Դանիելի Գիրքը - Հարյուր յոթանասունչորրորդ մաս

Այո՛, երբ ես դեռ խոսում էի աղոթքի մեջ, այն մարդը՝ Գաբրիելը, որին սկզբում տեսել էի տեսիլքի մեջ, սրընթաց թռչելով եկավ ու դիպավ ինձ երեկոյան ընծայման ժամին։ Եվ նա խրատեց ինձ, խոսեց ինձ հետ ու ասաց. «Ո՛վ Դանիել, այժմ ելել եմ, որպեսզի քեզ իմացություն և հասկացողություն տամ։ Քո աղաչանքների սկզբում հրամանը ելավ, և ես եկել եմ՝ քեզ հայտնի անելու, որովհետև դու շատ սիրված ես. ուստի հասկացիր խոսքը և նկատի առ տեսիլքը»։ Դանիել 9:21–23.

Պարսկաստանի Կյուրոս թագավորի երրորդ տարում մի բան հայտնվեց Դանիելին, որի անունը կոչվում էր Բաղտասասար. և այդ բանը ճշմարիտ էր, բայց նշանակված ժամանակը երկար էր. և նա հասկացավ այդ բանը ու ըմբռնեց տեսիլքը։ Դանիել 10։1.

Արդ ես եկել եմ, որպեսզի քեզ հասկացնեմ, թե ինչ պիտի պատահի քո ժողովրդին վերջին օրերում, որովհետև տեսիլքը դեռ շատ օրերի համար է։ Դանիել 10:14.

Ապա նա ասաց. «Գիտե՞ս, թե ինչու եկայ քեզ մօտ. և այժմ պիտի վերադառնամ՝ Պարսկաստանի իշխանի դէմ պատերազմելու. և երբ ես գնամ, ահա Յունաստանի իշխանը պիտի գայ»։ Դանիէլ 10:20.

Այն ժամանակ նա ինձ ասաց. «Մի՛ վախեցիր, Դանիե՛լ, որովհետև այն առաջին օրից, երբ սիրտդ դրեցիր հասկանալու և քեզ խոնարհեցնելու քո Աստծու առաջ, քո խոսքերը լսվեցին, և ես եկել եմ քո խոսքերի պատճառով։ Բայց Պարսկաստանի թագավորության իշխանը դիմադրեց ինձ քսանմեկ օր. սակայն ահա՛, Միքայէլը՝ գլխավոր իշխաններից մեկը, եկավ ինձ օգնելու, և ես մնացի այնտեղ՝ Պարսկաստանի թագավորների մոտ»։ Դանիել 10:12, 13.

«Ոչ պակաս անձնավորություն, քան Աստծո Որդին, երևաց Դանիելին։ Այս նկարագրությունը նման է այն նկարագրությանը, որ տրվեց Հովհաննեսին, երբ Քրիստոսը հայտնվեց նրան Պատմոս կղզում։ Մեր Տերն այժմ գալիս է մեկ այլ երկնային պատգամաբերի հետ՝ Դանիելին սովորեցնելու, թե ինչ պիտի տեղի ունենար վերջին օրերում։ Այս գիտելիքը տրվեց Դանիելին և ներշնչմամբ արձանագրվեց մեզ համար, որոնց վրա աշխարհի վախճաններն են հասել։»

«Աշխարհի Փրկչի կողմից հայտնված մեծ ճշմարտությունները նախատեսված են նրանց համար, ովքեր ճշմարտությունը որոնում են ինչպես ծածկված գանձեր։ Դանիելը տարեց մարդ էր։ Նրա կյանքն անցել էր հեթանոսական արքունիքի հրապույրների մեջ, նրա միտքը ծանրաբեռնված էր մի մեծ կայսրության գործերով, սակայն նա մի կողմ է դնում այս ամենը՝ Աստծու առաջ իր անձը խոնարհեցնելու և Բարձրյալի նպատակների գիտությունը փնտրելու համար։ Եվ ի պատասխան նրա աղաչանքների՝ երկնային ատյաններից լույս հաղորդվեց նրանց համար, ովքեր պետք է ապրեին վերջին օրերում։ Ուրեմն ինչպիսի՜ ջանասիրությամբ պիտի մենք որոնենք Աստծուն, որպեսզի Նա բացի մեր հասկացողությունը՝ ըմբռնելու այն ճշմարտությունները, որ մեզ են բերված Երկնքից։»

