After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.
Այն բանից հետո, երբ Եզեկիելը նկարագրում է, թե ինչպես են երկու ազգերը դառնում մեկ, ապա նա նշում է, որ այդ ազգը պիտի կառավարվի Դավիթ թագավորի կողմից, և որ Նա ուխտ պիտի կապի նրանց հետ, և որ Իր խորանը պիտի լինի նրանց հետ։
Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.
Եվ այլևս չեն պղծվի իրենց կուռքերով, ոչ իրենց գարշելի բաներով, ոչ էլ իրենց որևէ հանցանքով. այլ Ես կազատեմ նրանց իրենց բոլոր բնակավայրերից, որոնցում նրանք մեղանչել են, և կմաքրեմ նրանց. և նրանք պիտի լինեն Իմ ժողովուրդը, իսկ Ես պիտի լինեմ նրանց Աստվածը։ Եվ Իմ ծառա Դավիթը պիտի թագավոր լինի նրանց վրա, և նրանք բոլորը պիտի ունենան մեկ հովիվ. նրանք պիտի ընթանան Իմ դատաստաններով, պահեն Իմ կանոնները և կատարեն դրանք։ Եվ նրանք պիտի բնակվեն այն երկրում, որ Ես տվել եմ Իմ ծառա Հակոբին, ուր բնակվել են ձեր հայրերը. և նրանք պիտի բնակվեն այնտեղ՝ իրենք, և իրենց որդիները, և իրենց որդիների որդիները հավիտյան. և Իմ ծառա Դավիթը պիտի լինի նրանց իշխանը հավիտյան։ Եվ Ես նրանց հետ խաղաղության ուխտ պիտի կնքեմ. դա նրանց համար հավիտենական ուխտ պիտի լինի. և Ես նրանց պիտի հաստատեմ, պիտի բազմացնեմ նրանց, և Իմ սրբարանը պիտի դնեմ նրանց մեջ հավիտյանս հավիտենից։ Իմ խորանն էլ պիտի լինի նրանց հետ. այո՛, Ես պիտի լինեմ նրանց Աստվածը, և նրանք պիտի լինեն Իմ ժողովուրդը։ Եվ հեթանոսները պիտի իմանան, որ Ես՝ Տերս, սրբացնում եմ Իսրայելին, երբ Իմ սրբարանը լինի նրանց մեջ հավիտյանս հավիտենից։ Եզեկիել 37:23–28։
Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”
Եզեկիելի երեսունյոթերորդ գլուխը ներկայացնում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման մի շատ մանրամասն պատկերը։ Այն երկու փայտերը, որ պետք է մեկ ազգ դառնան, երբ աստվածայինը միավորվի մարդկայինի հետ, և նրանց վրա մեկ թագավոր պիտի լինի։ Այդ մեկ ազգը Աստծո վերջին օրերի եկեղեցին է, որը հարյուր քառասունչորս հազարն է։ Այդ երկու փայտերը Իսրայելի հյուսիսային և հարավային թագավորությունների ցրման երկու ժամանակահատվածներն են։ Այդ երկու փայտերն այն անձինք են, որոնց Պողոսը նույնացնում է որպես «մարմին», երբ նա նաև Քրիստոսին նույնացնում է որպես այդ մարմնի «գլուխ»։ Եզեկիելը Պողոսի «գլուխը» նույնացնում է որպես «Դավիթ թագավոր», իսկ «մարմինը»՝ որպես «մեկ ազգ»։
In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.
1856 թվականին ադվենտիզմին տրված պատգամում, ինչպես ներկայացված է Հիրամ Էդսոնի 1856 թվականի «յոթ ժամանակների» վերաբերյալ անավարտ շարքում, Էդսոնը հղվում է Եսայի մարգարեի գրքի յոթերորդ գլխի վաթսունհինգ տարիների մարգարեությանը՝ որպես երկու յոթ ժամանակների ժամանակահատվածների սկզբնակետերի աստվածաշնչյան հղման կետի։ Վաթսունհինգ տարիների ժամանակային մարգարեությունը դրված է հանելուկային համատեքստում, նման Հայտնության գրքի այն հատվածներին, որոնք ասում են. «Ով ականջ ունի, թող լսի»։ Եթե ունեք աչքեր, որ կարող են տեսնել, և ականջներ, որ կարող են հասկանալ, այդ հատվածում կա մի բան՝ խիստ հրաշալի։
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Որովհետև Ասորիքի գլուխը Դամասկոսն է, և Դամասկոսի գլուխը՝ Ռասինը. և վաթսունհինգ տարվա ընթացքում Եփրեմն պիտի կոտրվի, որպեսզի այլևս ժողովուրդ չլինի։ Եվ Եփրեմի գլուխը Սամարիան է, և Սամարիայի գլուխը՝ Ռոմելիայի որդին։ Եթե չհավատաք, հաստատ չեք հաստատվի։ Եսայիա 7:8, 9.
