We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.
Այժմ կսկսենք անցնել Դանիելի տասնմեկերորդ գլխով։
Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.
Եվ ես էլ՝ Մարացի Դարեհի առաջին տարում, կանգնեցի, որպեսզի հաստատեմ և զորացնեմ նրան։ Եվ այժմ քեզ ճշմարտությունը պիտի ցույց տամ։ Ահա, Պարսկաստանում դեռ երեք թագավոր պիտի ելնեն, իսկ չորրորդը նրանց բոլորից անհամեմատ ավելի հարուստ պիտի լինի. և իր զորությամբ, իր հարստության միջոցով, նա բոլորին պիտի գրգռի Հունաստանի թագավորության դեմ։ Եվ մի հզոր թագավոր պիտի ելնի, որը պիտի իշխի մեծ տերությամբ և անի ըստ իր կամքի։ Եվ երբ նա ելնի, նրա թագավորությունը պիտի կործանվի և բաժանվի երկնքի չորս քամիների կողմերը, բայց ոչ իր սերնդին, և ոչ էլ ըստ այն տերության, որով իշխեց. որովհետև նրա թագավորությունը պիտի արմատախիլ արվի և տրվի ուրիշներին՝ նրանցից բացի։ Դանիել 11:1–4.
Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.
Գաբրիելը սկսում է՝ Դանիելին տեղեկացնելով, որ ինքը ևս գործել է Դարեհի հետ նրա առաջին տարում, այսինքն՝ այն տարում, երբ Դարեհի եղբորորդին՝ նրա զորավարը, գրավեց Բաբելոնը և սպանեց Բաղասասարին։ Ըստ տասներորդ գլխի առաջին համարի՝ Դանիելը այս տեսիլքը ստանում է Կյուրոսի երրորդ տարում, ուստի Գաբրիելը և՛ Դարեհին, և՛ Կյուրոսին նշում է որպես այն խորհրդանիշները, որոնք ներկայացնում են «վերջի ժամանակը»։ Բաղասասարը և Բաբելոնը մարա-պարսկական կայսրության կողմից նվաճվեցին մ.թ.ա. 538 թվականին։
“Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
«Կյուրոսը պաշարեց Բաբելոնը, որը նա խորամանկությամբ գրավեց մ.թ.ա. 538 թվականին, և Բելշասարի մահով, որին պարսիկները սպանեցին, Բաբելոնի թագավորությունը դադարեց գոյություն ունենալուց»։ Ուրիա Սմիթ, Daniel and the Revelation, 46.
In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.
Ք.ա. 538 թվականին Դանիելը գրի առավ իններորդ գլուխը։
“The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
«Նախորդ գլխում [ութերորդ գլխում] արձանագրված տեսիլքը տրվել է Բաղշասարի երրորդ տարում՝ մ.թ.ա. 538 թվականին։ Նույն տարում, որը նաև Դարեհի առաջին տարին էր, տեղի ունեցան այս գլխում [իններորդ գլխում] պատմված դեպքերը»։ Ուրիա Սմիթ, Դանիելը և Հայտնությունը, 205։
The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.
Դարեհի առաջին տարում, որը Բաղթասարի երրորդ և վերջին տարին էր, մ.թ.ա. 538 թվականին, Տերը պատժեց քաղդեացիների երկիրը և այն ամայացրեց։
And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.
Եվ այս ամբողջ երկիրը պիտի դառնա ամայություն և սարսափահար զարմանք, և այս ազգերը պիտի ծառայեն Բաբելոնի թագավորին յոթանասուն տարի։ Եվ պիտի լինի, երբ յոթանասուն տարիները լրանան, ես պիտի պատժեմ Բաբելոնի թագավորին ու այն ազգին,— ասում է Տերը,— նրանց անօրենության համար, նաև քաղդեացիների երկրին, և այն պիտի դարձնեմ հավիտենական ամայությունների։ Երեմիա 25:11, 12.
In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.
Տասներորդ խոսքում Տերը գործածում է «հետո» բառը, երբ անցնում է Բաբելոնի պատժին։ Այն բանից «հետո», երբ Բաբելոնը ամայացվի, Տերը պիտի կատարի Իր բարի գործը Աստծո ժողովրդի համար։
For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.
Որովհետև այսպես է ասում Տերը. «Երբ Բաբելոնում յոթանասուն տարին լրանալուց հետո Ես կայցելեմ ձեզ և ձեզ հանդեպ կկատարեմ Իմ բարի խոսքը՝ ձեզ վերադարձնելով այս տեղը»։ Երեմիա 25:10.
The captivity of seventy years began in 606 BC.