«Եվ միայն ես՝ Դանիէլս, տեսայ այդ տեսիլքը, իսկ ինձ հետ եղող մարդիկ չտեսան այդ տեսիլքը. բայց մեծ դող ընկաւ նրանց վրայ, այնպես որ փախան՝ թաքնուելու համար… Իսկ իմ մէջ ոչ մի զօրութիւն չմնաց, որովհետեւ իմ գեղեցկութիւնը իմ մէջ ապականութեան փոխուեց, եւ ես ոչ մի զօրութիւն չպահեցի»։ Այդպիսին պիտի լինի ամեն մէկի փորձառութիւնը, ով ճշմարտապէս սրբագործուած է։ Որքան աւելի յստակ լինեն նրանց հայեացքները Քրիստոսի մեծութեան, փառքի եւ կատարելութեան վերաբերեալ, այնքան աւելի կենդանի կերպով պիտի տեսնեն իրենց իսկ տկարութիւնն ու անկատարութիւնը։ Նրանք ոչ մի հակուածութիւն չեն ունենայ իրենց անմեղսունակ բնաւորութիւն վերագրելու. այն, ինչ իրենց մէջ ճիշտ եւ գեղեցիկ էր երեւում, Քրիստոսի մաքրութեան եւ փառքի հետ համեմատութեամբ պիտի երեւայ միայն որպէս անարժան եւ ապականացու։ Երբ մարդիկ բաժանուած են Աստծուց եւ Քրիստոսի մասին շատ աղօտ պատկերացումներ ունեն, այնժամ են ասում. «Ես անմեղք եմ, ես սրբագործուած եմ»։

«Այնուհետև Գաբրիելը երևաց մարգարեին և այսպես դիմեց նրան. «Ո՛վ Դանիել, խիստ սիրելի մարդ, հասկացիր այն խոսքերը, որ ասում եմ քեզ, և կանգնիր ուղիղ, որովհետև այժմ քեզ մոտ եմ ուղարկվել»։ Եվ երբ նա ասաց ինձ այս խոսքը, ես կանգնեցի դողալով։ Այն ժամանակ նա ասաց ինձ. «Մի՛ վախեցիր, Դանիել, որովհետև այն առաջին օրից, երբ դու սիրտդ դրեցիր հասկանալու և քեզ խոնարհեցնելու քո Աստծու առաջ, քո խոսքերը լսվեցին, և ես եկել եմ քո խոսքերի համար»։

«Ի՜նչ մեծ պատիվ ցույց տրվեց Դանիելին Երկնքի Վեհության կողմից։ Նա մխիթարում է իր դողդոջուն ծառային և հավաստիացնում նրան, որ նրա աղոթքը լսվել է Երկնքում, և որ այդ ջերմեռանդ աղաչանքին ի պատասխան Գաբրիել հրեշտակը ուղարկվել էր՝ ազդելու պարսից թագավորի սրտի վրա։ Միապետը երեք շաբաթների ընթացքում, մինչ Դանիելը ծոմ էր պահում և աղոթում, դիմադրել էր Աստծո Հոգու ներգործություններին, բայց Երկնքի Իշխանը՝ հրեշտակապետ Միքայելը, ուղարկվեց՝ համառ թագավորի սիրտը դարձնելու, որպեսզի նա որոշակի քայլ ձեռնարկեր՝ պատասխանելու Դանիելի աղոթքին։»

«Եվ երբ նա ինձ ասաց այդպիսի խոսքեր, ես երեսս դեպի գետին դարձրի և համրացա։ Եվ ահա մարդու որդիների նմանության պես մեկը դիպավ իմ շուրթերին… Եվ ասաց. Ո՛վ շատ սիրված մարդ, մի՛ վախեցիր. խաղաղություն քեզ. զորացիր, այո՛, զորացիր։ Եվ երբ նա խոսեց ինձ հետ, ես զորացա և ասացի. Թող իմ տերը խոսի, որովհետև դու ինձ զորացրիր»։ Այնքան մեծ էր Դանիելին հայտնված աստվածային փառքը, որ նա չէր կարող տանել այդ տեսարանը։ Այն ժամանակ Երկնքի պատգամաբերը ծածկեց իր ներկայության պայծառությունը և մարգարեին երևաց որպես «մարդու որդիների նմանության պես մեկը»։ Իր աստվածային զորությամբ նա զորացրեց այս անարատության և հավատի մարդուն, որպեսզի նա լսի Աստծուց իրեն ուղարկված պատգամը։

«Դանիելը Բարձրյալի նվիրված ծառա էր։ Նրա երկար կյանքը լի էր իր Տիրոջ համար կատարված ազնիվ ծառայության գործերով։ Նրա բնավորության մաքրությունն ու անսասան հավատարմությունը հավասարազոր են միայն նրա սրտի խոնարհությանը և Աստծո առաջ նրա ապաշխարությանը։ Մենք կրկնում ենք. Դանիելի կյանքը ճշմարիտ սրբագործման ներշնչյալ պատկերացումն է»։ Review and Herald, February 8, 1881.