The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.
Վաթսունհինգամյա մարգարեությունը սկսվեց մ.թ.ա. 742 թվականին, և այդ վաթսունհինգ տարիների ընթացքում, տասնինը տարի անց՝ մ.թ.ա. 723 թվականին, Իսրայելի հյուսիսային թագավորությունը Ասորեստանի կողմից տարվեց գերության, իսկ երբ այդ տարիները ավարտվեցին մ.թ.ա. 677 թվականին, Մանասեն գերի տարվեց Բաբելոն։ Այդ վաթսունհինգ տարիները ներկայացված էին նաև այն կատարման դեպքերում, որոնք նշում էին երկու ազգերի ցրումների ավարտը, որոնք Եզեկիելի պատմության մեջ պիտի դառնային մեկ գավազան։ Դրանք, համապատասխանաբար, նշանավորում էին 1798, 1844 և 1863 թվականները։ Այն համարներում, որոնք նույնացնում են 1863 թվականին մերժված պատգամը, կա մի հատուկ մարգարեական հայտնություն, որի շրջանակի մեջ է դրված այդ մարգարեությունը։
It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.
Սա այն հայտնությունն է, որ ժողովրդի «գլուխը» նրա մայրաքաղաքն է, իսկ մայրաքաղաքի «գլուխը»՝ թագավորը։ Այն այս հայտնության համար բերում է երկու վկա, ապա ամբողջ մարգարեությունն ու հայտնությունը եզրափակում է այս առեղծվածով. «Եթե չհավատաք, հաստատ չեք հաստատվի»։ Եթե չհավատաք, որ թագավորը գլուխն է, և որ գլուխը մայրաքաղաքն է, ապա չեք հաստատվի։
Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.
Եզեկիելի այն ազգը, որ կազմավորվում է հյուսիսային և հարավային թագավորությունների երկու փայտերը միացնելով, պիտի ունենար մի թագավոր, որը գլուխն է, այսինքն՝ ազգի մայրաքաղաքը։ Եզեկիելի ամբողջ հատվածը խոսում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման մարգարեական առանձնահատկությունների մասին, ինչը ներկայացնում է Աստվածության և մարդկության միավորումը երրորդ վայի իսլամի յոթերորդ փողի հնչման ժամանակահատվածում։
The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.
Հայտնության տասներորդ գլխում հիշատակված Յոթերորդ Շեփորի հնչելու օրերը սկսվեցին այն ժամանակ, երբ «ժամանակ այլևս չպիտի լինի», այսինքն՝ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, երբ եկավ երրորդ հրեշտակը։ Այդ պահին Հովհաննեսը վերապրեց այդ ամսաթվի դառնությունը, և հենց այնտեղ ու այնժամ նրան ասվեց չափել տաճարը, բայց մի կողմ թողնել սրբարանի և զորքի կոխկրտվելու հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների պատմությունը, որովհետև այդ ժամանակահատվածը տրված էր հեթանոսներին։
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.