Յոթանասուն տարվա գերությունը սկսվեց մ.թ.ա. 606 թվականին։
“Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
«Մ.թ.ա. 606 թվականին սկսված յոթանասուն տարիների վերաբերյալ Դանիելը հասկացավ, որ դրանք այժմ մոտենում էին իրենց ավարտին»։ Ուրիա Սմիթ, Daniel and the Revelation, 205.
The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.
Յոթանասունամյա գերությունը սկսվեց մ.թ.ա. 606 թվականին և ավարտվեց մ.թ.ա. 536 թվականին, որը երկու տարի անց էր Բելշասարի մահից և Բաբելոնի ամայացումից՝ մ.թ.ա. 538 թվականին։ Դա Կյուրոսի երրորդ տարին էր։ Գաբրիելը Հիդդեկել գետի մարգարեությունը տեղադրում է Կյուրոսի երրորդ տարում և տասնմեկերորդ գլխի պատմությունը սկսում է՝ հղում կատարելով Դարեհի առաջին տարուն, և դրանով նա մատնանշում է երկու որոշակի տարիներ։ Մ.թ.ա. 538 թվականը և մ.թ.ա. 536 թվականը երկուսն էլ նշանակված ժամանակներ էին. մ.թ.ա. 538 թվականը նշանակված ժամանակն էր, որ յոթանասուն տարիների մարգարեությունը ավարտվեր, իսկ մ.թ.ա. 536 թվականը նշանակված մարգարեական ժամանակն էր, երբ՝ մ.թ.ա. 538 թվականից «հետո», Տերը պիտի կատարեր Իր բարի գործը Իր ժողովրդի համար։
538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.
Ք.ա. 538 թվականը և Ք.ա. 536 թվականը երկուսն էլ նշանակված ժամանակներ են, և դրանք ներկայացված են երկու պատմական անձերով. մեկը Մարաստանի առաջին թագավորն էր, իսկ երկրորդը՝ Պարսկաստանի առաջին թագավորը։ Բառացի Իսրայելի՝ բառացի Բաբելոնում գերության մեջ լինելու յոթանասուն տարիների ավարտը ներկայացնում էր այն հազար երկու հարյուր վաթսուն տարիները, որոնց ընթացքում հոգևոր Իսրայելը գերության մեջ էր հոգևոր Բաբելոնում՝ մ.թ. 538 թվականից մինչև 1798 թվականը։ 1798 թվականը «նշանակված ժամանակ» էր, և ապա սկսվեց այն ժամանակաշրջանը, որը մարգարեաբար բնութագրվում է որպես «վերջի ժամանակ»։ Ք.ա. 538 թվականը և Ք.ա. 536 թվականը, որոնք ներկայացված են որպես «նշանակված ժամանակ», նույնպես նշում են մի ժամանակաշրջանի սկիզբը, որը ներկայացված է որպես «վերջի ժամանակ»։
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
«Աստծո եկեղեցին երկրի վրա այս անողոք հալածանքի երկար ժամանակահատվածի ընթացքում նույնքան իսկապես գերության մեջ էր, որքան Իսրայելի որդիները Բաբելոնում գերության մեջ էին աքսորի ժամանակաշրջանում»։ Մարգարեներ և թագավորներ, 714։
All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.
Բոլոր մարգարեությունները առավել հատուկ կերպով ուղղված են վերջին օրերին, քան այն օրերին, որոնցում դրանք առաջին անգամ կատարվեցին, ուստի մ.թ.ա. 538 թվականը և Դարեհ թագավորը, ինչպես նաև մ.թ.ա. 536 թվականը և Կյուրոս թագավորը ներկայացնում են 1989 թվականի «վերջի ժամանակը», իսկ այդ երկու թագավորները նախապատկերում են նախագահ Ռեյգանին և առաջին նախագահ Բուշին։ Մ.թ.ա. 538 թվականն ու մ.թ.ա. 536 թվականը ներկայացնում են մի նշաձող, որը կատարվում է այն ըմբռնմամբ, որ երկու թվականներն էլ ներկայացնում են նույն մեկ նշաձողը։ «Վերջի ժամանակի» նշաձողը բաղկացած է երկու խորհրդանիշներից, և երբեմն, ինչպես Ռեյգանի և առաջին Բուշի դեպքում, երկու խորհրդանիշներն էլ կատարվում են նույն տարում։ Սակայն դա կանոնից բացառություն է, որովհետև Մովսեսի ժամանակի մեջ «վերջի ժամանակի» նշաձողը Ահարոնի և Մովսեսի ծնունդն էր, որը բաժանված էր երեք տարով։ Քրիստոսի պատմության մեջ դա Հովհաննես Մկրտչի և Քրիստոսի ծնունդն էր, որոնք բաժանված էին վեց ամսով։
With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.
