ય તત્વ છે, અને તે બાહ્ય ઘટનાઓના ભવિષ્યવાણીય દૃષ્ટાંતનો પ્રારંભ કરે છે, જે મળીને ચાલીસમા પદનો ગૂઢ ઇતિહાસ રચી આપે છે; તથા સાત સમયોના તેના સંબંધ દ્વારા 1989 અને રવિવારના કાયદા વચ્ચેના ઇતિહાસની આંતરિક ઘટનાઓને પણ ઓળખાવે છે.

દસ સંખ્યા પરીક્ષાનું પ્રતીક છે, અને આ વચનોનો યશાયા સાતના દર્શન સાથેનો સંબંધ સત્યને સમજવા પર ભાર મૂકે છે.

જો તમે આ માનતા ન હો કે “માથું” એક રાજધાની શહેર (સમારિયા અને દમાસ્કસ) તથા એક રાજા (રેઝીન અને રમલ્યાહનો પુત્ર પેકાહ)નું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, તો તમે સ્થિર થશો નહીં. જો તમે યશાયા આઠમા અધ્યાયની આઠમી આયતના સંદર્ભમાં—(જે સાતમા અધ્યાયના સમાન દર્શન છે)—તે ત્રણ પરસ્પર વિનિમેય પ્રતીકોને સમજતા ન હો, તો તમે અગિયારમીથી પંદરમી આયતોમાં પુતિન અને રશિયાને દક્ષિણના રાજા તરીકે ઓળખી શકશો નહીં.

દસમા શ્લોકનો વિષય ત્રણ-પગલાની એક પરીક્ષણ-પ્રક્રિયા છે, જે અંતકાળે શરૂ થાય છે અને રવિવારના કાયદા સમયે કૃપાકાળના સમાપન સુધી પહોંચે છે.

“અંતકાળ”માં દાનિયેલનું પુસ્તક “ઉન્મુદ્રિત” થાય છે અને “શુદ્ધ કરાયેલા, શ્વેત બનાવાયેલા, અને પરીક્ષિત” દ્વારા દર્શાવવામાં આવેલી ત્રણ-ચરણની પરીક્ષણ-પ્રક્રિયા આરંભે છે. “જ્ઞાની” સમજે છે, “દુષ્ટ” સમજતા નથી. તેમની સમજણનો અભાવ, જેમ દસ કન્યાઓની ઉપમામાં તેલના અભાવને કારણે તેઓ નાશ પામે છે, તેમ જ તેમને વિનાશ પામવા દોરે છે.

“મારા લોકો” શબ્દોનો અર્થ કરારબંધ પ્રજા એવો થાય છે, અને આ કરારબંધ પ્રજાને “જ્ઞાનના અભાવ”ને કારણે ત્યજવામાં આવી નાશ પામવાની છે. યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સમાં રવિવારના કાયદો એ તે સીમાચિહ્ન છે જ્યાં બાબતો ભૂલાય છે કે યાદ રાખવામાં આવે છે. તે બિંદુએ “શનિવારના દિવસને યાદ રાખો” એ વર્તમાન સત્ય છે. ત્યાં જ તૂરની વ્યભિચારિણી સ્મરણમાં આવે છે. ત્યાં જ પ્રકાશિત વાક્યમાં દેવ બાબેલોનના પાપોને યાદ કરે છે.

એ જ સ્થળે સંતાનો, અથવા લાઓદિકેયન એડվեն્ટિઝમની ભવિષ્યવાણીક અંતિમ પેઢી, છેદી નાંખવામાં આવે છે. એ જ સ્થળે તેઓ, જેમને દાનિયેલ “દુષ્ટ” કહે છે, પ્રગટ કરે છે કે તેઓએ દેવનો નિયમ “ભૂલી” દીધો હતો; અને દેવના નિયમનો જે ભાગ તેઓએ ભૂલી દીધો હતો તે દેવના ભવિષ્યવાણીક નિયમો અથવા કાયદાઓ છે. સંદર્ભ સ્પષ્ટપણે એવો છે કે તેમની પાસે તે “જ્ઞાન”નો અભાવ છે, જે દાનિયેલનું પુસ્તક ઉન્મુદ્રિત થાય ત્યારે વધે છે. દાનિયેલ “જ્ઞાની” અને “દુષ્ટ” વચ્ચે વિરોધ મૂકે છે, અને ઈસુ “જ્ઞાની કન્યાઓ” અને “મૂર્ખ કન્યાઓ” વચ્ચે. આમોસ એ જ વર્ગને “સુંદર કન્યાઓ” તરીકે ઓળખાવે છે—એવા લોકો તરીકે, જે પૂર્વ, ઉત્તર અને સમુદ્રો દ્વારા પ્રતિનિધિત ભવિષ્યવાણીક સંદેશ શોધવામાં અસમર્થ છે.