Եվ այն հրեշտակը, որին ես տեսա կանգնած ծովի վրա և երկրի վրա, իր ձեռքը բարձրացրեց դեպի երկինք, և երդվեց Նրանով, որ կենդանի է հավիտյանս հավիտենից, որ արարեց երկինքն ու այն բաները, որ նրա մեջ են, և երկիրը ու այն բաները, որ նրա մեջ են, և ծովը ու այն բաները, որ նրա մեջ են, թե այլևս ժամանակ չի լինելու. այլ յոթերորդ հրեշտակի ձայնի օրերին, երբ նա սկսի փող հնչեցնել, Աստծու խորհուրդը պիտի վախճանվի, ինչպես Նա ավետել է Իր ծառաներին՝ մարգարեներին։ Եվ այն ձայնը, որ ես լսեցի երկնքից, դարձյալ խոսեց ինձ հետ և ասաց. Գնա՛, վերցրո՛ւ այն բաց գրքույկը, որ գտնվում է ծովի վրա և երկրի վրա կանգնած հրեշտակի ձեռքում։
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.
Եվ ես գնացի դեպի հրեշտակը և ասացի նրան. Տո՛ւր ինձ այդ փոքրիկ գիրքը։ Եվ նա ասաց ինձ. Վերցրո՛ւ այն և կե՛ր այն. և այն քո փորը դառն կդարձնի, բայց քո բերանում մեղրի պես քաղցր կլինի։ Եվ ես վերցրի փոքրիկ գիրքը հրեշտակի ձեռքից և կերա այն. և այն իմ բերանում մեղրի պես քաղցր էր. և հենց որ կերա այն, իմ փորը դառնացավ։ Եվ նա ասաց ինձ. Դու դարձյալ պետք է մարգարեանաս շատ ժողովուրդների, ազգերի, լեզուների և թագավորների առաջ։ Եվ ինձ տրվեց եղեգ՝ գավազանի նման. և հրեշտակը կանգնած ասում էր. Վե՛ր կաց և չափի՛ր Աստծու տաճարը, զոհասեղանը և այնտեղ երկրպագողներին։ Բայց տաճարից դուրս գտնվող գավիթը դո՛ւրս թող և մի՛ չափիր այն, որովհետև այն տրված է հեթանոսներին. և նրանք քառասուներկու ամիս ոտնակոխ պիտի անեն սուրբ քաղաքը։ Հայտնություն 10:5–11:2.
The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.
Տաճարը, որ Հովհաննեսը պետք է չափեր 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, այն տաճարն էր, որի «ներսում» կային երկրպագուներ։ Գավիթը պետք է դուրս թողնվեր։ Այն տաճարը, որն ունի զոհասեղան և որի ներսում նույնպես կան երկրպագուներ, երկնային սրբարանի Սուրբ վայրն է։ Գավթում կար զոհասեղան, բայց այն պետք է դուրս թողնվեր, ուստի Աստծո սրբարանում միակ մյուս զոհասեղանը խնկի զոհասեղանն է, որը գտնվում է Սուրբ վայրում։ Երրորդ հրեշտակի գալստյան ժամանակ՝ 1844 թվականին, որը նախապատկերեց երրորդ հրեշտակի գալուստը կնքման ժամանակի սկզբում՝ 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, տաճարը բաղկացած էր միայն երկու բաժանմունքներից։
The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.
Սուրբ Վայրը Եկեղեցու խորհրդանիշն էր, որին Պողոսը նույնացնում է որպես մարմին, իսկ Ամենասուրբ Վայրը մարմնի գլխի խորհրդանիշն էր։ Սուրբ Վայրը մարդկության խորհրդանիշն է, իսկ Ամենասուրբ Վայրը՝ աստվածության խորհրդանիշը։ Սեղանը և այն ծուխը, որ բարձրանում էր սեղանից, վեր էր ելնում և մտնում Ամենասուրբ Վայրը, ներկայացնում են այն կետը, որտեղ մարդկությունը միանում էր աստվածությանը։ Մարդկությունը կարող է Ամենասուրբ Վայրը մտնել միայն հավատքով, սակայն հավատացյալների փորձառությունը գտնվում է Սուրբ Վայրում։
There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.
Այնտեղ նրանք պետք է ուտեն Աստծո Խոսքը, ինչպես ներկայացված է հանդիսության սեղանի վրա դրված հացերով։ Այնտեղ նրանք պետք է թույլ տան, որ իրենց լույսը շողա մարդկանց առաջ և փառավորեն իրենց երկնավոր Հորը, ինչպես ներկայացված է յոթաբեղջ ճրագակալով, որը, ինչպես մեզ տեղեկացվում է, ներկայացնում է Եկեղեցին։ Այնտեղ նրանք պետք է միանան աստվածությանը, մինչ իրենց աղոթքները Քրիստոսի արժանիքների հետ բարձրանում են մինչև իսկ Աստվածայինի ներկայությունը։
From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.