«Վախճանի ժամանակի» հետ՝ նեռի պատմության մեջ, դա 1798 և 1799 թվականներն էին։ Ֆրանսիական հեղափոխությունը մարգարեության առարկա է, և այն սկսվեց 1789 թվականին ու տևեց տասը տարի՝ ավարտվելով 1799 թվականին, իր նշանակված ժամանակին, ճիշտ ինչպես 1798-ը նշանակված ժամանակ էր։ Միասին դրանք ցույց են տալիս գազանին հասցված մահացու վերքը, ինչպես նաև այն կնոջը, որ նստած էր գազանի վրա և թագավորում էր նրա վրա։ Դարեհը այն թագավորն էր, որ պարտության մատնեց իր թշնամուն՝ իր զորքը ներս ուղարկելով «պատի» միջով, և նա ներկայացնում է Ռեյգանին, որը հաղթեց իր թշնամուն՝ տապալելով «երկաթե վարագույրի» պատը։ Կյուրոսը ներկայացնում է Բուշ ավագին, որովհետև Կյուրոսը հայտնի է որպես Կյուրոս Մեծ, իսկ Ջորջ Բուշ ավագը Բուշ մեծն է, և Բուշ կրտսերը՝ Բուշ փոքրը։
Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”
Քանի որ այս երկու թագավորները և այն երկու թվականները, որոնք նրանք ներկայացնում են, իրականում մեկ խորհրդանիշ են։ Մեկը նշանավորում է այն յոթանասուն տարիները, որոնց ընթացքում Բաբելոնը պիտի իշխեր։ Այդ յոթանասունամյա շրջանը հասավ իր նշանակված ժամանակին մ.թ.ա. 538 թվականին և ներկայացված է Դարեհով։ Յոթանասուն տարվա գերության լրացումը հասավ իր նշանակված ժամանակին մ.թ.ա. 536 թվականին և ներկայացված է Կյուրոսով։ Միասին նրանք ներկայացնում են «վերջի ժամանակը», երբ մարգարեական լույսը պետք է ապակնքվի։ 1798 թվականին Հայտնության տասնչորսերորդ գլխի առաջին հրեշտակը հասավ «վերջի ժամանակին», և Քույր Ուայթն ասում է, որ այդ հրեշտակը «ոչ այլ ոք էր, քան Հիսուս Քրիստոսը»։
In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.
Կյուրոսի երրորդ տարում Միքայելը՝ Աստծո ժողովրդի իշխանը և հրեշտակների գլխավոր հրեշտակը, իջավ՝ հաղորդակցվելու Կյուրոսի հետ և հաստատելու այն լույսը, որը Կյուրոսին պիտի առաջնորդեր արտասանելու երեք հրամանագրերից առաջինը, որով Աստծո ժողովրդին պիտի թույլատրվեր վերադառնալ Երուսաղեմ և վերակառուցել քաղաքը, սրբարանը, փողոցներն ու պարիսպները։ Այդ գործը նախապատկերեց առաջին և երկրորդ հրեշտակների գործը, որը սկսվեց «վախճանի ժամանակում»՝ 1798 թվականին։
The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.
Միքիայելի իջնելը վերջին ժամանակի մեջ՝ Դարեհի և Կյուրոսի օրերում, ներկայացնում էր առաջին հրեշտակի գալուստը 1798 թվականին, և միասին դրանք նշանավորում են նույն հրեշտակի գալուստը «վերջի ժամանակում»՝ 1989 թվականին։ 1989 թվականը սկիզբ դրեց «վերջի ժամանակի» ժամանակաշրջանին, և այն նաև նշանակված ժամանակ էր։ Նշանակված ժամանակը մատնանշում է մարգարեական ժամանակաշրջանի ավարտը։ 1863 թվականի ապստամբությունը՝ արդի հոգևոր Իսրայելի համար առաջին «Կադես»-ում, մի հարյուր քսանվեց տարվա ժամանակաշրջանի սկիզբն էր, որն ավարտվեց «նշանակված ժամանակին»՝ 1989 թվականին։ Հարյուր քսանվեցը հազար երկու հարյուր վաթսունի տասանորդն է, կամ մեկ տասներորդը, և հազար երկու հարյուր վաթսուն տարվա ավարտին՝ 1798 թվականին, առաջին հրեշտակի շարժումը մտավ պատմության մեջ։ Մեկ հարյուր քսանվեց տարվա ավարտին՝ 1989 թվականին, երրորդ հրեշտակի շարժումը մտավ պատմության մեջ։
In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.
