The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.
Երկու փայտերը միացվում են՝ մեկ տաճար դառնալու համար։ Քառասունվեցը լինելով տաճարի խորհրդանիշը, հյուսիսային թագավորության գերության և հարավային թագավորության գերության միջև բաժանող ժամանակահատվածը քառասունվեց տարի է։ Երբ վերջի ժամանակում՝ 1798 թվականին, սրբարանի և զորքի կոխոտումը կատարվում է, այդ երկու փայտերը տաճարի մեջ միավորող ժամանակահատվածը քառասունվեց տարի է։ Մ.թ.ա. 723-ից մինչև Մ.թ.ա. 677 թվականը տաճարը քանդված էր և կոխոտվում էր։ 1798 թվականին կոխոտումը ավարտվեց, և մինչև 1844 թվականը տաճար էր կանգնեցվել։ Այնտեղ նրանք պետք է դառնային մեկ ազգ՝ մեկ թագավորով, և հավիտյան դադարեին մեղանչելուց։ Դա էր ծրագիրը, սակայն 1863 թվականի ապստամբությունը ծրագիրը հետաձգեց մինչև 2001 թվականը։
Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.
Պողոսը եկեղեցին նույնացնում է մարմնի հետ, իսկ Քրիստոսին՝ գլխի հետ, և Պողոսը մարմինն օգտագործում է որպես մարմնի խորհրդանիշ։ Պողոսի համար մարմինը և մարմինը փոխարինելի եզրեր են։
For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.
Որովհետև եթե ըստ մարմնի ապրեք, պիտի մեռնեք, բայց եթե Հոգով մարմնի գործերը մեռցնեք, պիտի ապրեք։ Հռոմեացիս 8:13։
The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.
Մարդկային տաճարի կառուցվածքը հիմնված է Աստծու տաճարի կառուցվածքի վրա։ Մարմինը, որը Եկեղեցին է, համարժեք է անհատի տաճարում մարմնին։ Անհատի տաճարում միտքը գլուխն է, իսկ մարմինը՝ մարմինը։
For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.
Քանի որ մենք Նրա մարմնի անդամներն ենք՝ Նրա մարմնից և Նրա ոսկորներից։ Այդ պատճառով մարդը պիտի թողնի իր հորն ու մորը և պիտի միանա իր կնոջը, և նրանք երկուսը մեկ մարմին պիտի լինեն։ Սա մեծ խորհուրդ է. բայց ես խոսում եմ Քրիստոսի և եկեղեցու վերաբերյալ։ Եփեսացիս 5:30–32.
The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.
Տաճարը, որ Հովհաննեսը պետք է չափեր, երբ յոթներորդ հրեշտակի փողահարությունը նշանավորեց Աստծո խորհրդի ավարտման գործի սկիզբը, Աստծո տաճարն էր, սակայն մարդու տաճարը ստեղծվել էր Աստծո տաճարի պատկերով։ Դրանք փոխադարձաբար փոխարինելի խորհրդանիշներ են։ Մովսեսը լեռան վրա մնաց քառասունվեց օր, երբ նրան ցույց տրվեց այն օրինակը, որով նա պետք է կանգնեցներ երկրային խորանը։ Այդ օրինակը վերցված էր երկնային տաճարից։
Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.
Քրիստոսը երկնային տաճարն էր՝ մարմնի մեջ հայտնված, և Նա ներկայացնում է մարդկային տաճարի օրինակը, որովհետև մարդիկ ստեղծվեցին Նրա պատկերով։ Այդ պատճառով մարդկային տաճարի օրինակը ներկայացված է քառասունվեց քրոմոսոմներով։
The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.