1798-ից մինչև 1844 թվականը Տաճարի Ճարտարապետը կանգնեցնում էր մարդկության մի տաճար, որը Նա մտադիր էր միավորել Իր աստվածայնության տաճարի հետ, սակայն մարդկությունը ապստամբեց։ 2001 թվականից ի վեր Նա վերստին կանգնեցնում է մարդկության տաճարը, որը ներկայացված է որպես հարյուր քառասունչորս հազար։ Ըստ Եզեկիելի՝ «Դավիթ թագավորը» պիտի թագավորի ազգի վրա, որը մեռած, ցամաք Լաոդիկեացիների ոսկորների հովտից փոխակերպվում է այն հզոր բանակի, որը մոտալուտ կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ բարձրացվում է որպես դրոշ։
The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.
Հարավային Հուդայի թագավորությունն այն վայրն էր, որտեղ գտնվում էր Երուսաղեմ մայրաքաղաքը, և ազգն, թագավորը և մայրաքաղաքը ներկայացնում են «գլուխը»։ Անշուշտ, եթե հավատաք, կհաստատվեք։ Հյուսիսային և հարավային թագավորությունների փոխհարաբերության մեջ Հուդան «գլուխն» էր, որովհետև այնտեղ էր գտնվում մայրաքաղաքը, և դա այն քաղաքն է, որ Տերը ընտրեց՝ այնտեղ դնելու Իր անունը։ Հյուսիսային թագավորությունը «մարմինն» էր։ Սողոմոնի հավատուրացության պատճառով Տերը հակառակորդներ բարձրացրեց Սողոմոնի դեմ։ Այդ հակառակորդներից մեկը Հերոբովամն էր, որը դարձավ բաժանված Իսրայելի հյուսիսային թագավորության առաջին թագավորը։
And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)
Եվ Նաբատի որդի Երովաբովամը՝ Սարեդայից եղող եփրաթացի, Սողոմոնի ծառան, որի մոր անունը Սարուա էր՝ մի այրի կին, նա էլ ձեռքը բարձրացրեց թագավորի դեմ։ Եվ ահա այն պատճառը, որի համար նա ձեռքը բարձրացրեց թագավորի դեմ. Սողոմոնը կառուցեց Միլլոն և նորոգեց իր հոր՝ Դավթի քաղաքի ճեղքերը։ Իսկ այն մարդը՝ Երովաբովամը, արիության հզոր մարդ էր. և Սողոմոնը, տեսնելով այն երիտասարդին, որ նա աշխատասեր էր, նրան կարգեց Հովսեփի տան ամբողջ գործի վերակացու։ Եվ պատահեց այն ժամանակ, երբ Երովաբովամը դուրս էր գալիս Երուսաղեմից, որ Սելովացի մարգարե Աքիան նրան հանդիպեց ճանապարհին. և նա նոր զգեստ էր հագել, և նրանք երկուսով մենակ էին դաշտում։ Եվ Աքիան բռնեց նրա վրա եղած նոր զգեստը և պատառոտեց այն տասներկու կտորի։ Եվ նա ասաց Երովաբովամին. «Քեզ համար վերցրու տասը կտոր, որովհետև այսպես է ասում Տերը՝ Իսրայելի Աստվածը. “Ահա, Ես Սողոմոնի ձեռքից պիտի պատառոտեմ թագավորությունը և քեզ պիտի տամ տասը ցեղ. (բայց նա պիտի ունենա մեկ ցեղ՝ հանուն Իմ ծառա Դավթի և հանուն Երուսաղեմի՝ այն քաղաքի, որ Ես ընտրել եմ Իսրայելի բոլոր ցեղերից.)”»
Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.
