In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

Տասներորդ գլխի առաջին համարում մեզ տեղեկացվում է, որ դա Կյուրոսի երրորդ տարին էր, մինչդեռ առաջին գլխում մեզ տեղեկացվում է, որ Դանիելը միայն ապրեց, կամ շարունակեց մինչև Կյուրոսի առաջին տարին։

And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

Եվ Դանիելը մնաց մինչև Կյուրոս թագավորի առաջին տարին։ Դանիել 1:21։

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Երկու տարի Կյուրոսը, ըստ էության, համատեղ թագավորել էր մար Դարեհի հետ, ուստի դա նրա երրորդ տարին էր, բայց նաև նրա առաջին տարին էր։

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

Պարսից արքա Կյուրոսի երրորդ տարում մի բան հայտնվեց Դանիելին, որի անունը կոչվում էր Բաղտասասար. և այդ բանը ճշմարիտ էր, բայց սահմանված ժամանակը երկար էր. և նա հասկացավ այդ բանը և տեսիլքի իմաստությունը ունեցավ։ Դանիել 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Մարգարեական առումով Կյուրոսը ներկայացվում է Դանիելի առաջին և վերջին տեսիլքներում։ Դանիել գրքի առաջին գլուխը, ինչպես արդեն ներկայացվել է նախորդ հոդվածներում, ներկայացնում է Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի առաջին հրեշտակին։ Երբ առաջին հրեշտակը նույնացվում է մարգարեության մեջ, նա կրում է Հայտնության տասնչորսի բոլոր երեք հրեշտակների բոլոր մարգարեական բնութագրերը։ Առաջին հրեշտակի մեջ ներկայացված հավիտենական ավետարանի երեք քայլերն են՝ «վախեցե՛ք Աստծուց», «փա՛ռք տվեք Նրան», որովհետև «Նրա դատաստանի ժամը եկել է»։

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Քանի որ Դանիելը և երեք պատվականները «վախենում էին Աստծուց», նրանք ընտրեցին մերժել Բաբելոնի կերակուրը և մնալ բուսակերներ։ Հաջորդած տեսողական փորձության մեջ Դանիելը և երեք պատվականները իրենց առողջ տեսքով, ի հակադրություն նրանց, ովքեր կերել էին բաբելոնյան կերակուրը, «փառավորեցին Աստծուն»։ Երեք տարի անց հասավ «դատաստանի ժամը», երբ Նաբուգոդոնոսորը փորձեց նրանց և գտավ, որ նրանք տասնապատիկ ավելի իմաստուն էին, քան բոլոր բաբելոնյան իմաստունները։

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Հավիտենական ավետարանի երեք քայլերը ներկայացված են նաև Դանիելի վերջին գլխում՝ որպես այն գործընթացը, որով գիտության աճը մաքրում, սպիտակեցնում և փորձում է նրանց, ովքեր պատասխանատու են ժամանակի վախճանին բացված լույսի հանդեպ։ Դանիելի առաջին գլխում, ինչպես և վերջինում, բացահայտվում են առաջին հրեշտակի երեք քայլերը, որն ընդգրկում է բոլոր երեք հրեշտակներին։ Քանի որ առաջին գլուխը առաջին հրեշտակի հավիտենական ավետարանն է, Դանիելի երկրորդ գլուխը ներկայացնում է Հայտնություն տասնչորսի երկրորդ հրեշտակին, որտեղ ներկայացված է գազանի պատկերի կամ Քրիստոսի պատկերի փորձությունը, ինչպես որ ներկայացված էր առաջին գլխի երեք քայլերի երկրորդ փորձության մեջ։

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Քանի որ Դանիելի գրքի առաջին և երկրորդ գլուխները ներկայացնում են Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի առաջին և երկրորդ հրեշտակներին, երրորդ գլուխը և Դուրայի դաշտում եղած փորձությունը ներկայացնում են երրորդ հրեշտակի պատգամը՝ իր այն նախազգուշացմամբ, որ չընդունվի գազանի նշանը։ Դանիելի առաջին գլխում հիշատակվում է Կյուրոսի առաջին տարին, իսկ տասներորդ գլխում, որը Դանիելի վերջին տեսիլքն է, Կյուրոսը ներկայացվում է իր երրորդ տարով, բայց մենք գիտենք, որ այդ երրորդ տարին նրա առաջին տարին է, որովհետև Դանիելը շարունակեց միայն մինչև Կյուրոսի առաջին տարին։