Տաճարները մարգարեաբար փոխադարձաբար փոխարինելի են։ Այսպիսով, այն տաճարը, որ Հովհաննեսին ասվեց չափել, բաղկացած էր միայն երկու բաժանմունքներից՝ առանց գավթի։ Առաջին բաժանմունքը ներկայացնում է մարդկային տաճարը՝ եկեղեցին (հարսը), ազգը, մարմինը, որը մարմինն է։ Երկրորդ բաժանմունքը ներկայացնում է աստվածային տաճարը՝ փեսային, թագավորին, գլուխը, որը միտքն է։ Հավիտենական ուխտի խոստումը, որ վերջին օրերում կատարվում է հարյուր քառասունչորս հազարների համար, պատկերվել է Եզեկիելի երեսունյոթերորդ գլխի երկու փայտերով։ Այն պատկերվել է Հովհաննեսի տաճարով, որը բաղկացած է երկու բաժանմունքներից։ Այն պատկերվել է Պողոսի կողմից տրված՝ Քրիստոսի խորհուրդի հստակ սահմանումներով հավատացյալի մեջ՝ փառքի հույսը։
The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.
Հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման գործը աստվածայնության և մարդկայնության մշտական միավորման գործն է։ Այդ գործն իրականացվում է Յոթերորդ Փողի հնչեցման ընթացքում։ Այդ միավորումը, տող առ տող, Սուրբ Գրքերում ներկայացված է զանազան կերպերով։ Արդարացման և սրբացման գործերը այդ գործի համար կիրառվող աստվածաբանական եզրերն են։ Արդարացումը Քրիստոսի՝ որպես մեր Փոխանորդի, գործն է, իսկ սրբացման գործը Քրիստոսի՝ որպես մեր Օրինակի, գործն է։ Արդարացումը ներկայացնում է մեր իրավունքը երկնքի համար, իսկ սրբացումը ներկայացնում է մեր պիտանելիությունը երկնքի համար։ Այդ երկու գործերն էլ հավատացյալին բերվում են Սուրբ Հոգու ներկայությամբ։ Այդ գործը ներկայացված է որպես Աստծո օրենքի գրություն նրանց սրտերի և մտքերի վրա, ովքեր ընդունված են հավիտենական ուխտի մեջ։
The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.
«Միտքը» ներկայացնում է տաճարի այն բաժինը, որտեղ գտնվում է գլուխը։ Միտքը այն է, ինչ կոչվում է բարձր բնություն՝ ի հակադրություն մարմնի, որը ստորին բնությունն է։ Միտքը ներկայացվում է մեր մտքերով, իսկ մարմինը՝ մեր զգացումներով։
“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.
«Շատերը ապրում են անհարկի դժբախտություն։ Նրանք իրենց միտքը հեռացնում են Հիսուսից և չափազանց կենտրոնացնում իրենց անձի վրա։ Նրանք մեծացնում են փոքր դժվարությունները և խրախուսալքող խոսքեր են ասում։ Նրանք մեղավոր են մեծ մեղքի մեջ՝ անհարկի տրտնջալով Աստծու նախախնամության դեմ։ Քանզի այն ամենի համար, ինչ ունենք և ինչ ենք, պարտական ենք Աստծուն։ Նա մեզ տվել է կարողություններ, որոնք, որոշ չափով, նման են նրանց, որոնք ինքը ևս ունի. և մենք պետք է ջանադրաբար աշխատենք զարգացնելու այդ կարողությունները՝ ոչ թե անձին հաճեցնելու և բարձրացնելու, այլ Նրան փառավորելու համար։»
“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.
«Մենք չպետք է թույլ տանք, որ մեր միտքը խախտվի Աստծուն նվիրված հավատարմությունից։ Քրիստոսի միջոցով մենք կարող ենք և պետք է երջանիկ լինենք, և պետք է ձեռք բերենք ինքնատիրապետման սովորություններ։ Նույնիսկ մտքերը պետք է ենթարկվեն Աստծո կամքին, իսկ զգացումները՝ բանականության և կրոնի վերահսկողությանը։ Մեր երևակայությունը մեզ չի տրվել, որպեսզի նրան թույլ տրվի սանձարձակ ընթանալ և գնալ իր ուզած ճանապարհով՝ առանց զսպման ու խրատման համար որևէ ջանքի։ Եթե մտքերը սխալ են, ապա զգացումները ևս սխալ կլինեն, և մտքերն ու զգացումները միասին կազմում են բարոյական բնավորությունը։ Երբ մենք որոշում ենք, թե որպես քրիստոնյաներ մեզանից չի պահանջվում զսպել մեր մտքերն ու զգացումները, մենք ընկնում ենք չար հրեշտակների ազդեցության տակ և հրավիրում նրանց ներկայությունն ու նրանց վերահսկողությունը։ Եթե մենք անձնատուր լինենք մեր տպավորություններին և թույլ տանք, որ մեր մտքերը հոսեն կասկածամտության, տարակույսի և տրտնջանքի հունով, մենք դժբախտ կլինենք, և մեր կյանքը կվկայի ձախողում»։ Review and Herald, April 21, 1885.
Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”
Մտքերն ու զգացումները միասին կազմում են բարոյական բնավորությունը։ Մեր բնավորությունը կազմված է ստորին և բարձր բնությունից. միտքը բարձր բնությունն է, և եթե մտքի խորհուրդները սրբագործված են, մեր զգացումները ևս սրբագործված կլինեն։ Սա այն պատճառով է, որ միտքը մեր մարդկայնությունը կազմող այդ երկու բնությունների մեջ բարձր՝ կառավարող բնությունն է։ Այն «կարողությունները», որոնք նախատեսված էին որպես մեր էության մի մաս, «որոշ չափով» «նման են այն կարողություններին, որոնք» Քրիստոսը «ունի», որովհետև մենք ստեղծվել ենք Նրա պատկերով, և մենք «պետք է ջանասիրաբար աշխատենք զարգացնելու» այդ «կարողությունները»։
The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.
Մարդու բարձրագույն բնության, կամ նրա մտքի մաս կազմող ուժերն են դատողությունը, հիշողությունը, խիղճը և հատկապես կամքը։
“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.
«Շատերը հարցնում են. «Ինչպե՞ս պիտի իմ անձը հանձնեմ Աստծուն»։ Դուք ցանկանում եք ձեզ Նրան տալ, բայց թույլ եք բարոյական զորության մեջ, կասկածի ստրկության տակ, և ղեկավարվում եք ձեր մեղավոր կյանքի սովորություններով։ Ձեր խոստումներն ու որոշումները ավազե պարանների նման են։ Դուք չեք կարող կառավարել ձեր մտքերը, ձեր մղումները, ձեր զգացմունքները։ Ձեր խախտված խոստումների և զուր դարձած ուխտերի գիտակցությունը թուլացնում է ձեր վստահությունը ձեր իսկ անկեղծության նկատմամբ և ձեզ մղում է զգալու, թե Աստված չի կարող ընդունել ձեզ. բայց դուք չպետք է հուսահատվեք։ Այն, ինչ ձեզ հարկավոր է հասկանալ, կամքի ճշմարիտ ուժն է։ Սա է մարդու բնության մեջ կառավարող ուժը՝ որոշման կամ ընտրության ուժը։ Ամեն ինչ կախված է կամքի ճիշտ գործադրումից։ Ընտրության զորությունը Աստված տվել է մարդկանց. այն նրանցն է գործադրելու համար։ Դուք չեք կարող փոխել ձեր սիրտը, ինքներդ ձեզնից չեք կարող նրա զգացմունքները տալ Աստծուն, բայց կարող եք ընտրել Նրան ծառայելը։ Դուք կարող եք Նրան տալ ձեր կամքը, և ապա Նա ձեր մեջ կգործի՝ կամենալու և անելու ըստ Իր բարի հաճության։ Այսպիսով ձեր ամբողջ էությունը պիտի բերվի Քրիստոսի Հոգու վերահսկողության ներքո. ձեր զգացմունքները պիտի կենտրոնանան Նրա վրա, ձեր մտքերը պիտի լինեն Նրա հետ ներդաշնակ»։
“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.
«Բարության և սրբության հանդեպ ձգտումները ճիշտ են այնքանով, որքանով հասնում են, բայց եթե այստեղ կանգ առնեք, դրանք ոչնչով չեն օգնի։ Շատերը կկորչեն՝ հուսալով և ցանկանալով քրիստոնյա լինել։ Նրանք չեն հասնում այն կետին, որ իրենց կամքը հանձնեն Աստծուն։ Նրանք այժմ չեն ընտրում լինել քրիստոնյաներ։»
“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.