Քանի որ նրանք թողեցին ինձ և երկրպագեցին Աստարովթին՝ Սիդոնացիների աստվածուհուն, Քամոսին՝ Մովաբացիների աստծուն, և Մեղքոմին՝ Ամմոնի որդիների աստծուն, և չքայլեցին իմ ճանապարհներով, որպեսզի անեն այն, ինչ իմ աչքերում ուղիղ է, և պահեն իմ կանոններն ու իմ դատաստանները, ինչպես արեց նրա հայր Դավիթը։ Սակայն ամբողջ թագավորությունը նրա ձեռքից չեմ վերցնի, այլ նրան իշխան կդարձնեմ իր կյանքի բոլոր օրերում՝ Դավիթ իմ ծառայի համար, որին ես ընտրեցի, որովհետև նա պահեց իմ պատվիրաններն ու իմ կանոնները։ Բայց թագավորությունը նրա որդու ձեռքից կվերցնեմ և այն քեզ կտամ՝ այսինքն տասը ցեղերը։ Իսկ նրա որդուն մեկ ցեղ կտամ, որպեսզի Դավիթ իմ ծառան միշտ լույս ունենա իմ առաջ Երուսաղեմում, այն քաղաքում, որ ես ընտրել եմ ինձ համար, որպեսզի այնտեղ դնեմ իմ անունը։ Գ Թագավորաց 11:26–36.
The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.
Եզեկիելի կողմից երկու փայտերը միացվելու ժամանակ ստեղծված ազգը պետք է «Դավիթ»-ին ունենար որպես թագավոր, իսկ Դավիթը իշխում էր Երուսաղեմից, որը մայրաքաղաքն է, որտեղ Աստված ընտրեց դնել Իր անունը։ Հյուսիսային տասը ցեղերը մարմնի խորհրդանիշն էին, իսկ Երուսաղեմը՝ գլխի խորհրդանիշը։ Մանասեի մեղքերի պատճառով Հուդան մ.թ.ա. 677 թվականին գերության մատնվելով տարվեց Բաբելոն, և այդպիսով սկսվեց «յոթ ժամանակների» ցրումը հարավային թագավորության դեմ։ Այդ ժամանակ Տերը մերժեց Երուսաղեմը։
Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.
Սակայն Տերը չդարձավ Իր մեծ բարկության սաստկությունից, որով Նրա բարկությունը բորբոքվել էր Հուդայի դեմ՝ այն բոլոր գրգռությունների պատճառով, որոնցով Մանասեն գրգռել էր Նրան։ Եվ Տերն ասաց. «Հուդային ևս կհեռացնեմ Իմ աչքի առաջից, ինչպես հեռացրի Իսրայելին, և կմերժեմ այս քաղաքը՝ Երուսաղեմը, որ ընտրեցի, և այն տունը, որի մասին ասացի. «Իմ անունը այնտեղ պիտի լինի»»։ Դ Թագավորաց 23:26, 27.
It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.
Դա Երուսաղեմի այն «տանն» էր, որտեղ Նա ընտրեց դնել Իր անունը, և քաղաքն ու տունը մերժվեցին, սակայն Զաքարիայի միջոցով տրվեց խոստում, որ Տերը վերստին պիտի ընտրի Երուսաղեմը։
Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.
Այն ժամանակ Տիրոջ հրեշտակը պատասխանեց ու ասաց. «Ո՛վ Զորքերի Տեր, մինչև ե՞րբ պիտի չողորմես Երուսաղեմին և Հուդայի քաղաքներին, որոնց վրա բարկացած էիր այս յոթանասուն տարիների ընթացքում»։ Եվ Տերը ինձ հետ խոսող հրեշտակին պատասխանեց բարի խոսքերով ու մխիթարական խոսքերով։ Եվ ինձ հետ խոսող հրեշտակն ասաց ինձ. «Աղաղակի՛ր և ասա՛. այսպես է ասում Զորքերի Տերը. Մեծ նախանձախնդրությամբ եմ նախանձում Երուսաղեմի և Սիոնի համար։ Եվ ես շատ խիստ բարկացած եմ այն ազգերի վրա, որոնք հանգիստ են. որովհետև ես միայն փոքր-ինչ էի բարկացել, իսկ նրանք նպաստեցին նեղության աճելուն։ Ուստի այսպես է ասում Տերը. Ես վերադարձել եմ Երուսաղեմ ողորմությամբ. իմ տունը պիտի շինվի նրա մեջ,— ասում է Զորքերի Տերը,— և չափագիծ պիտի ձգվի Երուսաղեմի վրա»։
Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.