Դանիէլի տասնմեկերորդ գլխի առաջին համարում Գաբրիելը խնամքով և ճշգրտությամբ մատնանշում է, որ ներկայացվող պատմությունը սկսվում է Կյուրոսից՝ վախճանի ժամանակ՝ 1989 թվականին։ Կյուրոս Մեծն այնտեղ ներկայացնում է Մեծ Բուշին, որին պիտի հաջորդեին երեք թագավորներ, ապա՝ չորրորդ մի թագավոր, որ բոլորից շատ ավելի հարուստ պիտի լիներ։ Այսպիսով, այդ չորրորդ հարուստ թագավորը, որ ողջ Հունաստանը շարժման մեջ է դնում, 1989 թվականից ի վեր վեցերորդ նախագահն է։
In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.
Տասներորդ գլխի իրադարձություններում Դանիելը ներկայացվում է սգի մեջ, և իր սգի փորձառության ընթացքում, երբ նա տեսնում է տեսիլքը, փոխակերպվում է Քրիստոսի պատկերին համապատասխան։ Սգի քսանմեկօրյա ժամանակահատվածը ներկայացնում է մահվան մի շրջան, որն ավարտվում է հարությամբ։ Տասներորդ գլխում Միքայելը երկնքից իջել է, և Հուդա յոթում, երբ Նա իջնում է, հարություն է տալիս Մովսեսին։ Հայտնության տասնմեկերորդ գլխում Մովսեսը (և Եղիան) սպանված են և երեք ու կես խորհրդանշական օր մեռած պառկած են փողոցում։ Այնուհետև Մովսեսը (Եղիայի հետ միասին) հարություն է առնում «մեծ ձայնի» միջոցով։
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
Եվ երեք ու կես օր հետո Աստծուց եկող կյանքի Հոգին մտավ նրանց մեջ, և նրանք կանգնեցին իրենց ոտքերի վրա. և մեծ ահ ընկավ նրանց տեսնողների վրա։ Եվ նրանք երկնքից մի մեծ ձայն լսեցին, որ ասում էր նրանց. «Ելե՛ք այստեղ»։ Եվ նրանք ամպով վեր ելան դեպի երկինք, և նրանց թշնամիները տեսնում էին նրանց։ Հայտնություն 11:11, 12.
The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.
Հարություն տվող «մեծ ձայնը» հրեշտակապետի ձայնն է, իսկ հրեշտակապետը Միքայելն է։
For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.
Քանզի Տերը Ինքն անձամբ պիտի իջնի երկնքից՝ հրամանատարական աղաղակով, հրեշտակապետի ձայնով և Աստծու փողի հնչյունով, և Քրիստոսում մեռածները նախ պիտի հարություն առնեն։ 1 Թեսաղոնիկեցիներ 4:16.
The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.
Այն պատմությունը, որի մեջ Մովսեսն ու Եղիան սպանվում և հարություն են առնում, հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման պատմությունն է։ Այդ պատմությունը սկսվեց 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին՝ Հայտնության տասնութերորդ գլխի հրեշտակի «առաջին ձայնով», որը Քույր Ուայթը նույնացնում է այն ժամանակի հետ, երբ Նյու Յորք քաղաքի մեծ շենքերը տապալվեցին։ Հայտնության տասնութերորդ գլխի «երկրորդ ձայնը» հնչում է շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքի ժամանակ, երբ Աստծո մյուս հոտը կանչվում է Բաբելոնից դուրս։ Հենց այդ պատմության մեջ՝ կնքման պատմության մեջ, Դանիելը ներկայացվում է որպես փոխակերպվող Քրիստոսի պատկերին՝ «մարահ» տեսիլքը դիտելով, որը «մարեհ» տեսիլքի իգական արտահայտությունն է։ Դա «պատճառական» տեսիլքն է, որը «պատճառում է», որ դիտվող պատկերը վերարտադրվի այն մարդկանց մեջ, ովքեր դիտում են այն։
That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.
Կնքման այդ պատմությունը, և Դանիելի փոխակերպումը տասներորդ գլխում, ներառում է Միքայելի իջնելը, երբ Նա հարություն է տալիս և փոխակերպում նրանց, որոնք ներկայացված են Մովսեսով, Եղիայով և Դանիելով։ Նա հարությունը կատարում է հրեշտակապետի «մեծ ձայնով»՝ այդպիսով ապահովելով երրորդ «ձայնը»՝ առաջին և վերջին ձայների մեջտեղում, որոնք երկուսն էլ նույնն են, որովհետև երկուսն էլ Հայտնության տասնութերորդ գլխի ձայնն են։ Միջին ձայնն այն տեղն է, որտեղ ներկայացված է ապստամբությունը, որովհետև երբ Միքայելն հարություն տվեց Մովսեսին, Նա չվիճաբանեց սատանայի հետ, թեև սատանան՝ ապստամբության հեղինակը, այնտեղ էր՝ բողոքելու։
Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.