«Կամքի ճիշտ գործադրմամբ ձեր կյանքում կարող է կատարվել լիակատար փոփոխություն։ Ձեր կամքը Քրիստոսին հանձնելով՝ դուք միավորվում եք այն զորության հետ, որ վեր է ամեն իշխանությունից և զորությունից։ Դուք վերից ուժ պիտի ունենաք, որ ձեզ անսասան պահի, և այսպես՝ Աստծուն մշտապես հանձնվելով, դուք կկարողանաք ապրել նոր կյանքը, այն է՝ հավատի կյանքը»։ Քրիստոսին տանող քայլեր, 47, 48։
The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.
Կամքի զորությունը մարդու բնության մեջ «կառավարող ուժն» է, և այդ կառավարիչը գտնվում է մարդկային տաճարի այն բաժնում, որը միավորված է «բոլոր իշխանություններից և զորություններից վեր եղող զորության հետ»։ Այն տեղը, որտեղ մարդկային տաճարի մեջ տեղի է ունենում Աստվածության միությունը մարդկության հետ, հոգու միջնաբերդն է։ Ամեն մարդ ունի մի միջնաբերդ, և այն կամ զբաղեցված է Քրիստոսով, կամ Քրիստոսի ոխերիմ թշնամով։
“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.
«Երբ Քրիստոսը տիրապետում է հոգու ամրոցին, մարդկային գործիքը դառնում է մեկ նրա հետ։ Եվ նա, ով մեկ է Քրիստոսի հետ, պահպանելով իր միությունը, գահ բարձրացնելով նրան սրտում և հնազանդվելով նրա պատվիրաններին, ապահով է չարի ծուղակներից։ Քրիստոսի հետ միավորված՝ նա իր մեջ հավաքում է Քրիստոսի շնորհները և Տիրոջը նվիրում է զորություն, արդյունավետություն և կարողություն՝ հոգիներ դեպի նրան շահելու գործում։ Փրկչի հետ համագործակցությամբ նա դառնում է այն գործիքը, որի միջոցով Աստված գործում է։ Ապա, երբ սատանան գալիս է և ձգտում է տիրապետել հոգուն, նա գտնում է, որ Քրիստոսը նրան ավելի զորեղ է դարձրել, քան զինված ուժեղ մարդը»։ Review and Herald, December 12, 1899.
The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.
Հոգու միջնաբերդը մարդու սիրտն ու միտքն են։ Նոր ուխտի խոստումը հավատացյալի համար նշում է երեք հիմնական խոստումներ։ Նրան խոստացվում է ունենալ մի երկիր՝ բնակվելու համար, ինչպես Եդեմի պարտեզն էր Ադամի և Եվայի համար, որն իր հերթին ներկայացնում էր խոստացված երկիրը Նրա ուխտի համար հին Իսրայելի հետ, որն իր հերթին ներկայացնում էր հոգևոր Իսրայելի համար հոգևոր փառավոր երկիրը, և այս երեքն էլ, տող առ տող, վկայում են նորոգված երկրի խոստման մասին՝ նրանց համար, ովքեր հաղթում են, ինչպես Նա հաղթեց։
When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.
Երբ Ադամն ու Եվան մեղանչեցին, նրանք «ցրվեցին» Եդեմի պարտեզից «յոթ ժամանակի» համար, և յոթ հազարամյակներից հետո է, որ երկիրը նորոգվում է, և Եդեմի պարտեզը վերականգնվում է։ Հին Իսրայելի «յոթ ժամանակի» համար ցրումը նախատիպորեն պատկերվեց Ադամի և Եվայի ցրմամբ։ Ուխտը խոստանում է բնակության համար մի երկիր, և դա վերականգնված Եդեմի խոստումն էր։ Սրբարանի և զորքի ոտնատակ տրվելը ներկայացնում է մեղքի աստիճանական սաստկացումը մարդկային ընտանիքի մեջ, որը սկսվեց Ադամի մեղքից։
The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.