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Այսպիսով Կյուրոսը երեք տարի պարունակող առաջին տարվա խորհրդանիշն է։ Նա առաջին հրեշտակի լուրի խորհրդանիշն է։ Կյուրոսի առաջին տարին հիշատակվում է Դանիելի առաջին տեսիլքի վերջին համարում, ապա կրկին՝ Դանիելի վերջին տեսիլքի առաջին համարում։ Կարևոր է ճանաչել Կյուրոսի մարգարեական խորհրդանշական նշանակությունը, և նախ և առաջ մենք որոշում ենք, որ նա ներկայացնում է առաջին հրեշտակի լուրը։ Սա մարգարեապես կարելի է հաստատել այն փաստով, որ Դանիելը նրա երրորդ տարին նույնացնում է որպես նրա առաջինը, սակայն առավել կարևոր է, որ դա նույնացվում է առաջին հրամանագրով, որ նա հռչակեց։

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Տասներորդ գլխում Գաբրիելը Պարսկաստանի արքաների հետ ունեցած պայքարը վերաբերում էր Կյուրոսին այն աստիճանին հասցնելուն, որ նա գործն ավարտին հասցնի և հրապարակի երեք հրամանագրերից առաջինը, որը թույլ էր տալու հրեաներին վերադառնալ և վերաշինել Երուսաղեմն ու տաճարը։ Երրորդ հրամանագիրը նշանավորելու էր երկու հազար երեք հարյուր տարվա մարգարեության սկիզբը, որն ավարտվեց, երբ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ժամանեց երրորդ հրեշտակը։ Երրորդ հրամանագիրը ներկայացնում էր երրորդ հրեշտակին, և, հետևաբար, Կյուրոսի առաջին հրամանագիրը ներկայացնում էր առաջին հրեշտակի գալուստը 1798 թվականին։ Կյուրոսը ներկայացնում է առաջին հրեշտակին, և այդ պատճառով Դանիելի գրքում նրա առաջին տարին ներկայացնում էր երեք տարի։

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Հետևաբար Կյուրոսը ներկայացնում է «վերջի ժամանակը», որովհետև երբ առաջին հրեշտակը (Կյուրոսը) եկավ 1798 թվականին, «վերջի ժամանակը» հասավ, և Դանիելի գիրքը բացվեց։ Կյուրոս անունը համարվում է, որ ծագում է հին պարսկերեն «Kūruš» բառից, որը նշանակում է «արև», միացած էլամերեն «kursh» բառին, որը նշանակում է «գահ», ինչը մատնանշում է արքայական իշխանության կամ թագավորության հետ կապը։ Եսայիան նույնպես անդրադառնում է Կյուրոսի այս հատկանիշներին։