જે સંદેશ તેઓ શોધી શકતા નથી, તે તેઓ ક્યાં શોધી રહ્યા છે તેમાં દર્શાવવામાં આવ્યો છે, કારણ કે તેઓ “એક સમુદ્રથી બીજા સમુદ્ર સુધી, અને ઉત્તરથી લઈ પૂર્વ સુધી ભટકે છે.” આમોસ કહે છે કે આ “સુંદર કુમારીઓ” “યહોવાના વચન” સાંભળવાની “દુકાળ”માં છે, અને કે “તે દિવસે તેઓ યહોવાના વચનને શોધવા માટે અહીંથી ત્યાં દોડશે, પરંતુ તે તેમને મળશે નહિ.” અંતકાળે, 1989માં, પદ ચાળીસની તથા અધ્યાય અગિયારના પદ દસની પૂર્ણતામાં, દાનિયેલના ગ્રંથમાંથી જે સંદેશની મુદ્રા ખોલવામાં આવી હતી, તેનો સારાંશ અધ્યાય અગિયારના અંતિમ બે પદોમાં આપવામાં આવ્યો છે.

તેલ વિનાની મૂર્ખ, સુંદર અને દુષ્ટ કુમારીઓ—જેઓએ જ્ઞાન તથા દેવની વાચા અને વ્યવસ્થાને અસ્વીકારી, અને પૂર્વ, ઉત્તર અને સમુદ્રોના સંદેશને નકારી કાઢ્યો—તેઓને રવિવારના કાયદાના સમયે દેવ દ્વારા સ્મરણ કરવામાં આવે છે. દસમીથી પંદરમી કલમોમાં ત્રણ યુદ્ધો દર્શાવવામાં આવ્યા છે. હું આ ત્રણ યુદ્ધોને ત્રણ ઇતિહાસોમાં અલગ પાડું છું, પરંતુ સાથે મળીને જોવામાં આવે ત્યારે તેઓ એક રેખા પણ બને છે, કારણ કે દસમી કલમ “અંતના સમય”ને ઉદ્ઘાટિત કરે છે અને તેથી ત્રણ-પદવાળી પરીક્ષણ પ્રક્રિયાની શરૂઆત કરે છે.

દસમો શ્લોક લેવીયવ્યવસ્થા છવીસના સાત સમયોથી, અને તેથી એડવેન્ટિઝમના પાયા તથા વિલિયમ મિલરના કાર્ય સાથે જોડાયેલો છે. ત્રણ પગલાંમાંથી બીજું પગલું એક દૃશ્ય પરીક્ષા છે, જે અગિયારમા શ્લોકનો પ્રકાશ અને યુક્રેનનું યુદ્ધ ખુલ્લું પડ્યા ત્યારે શરૂ થઈ હતી. બીજી પરીક્ષા દૃશ્ય છે અને તે દેવના ભવિષ્યવાણીવચનના પ્રકાશમાં વર્તમાન ઘટનાઓને ઓળખવાની અમારી ક્ષમતા સંબંધિત પરીક્ષાનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. ત્રીજી પરીક્ષા પંદરમા શ્લોકનું પેનિયમનું યુદ્ધ છે, જ્યાં સિમોન બારજોનાનું નામ બદલીને પીતર રાખવામાં આવ્યું હતું, અને આ રીતે સોળમા શ્લોકના રવિવારના કાનૂન સમયે કૃપાકાળ સમાપ્ત થાય તે પહેલાં જ એક લાખ ચુંમાલીસ હજારના મુદ્રીકરણને ચિહ્નિત કરવામાં આવ્યું.