«Երբ մոտենում էր յոթանասուն տարվա գերության ավարտի ժամանակը, Դանիելի միտքը խորապես զբաղված էր Երեմիայի մարգարեություններով։ Նա տեսավ, որ մոտ է այն ժամանակը, երբ Աստված պիտի իր ընտրյալ ժողովրդին մեկ այլ փորձություն տար. և ծոմապահությամբ, խոնարհությամբ ու աղոթքով նա աղաչում էր Երկնքի Աստծուն Իսրայելի համար՝ այս խոսքերով. «Ո՛վ Տեր, մեծ և ահեղ Աստված, որ պահում ես ուխտն ու ողորմությունը Քեզ սիրողների և Քո պատվիրանները պահողների հանդեպ». մենք մեղանչեցինք, անօրենություն գործեցինք, ամբարշտություն արեցինք և ապստամբեցինք՝ շեղվելով Քո պատվիրաններից ու Քո դատաստաններից. և չլսեցինք Քո ծառաներին՝ մարգարեներին, որոնք Քո անունով խոսեցին մեր թագավորներին, մեր իշխաններին, մեր հայրերին և երկրի ամբողջ ժողովրդին»։

«Ուշադրություն դարձրեք այս խոսքերին։ Դանիելը Տիրոջ առաջ չի հռչակում իր սեփական հավատարմությունը։ Իրեն մաքուր և սուրբ լինելու պահանջ ներկայացնելու փոխարեն՝ նա իրեն նույնացնում է Իսրայելի իսկապես մեղավորների հետ։ Այն իմաստությունը, որ Աստված հաղորդել էր նրան, այնքան գերազանցում էր աշխարհի իմաստունների իմաստությանը, որքան երկնքում կեսօրին շողացող արևի լույսը ավելի պայծառ է, քան ամենաթույլ աստղը։ Սակայն խորհեցե՛ք այն աղոթքի մասին, որ ելնում է այս մարդու շուրթերից, որ այնքան մեծապես արժանացել էր Երկնքի բարեհաճությանը։ Խորին խոնարհությամբ, արցունքներով և սրտի պատառոտմամբ նա աղաչում է իր և իր ժողովրդի համար։ Նա իր հոգին բացում է Աստծո առաջ՝ խոստովանելով իր սեփական նվաստությունը և ընդունելով Տիրոջ մեծությունն ու վեհությունը։»

«Ի՜նչ լրջություն և ջերմեռանդություն են բնորոշում նրա աղաչանքները։ Նա ավելի ու ավելի է մոտենում Աստծուն։ Հավատի ձեռքը դեպի վեր է պարզվում՝ բռնելու Բարձրյալի երբեք չխափանվող խոստումները։ Նրա հոգին տառապագին մաքառում է։ Եվ նա ունի վկայությունը, որ իր աղոթքը լսված է։ Նա զգում է, որ հաղթանակը իրենն է։ Եթե մենք՝ որպես ժողովուրդ, աղոթեինք այնպես, ինչպես աղոթեց Դանիելը, և մաքառեինք այնպես, ինչպես նա մաքառեց՝ խոնարհեցնելով մեր հոգիները Աստծու առջև, ապա մեր խնդրանքներին կստանայինք նույնքան ակնառու պատասխաններ, որքան տրվեցին Դանիելին։ Լսեցե՛ք, թե ինչպես է նա իր գործը ներկայացնում Երկնքի ատյանում.»

«Ո՛վ իմ Աստված, խոնարհի՛ր Քո ականջը և լսի՛ր, բացի՛ր Քո աչքերը և տե՛ս մեր ամայությունները և այն քաղաքը, որ կոչված է Քո անունով. որովհետև մենք մեր աղաչանքները Քո առաջ չենք մատուցում մեր արդարությունների համար, այլ Քո մեծ ողորմությունների համար։ Ո՛վ Տեր, լսի՛ր, ո՛վ Տեր, ների՛ր, ո՛վ Տեր, ուշադրությո՛ւն դարձրու և գործի՛ր, մի՛ ուշացրու՝ հանուն Քեզ իսկ, ո՛վ իմ Աստված. որովհետև Քո քաղաքը և Քո ժողովուրդը կոչված են Քո անունով։ Եվ մինչ ես խոսում էի ու աղոթում և խոստովանում իմ մեղքը և իմ ժողովրդի մեղքը, … ահա Գաբրիել մարդը, որին ես սկզբում տեսել էի տեսիլքի մեջ, արագ թռիչքով գալով, հպվեց ինձ երեկոյան պատարագի ժամանակ»։