That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

Ով Կյուրոսի մասին ասում է. «Նա իմ հովիվն է և պիտի կատարի իմ ամբողջ կամքը»,— նաև Երուսաղեմին ասելով. «Դու պիտի վերաշինվես», և տաճարին. «Քո հիմքը պիտի դրվի»։ Այսպես է ասում Տերը իր օծյալին՝ Կյուրոսին, որի աջ ձեռքից բռնել եմ, որպեսզի ազգեր հնազանդեցնեմ նրա առաջ, և թագավորների մեջքերը կթուլացնեմ, որպեսզի նրա առաջ բացվեն երկփեղկ դռները, և դռները չեն փակվի։ Ես կգնամ քո առջևից և ծուռ տեղերը ուղիղ կդարձնեմ, պղնձե դռները կտոր-կտոր կանեմ և երկաթե սողնակները կկտրեմ։ Եվ քեզ կտամ խավարի գանձերը և ծածուկ վայրերի պահված հարստությունները, որպեսզի իմանաս, թե ես՝ Տերս, որ քեզ քո անունով եմ կոչում, Իսրայելի Աստվածն եմ։ Հակոբի՝ իմ ծառայի համար, և Իսրայելի՝ իմ ընտրյալի համար, քեզ քո անունով կոչեցի. քեզ անուն տվի, թեև դու ինձ չէիր ճանաչում։ Ես եմ Տերը, և ուրիշ չկա, ինձնից բացի Աստված չկա. ես քեզ զորացրի, թեև դու ինձ չէիր ճանաչում, որպեսզի արևելքից և արևմուտքից իմանան, որ ինձնից բացի ուրիշ չկա։ Ես եմ Տերը, և ուրիշ չկա։ Եսայիա 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Կյուրոսը նախատիպում էր Քրիստոսին, որովհետև նա Տիրոջ «օծյալն» էր և կոչվում էր Աստծո «հովիվը», որը կառուցում է Երուսաղեմը և դնում է տաճարի հիմքը։ Նա է նա, ով առնչվում է փակ դռների բացվելուն, ինչպես Քրիստոսն է Նա, որ բացում է, և ոչ ոք չի փակում, և փակում է, և ոչ ոք չի բացում։ Եվ Կյուրոսին տրվում են «խավարի գանձերը և ծածուկ տեղերի թաքնված հարստությունները»։ Կյուրոսը կատարում է մի քանի նշանաքարեր բարենորոգչական շարժումների գծի վրա։

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

Նա նշանավորում է վախճանի ժամանակը, երբ գալիս է առաջին հրեշտակը, երբ Դանիելի գիրքը կնիքից ազատվում է, և ապա տեղի է ունենում գիտության աճ, որ գալիս է «խավարի գանձերից և ծածուկ տեղերի պահված հարստություններից»։ Այդ «խավարի գանձերը և ծածուկ տեղերի պահված հարստությունները» կազմում են այն «հիմքը», որ «կառուցվում» է, և այն «տաճարը», որ պետք է «դրվի»։ Քրիստոսը, Ով նախապատկերացվել էր Կյուրոսով, Տիրոջ «օծյալն» է, ինչպես Քրիստոս օծվեց Իր մկրտության ժամանակ։ Ուստի Կյուրոսը ոչ միայն առաջին հրեշտակի գալուստն է, այլև երկրորդ հրեշտակն է, որ զորացնում է առաջին հրեշտակին, երբ նա իջնում է, ինչպես Սուրբ Հոգին իջավ, երբ Քրիստոս օծվեց։ 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Քրիստոս բացեց դեպի Ամենասուրբ վայրը տանող դուռը կամ «դարպասը», որը մի դարպաս էր, որ փակված էր եղել։ Կյուրոսը նաև նշանավորում է երրորդ հրեշտակի գալուստը։

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Կյուրոսը առաջին հրեշտակն է, և առաջին հրեշտակը կրում է բոլոր երեք հրեշտակների բոլոր տարրերը։ Կյուրոսը վերջի ժամանակն է՝ 1798 թվականին, երբ եկավ առաջին հրեշտակը։ Կյուրոսը ներկայացնում է 1840 թվականի օգոստոսի 11-ը, երբ առաջին հրեշտակի լուրը զորացվեց (օծվեց)։ Նա ներկայացնում է հիմքերի դրման գործը, ինչպես դա արտահայտվեց 1842 թվականի մայիսին 1843 թվականի աղյուսակի պատրաստմամբ։ Նա ներկայացնում է տաճարի շինությունը, քանի որ երկու դասերը բաժանվեցին առաջին հիասթափության ժամանակ՝ 1844 թվականի ապրիլի 19-ին, և նա ներկայացնում է երկրորդ բաժանումը 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի մեծ հիասթափության ժամանակ։

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Միլլերի հետևորդների բարենորոգչական շարժման բոլոր նշանաքարերը նախապատկերված էին Կյուրոսով, և, հետևաբար, այդ նշանաքարերը նաև նախապատկերում են հարյուր քառասունչորս հազարի շարժման նշանաքարերը։ Միլլերյան շարժմանը նախորդեցին այն նշանները, որոնք Քրիստոսը ցույց էր տվել, որ պիտի նախորդեին Միլլերի հետևորդների պատմությանը։

“Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

«Մարգարեությունը ոչ միայն կանխագուշակում է Քրիստոսի գալստյան կերպն ու նպատակը, այլև ներկայացնում է այն նշանները, որոնցով մարդիկ պիտի ճանաչեն, թե երբ է այն մոտ։ Հիսուսն ասաց. «Եվ նշաններ պիտի լինեն արեգակի, և լուսնի, և աստղերի մեջ»։ Ղուկաս 21:25։ «Արեգակը պիտի խավարի, և լուսինը իր լույսը չպիտի տա, և երկնքի աստղերը պիտի ընկնեն, և երկնքում եղող զորությունները պիտի սասանվեն։ Եվ այն ժամանակ պիտի տեսնեն մարդու Որդուն, որ գալիս է ամպերի մեջ՝ մեծ զորությամբ և փառքով»։ Մարկոս 13:24–26։ Հայտնության գրողը այսպես է նկարագրում այն նշաններից առաջինը, որոնք պիտի նախորդեն երկրորդ գալստյանը. «Եվ եղավ մեծ երկրաշարժ, և արեգակը սևացավ մազեղեն քուրձի պես, և լուսինը եղավ արյան պես»։ Հայտնություն 6:12։

“These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

«Այս նշանները տեսնվեցին տասնիններորդ դարի բացվելուց առաջ։ Այս մարգարեության կատարմամբ 1755 թվականին տեղի ունեցավ երբևէ արձանագրված ամենասարսափելի երկրաշարժը»։ The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

Երկրորդ Գալուստը ազդարարող նշանները սկսեցին երևալ 1798 թվականից քիչ առաջ՝ 1755 թվականին։ 1798 թվականը հոգևոր Իսրայելի գերության ավարտն էր հոգևոր Բաբելոնում, որը, ինչպես ուսուցանում է Քույր Ուայթը, նախապատկերված էր բառացի Իսրայելի բառացի գերությամբ բառացի Բաբելոնում, որն ավարտվեց գերության յոթանասուն տարիների լրանալուն պես, երբ Կյուրոսը մտավ բաց դռներով, գրավեց Բաբելոնը և սպանեց Բաղտասարին։

“Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

«Այսօր Աստծո եկեղեցին ազատ է կորսված մարդկային ցեղի փրկության համար նախատեսված աստվածային ծրագիրը մինչև իր ավարտը առաջ տանելու։ Շատ դարեր Աստծո ժողովուրդը զրկված էր իր ազատություններից։ Ավետարանի քարոզությունը իր մաքրության մեջ արգելված էր, և մարդկանց հրամաններին չհնազանդվելու համարձակություն ունեցողներին ենթարկում էին ամենախիստ պատիժների։ Դրա հետևանքով Տիրոջ մեծ բարոյական այգին գրեթե ամբողջովին անմշակ էր մնացել։ Ժողովուրդը զրկված էր Աստծո խոսքի լույսից։ Մոլորության և սնահավատության խավարը սպառնում էր ջնջել ճշմարիտ կրոնի մասին գիտությունը։ Երկրի վրա գտնվող Աստծո եկեղեցին անողոք հալածանքի այս երկար ժամանակահատվածում իսկապես գերության մեջ էր, ինչպես Իսրայելի որդիները գերության մեջ պահվեցին Բաբելոնում աքսորի ընթացքում»։ Մարգարեներ և Թագավորներ, 714։

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Բաբելոնում յոթանասուն տարիների ավարտը նախատիպում էր 1798 թվականը, և կային նշաններ, որոնք նախորդեցին 1798-ին ու ազդարարեցին, որ Քրիստոսի վերադարձը մոտալուտ էր։