Սակայն Միքայել հրեշտակապետը, երբ սատանայի հետ վիճելով վիճարկում էր Մովսեսի մարմնի մասին, չհանդգնեց նրա դեմ հայհոյիչ դատապարտություն բերել, այլ ասաց. «Տերը քեզ սաստի»։ Հուդա 7։
The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ին սկսված և շուտով եկող կիրակնօրյա օրենքով ավարտվող կնքման ժամանակի սկիզբը նշանավորված է «Ճշմարտության» ստորագրությամբ, որովհետև այդ ժամանակաշրջանի մեջտեղում՝ 2023 թվականի հուլիսին, հրեշտակապետի մեծ ձայնը սկսեց Քրիստոսում ննջած մեռյալների հարության գործը, ովքեր ընտրում են լսել Նրա միջին ձայնը։ Նկատե՛ք, որ 2023 թվականը գալիս է 2001-ից քսաներկու տարի անց, իսկ քսաներկուն երկու հարյուր քսանի տասներորդ մասն է, որը Աստվածության և մարդկության միջև կապի խորհրդանիշն է և նաև վերականգնման խորհրդանիշ։
In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.
2023 թվականի հուլիսին իջավ հզոր հրեշտակը, որ ոչ պակաս անձ է, քան Հիսուս Քրիստոսը, և որ Ճշմարտությունն է, որ նաև Միքայելն է, և որ Ալֆան և Օմեգան է՝ Իր ձեռքում պատգամ ունենալով։ Նրա ձեռքի փոքրիկ գիրքը Դանիելի այն բաժինն է, որ կնքված էր մինչև վերջին օրերը։
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
«Հայտնության մեջ Աստվածաշնչի բոլոր գրքերը հանդիպում են և ավարտվում։ Այստեղ է Դանիելի գրքի լրացումը։ Մեկը մարգարեություն է, մյուսը՝ հայտնություն։ Այն գիրքը, որ կնքված էր, Հայտնությունը չէ, այլ Դանիելի մարգարեության այն մասը, որ վերաբերում է վերջին օրերին։ Հրեշտակը պատվիրեց. «Բայց դու, ո՛վ Դանիել, փակիր այս խոսքերը և կնքիր գիրքը մինչև վախճանի ժամանակը»։ Դանիել 12:4»։ Առաքյալների Գործերը, 585։
The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.
Դանիելի մարգարեության այն մասը, որ վերաբերում է վերջին օրերին, տասնմեկերորդ գլուխն է։ Դա տասնմեկերորդ գլխի վերջին վեց համարներն են, սակայն առավել որոշակիորեն՝ այն պատմությունները, որոնք գտնվում են այդ գլխում և կրկնվում են այդ վերջին վեց համարներում։
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
«Մենք կորցնելու ժամանակ չունենք։ Մեր առջև նեղության ժամանակներ են։ Աշխարհը խռովված է պատերազմի ոգով։ Շուտով տեղի կունենան մարգարեությունների մեջ ասված նեղության տեսարանները։ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխի մարգարեությունը գրեթե հասել է իր լիակատար կատարմանը։ Այս մարգարեության կատարման մեջ տեղի ունեցած պատմության մեծ մասը պիտի կրկնվի»։ Manuscript Releases, number 13, 394.
Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.
Տասնվեցերորդ համարը՝ Դանիելի տասնմեկերորդ գլխից, ներկայացնում է մի պատմություն, որ կրկնվում է քառասունմեկերորդ համարում, քանի որ այդ համարում հյուսիսի թագավորը կանգնած է Փառավոր երկրում։ Տասնվեցերորդ համարի պատմությունը ցույց է տալիս այն ժամանակը, երբ հռոմեացի զորավար Պոմպեոսը Հուդան և Երուսաղեմը գերության մատնեց։
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.
Սակայն նա, ով պիտի գա նրա դեմ, պիտի անի ըստ իր կամքի, և ոչ ոք չի կանգնի նրա առաջ. և նա պիտի կանգնի փառավոր երկրում, որը պիտի սպառվի նրա ձեռքով։ Դանիել 11:16։
I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.