«Երբ Դանիելի աղոթքը բարձրանում էր, Գաբրիել հրեշտակը սլանալով իջնում է երկնային արքունիքներից՝ նրան հայտնելու, որ իր աղաչանքները լսված և պատասխանված են։ Այս հզոր հրեշտակը հանձնառված էր նրան իմաստություն և հասկացողություն տալու՝ նրա առջև բացելու գալիք դարերի խորհուրդները։ Այսպես, մինչ Դանիելը ջանադիր կերպով ձգտում էր ճանաչել և հասկանալ ճշմարտությունը, նա հաղորդակցության մեջ մտցվեց Երկնքի կողմից ուղարկված պատգամաբերի հետ։»

«Աստծու մարդը աղոթում էր ոչ թե ուրախ զգացմունքի մի հորձանք ստանալու համար, այլ՝ աստվածային կամքի ճանաչության համար։ Եվ նա այդ ճանաչությունը ցանկանում էր ոչ միայն իր, այլև իր ժողովրդի համար։ Նրա մեծ բեռը Իսրայելի համար էր, որոնք խստագույն իմաստով չէին պահում Աստծու օրենքը։ Նա ընդունում է, որ իրենց բոլոր դժբախտությունները իրենց վրա եկել են այդ սուրբ օրենքի հանդեպ իրենց հանցանքների հետևանքով։ Նա ասում է. «Մենք մեղանչեցինք, անօրենություն գործեցինք… Որովհետև մեր մեղքերի և մեր հայրերի անօրենությունների պատճառով Երուսաղեմն ու Քո ժողովուրդը նախատինք են դարձել բոլոր նրանց համար, որ մեր շուրջն են»։ Նրանք կորցրել էին իրենց առանձնահատուկ, սուրբ բնավորությունը՝ որպես Աստծու ընտրյալ ժողովուրդ։ «Արդ, ո՛վ մեր Աստված, լսի՛ր Քո ծառայի աղոթքն ու նրա աղաչանքները, և Քո երեսը փայլեցրո՛ւ Քո ամայացած սրբարանի վրա»։ Դանիելի սիրտը խոր կարոտով դառնում է դեպի Աստծու ամայացած սրբարանը։ Նա գիտի, որ նրա բարգավաճումը կարող է վերականգնվել միայն այն ժամանակ, երբ Իսրայելը կզղջա Աստծու օրենքի դեմ իր հանցանքների համար և կդառնա խոնարհ, հավատարիմ և հնազանդ։»

«Ի պատասխան նրա աղաչանքին՝ Դանիելը ստացավ ոչ միայն այն լույսն ու ճշմարտությունը, որոնց նա և իր ժողովուրդը առավելապես կարիքն ունեին, այլև ապագայի մեծ իրադարձությունների տեսիլքը՝ մինչև իսկ աշխարհի Փրկչի գալուստը։ Նրանք, ովքեր հայտարարում են, թե սրբացած են, մինչդեռ ոչ մի ցանկություն չունեն քննելու Սուրբ Գրքերը կամ աղոթքի մեջ Աստծո հետ մաքառելու՝ աստվածաշնչյան ճշմարտության ավելի հստակ ըմբռնման համար, չգիտեն, թե ինչ է ճշմարիտ սրբացումը»։

«Աստծու խոսքին սրտով հավատացող բոլոր մարդիկ կքաղցեն և կծարավեն Նրա կամքի գիտությանը։ Աստված է ճշմարտության Հեղինակը։ Նա լուսավորում է մթագնած միտքը և մարդկային մտքին զորություն է տալիս ըմբռնելու և հասկանալու այն ճշմարտությունները, որոնք Ինքն է հայտնել։»

«Դանիելը խոսում էր Աստծու հետ։ Երկինքը բացվեց նրա առաջ։ Սակայն նրան տրված բարձր պատիվները խոնարհվելու և ջերմեռանդ որոնման արդյունքն էին։ Նա չէր մտածում, ինչպես մեր օրերում շատերն են մտածում, թե կարևոր չէ, ինչին ենք հավատում, եթե միայն անկեղծ լինենք և սիրենք Հիսուսին։ Հիսուսի հանդեպ ճշմարիտ սերը կհանգեցնի առավել սերտ և ջերմեռանդ քննության այն բանի, թե ինչ է ճշմարտությունը։ Քրիստոս աղոթեց, որ իր աշակերտները ճշմարտությամբ սրբագործվեն։ Նա, ով չափազանց ծույլ է ճշմարտության համար տագնապալից, աղոթական որոնում կատարելու, կմնա ընդունելու այնպիսի մոլորություններ, որոնք կհաստատեն նրա հոգու կործանումը։»