જ્યારે આપણે દસમો, અગિયારમો અને પંદરમો પદ દ્વારા પ્રતિનિધિત થયેલ ત્રણેય યુદ્ધોમાં એન્ટિયોકસ મેગ્નસના પ્રગટ થવાનો વિચાર કરીએ છીએ, ત્યારે આપણે નવમા થી સોળમા પદ સુધીના ઇતિહાસમાં બાઇબલની ભવિષ્યવાણીના ખોટા ભવિષ્યવક્તાના ઉદય અને પતનને પણ જોઈએ છીએ.

પ્રથમથી ચોથી કલમો અજગરની સત્તાના ઉદય અને પતનની ઓળખ કરે છે. નવમી અને દસમી કલમો અનુક્રમે 1798 અને 1989 ની ઓળખ કરે છે, અને એવું કરતાં, નવમીથી સોળમી કલમો ખોટા પ્રબોધકના ઉદય અને પતનની ઓળખ કરે છે. ચાલીસમીથી પંચચાલીસમી કલમો પશુના ઉદય અને પતનનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. નવમી અને દસમી કલમો પણ ચાલીસમી કલમમાં 1798 અને 1989 ના બે “અંતના સમય” સાથે સુસંગત થાય છે.

સિસ્ટર વ્હાઇટ આપણને સ્પષ્ટ રીતે જણાવે છે કે “અંતનો સમય” વિશે ગેરસમજ થવાથી ભવિષ્યવાણીઓને ક્યાં લાગુ કરવી તે બાબતે ગૂંચવણ ઊભી થાય છે.

દસમી વચનની વિષયવસ્તુ “અંતનો સમય” છે, અને અધ્યાય અગિયારમાં અનેક “અંતના સમય” ઓળખવામાં આવ્યા છે. જો તમે અધ્યાય અગિયારમાંના “અંતના સમય”ને “જુઓ અને સમજો” નહીં, તો “સંદેશાઓને ક્યાં સ્થાન આપવું” તે તમને ખબર પડશે નહીં. તે કહે છે, “કેટલાક એવા છે જે શાસ્ત્રોની શોધમાં છે,” અને તમામ ભવિષ્યવક્તાઓની જેમ તેના શબ્દો અંતિમ દિવસોને સંબોધે છે; તેથી અંતિમ દિવસોમાં, જેમની તે ઓળખ આપે છે તેઓ એવા વર્ગના લોકો છે કે જેઓ અંતનો સમય સમજતા નથી; તેથી તેઓ આમોસની “સુદર કન્યાઓ” પણ છે, જેઓ પડી જાય છે અને ફરી ક્યારેય ઊભી થતી નથી.

અધ્યાય અગિયાર, શ્લોક એકમાં, દારિયસ અને કુરુશ 1989માં અંતના સમયને ચિહ્નિત કરવા માટે સાથે ઉભા રહે છે. જ્યારે ટોલેમી બાબેલમાં ગયો અને ઇ.સ.પૂર્વે 246માં ઉત્તરનાં રાજાને બંધક બનાવીને મિસરમાં લઈ ગયો, જે બદલામાં સાતમાથી નવમા શ્લોકોમાં દર્શાવ્યા મુજબ 1798નું પ્રતીકરૂપ બને છે, ત્યારે તે “અંતનો સમય” હતો. દસમો શ્લોક 1989માં “અંતનો સમય” છે.