Ուխտի մյուս երկու խոստումները այն են, որ հավատարիմները պիտի ստանան նոր մարմին և նոր միտք՝ այսինքն հենց Քրիստոսի միտքը։ Մարմինը մարմնական բնությունն է, ստորին էությունը, և Քրիստոսի հետ առնչությամբ այն եկեղեցին է։ Միտքը բարձրագույն բնությունն է. այն է, ինչ Քույր Ուայթը բնորոշում է որպես «հոգու ամրոց»։ Պողոսը հստակ սովորեցնում է, որ մենք ստանում ենք Քրիստոսի միտքը այն պահին, երբ ընդունում ենք Ավետարանի պահանջները, երբ արդարանում ենք։ Նա նաև սովորեցնում է, որ մենք նոր և փառավորված մարմին չենք ստանում մինչև Երկրորդ Գալուստը։
Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.
Ահա, ձեզ մի խորհուրդ եմ հայտնում. Մենք բոլորս չենք ննջելու, բայց բոլորս պիտի փոխվենք՝ մի ակնթարթում, աչք թարթելու չափ, վերջին փողի հնչման ժամանակ. որովհետև փողը պիտի հնչի, և մեռյալները պիտի հարություն առնեն անապական, և մենք պիտի փոխվենք։ Քանզի այս ապականելին պետք է հագնի անապականություն, և այս մահկանացուն պետք է հագնի անմահություն։ Իսկ երբ այս ապականելին հագնի անապականություն, և այս մահկանացուն հագնի անմահություն, այն ժամանակ պիտի կատարվի գրված խոսքը. «Մահը հաղթությամբ կլանվեց»։ Ո՛վ մահ, ո՞ւր է քո խայթոցը։ Ո՛վ գերեզման, ո՞ւր է քո հաղթանակը։ Մահվան խայթոցը մեղքն է, իսկ մեղքի զորությունը՝ օրենքը։ Ա Կորնթացիս 15:51–56։
A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.
Վարդապետություն մը, որուն մասին Յովհաննէսը կ՚ըսէ, թէ այդպիսի մոլորեցուցիչ ուսուցումներուն հաւատացողները նեռ են, կը պնդէ, թէ Քրիստոս երբեք չընդունեց մարմին մը, որ ենթակայ էր մեղքի այն հետեւանքներուն, որոնք Ադամի մեղքէն ի վեր սկսած էին ազդել մարդկային ընտանիքին վրայ։
And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.
Եվ ամեն մի հոգի, որ չի դավանում, թե Հիսուս Քրիստոսը մարմնով է եկել, Աստծուց չէ. և սա է նեռի այն հոգին, որի մասին լսել եք, թե պիտի գա. և ահա այժմ իսկ նա արդեն աշխարհում է։ Ա Հովհաննես 4:3։
The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.
Բաբելոնի (նեռի) գինին, որը սովորեցնում է «Անարատ Հղությունը», պնդում է, թե Մարիամը կատարյալ է դարձվել, ինչպես Ադամն ու Եվան՝ մեղքից առաջ, որպեսզի Հիսուսի ծնունդը հիմնված լինի աստվածության (Սուրբ Հոգու) հղության և կատարյալ մարդկության (Մարիամի) վրա։ Անարատ Հղության կեղծ վարդապետությունը չի վերաբերում այն հարցին, թե երբ Հիսուսը հղացավ Մարիամի արգանդում, այլ՝ թե ինչպես Մարիամը հղացվեց Ադամի և Եվայի կատարելությամբ։ Առաջարկել, թե այն մարմինը, որ Քրիստոս Իր վրա վերցրեց, երբ եկավ մարդուն փրկագնելու, անմեղ մարմին էր, որը չէր պարունակում ժառանգականության ազդեցությունները, նեռի ուսմունք է։
For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.
Որովհետև շատ մոլորեցնողներ աշխարհ են մտել, որոնք չեն դավանում, թե Հիսուս Քրիստոսը մարմնով եկած է։ Սա է մոլորեցնողը և նեռը։ 2 Հովհաննես 1:7.
When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.