“The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

«Կյուրոսի զորքի հայտնվելը Բաբելոնի պարիսպների առջև հրեաների համար նշան էր, որ իրենց ազատագրությունը գերությունից մոտենում էր։ Կյուրոսի ծննդից ավելի քան մի դար առաջ Ներշնչանքը նրան անունով հիշատակել էր և արձանագրել տվել այն իրական գործը, որ նա պիտի կատարեր՝ անսպասելիորեն գրավելով Բաբելոն քաղաքը և ճանապարհ պատրաստելով գերության որդիների ազատ արձակման համար»։ Prophets and Kings, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Կյուրոսը նույնպես նախապատկերեց այն նշանները, որոնք նախորդեցին 1798 թվականին։ Պատմագիրները բավականաչափ անորոշ են Դարեհի և Կյուրոսի իշխանության վերաբերյալ, սակայն Աստծո Խոսքը հստակ է։ Մարա-պարսկական կայսրությունը հաջորդեց Բաբելոնի կայսրությանը, և Մարա-պարսկաստանի առաջին թագավորը Դարեհն էր, թեև հենց նրա եղբորորդի Կյուրոսն էր այն զորավարը, որ գրավեց Բաբելոնը Բաղասարի վերջին խնջույքի գիշերը։ Կյուրոսն ու Դարեհը երկուսն էլ նախապատկերում են յոթանասունամյա գերության վախճանի ժամանակը, որը ներկայացնում է վախճանի ժամանակը 1798 թվականին, և որը նաև նախապատկերում է վախճանի ժամանակը 1989 թվականին։

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Մովսեսի պատմության մեջ վերջի ժամանակը նշանավորվեց Ահարոնի և Մովսեսի ծնունդներով, որոնք միմյանցից բաժանված էին երեք տարով։ Այդ պատմությունը ամենակատարելապես նախապատկերում էր Քրիստոսի պատմությունը, և այդ պատմության մեջ վերջի ժամանակը նշանավորվեց Հովհաննեսի ծնունդով, իսկ վեց ամիս անց՝ նրա ազգական Հիսուսի ծնունդով։ Վերջի ժամանակն ունի երկու նշանաքար, և Դարեհն ու Կյուրոսը երկուսն էլ նշում են յոթանասուն տարիների գերության ավարտը, որը նախապատկերում էր հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիների գերության ավարտը։ 1798 թվականին պապական գազանի մահաբեր վերքը հաջորդ տարում հաջորդվեց նրա մահվամբ, ով նստել էր այդ գազանի վրա և թագավորել նրա վրա։ 1989 թվականին Ռեյգանն ու առաջին Բուշը երկուսն էլ նախագահներ էին։

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Կյուրոսը նշում է այն նշանները, որոնք ազդարարում են վերջի ժամանակի մոտենալը, և նա նշում է վերջի ժամանակը։ Նա նշում է գիտության աճը և առաջին լուրի զորացումը, երբ մի հրեշտակ իջնում է, և նա նշում է այն գործը, որ ապա ստանձնվում է հիմքերը դնելու մեջ՝ տաճարը շինելու գործը, ինչպես նաև երրորդ հրեշտակի գալուստը, երբ Ուխտի Պատգամաբերը հանկարծ գալիս է Իր տաճարը։

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

Պարսից Կյուրոս արքայի երրորդ տարում մի բան հայտնվեց Դանիելին, որի անունը Բաղտասասար էր կոչվում. և այդ բանը ճշմարիտ էր, բայց նշանակված ժամանակը երկար էր. և նա հասկացավ այդ բանը ու ըմբռնում ունեցավ տեսիլքի մասին։ Այն օրերին ես՝ Դանիելս, երեք ամբողջ շաբաթ սուգ էի անում։ Հաճելի հաց չէի ուտում, միս և գինի չէին մտնում բերանս, և բոլորովին չէի օծում ինձ, մինչև որ երեք ամբողջ շաբաթները լրացան։ Եվ առաջին ամսվա քսանչորսերորդ օրը, երբ ես մեծ գետի, այսինքն՝ Հիդդեկելի ափին էի։ Դանիել 10:1–4։

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Կյուրոսի և Բելթեսասարի խորհրդանիշները ներկայացնում են վերջին օրերի որոշակի մարգարեական պատմություն։ Բելթեսասարի խորհրդանիշը մեզ հայտնում է, որ ներկայացվող ժողովուրդը հարյուր քառասունչորս հազարն են, որոնք ուխտի ժողովրդի վերջին սերունդն են։ Նրանք տեղադրված են Կյուրոսով ներկայացված մարգարեական պատմության մեջ, որը ներկայացնում է այն պատմությունը, որ նախորդեց 1798-ին, 1989-ին և 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որովհետև Կյուրոսը ներկայացնում է այդ բոլոր ճանապարհանիշները։ Նա նաև ներկայացնում է 2020 թվականի հուլիսի 18-ի հիասթափությունը, և նույնիսկ Միացյալ Նահանգներում շուտով գալիք կիրակնօրյա օրենքը։ Դանիելի վերջին տեսիլքը մարգարեապես որտեղ է տեղադրված, որոշելու բանալին որոշվում է նրանով, թե ինչ գիտի Դանիելը։