Դարձյալ աղաղակի՛ր՝ ասելով. «Այսպես է ասում Զորաց Տերը. Իմ քաղաքները դարձյալ պիտի տարածվեն բարօրությամբ, և Տերը դարձյալ պիտի մխիթարի Սիոնը և դարձյալ պիտի ընտրի Երուսաղեմը»։ Եվ ես բարձրացրի իմ աչքերը և տեսա, և ահա՝ չորս եղջյուր։ Եվ ես ասացի այն հրեշտակին, որ խոսում էր ինձ հետ. «Սրանք ի՞նչ են»։ Եվ նա պատասխանեց ինձ. «Սրանք այն եղջյուրներն են, որ ցրեցրել են Հուդային, Իսրայելին և Երուսաղեմը»։ Եվ Տերը ինձ ցույց տվեց չորս արհեստավորների։ Եվ ես ասացի. «Սրանք ինչի՞ համար են եկել»։ Եվ նա խոսեց՝ ասելով. «Սրանք այն եղջյուրներն են, որ ցրեցրել են Հուդային, այնպես որ ոչ ոք իր գլուխը չէր բարձրացնում. բայց սրանք եկել են նրանց սարսափեցնելու, հեթանոսների եղջյուրները վայր գցելու, որոնք իրենց եղջյուրը բարձրացրել էին Հուդայի երկրի վրա՝ այն ցրելու համար»։
I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.
Եվ դարձեալ բարձրացրի իմ աչքերը, նայեցի, և ահա՝ մի մարդ, որի ձեռքին չափի լար կար։ Եվ ես ասացի. «Ո՞ւր ես գնում»։ Նա էլ ասաց ինձ. «Երուսաղեմը չափելու, տեսնելու, թե ինչքա՞ն է նրա լայնությունը և ինչքա՞ն՝ նրա երկարությունը»։ Եվ ահա, ինձ հետ խոսող հրեշտակը դուրս եկավ, և մեկ ուրիշ հրեշտակ դուրս եկավ՝ նրան հանդիպելու, և ասաց նրան. «Վազի՛ր, խոսի՛ր այս երիտասարդի հետ՝ ասելով. “Երուսաղեմը բնակվելու է իբրև պարիսպներ չունեցող քաղաքներ՝ նրա մեջ եղող մարդկանց և անասունների բազմության պատճառով. որովհետև Ես,— ասում է Տերը,— նրա շուրջբոլորը կլինեմ կրակի պարիսպ, և նրա մեջտեղում փառք կլինեմ”»։ Հո՛, հո՛, դո՛ւրս եկեք և փախե՛ք հյուսիսի երկրից,— ասում է Տերը,— որովհետև Ես ձեզ սփռեցի երկնքի չորս քամիների պես,— ասում է Տերը։ Փրկի՛ր քեզ, ո՛վ Սիոն, դու, որ բնակվում ես Բաբելոնի դստեր մոտ։ Որովհետև այսպես է ասում Զորաց Տերը. «Փառքից հետո Նա ինձ ուղարկեց այն ազգերի մոտ, որոնք ձեզ կողոպտեցին, որովհետև ով ձեզ դիպչում է, Նրա աչքի բիբին է դիպչում»։
For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.
Ահա, ես իմ ձեռքը պիտի շարժեմ նրանց վրա, և նրանք պիտի դառնան ավար իրենց ծառաների համար. և դուք պիտի ճանաչեք, որ Զորաց Տերն է ինձ ուղարկել։ Ցնծա՛ և ուրախացի՛ր, ո՛վ Սիոնի դուստր, որովհետև ահա ես գալիս եմ և բնակվելու եմ քո մեջ, ասում է Տերը։ Եվ այն օրը շատ ազգեր պիտի միանան Տիրոջը և պիտի լինեն իմ ժողովուրդը. և ես պիտի բնակվեմ քո մեջ, և դու պիտի ճանաչես, որ Զորաց Տերն է ինձ ուղարկել քեզ մոտ։ Եվ Տերը պիտի ժառանգի Հուդային՝ որպես իր բաժինը սուրբ երկրում, և կրկին պիտի ընտրի Երուսաղեմը։ Լռեցե՛ք, ո՛վ ամեն մարմին, Տիրոջ առաջ, որովհետև նա վեր է կացել իր սուրբ բնակարանից։ Զաքարիա 1:12–2:13։
The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.