ઈ.સ.પૂર્વ 723માં ઉત્તર રાજ્ય ઇઝરાયેલ સામે જે વિખેરણ શરૂ થયું હતું, તેના બે હજાર પાંચસો વીસ વર્ષોના અંત તરીકે 1798 આવે છે. ત્યારથી બારસો સાઠ વર્ષ પછી, 538માં પાપસત્તાએ બારસો સાઠ વર્ષ સુધી શાસન કર્યું, 1798 સુધી. 1798 “અંતનો સમય” છે, કારણ કે તે સાત સમયોના અંત છે, અને સાથે જ દાનિયેલ અધ્યાય બારના બારસો સાઠ વર્ષો તથા બારસો નેવું વર્ષોના પણ અંત છે. 1798 “અંતનો સમય” છે, અને તેથી 538 પણ “અંતનો સમય” છે. 538 તે બારસો સાઠ વર્ષોના અંતનો સમય છે, જેમાં પેગનવાદે દેવના પવિત્રસ્થાન અને તેની સેનાને રગદોળી નાખ્યાં હતા; અને તે પાપસત્તાએ એ જ કાર્ય એ જ સમયગાળામાં કર્યું તે પહેલાંના સમયગાળા તરીકે હતું.

538 પાપાસત્તાના સશક્તિકરણનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે, અને તે કરતાં કરતાં તે રવિવારના કાયદાના સમયે પાપાસત્તાના પુનઃ સશક્તિકરણનું પણ પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. રવિવારનો કાયદો “અંતનો સમય” ઓળખાવે છે. તેથી, સોળમો શ્લોક, તેમજ પ્રથમ શ્લોક, સાતથી નવમા શ્લોકો અને દસમો શ્લોક—આ બધાં “અંતના સમય”ને ચિહ્નિત કરે છે. આ સત્ય તેઓએ સમજવાનું છે, જે જાણે છે કે સંદેશાઓને ક્યાં સ્થાને સ્થાપિત કરવા. પોમ્પેએ યરુશાલેમ કબજે કર્યું ત્યારે સોળમો શ્લોક પૂર્ણ કર્યો. તેના પછી જુલિયસ સીઝર, ઑગસ્ટસ સીઝર અને ટાઇબેરીયસ સીઝર આવ્યા. ઈસુનો જન્મ એક “અંતનો સમય” હતો, અને તે ઑગસ્ટસ સીઝરના સમયમાં થયો હતો.

વીસમો પદ અધ્યાય અગિયારમાંના “અંતસમય”ની સૂચિમાં ઉમેરો કરે છે; અને ખ્રિસ્તના શૂલારોપણ દરમિયાન શાસન કરનાર તિબેરિયસ સીઝર પણ તેમ જ કરે છે.

ઘણા લોકો સાથે ખ્રિસ્તે પુષ્ટિ કરવા માટે જે ભવિષ્યવાણીય સપ્તાહ આવ્યું, તેના કેન્દ્રમાં ક્રોસ ઊભો છે.

અઠવાડિયાના મધ્યમાં, અમારી પાસે શરૂઆત અને અંત છે, કારણ કે પ્રથમ એક હજાર બે સો સાઠ દિવસોનો અંત બરાબર ત્યાં આવ્યો જ્યાં પછીના એક હજાર બે સો સાઠ દિવસોની શરૂઆત થઈ. આ અઠવાડિયું ઉત્તર રાજ્ય વિરુદ્ધ વિખેરાવના સાત સમય સાથે સુસંગત છે, જે પેગનત્વ અને પાપાશાહી બંને દ્વારા પવિત્રસ્થાન અને સેનાદળને પાયમાલ કરવાનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું હતું.

૫૩૮ એક “અંતકાળ” છે, અને તે ક્રોસ સાથે સુસંગત છે, જે પોતે પણ એક ભવિષ્યવાણીય સમયગાળાનો અંત છે. ૫૩૮ અને ક્રોસ બે સાક્ષી પ્રદાન કરે છે કે ભવિષ્યવાણીનો આરંભ અને અંત—બંને—ભવિષ્યવાણીય રીતે “અંતકાળ” તરીકે ચિહ્નિત થયેલા છે.