Երբ Քրիստոսը հարություն առավ, ներշնչանքը զգուշությամբ մատնանշում է, որ Նա այն ժամանակ արդեն ուներ փառավորված մարմին։ Նրա հարությունը խորհրդանշում էր արդարների հարությունը Երկրորդ Գալստյան ժամանակ, և հենց այնտեղ է, որ մենք ստանում ենք նոր մարմնի ուխտի խոստումը։
“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.
«Ժամանակը եկել էր, որ Քրիստոսը բարձրանար Իր Հոր գահին։ Որպես աստվածային հաղթող՝ Նա պատրաստվում էր հաղթության ավարներով վերադառնալ երկնային ատյանները։ Իր մահից առաջ Նա հայտնել էր Իր Հորը. «Ես ավարտեցի այն գործը, որ Ինձ տվեցիր անելու»։ Հովհաննես 17․4։ Իր հարությունից հետո Նա միառժամանակ մնաց երկրի վրա, որպեսզի Իր աշակերտները ծանոթանային Նրան՝ Իր հարուցյալ և փառավորված մարմնի մեջ։ Այժմ Նա պատրաստ էր հրաժեշտ տալու։ Նա հաստատել էր այն փաստը, որ կենդանի Փրկիչ է։ Նրա աշակերտներն այլևս կարիք չունեին Նրան կապելու գերեզմանի հետ։ Նրանք կարող էին Նրան մտածել որպես փառավորված՝ երկնային տիեզերքի առաջ»։ The Desire of Ages, 829.
The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.
Բնակվելու համար երկիր ունենալու ուխտի խոստումը կատարվում է նորոգված երկրի վրա, երբ Եդեմը վերականգնվում է, և առաջին Ադամի մարդկության «յոթ ժամանակների» (յոթ հազար տարիների) ցրումը ավարտվում է։ Նոր և փառավորված մարմնի ուխտի խոստումը տրվում է Երկրորդ Գալստյան ժամանակ՝ աչք թարթելու չափ արագությամբ։
“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.
«Բեթղեհեմի պատմությունը անսպառ թեմա է։ Նրա մեջ թաքնված է «Աստծու թե՛ իմաստության և թե՛ գիտության հարստության խորությունը»։ Հռոմեացիներին 11:33։ Մենք զարմանում ենք Փրկչի զոհողության վրա, որ երկնքի գահը փոխանակեց մսուրի հետ, իսկ երկրպագող հրեշտակների ընկերակցությունը՝ ախոռի անասունների հետ։ Մարդկային հպարտությունն ու ինքնաբավությունը Նրա ներկայության մեջ հանդիմանվում են։ Սակայն սա Նրա հրաշալի խոնարհման միայն սկիզբն էր։ Աստծո Որդու համար գրեթե անսահման նվաստացում կլիներ ընդունել մարդկային բնությունը, նույնիսկ եթե Ադամը դեռ կանգնած լիներ իր անմեղության մեջ՝ Եդեմում։ Բայց Հիսուսը ընդունեց մարդկությունը, երբ մարդկային ցեղը թուլացել էր մեղքի չորս հազար տարվա ընթացքում։ Ինչպես Ադամի ամեն մի զավակ, Նա ևս ընդունեց ժառանգականության մեծ օրենքի ներգործության հետևանքները։ Թե որոնք էին այդ հետևանքները, երևում է Նրա երկրային նախահայրերի պատմությունից։ Նա եկավ այդպիսի ժառանգականությամբ, որպեսզի մասնակից լինի մեր վշտերին ու փորձություններին և մեզ տա անմեղ կյանքով ապրելու օրինակը»։ The Desire of Ages, 48.
When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.