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

Առաջին համարում Դանիելը (Բաղտասասարը) ըմբռնում ունի թե՛ «բանի», և թե՛ «տեսիլի» մասին։ «Բանը» եբրայերեն «dabar» բառն է՝ «խոսք» նշանակությամբ, և Գաբրիելի կողմից գործածվում է՝ ներկայացնելու «chazon» տեսիլքը՝ երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա («յոթ ժամանակների») մասին։ Առաջին համարի «տեսիլքը», որ Դանիելը հասկանում է, քսաներեք հարյուր տարիների «mareh» տեսիլքն է։ Վերջին օրերի Աստծո ուխտի ժողովուրդը 1989 թվականին՝ վախճանի ժամանակ, չէր հասկանում «յոթ ժամանակները»։ Նրանք «յոթ ժամանակները» չհասկացան մինչև 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից հետո, ուստի Դանիելը պետք է գտնվի մարգարեական բարենորոգչական շարժման ժամանակում, որը ներկայացված է Կյուրոսով 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից հետո, որովհետև Դանիելը, ներկայացնելով վերջին մարգարեական շարժումը, հասկանում է թե՛ «բանը», և թե՛ «տեսիլքը»։

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Դանիելը ներկայացվում է որպես քսանմեկօրյա սգո ժամանակահատվածի մեջ գտնվող։ Սգո այդ «օրերին» Դանիելը հասկացավ «բանը», և նա նաև ըմբռնում ունեցավ «տեսիլքի» վերաբերյալ։ «Բանով» ներկայացված ճշմարտությունը բացահայտվեց Դանիելին սգո օրերին։ Աստծո ժողովուրդը բարեփոխման գծերում ներկայացվում է որպես «սգացող»՝ ուղիղ Կեսգիշերյան Աղաղակից առաջ։ Այդ սուգը ներկայացվում է Մարթայի և Մարիամի՝ Ղազարոսի համար սգալով՝ Հաղթական Մուտքից անմիջապես առաջ։ Այն պատկերավորվեց միլլերական պատմության մեջ առաջին հիասթափությունից հետո եղած վհատությամբ, ինչպես արտահայտված է Երեմիայի կողմից։

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

Քո խոսքերը գտնվեցին, և ես կերա դրանք, և քո խոսքն ինձ համար եղավ իմ սրտի ուրախությունն ու ցնծությունը. որովհետև ես քո անունով եմ կոչված, ո՛վ Զորությունների Տեր Աստված։ Ես չնստեցի ծաղրողների ժողովում և չուրախացա, ես մենակ նստեցի քո ձեռքի պատճառով, որովհետև դու ինձ լցրել ես բարկությամբ։ Ինչո՞ւ է իմ ցավը մշտական, և իմ վերքը՝ անբուժելի, որը չի ուզում բժշկվել։ Մի՞թե դու ինձ համար պիտի լինես սուտի պես և անհավատարմության ջրերի պես։ Երեմիա 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Երեմիան չ«ուրախացավ», ինչպես Հայտնության տասնմեկերորդ գլխում Սոդոմի և Եգիպտոսի քաղաքացիներն էին ուրախանում երկու վկաների մահվան առիթով։ «Չուրախանալ» նշանակում է սուգ անել։ Բելթեշացարի սուգը նույնացնում է այն սուգը, որ կապված է երկու վկաների մահվան հետ։ 2020 թվականի հուլիսի 18-ին և 2020 թվականի նոյեմբերի 3-ին ճշմարիտ բողոքական եղջյուրի և երկրի գազանի հանրապետական եղջյուրների երկու վկաները սպանվեցին Սոդոմի և Եգիպտոսի փողոցներում, որտեղ նաև մեր Տերը խաչվեց։ Երբ մեր Տերը խաչվեց, Նրա աշակերտները սկսեցին սուգ անել։ Այդ երկու վկաները Հայտնության տասնմեկերորդ գլխում ներկայացված էին որպես Մովսես և Եղիա։