Ես մտադիր եմ այս համարը գործածել որպես հենակետ՝ մեզ նախորդող համարների քննության համար, ուստի նախ այս ըմբռնումը կհաստատեմ։ Մենք մտադիր ենք ցույց տալ, որ Ալեքսանդր Մակեդոնացու թագավորության բաժանումից հետո հաջորդող պատմությունը, որը ներկայացված է երրորդ և չորրորդ համարներում, սկսվում է 1989 թվականին, ապա նույնականացնում է Ուկրաինայում ընթացող ներկա պատերազմը, Պուտինի հաղթանակը Արևմուտքի ուժերի նկատմամբ և դրան հաջորդող Պուտինի պարտությունը, որը տանում է դեպի տասնվեցերորդ համարը։
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
«Թեև Եգիպտոսը չկարողացավ կանգնել հյուսիսի թագավոր Անտիոքոսի առաջ, Անտիոքոսը չկարողացավ կանգնել հռոմեացիների առաջ, որոնք այժմ դուրս էին եկել նրա դեմ։ Այլևս ոչ մի թագավորություն ի զորու չէր դիմակայելու այս ծագող զորությանը։ Ասորիքը նվաճվեց և միացվեց Հռոմեական կայսրությանը, երբ Պոմպեոսը մ.թ.ա. 65 թվականին Անտիոքոս Ասիատիկոսին զրկեց նրա տիրույթներից և Ասորիքը վերածեց հռոմեական նահանգի։»
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.
«Նույն զորությունը նաև պետք է կանգներ Սուրբ Երկրում և կլաներ այն։ Հռոմը Աստծո ժողովրդի՝ հրեաների հետ դաշինքով կապված դարձավ մ.թ.ա. 161 թվականին, և այդ թվականից ի վեր այն նշանավոր տեղ է զբաղեցնում մարգարեական ժամանակացույցում։ Սակայն նա Հրեաստանի վրա իշխանություն չստացավ իրական նվաճմամբ մինչև մ.թ.ա. 63 թվականը, և ապա՝ հետևյալ կերպ»։
“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.
«Պոնտոսի թագավոր Միհրդատէսի դեմ իր արշաւանքից Պոմպէոսի վերադարձին՝ երկու մրցակիցներ՝ Հիւրկանոսը և Արիստոբուլոսը, պայքարում էին Յուդայի թագի համար։ Նրանց գործը ներկայացուեց Պոմպէոսին, որը շուտով նկատեց Արիստոբուլոսի պահանջների անարդարութիւնը, սակայն ցանկացաւ այդ հարցի վճիռը յետաձգել մինչեւ իր վաղուց ցանկալի Արաբիա արշաւանքից յետոյ՝ խոստանալով ապա վերադառնալ և նրանց գործերը կարգադրել այնպէս, ինչպէս արդար և պատշաճ թուար։ Արիստոբուլոսը, թափանցելով Պոմպէոսի իրական տրամադրութիւնների մէջ, շտապ վերադարձաւ Յուդա, զինեց իր հպատակներին և պատրաստուեց եռանդուն պաշտպանութեան՝ վճռած ամէն վտանգի գնով պահել այն թագը, որը, ինչպէս նա կանխատեսում էր, վճռուելու էր ուրիշի օգտին։ Պոմպէոսը մօտից հետապնդեց փախստականին։ Երբ նա մօտեցաւ Երուսաղէմին, Արիստոբուլոսը, սկսելով զղջալ իր ընթացքի համար, դուրս եկաւ նրան ընդառաջ և փորձեց հարցերը յարմարեցնել՝ խոստանալով լիակատար հնազանդութիւն և մեծ գումարներ։ Պոմպէոսը, ընդունելով այս առաջարկը, Գաբինիւսին ուղարկեց զինուորների մի ջոկատի գլխաւորութեամբ՝ գումարը ստանալու։ Բայց երբ այդ փոխզօրավարը հասաւ Երուսաղէմ, գտաւ, որ դարպասները փակուած են իր առջեւ, և պարսպի վրայից նրան ասացին, թէ քաղաքը չի մնալու այդ համաձայնութեան վրայ»։
“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.
«Պոմպեոսը, որպեսզի այս կերպ անպատիժ խաբված չլինի, շղթայեց Արիստոբուլոսին, որին իր մոտ էր պահել, և անմիջապես իր ամբողջ զորքով արշավեց Երուսաղեմի դեմ։ Արիստոբուլոսի կողմնակիցները ցանկանում էին պաշտպանել քաղաքը, իսկ Հիրկանոսի կողմնակիցները՝ բացել դարպասները։ Վերջիններս, լինելով մեծամասնություն և հաղթելով, Պոմպեոսին ազատ մուտք տվեցին քաղաք։ Դրանից հետո Արիստոբուլոսի հետևորդները նահանջեցին տաճարի լեռը՝ լիովին վճռած պաշտպանել այդ վայրը, ինչպես Պոմպեոսն էր վճռած այն հնազանդեցնել։ Երեք ամսվա վերջում պատի մեջ ճեղք բացվեց, որ բավական էր գրոհի համար, և վայրը սրի ուժով գրավվեց։ Հետագա սարսափելի կոտորածի ընթացքում տասներկու հազար մարդ սպանվեց։ Պատմիչը նկատում է, որ հուզիչ տեսարան էր տեսնել քահանաներին, որոնք այդ պահին աստվածային ծառայության մեջ ներգրավված, հանդարտ ձեռքով և հաստատուն նպատակով շարունակում էին իրենց սովորական գործը՝ իբր անտեղյակ շուրջը մոլեգնող խռովքից, թեև նրանց շուրջբոլորը իրենց բարեկամները մատնվում էին կոտորածի, և թեև հաճախ նրանց իսկ արյունը խառնվում էր իրենց զոհերի արյանը»։
“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.