Երբ մարդը համապատասխանում է ավետարանի պահանջներին, նա նույն պահին ստանում է նոր միտք, այսինքն՝ Քրիստոսի միտքը, սակայն մարմինը, կամ, ինչպես Պողոսն էլ է այն կոչում, մարմնականը, փոխվում է Երկրորդ Գալստյան ժամանակ։ Ստորին բնությունը, որը կազմված է զգացումներից, դարձի ժամանակ չի վերացվում։ Այդ զգացումները, որոնք բարոյական բնավորության մի մասն են, մնում են մինչև Երկրորդ Գալուստը։ Այդ զգացումները ներկայացնում են հուզական համակարգը, որը կապված է հորմոնային համակարգի հետ։ Դրանք ներկայացնում են զգայարանները, որոնք կապված են նյարդային համակարգի հետ։ Մարդու ստորին բնության բոլոր տարրերը, որոնք դիտվում են որպես զգացումներ, բաժանվում են երկու հիմնական կարգերի։ Զգացումների մի տեսակը այն հակումներն են, որ մենք ժառանգել ենք մեր նախահայրերից, իսկ զգացումների մյուս տեսակները դաստիարակված հակումներ են, որոնք մենք զարգացրել ենք մեր սեփական ընտրություններով։
Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”
Որոշ ժառանգական հակումներ պարզապես մարդկային կազմության մաս են, իսկ ժառանգական հակումների որոշ տեսակներ՝ դեպի չարը։ Մշակված զգացումների տեսակներն այն են, որոնք մենք հաստատում ենք մեր իսկ ընտրություններով, իսկ ժառանգական հակումները փոխանցվում են «ժառանգականության մեծ օրենքով»։
Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.
Հիսուսը «ընդունեց մարդկային բնությունը այն ժամանակ, երբ ցեղը թուլացել էր մեղքի չորս հազար տարվա հետևանքով։ Ադամի ամեն մի զավակի պես Նա ընդունեց ժառանգականության մեծ օրենքի գործելու արդյունքները։ Թե ինչ էին այդ արդյունքները, երևում է Նրա երկրային նախահայրերի պատմությունից։ Նա եկավ այդպիսի ժառանգականությամբ, որպեսզի մասնակից լինի մեր վշտերին ու փորձություններին և մեզ տա անմեղ կյանքի օրինակը»։ Ժառանգականության մեծ օրենքի գործելու չորս հազար տարվա արդյունքներով հանդերձ՝ Հիսուսը միշտ իր կամքի գործադրմամբ այդ հակումները պահեց հնազանդության մեջ, և Նա երբեք, ոչ մի անգամ, չմասնակցեց որևէ մեղավոր զգացման մշակմանը։
Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.
Եթե Հիսուսը ընդունած լիներ մարդկային մարմին, ինչպես ներկայացված էր Ադամով և Եվայով՝ նախքան նրանց մեղանչելը, առանց ընդունելու մարդկության թուլացման այն հետևանքները, որոնք առաջացել էին ավելի քան չորս հազար տարվա ապականությունից, ապա Նա օրինակ չէր տա, թե ինչպես Աստծո յուրաքանչյուր զավակ կարող է հաղթահարել։
We will continue this study in the next article.
Այս ուսումնասիրությունը կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։
“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.
«Շատերը Քրիստոսի և Սատանայի միջև այս պայքարը դիտում են որպես մի բան, որ իրենց սեփական կյանքի համար որևէ առանձնահատուկ նշանակություն չունի, և նրանց համար այն քիչ հետաքրքրություն ունի։ Բայց այս հակամարտությունը կրկնվում է յուրաքանչյուր մարդկային սրտի ոլորտում։ Ոչ ոք երբեք չի թողնում չարիքի շարքերը՝ Աստծու ծառայությանն անցնելու համար, առանց Սատանայի հարձակումներին հանդիպելու։ Այն գայթակղությունները, որոնց Քրիստոս դիմադրեց, հենց այնպիսին էին, որոնց մենք այնքան դժվարությամբ ենք դիմակայում։ Դրանք Նրա վրա ազդում էին այնքան ավելի մեծ աստիճանով, որքան Նրա բնավորությունը բարձր է մեր բնավորությունից։ Աշխարհի մեղքերի սոսկալի ծանրությունն Իր վրա կրելով՝ Քրիստոս հաղթահարեց փորձությունը ախորժակի, աշխարհի սիրո և այն ցուցամոլ սիրո առնչությամբ, որը տանում է հանդգնության։ Սրանք այն գայթակղություններն էին, որոնք հաղթեցին Ադամին և Եվային, և որոնք այնքան հեշտությամբ հաղթում են մեզ»։
“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.