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

Սուրբ Գրքերում Քրիստոսին որպես Միքայել վերաբերող հինգ հիշատակում կա՝ երեքը Դանիելի գրքում, մեկը Հուդայի գրքում և ևս մեկը Հայտնության գրքում։ Տասներորդ գլխում, որ այժմ քննության ենք առնում, Միքայելը հիշատակվում է երկու անգամ՝ տասներեքերորդ և քսանմեկերորդ համարներում, ապա կրկին տասներկուերորդ գլխի առաջին համարում։ Նա նույնացվում է Հայտնության տասներկուերորդ գլխի յոթերորդ համարում։ Հուդայի գրքում Միքայելը ներկայացվում է որպես Մովսեսին հարություն տվողը, իսկ Մովսեսը, ըստ Հայտնության տասնմեկերորդ գլխի, այն վկաներից մեկն է, որ մեռած է ընկած փողոցում։

I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

Ուստի կամենում եմ ձեզ հիշեցնել, թեև սա մեկ անգամ արդեն գիտեիք, որ Տերը, ժողովրդին Եգիպտոսի երկրից փրկելով, հետո կործանեց նրանց, ովքեր չհավատացին։ Եվ այն հրեշտակներին, որոնք չպահեցին իրենց սկզբնական վիճակը, այլ թողեցին իրենց սեփական բնակարանը, պահել է հավիտենական կապանքներով խավարի տակ՝ մինչև մեծ օրվա դատաստանը։ Ինչպես Սոդոմն ու Գոմորը և նրանց շուրջ եղած քաղաքները, որոնք նույն կերպ տրվելով պոռնկության և գնալով օտար մարմնի հետևից, դրված են որպես օրինակ՝ կրելով հավիտենական կրակի վրեժխնդրությունը։ Նույնպես և սրանք՝ այս պղծարար երազողները, ապականում են մարմինը, արհամարհում են տերությունը և հայհոյում են փառավորներին։ Իսկ Միքայել հրեշտակապետը, երբ սատանայի հետ վեճի մեջ մտնելով վիճում էր Մովսեսի մարմնի մասին, չհանդգնեց նրա դեմ հայհոյալից դատապարտություն բերել, այլ ասաց. «Տերը սաստի՛ քեզ»։ Հուդա 5–9։

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

Հուդայի գրքում, թե՛ Սոդոմի և թե՛ Եգիպտոսի համատեքստում, որոնք ներկայացնում են այն մեծ քաղաքը, որտեղ Հայտնության տասնմեկերորդ գլխում սպանվում են Մովսեսն ու Եղիան, Քրիստոսը, որ ներկայացված է Միքայելով, հարություն է տալիս Մովսեսի մարմնին։ Հայտնության տասնմեկերորդ գլխում Մովսեսն ու Եղիան մեռած էին եղել խորհրդանշական երեքուկես օր, և Բաղտասասարի համար սուգի օրերն ավարտվում են, երբ Միքայելը երկնքից իջնում է։ Տող առ տող՝ Դանիել տասներորդ գլուխ, առաջինից չորրորդ համարները, սահմանում են սուգի այն ժամանակահատվածը, որն ավարտվում է, երբ երկու վկաները Միքայելի կողմից հարություն են առնում։

We shall continue this study in the next article.