«Պատերազմին վերջ դնելով՝ Պոմպեոսը քանդեց Երուսաղեմի պարիսպները, մի շարք քաղաքներ Հրեաստանի իրավասությունից փոխանցեց Սիրիայի իրավասությանը և հարկ դրեց հրեաների վրա։ Այսպես Երուսաղեմն առաջին անգամ նվաճմամբ հանձնվեց այն իշխանության ձեռքը, որը պիտի «փառավոր երկիրը» պահեր իր երկաթե սեղմման մեջ, մինչև որ այն ամբողջովին սպառեր»։ Ուրիա Սմիթ, Daniel and the Revelation, 259, 260.
We will continue this study in our next article.
Մենք կշարունակենք այս ուսումնասիրությունը մեր հաջորդ հոդվածում։
“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.
Այն փաստը, որ Աստծո ժողովրդի մեջ վեճ կամ հուզում չկա, չպետք է դիտվի որպես վճռական ապացույց այն բանի, թե նրանք ամուր պահում են առողջ վարդապետությունը։ Կա պատճառ վախենալու, որ նրանք գուցե հստակորեն չեն զանազանում ճշմարտությունն ու մոլորությունը։ Երբ Սուրբ Գրքերի քննությունից նոր հարցեր չեն ծագում, երբ կարծիքների տարբերություն չի առաջանում, որը մարդկանց կմղի ինքնուրույն քննել Աստվածաշունչը, որպեսզի համոզվեն, որ ունեն ճշմարտությունը, այն ժամանակ այժմ էլ, ինչպես հին ժամանակներում, շատերը կկառչեն ավանդությունից և կերկրպագեն՝ չիմանալով, թե ինչ։
“I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.
«Ինձ ցույց է տրվել, որ շատերը, ովքեր դավանում են, թե ներկայիս ճշմարտության գիտություն ունեն, չեն գիտակցում, թե ինչի են հավատում։ Նրանք չեն հասկանում իրենց հավատի ապացույցները։ Նրանք ներկայիս ժամանակի գործի վերաբերյալ ճիշտ գնահատում չունեն։ Երբ փորձության ժամանակը գա, այժմ ուրիշներին քարոզող մարդիկ կլինեն, ովքեր, քննելով իրենց բռնած դիրքերը, կհայտնաբերեն, որ շատ բաներ կան, որոնց համար չեն կարող տալ ոչ մի գոհացուցիչ պատճառ։ Մինչ այդպես չփորձվեցին, նրանք չէին գիտակցում իրենց մեծ անգիտությունը։ Եվ եկեղեցում շատերն էլ կան, ովքեր ինքնըստինքյան համարում են, թե հասկանում են, ինչի են հավատում. սակայն, մինչև վեճ չծագի, նրանք չեն ճանաչում իրենց սեփական թուլությունը։ Երբ բաժանվեն նույն հավատն ունեցողներից և հարկադրված լինեն մենակ ու միայնակ կանգնել՝ բացատրելու իրենց հավատը, նրանք կզարմանան՝ տեսնելով, թե որքան խառն են իրենց պատկերացումները այն բանի մասին, ինչ ընդունել էին որպես ճշմարտություն։ Անկասկած է, որ մեր մեջ եղել է կենդանի Աստծուց հեռացում և մարդկանց դիմում՝ մարդկայինը դնելով աստվածային իմաստության փոխարեն։»
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.