«Գաբրիելի այցելության ժամանակ Դանիել մարգարեն անկարող էր ընդունելու հետագա հրահանգություն. սակայն մի քանի տարի անց, ցանկանալով առավել իմանալ այն թեմաների մասին, որոնք դեռ լիովին բացատրված չէին, նա դարձյալ ձեռնամուխ եղավ Աստծուց լույս և իմաստություն որոնելու։ «Այն օրերին ես՝ Դանիելս, երեք ամբողջ շաբաթ սուգ էի անում։ Հաճելի հաց չէի ուտում, ոչ միս, ոչ գինի իմ բերանը չէր մտնում, և ամենևին ինձ օծում չէի… Այն ժամանակ բարձրացրի իմ աչքերը և նայեցի, և ահա՝ մի մարդ, բեհեզյա հանդերձներով, որի մեջքը գոտևորված էր Ուփազի ընտիր ոսկով։ Նրա մարմինն էլ ոսկեքարի պես էր, և նրա երեսը՝ կայծակի տեսքի պես, և նրա աչքերը՝ կրակի ճրագների պես, և նրա բազուկներն ու նրա ոտքերը՝ հղկված պղնձի փայլի պես, և նրա խոսքերի ձայնը՝ բազմության ձայնի պես»։

«Աստծո Որդուց ոչ պակաս Անձնավորություն հայտնվեց Դանիելին։ Այս նկարագրությունը նման է այն նկարագրությանը, որ տվել է Հովհաննեսը, երբ Քրիստոսը իրեն հայտնվեց Պատմոս կղզում։ Մեր Տերն այժմ գալիս է մեկ այլ երկնային պատգամաբերի հետ՝ Դանիելին ուսուցանելու, թե ինչ պետք է տեղի ունենար վերջին օրերում։ Այս գիտելիքը տրվեց Դանիելին և ներշնչմամբ արձանագրվեց մեզ համար, որոնց վրա աշխարհի վախճաններն են հասել»։ Review and Herald, February 8, 1881.

Եվ դուք կկորչեք հեթանոսների մեջ, և ձեր թշնամիների երկիրը ձեզ կխժռի։ Եվ ձեզնից մնացածները ձեր թշնամիների երկրներում կհյուծվեն իրենց անօրենության մեջ, և նաև իրենց հայրերի անօրենությունների մեջ նրանց հետ միասին կհյուծվեն։ Եթե նրանք խոստովանեն իրենց անօրենությունը և իրենց հայրերի անօրենությունը՝ այն հանցանքով, որով հանցանք գործեցին իմ դեմ, և նաև որ ինձ հակառակ ընթացան, և որ ես ևս նրանց հակառակ ընթացա ու նրանց բերեցի իրենց թշնամիների երկիրը,— եթե այն ժամանակ նրանց անթլփատ սրտերը խոնարհվեն, և նրանք այն ժամանակ ընդունեն իրենց անօրենության պատիժը,— այն ժամանակ ես կհիշեմ իմ ուխտը Հակոբի հետ, և նաև իմ ուխտը Իսահակի հետ, և նաև իմ ուխտը Աբրահամի հետ կհիշեմ, և երկիրը կհիշեմ։ Երկիրն էլ նրանցից թողնված կլինի և կվայելի իր շաբաթները, մինչ նա ամայի պառկած կլինի առանց նրանց. և նրանք կընդունեն իրենց անօրենության պատիժը, որովհետև, այո՛, որովհետև նրանք արհամարհեցին իմ դատաստանները, և որովհետև նրանց հոգին գարշեց իմ կանոնները։ Բայց այս ամենի հանդերձ, երբ նրանք լինեն իրենց թշնամիների երկրում, ես նրանց չեմ մերժի և նրանցից չեմ գարշի, որպեսզի իսպառ ոչնչացնեմ նրանց և խախտեմ իմ ուխտը նրանց հետ. որովհետև ես նրանց Տեր Աստվածն եմ։ Այլ նրանց համար կհիշեմ նրանց նախահայրերի ուխտը, որոնց դուրս բերեցի Եգիպտոսի երկրից հեթանոսների աչքի առաջ, որպեսզի լինեմ նրանց Աստվածը. ես եմ Տերը։ Ղևտական 26:38–45.