એકવીસમું અને બાવીસમું વચન, વીસમું વચન, સોળમું વચન, દસમું વચન, સાતમાથી નવમું વચન અને પહેલું વચન—આ બધાં “અંતનો સમય” દર્શાવે છે. તેવીસમાં વચન ઈ.સ.પૂ. 161 થી 158 દરમિયાન મક્કાબી યહૂદીઓએ મૂર્તિપૂજક રોમ સાથે કરેલા સંઘની ઓળખ આપે છે. હસ્મોનિયન વંશનો ઇતિહાસ—તેમની પ્રથમ લડાઈથી લઈને ઈ.સ. 70માં યેરુશાલેમના વિનાશમાં થયેલા તેમના અંત સુધી—સંયુક્ત રાજ્ય અમેરિકા ખાતે 1844થી શરૂ થતું, સમયની એક ભવિષ્યવાણીના અંતને અને તેથી “અંતનો સમય”ને ચિહ્નિત કરતું, તથા ઈ.સ. 70 દ્વારા પ્રતીકરૂપ દર્શાવાયેલ રવિવારના કાયદા સુધી સમાપ્ત થતું, ધર્મત્યાગી પ્રોટેસ્ટન્ટવાદનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

ત્રેવીસમો વચન 167 BCમાં મોડેઇનની લડાઈ સમયે અને 70 ADમાં પણ “અંતકાળ” ઓળખાવે છે; આ બંને અનુક્રમે 1844 અને રવિવારના કાયદાનું પ્રતિરૂપ દર્શાવે છે. ત્રેવીસમો વચન, એકવીસમો અને બાવીસમો વચન, વીસમો વચન, સોળમો વચન, દસમો વચન, સાતમાથી નવમો વચન, અને પહેલો વચન—આ બધા જ “અંતકાળ”ને ચિહ્નિત કરે છે.

ચોવીસમો વચન મૂર્તિપૂજક રોમની ત્રણસો સાઠ વર્ષની સર્વોચ્ચતા ઓળખાવે છે, અને આ રીતે ઈ.સ.પૂ. 31માં થયેલી તેની શરૂઆત તથા ઈ.સ. 330માં થયેલા તેના અંત—બન્નેને “અંતનો સમય” તરીકે ચિહ્નિત કરે છે. સત્તાવીસમો અને ઓગણત્રીસમો વચન તે સમયગાળાની શરૂઆત અને અંત—બન્નેની ઓળખ આપે છે; તેથી ચોવીસમો વચન, સત્તાવીસમો વચન, ઓગણત્રીસમો વચન, તેવીસમો વચન, એકવીસમો અને બાવીસમો વચનો, વીસમો વચન, સોળમો વચન, દસમો વચન, સાતમાથી નવમા વચનો, અને પ્રથમ વચન—આ બધાં “અંતના સમય”ને ચિહ્નિત કરે છે.

એકત્રીસમું વચન 538 ની ઓળખ આપે છે, જ્યારે ઉજ્જડ પાડી દેતી ઘૃણાસ્પદ વસ્તુ સ્થાપિત કરવામાં આવી હતી; અને છત્રીસમું તથા ચાલીસમું વચન 1798 ને “અંતનો સમય” તરીકે ઓળખાવે છે. એકત્રીસમા વચનમાં 538 અને છત્રીસમા તથા ચાલીસમા વચનોમાં 1798, સત્તાવીસમું અને ઓગણત્રીસમું વચન, ચોવીસમું વચન, તેવીસમું વચન, એકવીસમું અને બાવીસમું વચન, વીસમું વચન, સોળમું વચન, દસમું વચન, સાતમાથી નવમા સુધીના વચનો અને પ્રથમ વચન—આ બધાં “અંતનો સમય” દર્શાવે છે.

“અંતનો સમય” નો ઉલ્લેખ એકતાલીસમા પદ પહેલાં તેર વખત કરવામાં આવ્યો છે; એકતાલીસમું પદ રવિવારના કાનૂનનો સમય છે અને બીજો એક “અંતનો સમય” પણ છે; તેવી જ રીતે પિસ્તાલીસમું પદ પણ, જ્યારે પોપને સહાય કરવા કોઈ ન હોય અને તેનો અંત આવે. અગિયારમા અધ્યાયમાં “અંતનો સમય” પંદર વખત સ્થાન પામે છે. દસમું પદનો વિષય “અંતનો સમય” છે. તે એક લાખ ચુમ્માલીસ હજારના સીલબંધીના સમયમાં મુદ્રા ખૂલેલી થયેલી સત્યોનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે.

અમે આગળના લેખમાં આગળ ચાલુ રાખીશું.