Տիրոջ՝ ևս մեկ անգամ Երուսաղեմն ընտրելու խոստումները կատարվեցին, երբ հին Իսրայելը Բաբելոնում իրենց գերությունից հետո վերաշինեց Երուսաղեմը, սակայն մարգարեները առավելապես խոսում են վերջին օրերի մասին, քան այն օրերի, որոնցում իրենք ապրում էին։ Տերը «բարձրացավ իր սուրբ տաճարից» 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, երբ Նա ելավ և Սուրբ Տեղից տեղափոխվեց Ամենասուրբ Տեղը, այն ժամանակ, երբ «ամեն մարմին» պետք է «լռեր» Տիրոջ առաջ, որովհետև հակատիպական Քավության Օրը հասել էր՝ համաձայն Ամբակում Բ.20-ի։
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Բայց Տերը Իր սուրբ տաճարում է. թող ամբողջ երկիրը լռի Նրա առաջ։ Ամբակում 2:20.
At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.
Այդ ժամանակ Հայտնության տասնմեկերորդ գլխում Հովհաննեսին ասվեց չափել տաճարը, որը Զաքարիան տեսավ, երբ նա «վերստին բարձրացրեց» իր «աչքերը և տեսավ, և ահա՝ մի մարդ, որի ձեռքին չափելու լար կար»։ Այն ժամանակ Զաքարիան ասաց. «Ո՞ւր ես գնում»։ Եվ Հովհաննեսը ասաց Զաքարիային. «Չափելու Երուսաղեմը, տեսնելու, թե որքան է նրա լայնությունը, և որքան՝ նրա երկայնությունը»։ Երուսաղեմի վերակառուցման պատմությունը յոթանասուն տարվա գերությունից հետո, և այն պատմությունը, որ սկսվեց 1798 թվականին, սակայն ավարտվեց ապստամբությամբ, երբ երրորդ հրեշտակը հասավ 1844 թվականին, երկուսն էլ մատնանշում են այն գործը, որ սկսվեց 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։
The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.
Հարավային թագավորությունը, Երուսաղեմ քաղաքը և Դավիթ թագավորը բոլորն էլ այն «գլուխն» են, որտեղ պետք է հայտնվի Աստծո բնավորությունը։ Հյուսիսային թագավորությունը ներկայացնում է «մարմինը», և երբ Տերը որոշեց ևս մեկ անգամ «ողորմել Երուսաղեմին» և «մխիթարել նրան» և ևս մեկ անգամ «ընտրել նրան», Նա նույնացնում է հարյուր քառասունչորս հազարի կնքումը, որը ներառում է Լաոդիկիայի մեռած չոր ոսկորների միացումը, և ապա այդ ոսկորների կենդանացումը՝ իբրև մի հզոր բանակ։
That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.
Այդ գործը ներկայացված է Եզեկիելի գրքի երեսունյոթերորդ գլխում, և այն ներկայացվում է հյուսիսային և հարավային թագավորություններով, որոնք նմանություն են ապահովում ուխտի այն խոստման իրականացման գործին, ըստ որի՝ Նրա օրենքը պիտի գրվի հարյուր քառասունչորս հազարի սրտերի և մտքերի վրա։ Երկու փայտերից մեկը, և միայն մեկը, նույնացվում է որպես գլուխ, և եթե հավատում եք, եթե ձեր աչքերը կարող են տեսնել, և ձեր ականջները՝ հասկանալ, ապա սա մյուս փայտը նույնացնում է որպես մարմին։
We will continue this study in the next article.
Մենք այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.