«Աստված պիտի զարթնեցնի Իր ժողովրդին. եթե մյուս միջոցները ձախողվեն, նրանց մեջ հերձվածներ պիտի մտնեն, որոնք պիտի մաղեն նրանց՝ բաժանելով ծղոտը ցորենից։ Տերը կոչ է անում բոլոր նրանց, ովքեր հավատում են Իր խոսքին, արթնանալ քնից։ Եկել է թանկագին լույս, որ համապատասխանում է այս ժամանակին։ Դա աստվածաշնչյան ճշմարտությունն է, որը ցույց է տալիս հենց մեր վրա հասած վտանգները։ Այս լույսը պետք է մեզ առաջնորդի Սուրբ Գրքերի ջանադիր ուսումնասիրության և այն դիրքորոշումների ամենախիստ քննության, որոնց մենք հավատարիմ ենք։ Աստված կամենում է, որ ճշմարտության բոլոր կողմերն ու դիրքերը հիմնովին և համառորեն քննվեն՝ աղոթքով և ծոմապահությամբ։ Հավատացյալները չպետք է հանգչեն ենթադրությունների և ճշմարտության էության մասին աղոտ սահմանված պատկերացումների մեջ։ Նրանց հավատը պետք է ամուր կերպով հիմնված լինի Աստծո խոսքի վրա, որպեսզի երբ փորձության ժամանակը գա, և նրանք կանգնեցվեն խորհուրդների առաջ՝ իրենց հավատի համար պատասխան տալու, կարողանան հեզությամբ և երկյուղով պատճառաբանել իրենց մեջ եղած հույսը»։
“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.
«Գրգռեցե՛ք, գրգռեցե՛ք, գրգռեցե՛ք։ Այն թեմաները, որ մենք ներկայացնում ենք աշխարհին, մեզ համար պետք է լինեն կենդանի իրականություն։ Կարևոր է, որ այն վարդապետությունները, որոնք մենք համարում ենք հավատի հիմնարար դրույթներ, պաշտպանելիս երբեք մեզ չթույլատրենք գործածելու այնպիսի փաստարկներ, որոնք ամբողջապես հիմնավոր չեն։ Դրանք կարող են օգտակար լինել հակառակորդին լռեցնելու համար, բայց չեն պատվում ճշմարտությունը։ Մենք պետք է ներկայացնենք հիմնավոր փաստարկներ, որոնք ոչ միայն կլռեցնեն մեր ընդդիմախոսներին, այլև կդիմանան ամենամոտիկ և ամենախոր քննությանը։ Նրանց մոտ, ովքեր իրենց կրթել են որպես բանավիճողներ, մեծ վտանգ կա, որ նրանք Աստծո խոսքը չեն վարվի արդարամտությամբ։ Հակառակորդի հետ հանդիպելիս մեր անկեղծ ջանքը պետք է լինի թեմաները ներկայացնել այնպիսի կերպով, որ նրա մտքում համոզմունք արթնանա, այլ ոչ թե պարզապես հավատացողին վստահություն ներշնչելուն ձգտել»։
“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.
«Ինչպիսին էլ լինի մարդու մտավոր առաջադիմությունը, թող նա մի պահ անգամ չմտածի, թե առավել մեծ լույսի համար Սուրբ Գրքերի հիմնավոր և անընդհատ քննության կարիք չկա։ Մենք, որպես ժողովուրդ, կոչված ենք յուրաքանչյուրն անհատապես լինելու մարգարեության ուսումնասիրողներ։ Մենք պետք է հսկենք ջանադրությամբ, որպեսզի կարողանանք զանազանել լույսի որևէ շող, որ Աստված մեզ կներկայացնի։ Մենք պետք է որսանք ճշմարտության առաջին շողարձակումները, և աղոթական ուսումնասիրության միջոցով կարելի է ձեռք բերել ավելի հստակ լույս, որը կարող է ներկայացվել ուրիշների առաջ։»
“When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.
«Երբ Աստծու ժողովուրդը գտնվում է հանգստության մեջ և բավարարված է իր ներկա լուսավորությամբ, մենք կարող ենք վստահ լինել, որ Նա նրանց չի հաճի։ Նրա կամքն է, որ նրանք մշտապես առաջ ընթանան՝ ընդունելու այն ավելացած և անդադար ավելացող լույսը, որ շողում է նրանց համար։ Եկեղեցու ներկայիս վերաբերմունքը հաճելի չէ Աստծուն։ Նրանց մեջ ներթափանցել է ինքնավստահություն, որը նրանց հասցրել է այն զգացմանը, թե այլևս անհրաժեշտություն չունեն ավելի շատ ճշմարտության և ավելի մեծ լույսի։ Մենք ապրում ենք մի ժամանակ, երբ սատանան գործում է աջից և ձախից, մեր առջևից և մեր հետևից, և այնուամենայնիվ մենք, որպես ժողովուրդ, քնած ենք։ Աստծու կամքն է, որ հնչի մի ձայն, որն Իր ժողովրդին արթնացնի գործողության»։ Վկայություններ, հ. 5, էջ 707, 708։