«Սատանան Ադամի մեղքին էր մատնանշում՝ իբրև ապացույց, թե Աստծո օրենքն անարդար է և չի կարող հնազանդությամբ պահվել։ Քրիստոսը մեր մարդկայնության մեջ պետք է փրկագներ Ադամի ձախողումը։ Սակայն երբ Ադամը հարձակման ենթարկվեց փորձիչի կողմից, մեղքի հետևանքներից ոչ մեկը նրա վրա չէր եղել։ Նա կանգնած էր կատարյալ մարդկության զորության մեջ՝ տիրապետելով մտքի և մարմնի ամբողջական կորովի։ Նա շրջապատված էր Եդեմի փառքերով և ամենօրյա հաղորդակցության մեջ էր երկնային էակների հետ։ Այդպես չէր Հիսուսի պարագայում, երբ Նա անապատ մտավ՝ Սատանայի դեմ պայքարելու համար։ Չորս հազար տարի շարունակ մարդկային ցեղը նվազել էր մարմնական ուժով, մտավոր կարողությամբ և բարոյական արժեքով, և Քրիստոսը Իր վրա վերցրեց այլասերված մարդկության տկարությունները։ Միայն այսպես Նա կարող էր մարդուն ազատել նրա նվաստացման ամենացածր խորքերից։»
“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.
«Շատերը պնդում են, թե Քրիստոսի համար անհնար էր փորձությամբ հաղթահարվել։ Այդ դեպքում Նա չէր կարող դրվել Ադամի դիրքում. Նա չէր կարող ձեռք բերել այն հաղթանակը, որ Ադամը չկարողացավ ձեռք բերել։ Եթե մենք որևէ իմաստով ավելի ծանր պայքար ունենք, քան Քրիստոսն ուներ, ապա Նա չէր կարողանա օգնության հասնել մեզ։ Սակայն մեր Փրկիչը ընդունեց մարդկությունը՝ նրա բոլոր պարտականություններով։ Նա ընդունեց մարդու բնությունը՝ փորձությանը տրվելու հնարավորությամբ։ Մենք կրել չունենք ոչինչ, ինչ Նա չի կրել»։
“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’
«Քրիստոսի պարագայում, ինչպես Եդեմում եղած սուրբ զույգի դեպքում, ախորժակն էր առաջին մեծ փորձության հիմքը։ Հենց այնտեղ, որտեղ սկսվեց կործանումը, պետք է սկսվի մեր փրկագնության գործը։ Ինչպես ախորժակին տրվելը պատճառ եղավ Ադամի անկմանը, այնպես էլ ախորժակը մերժելով՝ Քրիստոսը պետք է հաղթեր։ «Եվ երբ Նա քառասուն օր և քառասուն գիշեր ծոմ պահեց, ապա վերջում քաղց զգաց։ Եվ երբ փորձիչը մոտեցավ Նրան, ասաց. Եթե Դու Աստծո Որդին ես, ասա, որ այս քարերը հաց դառնան։ Բայց Նա պատասխանեց ու ասաց. Գրված է. “Մարդը միայն հացով չի ապրի, այլ Աստծո բերանից դուրս եկող ամեն խոսքով”»։
“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.
«Ադամի ժամանակներից մինչև Քրիստոսի ժամանակը, ինքնահաճույքին տրվելը մեծացրել էր ախորժակների և կրքերի զորությունը, մինչև որ դրանք գրեթե անսահմանափակ իշխանություն էին ձեռք բերել։ Այսպիսով մարդիկ դարձել էին բարոյապես ընկած ու հիվանդագին, և ինքնուրույն նրանց համար անհնար էր հաղթահարել։ Մարդու փոխարեն Քրիստոսը հաղթեց՝ դիմանալով ամենածանր փորձությանը։ Մեր համար Նա գործադրեց մի ինքնատիրապետում, որն ավելի զորեղ էր, քան քաղցը կամ մահը։ Եվ այս առաջին հաղթանակի մեջ ներառված էին նաև այլ հարցեր, որոնք մտնում են խավարի ուժերի դեմ մեր բոլոր պայքարների մեջ»։ The Desire of Ages, 117.