«Քրիստոսի՝ Ինքն իսկ դրած հիմքի վրա առաքյալները կառուցեցին Աստծու եկեղեցին։ Սուրբ Գրքերում տաճարի շինության պատկերը հաճախ գործածվում է՝ եկեղեցու կառուցումը պատկերավորելու համար։ Զաքարիան Քրիստոսին մատնանշում է որպես այն Ճյուղը, որ պետք է կառուցեր Տիրոջ տաճարը։ Նա խոսում է հեթանոսների մասին՝ որպես այդ գործին աջակցողների. «Եվ հեռվից եղողները պիտի գան և շինեն Տիրոջ տաճարում»։ Եվ Եսային հայտարարում է. «Օտարների որդիները պիտի շինեն քո պարիսպները»։ Զաքարիա 6:12, 15; Եսայիա 60:10։»
“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.
«Այս տաճարի շինության մասին գրելիս Պետրոսն ասում է. «Որի մոտ գալով՝ որպես կենդանի քարի, որ թեև մարդկանցից մերժված է, բայց Աստծուց ընտրված ու պատվական, դուք ևս, որպես կենդանի քարեր, շինվում եք մի հոգևոր տուն, սուրբ քահանայություն, որպեսզի մատուցեք հոգևոր զոհեր, ընդունելի Աստծուն՝ Հիսուս Քրիստոսի միջոցով»։ Ա Պետրոս 2:4, 5.»
“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.
«Հրեաների և հեթանոսների աշխարհի քարհանքում առաքյալները աշխատում էին՝ քարեր հանելով, որպեսզի դնեն հիմքի վրա։ Եփեսոսի հավատացյալներին ուղղված իր նամակում Պողոսն ասում է. «Արդ, այլևս օտար և եկվոր չեք, այլ՝ սրբերի համաքաղաքացիներ և Աստծո ընտանիքի անդամներ. և շինված եք առաքյալների ու մարգարեների հիմքի վրա, որի գլխավոր անկյունաքարն Ինքը՝ Հիսուս Քրիստոսն է. Որի մեջ ամբողջ շինվածքը, ներդաշնակորեն միացած, աճում է Տիրոջ մեջ սուրբ տաճար լինելու համար. Որի մեջ դուք էլ միասին շինվում եք՝ Հոգով Աստծո բնակարան լինելու համար»։ Եփեսացիներին 2:19–22։
“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.
«Եվ Կորնթացիներին նա գրեց. «Աստծու այն շնորհի համեմատ, որ տրված է ինձ, ես, որպես իմաստուն գլխավոր շինարար, հիմքը դրեցի, և ուրիշն է շինում դրա վրա։ Բայց ամեն մարդ թող զգույշ լինի, թե ինչպես է շինում դրա վրա։ Որովհետև ոչ ոք չի կարող ուրիշ հիմք դնել, քան այն, որ արդեն դրված է, որը Հիսուս Քրիստոսն է։ Իսկ եթե մեկը այս հիմքի վրա շինի ոսկի, արծաթ, պատվական քարեր, փայտ, խոտ, եղեգն. յուրաքանչյուրի գործը կհայտնվի, որովհետև օրը պիտի հայտնի այն, քանի որ կրակով պիտի հայտնվի. և կրակը պիտի փորձի յուրաքանչյուրի գործը, թե ինչ տեսակ է»։ Ա Կորնթացիներին 3:10–13։
“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.
«Առաքյալները կառուցեցին հաստատուն հիմքի վրա՝ դարերի Վեմի վրա իսկ։ Այդ հիմքին նրանք բերեցին այն քարերը, որոնք կտրատել էին աշխարհից։ Շինարարները չաշխատեցին առանց խոչընդոտների։ Նրանց գործը չափազանց դժվարացվեց Քրիստոսի թշնամիների հակառակությամբ։ Նրանք պիտի պայքարեին նրանց մոլեռանդության, նախապաշարմունքի և ատելության դեմ, ովքեր կառուցում էին կեղծ հիմքի վրա։ Շատերը, ովքեր աշխատում էին որպես եկեղեցու շինարարներ, կարելի էր նմանեցնել Նեեմիայի օրերի պարսպաշիններին, որոնց մասին գրված է. «Պարսպի վրա շինողները, և բեռներ կրողները՝ բեռնավորողների հետ միասին, ամեն մեկը մի ձեռքով գործում էր աշխատանքի մեջ, իսկ մյուս ձեռքով զենք էր պահում»։ Նեեմիա 4:17»։ Առաքյալների Գործերը, 595–597։