Մենք կշարունակենք այս ուսումնասիրությունը հաջորդ հոդվածում։

“The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

«Հայրը Մովսեսին և Եղիային ընտրեց, որպեսզի լինեն Նրա պատգամաբերները դեպի Քրիստոսը, երկնքի լույսով փառավորեն Նրան և հաղորդակից լինեն Նրա հետ՝ Նրա գալիք տառապանքի վերաբերյալ, որովհետև նրանք երկրի վրա ապրել էին որպես մարդիկ. նրանք ճաշակել էին մարդկային վիշտն ու տառապանքը և կարող էին կարեկցել Հիսուսի փորձությանը՝ Նրա երկրային կյանքի մեջ։ Եղիան, Իսրայելին ուղղված իր մարգարեական դիրքով, ներկայացրել էր Քրիստոսին, և նրա գործը, որոշ չափով, նման էր Փրկչի գործին։ Իսկ Մովսեսը, որպես Իսրայելի առաջնորդ, կանգնել էր Քրիստոսի տեղում՝ հաղորդակցվելով Նրա հետ և հետևելով Նրա հրահանգներին. ուստի, Աստծո գահի շուրջ հավաքված բոլոր բազմությունների միջից, հենց այս երկուսն էին ամենապատշաճը՝ ծառայելու Աստծո Որդուն։»

“When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

«Երբ Մովսեսը, Իսրայելի որդիների անհավատությունից բորբոքված, բարկությամբ զարկեց վեմին և նրանց տվեց այն ջուրը, որի համար նրանք աղաղակում էին, նա փառքը վերագրեց իրեն. որովհետև նրա միտքն այնքան էր կլանված Իսրայելի ապերախտությամբ և կամակորությամբ, որ չկարողացավ Աստծուն պատիվ տալ և մեծարել Նրա անունը՝ կատարելով այն գործը, որ Նա պատվիրել էր իրեն անել։ Ամենակարողի ծրագիրն էր Իսրայելի որդիներին հաճախ մտցնել նեղ դրությունների մեջ և ապա, նրանց մեծ կարիքի պահին, Իր զորությամբ փրկել նրանց, որպեսզի նրանք ճանաչեին Իր հատուկ խնամքը իրենց հանդեպ և փառավորեին Նրա անունը։ Սակայն Մովսեսը, տեղի տալով իր սրտի բնական մղումներին, իրեն վերագրեց այն պատիվը, որ Աստծուն էր պատկանում, ընկավ սատանայի իշխանության տակ և նրան արգելվեց մտնել խոստացված երկիրը։ Եթե Մովսեսը մնար հաստատուն, Տերը նրան կմտցներ խոստացված երկիրը, և ապա նրան երկինք կվերափոխեր՝ առանց մահ տեսնելու»։

“As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

«Ինչպես որ եղավ, Մովսեսը անցավ մահվան միջով, բայց Աստծո Որդին երկնքից իջավ և հարություն տվեց նրան, նախքան նրա մարմինը ապականություն տեսներ։ Թեպետ Սատանան վիճում էր Միքայելի հետ Մովսեսի մարմնի համար և այն իր օրինական ավարն էր համարում, նա չկարողացավ հաղթել Աստծո Որդուն, և Մովսեսը՝ հարուցյալ և փառավորված մարմնով, տարվեց Երկնքի ատյանները և այժմ այն երկուսից պատվավորը մեկն էր, որոնց Հայրը հանձնարարել էր սպասավորել Իր Որդուն»։

“By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

«Քնով այդչափ հաղթահարվելուն իրենց թույլ տալով՝ աշակերտները կորցրել էին երկնային պատգամաբերների և փառավորված Փրկչի միջև տեղի ունեցած խոսակցությունը։ Բայց երբ նրանք հանկարծ արթնանում են խոր քնից և տեսնում իրենց առաջ բացված վեհափառ տեսիլքը, լցվում են հիացմունքով և երկյուղածությամբ։ Երբ նրանք նայում են իրենց սիրելի Վարդապետի շողարձակ կերպարին, հարկադրված են իրենց աչքերը ծածկել ձեռքերով, քանի որ այլ կերպ ի վիճակի չեն տանել այն անպատմելի փառքը, որ պատում է Նրա անձը և արեգակի շողերի պես լույսի ճառագայթներ է արձակում։ Կարճ ժամանակի ընթացքում աշակերտները տեսնում են իրենց Տիրոջը՝ իրենց աչքերի առաջ փառավորված ու բարձրացված, և պատիվ տրված այն շողարձակ էակների կողմից, որոնց նրանք ճանաչում են որպես Աստծու ընտրյալներ»։ Մարգարեության Հոգին, հատոր 2, 329, 330։